This Novel in English Previous Chapter
ਅਨ੍ਯ ਜਗਹੋਂ ਪਰ ਚਾਹੇ ਹਾਲਤ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਯੇ ਹੋਂ ਲੇਕਿਨ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਔਰ ਉਨਕੇ ਸਾਥੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕ਼ਤ ਸੇ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਮਂਚ ਕੀ ਓਰ ਜਾਨੇ ਸੇ ਰੋਕੇ ਹੁਏ ਥੇ. ਉਨਕੀ ਲਾਠੀਧਾਰਿਯੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਮੁਠਭੇਡ਼ ਅਬ ਭੀ ਜਾਰੀ ਥੀ. ਰਹ ਰਹ ਕਰ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕਾ ਧ੍ਯਾਨ ਉਸ ਦਿਸ਼ਾ ਮੇਂ ਚਲਾ ਜਾਤਾ ਜਹਾਂ ਉਨ੍ਹੋਨੇ ਉਨ ਤੀਨੋਂ ਕੋ ਮਧੁਕਰ ਬਾਬੂ ਕਾ ਗੇਮ ਬਜਾਨੇ ਭੇਜਾ ਥਾ. ਵੈਸੇ ਉਨ ਪਰ ਉਨਕਾ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਥਾ ਲੇਕਿਨ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਹੋਨੇ ਪਰ ਭੀ ਜਬ ਵੇ ਨ ਲੌਟੇ ਤੋ ਉਨ੍ਹੇਂ ਚਿਂਤਾ ਹੁਈ.
ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਵਹ ਤੀਨੋ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕੋ ਅਪਨੀ ਓਰ ਆਤੇ ਹੁਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿਏ ...ਤੀਨੋਂ ਕੇ ਚੇਹਰੇ ਪਰ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਹਟ ਥੀ...
"ਯਾਨੀ ਉਨ੍ਹੋਨੇ ਸੌਂਪਾ ਗਯਾ ਕਾਮ ਕਰ ਦਿਯਾ" ਉਨ੍ਹੋਨੇ ਸੋਚਾ.
ਅਬ ਉਨਕੇ ਚੇਹਰੇ ਪਰ ਭੀ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਹਟ ਤੈਰਨੇ ਲਗੀ . ਵੇ ਅਬ ਉਨਕੇ ਮੁਂਹ ਸੇ ਖੁਸ਼ਖ਼ਬਰੀ ਸੁਨਨਾ ਚਾਹ ਰਹੇ ਥੇ . ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਵੇ ਤੀਨੋਂ ਉਨਕੇ ਪੀਛੇ ਆ ਕਰ ਖਡ਼ੇ ਹੋ ਗਯੇ ਵੇ ਪਲਟਕਰ ਉਨਸੇ ਮੁਖਾਤਿਬ ਹੋਨੇ ਹੀ ਵਾਲੇ ਥੇ ਕੀ ਉਨ ਪਰ ਕਿਸੀ ਨੇ ਪੀਛੇ ਸੇ ਲਾਠੀ ਚਲਾਈ ਔਰ ਵਹ ਲਡ਼ਖਡ਼ਾ ਕਰ ਨੀਚੇ ਗਿਰ ਪਡ਼ੇ.
ਉਨ੍ਹੋਨੇ ਪਲਟਕਰ ਦੇਖਾ ਤੋ ਉਨ ਤੀਨੋ ਮੇਂ ਸੇ ਹੀ ਏਕ ਬਂਦੇ ਨੇ ਪੀਛੇ ਸੇ ਉਨਕੇ ਸਿਰ ਪਰ ਲਾਠੀ ਚਲਾਈ ਥੀ. ਉਨ੍ਹੇਂ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਹੁਵਾ ਥਾ. ਵੇ ਥੋਡਾ ਸਮ੍ਹਲਨੇ ਕੋ ਹੁਏ ਥੇ ਕੀ ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਦੂਸਰਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਉਨਕੇ ਮਾਥੇ ਪਰ ਹੁਆ ..ਇਸ ਬਾਰ ਯਹ ਵਾਰ ਉਨਕੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਪਾਤ੍ਰ ਰਾਜੂ ਨੇ ਕਿਯਾ ਥਾ.
.... ਅਬ ਤਕ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕੋ ਸਮਝ ਆ ਗਯਾ ਕਿ ਉਨਕੇ ਸਾਥ ਧੋਖਾ ਹੁਆ ਹੈ.
"ਲੇਕਿਨ ਕ੍ਯੋਂ? ਔਰ ਕੈਸੇ?"
ਇਸਕੇ ਬਾਦ ਉਨਕੇ ਸ਼ਰੀਰ ਪਰ ਲਾਠਿਯੋਂ ਕੇ ਅਨਗਿਨਤ ਵਾਰ ਕਿਏ ਗਯੇ . ਹਮਲਾਵਰ ਵਹੀ ਤੀਨ ਥੇ. ਉਨ ਤੀਨੋ ਨੇ ਲਾਠਿਯਾਂ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕਰ ਉਨ੍ਹੇਂ ਅਧਮਰਾ ਕਰ ਦਿਯਾ ਥਾ. ਤਭੀ ਲਾਠੀਧਾਰਿਯੋਂ ਕਾ ਏਕ ਬਡ਼ਾ ਝੁਂਡ ਅਪਨੀ ਤਰਫ ਆਤੇ ਦੇਖ ਤੀਨੋਂ ਵਹਾਂ ਸੇ ਭਾਗ ਖਡ਼ੇ ਹੁਏ. ਨੀਚੇ ਪਡ਼ੇ ਖੂਨ ਸੇ ਲਥਪਥ ਕਰਾਹਤੇ ਹੁਏ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕਾ ਧ੍ਯਾਨ ਅਚਾਨਕ ਮਂਚ ਕੇ ਕੋਨੇ ਮੇਂ ਗਯਾ..ਚਾਰ ਪਾਂਚ ਕਾਰ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਮਧੁਰਾਨੀ ਕੋ ਉਸਕੀ ਗਾਡ਼ੀ ਤਕ ਪਂਹੁਚਨੇ ਮੇਂ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਯੇ ਥੇ , ਉਨ ਲੋਗੋਂ ਮੇਂ ਮਧੁਕਰ ਬਾਬੂ ਭੀ ਥੇ. ਵਹ ਲੋਗ ਗਾਡ਼ੀ ਮੇਂ ਝਟਪਟ ਬੈਠ ਗਯੇ. ਮਧੁਕਰ ਬਾਬੂ ਔਰ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕੀ ਨਜ਼ਰੇਂ ਆਪਸ ਮੇਂ ਮਿਲੀਂ . ਮਧੁਕਰ ਬਾਬੂ ਉਨਕੀ ਓਰ ਦੇਖ ਏਕ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਹਂਸੀ ਹਂਸੇ ਫਿਰ ਮਧੁਕਰ ਬਾਬੂ ਨੇ ਮਾਧੁਰਾਨੀ ਸੇ ਬਾਤ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕੀ ਓਰ ਉਂਗਲੀ ਸੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਿਯਾ.ਮਧੁਰਾਨੀ ਔਰ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕੀ ਨਜ਼ਰੇਂ ਮਿਲੀ.
"ਯਾਨੀ..ਯਾਨੀ...ਮੁਝ ਪਰ ਜੋ ਹਮਲਾ ਹੁਆ ਵਹ ਮਧੁਕਰ ਬਾਬੂ ਨੇ ਕਿਯਾ ਔਰ ਵਹ ਭੀ ਮਾਧੁਰਾਨੀ ਕੀ ਸਹਮਤਿ ਸੇ?"
"ਲੇਕਿਨ ਕ੍ਯੋਂ...ਔਰ ਕੈਸੇ??"
ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕੋ ਮਧੁਕਰਬਾਬੂ ਕੇ ਗਲੇ ਮੇਂ ਅਪਨੀ ਸੋਨੇ ਕੀ ਚੇਨ ਦਿਖਾਈ ਦੀ
"ਅਚ੍ਛਾ ਤੋ ਐਸਾ ਹੁਆ..."
ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕੋ ਸਬ ਸਮਝ ਆਯਾ . ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕੋ ਜੋ ਉਨ ਤੀਨੋ ਨੇ ਖਬਰ ਦੀ ਇਸਮੇਂ ਭੀ ਮਧੁਕਰ ਬਾਬੂ ਕੀ ਚਾਲ ਥੀ...ਉਨ੍ਹੋਨੇ ਪਹਲੇ ਉਨਕੋ ਹਮਲਾ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਉਕਸਾਯਾ ਔਰ ਜਬ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਨੇ ਉਨ ਤੀਨੋਂ ਕੋ ਮਧੁਕਰ ਬਾਬੂ ਕਾ ਗੇਮ ਬਜਾਨੇ ਭੇਜਾ ਤੋ ਉਸਨੇ ਯਹ ਬਾਤ ਜਾ ਕਰ ਮਧੁਰਾਨੀ ਕੋ ਬਤਾ ਦੀ ਔਰ ਸੁਬੂਤ ਕੇ ਤੌਰ ਪਰ ਉਨਕੀ ਚੇਨ ਔਰ ਅਂਗੂਠਿਯਾਂ ਦਿਖਾ ਦੀ. ਔਰ ਫਿਰ ਜਬ ਮਧੁਰਾਨੀ ਕੋ ਯਹ ਬਾਤ ਮਾਲੂਮ ਪਡ਼ੀ ਕੀ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਉਨਕੋ ਬਤਾਏ ਬਗੈਰ ਇਤਨਾ ਬਡ਼ਾ ਕਦਮ ਉਠਾ ਸਕਤੇ ਹੈਂ ਤੋ ਵੇ ਭਰੋਸੇ ਕੇ ਕਾਬਿਲ ਨਹੀ ਹੈਂ. ਫਿਰ ਮਧੁਕਰਬਾਬੂ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕਾ ਗੇਮ ਬਜਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਮਧੁਰਾਨੀ ਸੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਾਂਗੀ - ਜੋ ਉਸਨੇ ਦੇ ਦੀ. ਲੇਕਿਨ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕੇ ਮਨ ਮੇਂ ਏਕ ਝੂਠੀ ਆਸ਼ਾ ਪਲ੍ਲਵਿਤ ਹੁਈ
"ਅਬ ਵਹ ਭੀ ਮੁਝੇ ਯਹਾਂ ਸੇ ਲੇ ਜਾਨੇ ਕਾ ਇਨ੍ਤੇਜਾਮ ਕਰਾਏਗੀ" ਵੇ ਜਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਤੈਯਾਰ ਹੀ ਥੇ.
ਲੇਕਿਨ ਯਹ ਕ੍ਯਾ ? ... ਵਹ ਨਜ਼ਰ ਅਬ ਉਨਕੋ ਪਹਚਾਨਤੀ ਤਕ ਨ ਥੀ , ਇਤਨਾ ਬਡ਼ਾ ਦਂਗਾ ਫ਼ਸਾਦ ਹੋਨੇ ਕੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਨ ਨਜ਼ਰੋਂ ਮੇਂ ਡਰ ਭੀ ਨ ਥਾ.. ਦੁਖ ਭੀ ਨ ਥਾ ਔਰ ਨ ਦਯਾ ਥੀ..ਉਨ ਨਜ਼ਰੋਂ ਮੇਂ ਥੀ ਏਕ ਮਹਤ੍ਵਕਾਂਕ੍ਸ਼ਾ..,,,.ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੇਂ ਜੋ ਭੀ ਆਏ ਉਸੇ ਪੈਰੋਂ ਤਲੇ ਨਿਰ੍ਮਮਤਾ ਸੇ ਰੌਂਦਨੇ ਕੀ ਚਾਹਤ.
ਮਧੁਰਾਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹੇਂ ਦੇਖ ਕਰ ਅਨਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿਯਾ ਔਰ ਗਾਡ਼ੀ ਵਹਾਂ ਸੇ ਲੇ ਚਲਨੇ ਕਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਯਾ. ਗਾਡ਼ੀ ਦੇਖਤੇ ਹੀ ਇਕਟ੍ਠੇ ਨਜ਼ਰੋਂ ਸੇ ਓਝਲ ਹੋ ਗਯੀ. ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਦੇਖਤੇ ਹੀ ਰਹ ਗਯੇ. ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕੋ ਅਪਨੀ ਆਂਖੋਂ ਪਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ ਨ ਹੁਆ. ਅਨ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਅਬ ਭੀ ਲਾਠੀਧਾਰਿਯੋਂ ਸੇ ਲਡ਼ ਰਹੇ ਥੇ ਯਹ ਸਮਝ ਕਰ ਕੀ ਮਧੁਰਾਨੀ ਅਬ ਭੀ ਵਹਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ. ਯਾਨੀ ਇਨ ਸਬ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਯੂਂ ਹੀ ਮਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਛੋਡ਼ ਮਧੁਰਾਨੀ ਵਹਾਂ ਸੇ ਭਾਗ ਖਡ਼ੀ ਹੁਈ.
ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਅਬ ਨੀਚੇ ਪਡ਼ੇ ਹੁਏ ਅਪਨੀ ਜਾਨ ਬਚਾਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਥੇ. ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਲੋਗੋਂ ਕਾ ਬਦਹਵਾਸ ਝੁਂਡ ਉਸ ਓਰ ਆਯਾ ...ਵਹ ਸਂਖ੍ਯਾ ਮੇਂ ਇਤਨੇ ਜ਼੍ਯਾਦਾ ਥੇ ਕੀ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਬਚ ਨਾ ਸਕੇ . ਉਸ ਭਗਦਡ਼ ਮੇਂ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕੋ ਭੀਡ਼ ਨੇ ਬੇਦਰ੍ਦੀ ਸੇ ਅਂਜਾਨੇ ਮੇਂ ਪੈਰੋਂ ਤਲੇ ਕੁਚਲ ਡਾਲਾ..ਉਨਕੀ ਦਰ੍ਦ ਭਰੀ ਚੀਖੇਂ ਕਿਸੀ ਕੋ ਸ਼ੋਰ ਗੁਲ ਮੇਂ ਸੁਨਾਈ ਨ ਦੀ.
ਲੋਗੋਂ ਕੀ ਭੀਡ਼ ਅਬ ਜਾ ਚੁਕੀ ਥੀ ਲੇਕਿਨ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕੇ ਸ਼ਰੀਰ ਕਾ ਏਕ ਭੀ ਹਿਸ੍ਸਾ ਸਾਬੁਤ ਨ ਬਚਾ ਥਾ ਥੋਡ਼ਾ ਹਿਲਾਨੇ ਪਰ ਭੀ ਉਨ੍ਹੇਂ ਬਹੁਤ ਦਰ੍ਦ ਹੋਤਾ ਥਾ. ਉਨ੍ਹੋਨੇ ਉਸੀ ਹਾਲ ਮੇਂ ਪਡ਼ੇ ਪਡ਼ੇ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇਖਾ ਮਧੁਮਕ੍ਖਿਯਾਂ ਅਬ ਭੀ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਡਂਸ ਰਹੀ ਥੀ.....ਲੋਗੋਂ ਨੇ ਉਨਸੇ ਬਚਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਉਨਮੇਂ ਸੇ ਕਈ ਮਕ੍ਖਿਯੋਂ ਕੋ ਮਸਲ ਦਿਯਾ ਥਾ ਲੇਕਿਨ ਵਹ ਕਾਰ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਮਕ੍ਖਿਯਾਂ ਥੀ..ਉਨਕਾ ਕਾਮ ਅਪਨੀ ਰਾਨੀ ਕੋ ਬਚਾਨਾ ਥਾ..
ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਆਪ ਅਪਨੀ ਮੌਤ ਕੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾ ਕਰਨੇ ਲਗੇ. ਅਬ ਮੌਤ ਹੀ ਉਨ੍ਹੇਂ ਇਸ ਜਾਨਲੇਵਾ ਦਰ੍ਦ ਸੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਲਾ ਸਕਤੀ ਥੀ. ਅਚਾਨਕ ਉਨਕੀ ਨਜ਼ਰ ਆਕਾਸ਼ ਮੇਂ ਗਯੀ ਉਨ੍ਹੋਨੇ ਦੇਖਾ ਉਸ ਛਤ੍ਤੇ ਕੇ ਰਾਨੀ ਮਕ੍ਖੀ ਅਪਨੇ ਸਾਥ ਕੁਛ ਨਰ ਮਧੁਮਕ੍ਖਿਯੋਂ ਔਰ ਕੁਛ ਕਾਰ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਮਕ੍ਖਿਯੋਂ ਕੋ ਲੇ ਪੂਰ੍ਵ ਦਿਸ਼ਾ ਕੀ ਓਰ ਉਡ਼ ਰਹੀ ਥੀ...... ਨਯੀ ਜਗਹ ਕੀ ਖੋਜ ਮੇਂ....ਔਰ ਵਹ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਇਸ ਬਾਤ ਸੇ ਬੇਖ਼ਬਰ ਉਸਕੇ ਅਨ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਅਬ ਭੀ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਡਂਸ ਰਹੇ ਥੇ.......ਠੀਕ ਮਾਧੁਰਾਨੀ ਕੇ ਕਾਰ੍ਯਕਰ੍ਤਾਓਂ ਕੀ ਤਰਹ.....
ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਨੇ ਆਖਰੀ ਬਾਰ ਇਧਰ ਉਧਰ ਦੇਖਾ ਉਨਕੇ ਸਾਥੀ ਭੀ ਲਾਠੀ ਖਾ ਕਰ ਮਰ ਰਹੇ ਥੇ ਤੋ ਕੁਛ ਅਬ ਭੀ ਲਡ਼ ਰਹੇ ਥੇ. ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਨੇ ਸੋਚਾ "ਇਨਮੇਂ ਸੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕ ਆਦਮੀ ਏਕ ਕਾਰ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਮਕ੍ਖੀ ਕੀ ਮੌਤ ਮਰ ਰਹਾ ਹੈ". ਉਨ ਹਾਲਾਤ ਮੇਂ ਭੀ ਗਣੇਸ਼ ਬਾਬੂ ਕੇ ਚੇਹਰੇ ਪਰ ਸਮਾਧਾਨ ਏਕ ਝਲਕ ਦਿਖਨੇ ਲਗੀ. ਉਨ੍ਹੇਂ ਇਸ ਬਾਤ ਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਥੀ ਕੀ ਉਨਕੇ ਆਸ ਪਾਸ ਮਧੁਰਾਨੀ ਕੇ ਕਾਰ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਏਕ ਕਾਰ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਮਧੁ ਮਕ੍ਖੀ ਕੀ ਮੌਤ ਮਾਰ ਰਹੇ ਥੇ ਲੇਕਿਨ ਜੋ ਮੌਤ ਉਨਕੋ ਮਿਲ ਰਹੀ ਥੀ ਵਹ ਮੌਤ ਥੀ ਏਕ ਨਰ ਮਧੁਮਕ੍ਖੀ ਕੀ....
- ਸਮਾਪ੍ਤ -
Original Novel by Sunil Doiphode
Hindi Version by Chinmay Deshpande
