ਜੌਬ ਛੋਡ਼ਨੇ ਕੇ ਏਕ ਸਾਲ ਬਾਦ

ਆਜ ਹਰ ਕੋਈ ਪੈਸਾ ਕਮਾਨਾ ਚਾਹਤਾ ਹੈ, ਵੋ ਭੀ ਇਤਨਾ ਕਿ ਵਹ ਅਪਨੇ ਸਪਨੋਂ ਕੋ ਸਾਕਾਰ ਕਰ ਸਕੇ, ਲੇਕਿਨ ਹਿਨ੍ਦੁਸ੍ਤਾਨ ਮੇਂ ਨੌਕਰੀ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾ ਐਸੀ ਹੈ ਕਿ ਵਹ ਆਪਕੋ ਅਮੀਰ ਬਨਨੇ ਭੀ ਨਹੀਂ ਦੇਤੀ ਔਰ ਭੂਖਾ ਮਰਨੇ ਭੀ ਨਹੀਂ ਦੇਤੀ। ਐਸੇ ਮੇਂ ਲਾਜਮੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਵ੍ਯਕ੍ਿਤ ਐਸਾ ਅਵਸਰ ਢੂਂਢਤਾ ਹੈ ਜਹਾਂ ਸੇ ਵਹ ਅਪਨੇ ਸਪਨੋਂ ਕੋ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨੇ ਲਾਯਕ ਆਮਦਨ ਕਮਾ ਸਕੇ। ਮੈਂ ਭੀ ਉਨ ਲੋਗੋਂ ਮੇਂ ਹੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੁਂ, ਲੇਕਿਨ ਪੈਸਾ ਕਮਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਉਸ ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਰ ਕਭੀ ਨਹੀਂ ਚਲਤਾ, ਜਿਸਕੇ ਲਿਏ ਮੇਰੀ ਆਤ੍ਮਾ ਮੁਝੇ ਆਜ੍ਞਾ ਨਹੀਂ ਦੇਤੀ। ਆਪ ਸਭੀ ਕੀ ਤਰਹ ਮੇਰੀ ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਭੀ ਸਪਨੇ ਹੈਂ, ਔਰ ਉਨ ਸਪਨੋਂ ਕੋ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨੇ ਕੀ ਸ਼ਕ੍ਿਤ, ਜੋ ਮੁਝੇ ਈਸ਼੍ਵਰ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਤੋਹਫੇ ਮੇਂ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਮੁਝੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਾਰ੍ਨਿਗ ਡਿਜਾਯਰ ਕਾ ਗੁਣ ਬਖ੍ਸ਼ਾ ਹੁਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਚ੍ਚੋਂ ਮੇਂ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਵੋ ਅਪਨੀ ਹਠ ਪੂਰੀ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਮਾਂ ਬਾਪ ਕੋ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦੇਤੇ ਹੈਂ, ਔਰ ਮੇਰੇ ਹਿਸਾਬ ਸੇ ਯਹ ਸਾਰੀ ਸਰਸ਼੍ਟਿ ਮਾਨਵ ਕੇ ਲਿਏ ਮਾਂ ਬਾਪ ਸੇ ਕਮ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ ਜਿਨ ਲੋਗੋਂ ਨੇ ਵਰ੍ਨਿਂਗ ਡਿਜਾਯਰ ਕੀ, ਸਰਸ਼੍ਟਿ ਨੇ ਤਥਾਸ੍ਤੁ ਕਹਤੇ ਹੁਏ ਉਸਕੋ ਪੂਰਾ ਕਿਯਾ, ਚਾਹੇ ਵੋ ਵੌਲ੍ਟ ਡਿਜਨੀ ਹੋ ਯਾ ਫਿਰ ਬਿਲ ਗੇਟ੍ਸ। ਮੇਰੀ ਬਚਪਨ ਸੇ ਇਚ੍ਛਾ ਥੀ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਬਿਜਨਸ ਕਰੂਂ, ਜਿਸਸੇ ਮੇਂ ਕੁਛ ਲੋਗੋਂ ਕੀ ਜਿਨ੍ਦਗਿਯਾਂ ਬਦਲ ਸਕੂਂ, ਔਰ ਜੋ ਪ੍ਯਾਰ ਦੁਨਿਯਾ ਨੇ ਮੁਝੇ ਦਿਯਾ ਉਸਕਾ ਕੁਛ ਕਰ੍ਜ ਅਦਾ ਕਰ ਸਕੂਂ। ਮੁਝੇ ਯਾਦ ਹੈ, ਇਸ ਬਿਜਨਸ ਕੇ ਮਿਲਨੇ ਸੇ ਏਕ ਸਾਲ ਪਹਲੇ ਮੈਂਨੇ ਏਕ ਬੇਹਤਰੀਨ ਜੌਬ ਕੋ ਛੋਡ਼ਤੇ ਹੁਏ ਜੌਬ ਖੋਨੇ ਕਾ ਮਲਾਲ ਕਰਨੇ ਕੀ ਬਜਾਯ, ਕਂਪਨੀ ਅਧਿਕਾਰਿਯੋਂ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਕੁਛ ਸ਼ਬ੍ਦ ਕਹੇ ਥੇ, ਜੋ ਆਜ ਆਪਕੇ ਸਾਮਨੇ ਕਹਨੇ ਜਾ ਰਹਾ ਹੂਂ, ਮੁਝੇ ਲੇਖਕ ਬਨਨਾ ਹੈ ਔਰ ਮੁਝੇ ਏਕ ਬੇਹਤਰੀਨ ਜਿਨ੍ਦਗੀ ਜੀਨੀ ਹੈ, ਔਰ ਮੁਝੇ ਆਮ ਆਦਮੀ ਕੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਮਰਨਾ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਕਾ ਬਿਜਨਸ ਖਡ਼ਾ ਕਰੂਂਗਾ ਔਰ ਭਾਰਤ ਕੇ ਤੀਨ ਸ਼ਹਰੋਂ ਮੇਂ ਸੇ ਕਿਸੀ ਏਕ ਮੇਂ ਰਹਨਾ ਪਸਂਦ ਕਰੂਂਗਾ, ਚਂਡੀਗਢ਼, ਦੂਨ ਔਰ ਗਾਂਧੀਨਗਰ। ਮੈਂ ਜੌਬ ਛੋਡ਼ਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਪਂਜਾਬ ਚਲਾ ਗਯਾ ਥਾ, ਲੇਕਿਨ ਉਨ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕੋ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਚੁਪਕੇ ਸੇ ਸੁਨ ਲਿਯਾ ਥਾ, ਔਰ ਏਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਮੁਝੇ ਗਾਂਧੀਨਗਰ ਮੇਂ ਭੇਜ ਦਿਯਾ ਏਕ ਨਏ ਬਿਜਨਸ ਕੇ ਸਾਥ। ਉਨ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕੇ ਮੁਤਾਬਿਕ ਈਸ਼੍ਵਰ ਨੇ ਮੁਝੇ ਬਿਜਨਸ ਔਰ ਸ਼ਹਰ ਦੇ ਦਿਯਾ, ਅਸਲ ਮੇਂ ਕਹੂਂ ਤੋ ਏਕ ਬੇਹਤਰੀਨ ਜਿਨ੍ਦਗੀ ਜੀਨੇ ਕਾ ਏਕ ਸੁਨਹਰਾ ਅਵਸਰ, ਅਬ ਮੈਂ ਇਸ ਅਵਸਰ ਕੋ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਤਾ, ਇਸ ਲਿਏ ਏਕ ਸਾਲ ਪਹਲੇ ਕਹੇ ਹੁਏ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕੋ ਯਾਦ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਮੈਂਨੇ ਅਪਨੇ ਏਕ ਔਰ ਸਪਨੇ ਕੋ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨੇ ਕੀ ਓਰ ਕਦਮ ਬਢ਼ਾਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਏ, ਜੀ ਹਾਂ, ਲੇਖਕ ਬਨਨੇ ਕੀ ਓਰ। ਜਬ ਕੁਦਰਤ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ ਤੋ ਮੁਝੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੇ ਮੇਂ ਕ੍ਯਾ ਗੁਰੇਜ ਹੈ। ਮੈਂਨੇ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਭੀ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਏ, ਏਕ ਬੇਹਤਰੀਨ ਬੁਕ ਲਿਖਨੇ ਕੇ ਲਿਏ, ਮੈਂ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਰਹਾ ਹੂਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖ ਰਹਾ ਹੂਂ, ਜੈਸੇ ਹੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀ ਤੋ ਏਕ ਦੋਸ੍ਤ ਨੇ ਸੁਨ ਲਿਯਾ ਔਰ ਕਹਾ, ਇਤਨਾ ਉਤ੍ਸਾਹ ਅਚ੍ਛਾ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ, ਤੁਮ ਅਸਫਲ ਹੁਏ ਤੋ ਲੋਗ ਹਂਸੇਂਗੇ, ਮੈਂਨੇ ਕਹਾ, ਅਗਰ ਅਸਫਨ ਨ ਹੁਏ ਤੋ, ਸਫਲਤਾ ਕੇ ਲਿਏ ਤਾਲਿਯਾਂ ਭੀ ਤੋ ਯਹੀ ਬਜਾਏਂਗੇ। ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਰੋਕਾ, ਲੇਕਿਨ ਮੈਂਨੇ ਅਬ ਉਸਕੀ ਬਾਤ ਕੋ ਚੁਨੌਤੀ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਲੇ ਲਿਯਾ, ਔਰ ਕਾਮ ਕੋ ਤੇਜ ਕਰ ਦਿਯਾ। ਮੈਂ ਸੋਚਤਾ ਹੂਂ, ਹਮ ਘੋਸ਼ਣਾਏਂ ਕਰਨੇ ਸੇ ਕ੍ਯੋਂ ਡਰਤੇ ਹੈਂ, ਹਮਕੋ ਘੋਸ਼ਣਾਏਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹਿਏ, ਜੈਸੇ ਕੁਛ ਫਿਲ੍ਮ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਕ ਫਿਲ੍ਮੋਂ ਕੀ ਘੋਸ਼ਣਾਏਂ ਕਰਤੇ ਹੈਂ, ਔਰ ਵੋ ਫਿਲ੍ਮੇਂ ਅਧਰ ਮੇਂ ਅਟਕ ਜਾਤੀ ਹੈਂ ਕ੍ਯਾ ਵਹ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਕ ਫਿਲ੍ਮੇਂ ਬਨਾਨਾ ਬਂਦ ਕਰ ਦੇਤੇ ਹੈਂ, ਨਹੀਂ, ਵਹ ਅਗਲੇ ਪ੍ਰੋਜੇਕ੍ਟ ਪਰ ਕਾਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਤੇ ਹੈਂ, ਜਬ ਸਮਯ ਅਚ੍ਛਾ ਹੋਨੇ ਲਗਤਾ ਹੈ ਤੋ ਪੁਰਾਨੀ ਘੋਸ਼ਣਾਓਂ ਕੋ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦੇਤੇ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਨਏ ਬਿਜਨਸ ਔਰ ਅਪਨੀ ਘੋਸ਼ਣਾਓਂ ਕੇ ਸਾਥ ਗਾਂਧੀਨਗਰ ਗੁਜਰਾਤ ਸ਼ਿਫਟ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੂਂ, ਉਮ੍ਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਏਕ ਬੇਹਤਰੀਨ ਜੀਵਨ ਜੀਕਰ ਇਸ ਦੁਨਿਯਾ ਸੇ ਵਿਦਾ ਲੂਂਗਾ। ਬਾਕੀ ਬਾਤੇਂ ਬਾਦ ਮੇਂ ਦੋਸ੍ਤੋਂ ਫਿਰ ਮਿਲੇਂਗੇ। ਘੋਸ਼ਣਾਏਂ ਕਰੋ, ਯਾਦ ਰਖੋ ਕੋਈ ਸੁਨ ਰਹਾ ਹੈ।

ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੇਂ ਰਾਧਿਕਾ ਮਿਲ ਗਈ

ਲਮ੍ਬੇ ਸਮਯ ਕੇ ਬਾਦ ਫਿਰ ਸੇ ਖੁਲੀ ਖਿਡਕੀ ਪਰ ਲੌਟਾ ਹੂਂ। ਮੁਝੇ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਕੋ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਮੇਰੀ ਅਗਲੀ ਕਿਸ਼੍ਤ ਕਾ ਇਂਤਜਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਤਾ, ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਨ ਤੋ ਮੈਂ ਚੇਤਨ ਭਗਤ ਹੂਂ ਔਰ ਨ ਬਿਗ ਅਡ੍ਡਾ ਕਾ ਅਮਿਤਾਭ ਬਚ੍ਚਨ, ਏਕ ਸਾਧਾਰਣ ਭਾਰਤੀਯ ਹੂਂ, ਔਰ ਕੁਛ ਲੋਗੋਂ ਕੀ ਤਰਹ ਮੁਝੇ ਭੀ ਡਾਯਰੀ ਲਿਖਨੇ ਕਾ ਸ਼ੌਕ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਰ੍ਵਜਨਿਕ ਰੂਪ ਮੇਂ, ਨਿਜੀ ਨਹੀਂ। ਆਜ ਕੀ ਕਿਸ਼੍ਤ ਮੇਂ ਏਕ ਰੇਲ ਯਾਤ੍ਰਾ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਬਤਾਨੇ ਜਾ ਰਹਾ ਹੂਂ, ਜੋਕਿ ਮੇਹਸਾਨਾ ਸੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਤੀ ਹੈ ਔਰ ਬਠਿਂਡਾ ਸਿਟੀ ਕੇ ਰੇਲਵੇ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਪਰ ਖਤ੍ਮ। ਮੁਝੇ ਪਢ਼ਨੇ ਕਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਕੋਰ੍ਸ ਕੀ ਕਿਤਾਬੇਂ ਨਹੀਂ, ਬਲ੍ਕਿ ਪਤ੍ਰਿਕਾਏਂ ਵ ਜਾਨਕਾਰੀ ਦੇਨੇ ਵਾਲੇ ਰੋਚਕ ਸਮਾਚਾਰ ਪਤ੍ਰੋਂ ਕੇ ਪਨ੍ਨੇ। ਮੈਂ ਸ਼ਨਿਵਾਰ ਕੋ ਜੈਸੇ ਹੀ ਮੇਹਸਾਨਾ ਕੇ ਰੇਲਵੇ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਪਰ ਪਹੁਂਚਾ ਤੋ ਮੁਝੇ ਵਹਾਂ ਲਗੇ ਬ੍ਲੌਕ ਨੇ ਬਤਾਯਾ ਦਿਯਾ ਥਾ ਕਿ ਗਾਡ਼ੀ ਆਨੇ ਮੇਂ ਅਭੀ ਏਕ ਘਂਟਾ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਏਕ ਘਂਟੇ ਕੋ ਕੈਸੇ ਗੁਜਾਰਾ ਜਾਏ, ਇਸ ਪਰ ਮੈਂਨੇ ਬਿਲ੍ਕੁਲ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਿਯਾ, ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਰੇਲਵੇ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਮੇਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਤੇ ਹੀ ਮੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਵਹਾਂ ਸ੍ਥਿਤ ਬੁਕ ਸ੍ਟੌਲ ਪਰ ਪਡ਼ੀ, ਜਹਾਂ ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਪਤ੍ਰਿਕਾਏਂ ਵ ਏਕ ਹਿਨ੍ਦੀ ਕਾ ਨ੍ਯੂਜਪੇਪਰ ਪਡ਼ਾ ਥਾ, ਜਿਸਕਾ ਨਾਮ ਥਾ ਰਾਜਸ੍ਥਾਨ ਪਤ੍ਰਿਕਾ, ਮੈਂਨੇ ਇਸ ਸਮਾਚਾਰ ਪਤ੍ਰ ਵ ਦੈਨਿਕ ਭਾਸ੍ਕਰ ਕੀ ਪਤ੍ਰਿਕਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੋ ਖਰੀਦਾ, ਸਚ ਮੇਂ ਦੋਨੋਂ ਪਢ਼ਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਲਗਾ ਕਿ ਮੈਂਨੇ ਇਸ ਬਾਰ ਭੀ ਗਲਤ ਜਗਹ ਪੈਸੇ ਖਰ੍ਚ ਨਹੀਂ ਕਿਏ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਤ੍ਰਿਕਾ ਮੇਂ ਭੀ ਪੌਜਿਟਿਵ ਥਿਂਕ ਕੀ ਬਾਤੇਂ ਲਿਖੀ ਹੁਈ ਥੀ, ਔਰ ਰਾਜਸ੍ਥਾਨ ਪਤ੍ਰਿਕਾ ਕੇ ਮੀ ਡੌਟ ਨੇਕ੍ਸਟ ਮੇਂ ਭੀ ਪੌਜਿਟਿਵ ਏਟਿਟ੍ਯੂਡ ਸੇ ਸਂਬਂਧਿਤ ਭਰਪੂਰ ਜਾਨਕਾਰੀ ਥੀ। ਦੋਨੋਂ ਕੋ ਪਢ਼ਤੇ ਪਢ਼ਤੇ ਕਮ ਸਮਯ ਨਿਕਲ ਗਯਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾ। ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਰੇਲਗਾਡ਼ੀ ਪ੍ਲੇਟਫਾਰ੍ਮ ਪਰ ਆ ਗਈ। ਮੈਂ ਬੈਗ ਉਠਾਕਰ ਰੇਲ ਗਾਡ਼ੀ ਕੀ ਤਰਫ ਬਢ਼ਾ, ਲੇਕਿਨ ਦਿਮਾਗ ਇਨ ਦੋਨੋਂ ਚੀਜੋਂ ਮੇਂ ਅਭੀ ਭੀ ਮਗਨ ਥਾ। ਮੈਂ ਏਸ ਸਿਕ੍ਸ ਮੇਂ ਘੁਸਾ ਔਰ ਅਪਨੀ ਸੀਟ ਨਮ੍ਬਰ ਕੇ ਪਾਸ ਗਯਾ ਥਾ ਤੋ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਸੀਟ ਏਸ ਸਿਕ੍ਸ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਔਰ ਏਸ ਸੇਵਨ ਮੇਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੌਰੀ ਬੋਲਤੇ ਹੁਏ ਕੋਚ ਸੇ ਬਾਹਰ ਕੀ ਤਰਫ ਦੌਡ਼ਾ ਔਰ ਪਹੁਂਚ ਗਯਾ ਅਪਨੀ ਸੀਟ ਪਰ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰਹ ਚੁਪਚਾਪ, ਮਾਨੋ ਜੈਸੇ ਮੇਂ ਮੌਨ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਿਯਾ ਹੋ। ਯਹ ਰਿਜਰ੍ਵੇਸ਼ਨ ਕੋਚ, ਮੁਝੇ ਜਨਰਲ ਕੋਚ ਜੈਸਾ ਲਗ ਰਹਾ ਥਾ, ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਮੇਰੇ ਜਾਨੇ ਸੇ ਪੂਰ੍ਵ ਮੇਰੀ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਪਰ ਪਾਂਚ ਜਨ ਬੈਠੇ ਹੁਏ ਥੇ, ਜਬਕਿ ਸਾਮਨੇ ਵਾਲੀ ਸੀਟੋਂ ਪਰ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਬਚ੍ਚੇ ਲੇਟੇ ਨੀਂਦ ਕਾ ਆਨਂਦ ਲੇ ਰਹੇ ਥੇ। ਇਸ ਕੋਚ ਸਵਾਰ ਜ੍ਯਾਦਾ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਮਾਉਂਟ ਆਬੂ ਰੋਡ਼ ਉਤਰਨਾ ਥਾ। ਏਕ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿ ਕੇ ਮੋਬਾਇਲ ਪਰ ਗੀਤ ਬਜ ਰਹੇ ਥੇ, ਲੇਕਿਨ ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਕਾਮ ਕਰਨਾ ਬਂਦ ਕਰ ਚੁਕਾ ਥਾ। ਜੋ ਸਮਾਚਾਰ ਪਤ੍ਰ ਵ ਪਤ੍ਰਿਕਾ ਰੇਲਵੇ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਪਰ ਪਢ਼ੀ, ਉਸਮੇਂ ਏਕ ਬਾਤ ਥੀ ਕਿ ਚੁਨੌਤਿਯੋਂ ਕੋ ਦੇਖਕਰ ਘਬਰਾਓ ਮਤ, ਉਨਕਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੋ। ਯਹ ਪਰਿਸ੍ਥਿਤਿ ਐਸੀ ਥੀ, ਜਿਸਕੋ ਹੈਂਡਲ ਕਰਨਾ ਜਰੂਰੀ ਥਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੀ ਅਨ੍ਯ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿ ਕੋ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁਂਚਾਏ। ਮੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਮੇਰੇ ਸਾਮਨੇ ਬੈਠੀ ਏਕ ਲਡਕੀ ਪਰ ਗਈ, ਜਿਸਕੀ ਮੋਟੀ ਮੋਟੀ ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਕਾਜਲ ਡਾਲਾ ਹੁਆ ਥਾ, ਵੋ ਬਿਲ੍ਕੁਲ ਜਬ ਵੀ ਮੇਟ ਕੀ ਕਰੀਨਾ ਜੈਸੀ ਨਜਰ ਆ ਰਹੀ ਥੀ, ਲੇਕਿਨ ਉਸਕੋ ਭੀ ਵਹੀਂ ਤਕ ਜਾਨਾ ਥਾ ਜਹਾਂ ਤਕ ਮੇਰੀ ਸੀਟ ਪਰ ਬੈਠੇ ਲੋਗੋਂ ਕੋ। ਵੋ ਅਪਨੇ ਸਾਮਨੇ ਬੈਠੇ ਏਕ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿ ਸੇ ਬਾਤੇਂ ਕਰਨੇ ਮੇਂ ਮਸ੍ਤ ਥੀ, ਔਰ ਬੀਚ ਬੀਚ ਮੇਂ ਮੁਝੇ ਭੀ ਦੇਖ ਰਹੀ ਥੀ। ਵੋ ਨਿਰਂਤਰ ਬੋਲ ਰਹਾ ਥਾ, ਵਹ ਅਲਗ ਅਲਗ ਮੁਦ੍ਰਾਓਂ ਮੇਂ ਹਾਂ ਕਾ ਸਂਕੇਤ ਦੇਤੇ ਹੁਏ ਬਾਤੇਂ ਸੁਨ ਰਹੀ ਥੀ। ਮੈਂ ਉਸਕੀ ਬਦਲਤੀ ਮੁਦ੍ਰਾਓਂ ਕੋ ਦੇਖਤਾ ਰਹਾ ਥਾ, ਤਾਕਿ ਮੇਰੇ ਆਸ ਪਾਸ ਫੈਲੀ ਅਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾ ਪਰ ਮੇਰਾ ਧ੍ਯਾਨ ਨ ਜਾਏ। ਕੁਛ ਘਂਟੋਂ ਕੇ ਬਾਦ ਮਾਉਂਟ ਆਬੂ ਰੋਡ਼ ਆ ਗਯਾ, ਔਰ ਰੇਲਗਾਡ਼ੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਏਵਂ ਵੋ ਯੁਵਤੀ ਭੀ ਉਸੀ ਭੀਡ਼ ਕੇਞ੍ ਸਾਥ ਉਤਰ ਗਈ। ਰੇਲਗਾਡ਼ੀ ਖਾਲੀ ਹੁਈ ਏਵਂ ਰੋਟੀ ਖਾਈ ਔਰ ਨੀਂਦ ਕਾ ਆਨਂਦ ਲਿਯਾ। ਕੁਛ ਘਂਟੋਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ ਗਾਡ਼ੀ ਫਾਲਨਾ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਪਰ ਪਹੁਂਚੀ ਔਰ ਮੈਂ ਘੂਮਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਥੋਡ਼ਾ ਨੀਚੇ ਉਤਰਾ ਤੋ ਆਕਰ ਦੇਖਾ ਮੇਰਾ ਬੈਗ ਸੀਟ ਕੇ ਨੀਚੇ ਸੇ ਨਿਕਾਲਕਰ ਏਕ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਅਪਨੇ ਬੈਗ ਵਹਾਂ ਪਰ ਠੂਂਸ ਦਿਏ, ਮੈਂਨੇ ਅਪਨਾ ਬੈਗ ਅਨ੍ਯ ਜਗਹ ਪਰ ਰਖ ਦਿਯਾ। ਅਬ ਮੇਰੀ ਸੀਟ ਕੇ ਆਸ ਪਾਸ ਵਾਲੀ ਛਹ ਸੀਟੋਂ ਪਰ ਪਂਜਾਬੀ ਗੁਜਰਾਤੀ ਪਰਿਵਾਰ ਬੈਠਾ ਥਾ, ਦੋਨੋਂ ਹਿਨ੍ਦੀ ਬੋਲਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਨਤੇ ਥੇ, ਦੋਨੋਂ ਬਾਤੇਂ ਕਰਤੇ ਏਕ ਦੂਸਰੇ ਸੇ ਲੇਕਿਨ ਅਪਨੀ ਅਪਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਮੇਂ। ਐਸੇ ਮੇਂ ਕੁਛ ਬਾਤੇਂ ਸਮਝਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਮੈਂ ਉਨਕਾ ਟ੍ਰਾਂਸਲੇਟਰ ਬਨਾ, ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਮੇਰਾ ਤਾਲੁਕ ਦੋਨੋਂ ਰਾਜ੍ਯੋਂ ਸੇ ਹੈ। ਪਂਜਾਬੀ ਪੂਰੀ ਤਰਹ ਜਾਨਤਾ ਹੂਂ ਤੋ ਗੁਜਰਾਤੀ ਸਮਝਤਾ ਹੂਂ। ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਸੂਰ੍ਯ ਡੂਬਤਾ ਚਲਾ ਗਯਾ ਏਵਂ ਅਂਧੇਰੇ ਕੀ ਚਾਦਰ ਫੈਲਤੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਜੋਧਪੁਰ ਗਾਡ਼ੀ ਨੌ ਬਜੇ ਕੇ ਕਰੀਬ ਪਹੁਂਚੀ। ਯਹਾਂ ਪਰ ਏਕ ਯਂਗ ਕਪਲ ਹਮਾਰੀ ਸੀਟੋਂ ਕੇ ਨਜਦੀਕ ਪਹੁਂਚਾ। ਇਸ ਕਪਲ ਕੇ ਆਨੇ ਸੇ ਮੇਰੀ ਉਦਾਸੀ ਭਾਗ ਗਈ, ਜੋ ਮੁਝੇ ਕੁਛ ਕੁਛ ਪਲ ਬਾਦ ਪਕਡ਼ ਰਹੀ ਥੀ। ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਯਂਗ ਕਪਲ ਮੇਂ ਯਂਗ ਲੇਡੀ ਮੁਝੇ ਅਚ੍ਛੀ ਲਗ ਰਹੀ ਥੀ। ਇਸ ਯਂਗ ਕਪਲ ਕੇ ਸਾਥ ਏਕ ਛੋਟੀ ਸੀ ਉਨਕੀ ਬੇਟੀ ਥੀ, ਬਿਲ੍ਕੁਞ੍ਲ ਰਿਦਮ ਜੈਸੀ। ਰਿਦਮ ਮੇਰੀ ਬੇਟੀ, ਜਿਸਕੋ ਨਾਨਾ ਕੇਞ੍ ਘਰ ਛੋਡਕਰ ਮੈਂ ਪਂਜਾਬ ਲੌਟ ਰਹਾ ਥਾ। ਉਸੇ ਬਹੁਤ ਜ੍ਯਾਦਾ ਮਿਸ ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ, ਉਸ ਬਚ੍ਚੀ ਕੋ ਦੇਖਕਰ ਮੁਝੇ ਰਿਦਮ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀ ਥੀ, ਵੋ ਬਚ੍ਚੀ ਬਿਲ੍ਕੁਞ੍ਲ ਰਿਦਮ ਜੈਸੀ ਥੀ, ਲੇਕਿਨ ਰਿਦਮ ਸੇ ਪਾਂਚ ਮਾਹ ਬਡ਼ੀ। ਰਿਦਮ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਫਰ ਪਰ ਨਿਕਲਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਖੁਦ ਚਲਕਰ ਪਾਂਚ ਫੂਟ ਕਾ ਸਫਰ ਤਯ ਕਿਯਾ, ਜਬਕਿ ਰਾਧਿਕਾ ਬਿਂਦਾਸ ਚਲ ਰਹੀ ਥੀ। ਰਿਦਮ ਕੀ ਤਰਹ ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਭੀ ਅਪਨੇ ਪਾਪਾ ਕੋ ਦੇਰ ਰਾਤ ਤਕ ਨਹੀਂ ਸੋਨੇ ਦਿਯਾ। ਵੋ ਉਸਕੋ ਸੁਲਾਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਂ ਤੋ ਵਹ ਰਿਦਮ ਕੀ ਤਰਹ ਹੀ ਚੀਖੇ। ਰਾਧਿਕਾ ਕਾ ਬਾਪ ਭੀ ਮੇਰੀ ਤਰਹ ਉਸਕੋ ਉਠਾਕਰ ਰੇਲਗਾਡ਼ੀ ਮੇਂ ਘੁਮਾਨੇ ਲੇ ਗਯਾ, ਤਾਕਿ ਕੋਈ ਡਿਸ੍ਟਰ੍ਬ ਨ ਹੋ। ਏਕ ਚਕ੍ਕਰ ਕਾਟਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਰਾਧਿਕਾ ਕਰੀਬਨ ਸਵਾ ਬਾਰਹ ਬਜੇ ਕੇ ਕਰੀਬ ਸੋ ਗਈ, ਤਭੀ ਵਹਾਂ ਟੀਟੀ ਆਯਾ, ਏਵਂ 46 ਸੀਟ ਪਰ ਸੋ ਰਹੇ ਯੁਵਕ ਸੇ ਟਿਕਟ ਮਾਂਗਾ। ਵੋ ਟਿਕਟ ਦਿਖਾ ਰਹਾ ਥਾ ਕਿ ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਦੋ ਅਨ੍ਯ ਯਾਤ੍ਰੀ ਟੀਟੀ ਕੇਞ੍ ਪਾਸ ਆਏ ਏਵਂ ਸੀਟ ਦੇਨੇ ਕਾ ਅਨੁਰੋਧ ਕਰਨੇ ਲਗੇ, ਟੀਟੀ ਨੇ ਸਖ੍ਤੀ ਸੇ ਡਾਂਟ ਫਟਕਾਰ ਲਗਾਤੇ ਹੁਏ ਉਨਕੋ ਵਹਾਂ ਸੇ ਭਗਾ ਦਿਯਾ ਏਵਂ ਯੁਵਕ ਕੀ ਟਿਕਟ ਵਾਪਿਸ ਲੌਟਤੇ ਹੁਏ ਸੌ ਰੁਪਏ ਕਾ ਨੋਟ ਪਕਡਕਰ ਟੀਟੀ ਵਹਾਂ ਸੇ ਆਗੇ ਬਢ਼ ਗਯਾ। ਕੈਞ੍ਸੇ ਖਤ੍ਮ ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ ਭ੍ਰਸ਼੍ਟਾਚਾਰ, ਜਿਸਕੀ ਜਨ੍ਮਦਾਤਾ ਹੀ ਪਬ੍ਲਿਕ ਹੈ। ਸੋਚਤੇ ਸੋਚਤੇ ਸੋ ਗਯਾ ਏਵਂ ਸੁਬਹ ਉਠਾ ਤੋ ਬਠਿਂਡਾ ਕੇ ਬਿਲ੍ਕੁਲ ਪਾਸ ਥਾ। ਉਠਤੇ ਹੀ ਨਿਗਾਹ ਸਬਸੇ ਪਹਲੇ ਰਾਧਿਕਾ ਪਰ ਗਈ, ਜੋ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ ਮੇਂ ਪਾਪਾ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਪਰ ਖਡ਼ੀ ਹੋਕਰ ਮਮ੍ਮੀ ਕੋ ਉਠਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਅਨੁਰੋਧ ਕਰ ਰਹੀ ਥੀ।

ਪਿਛਲੇ ਡੇਢ ਮਹੀਨਾ-ਬਿਰਹ ਕਾ ਮਹੀਨਾ

ਪਿਛਲਾ ਡੇਢ ਮਹੀਨਾ, ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਬਿਰਹ ਕਾ ਮਹੀਨਾ ਰਹਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਕਿਤਨੇ ਹੀ ਲੋਗ ਅਚਾਨਕ ਜਿਨ੍ਦਗੀ ਸੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁਛ ਸਦਾ ਕੇ ਲਿਏ ਔਰ ਕੁਛ ਫਿਰ ਮਿਲਨੇ ਕਾ ਵਾਯਦਾ ਕਰ। ਹਮਾਰੀ ਕਂਪਨੀ ਆਰ੍ਥਿਕ ਤਂਗੀ ਕੀ ਚਪੇਟ ਮੇਂ ਉਸ ਵਕ੍ਤ ਆਈ, ਜਬ ਆਰ੍ਥਿਕ ਤਂਗੀ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇਸ਼ ਵੇਂਟੀਲੇਟਰ ਸ੍ਥਿਤਿ ਸੇ ਮੁਕ੍ਤ ਹੋ ਚੁਕੇ ਥੇ, ਕਹੂਂ ਤੋ ਹਮਾਰੀ ਕਿਸ਼੍ਤਿਯੋਂ ਨੇ ਕਿਨਾਰੋਂ ਪਰ ਆਕਰ ਜਵਾਬ ਦਿਯਾ। ਜੌਬ ਜਾਨੇ ਕਾ ਕਭੀ ਅਫਸੋਸ ਨਹੀਂ ਹੁਆ, ਹਾਂ, ਲੇਕਿਨ ਅਗਰ ਅਫਸੋਸ ਹੁਆ ਕੁਛ ਲੋਗੋਂ ਸੇ ਜੁਦਾ ਹੋਨੇ ਕਾ। ਜਬ ਭੀ ਜੁਦਾ ਹੋਨੇ ਕਾ ਅਫਸੋਸ ਅਪਨੋਂ ਸੇ ਕਰਨੇ ਲਗਤੇ ਤੋ ਅਚਾਨਕ ਕਿਸੀ ਬੁਦ੍ਧਜੀਵਿ ਕੀ ਬਾਤ ਕਹਕਰ ਉਸ ਸ੍ਥਿਤਿ ਕੋ ਸਂਭਾਲ ਲਿਯਾ ਜਾਤਾ, ਅਚ੍ਛੇ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਏਕ ਜਗਹ ਸ੍ਥਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਨਾ ਚਾਹਿਏ, ਪਾਨੀ ਕੀ ਤਰਹ ਵ ਰਮਤੇ ਜੋਗਿਯੋਂ ਕੀ ਭਾਂਤਿ ਚਲਤੇ ਰਹਨਾ ਚਾਹਿਏ। ਐਸੀ ਢੇਰੋਂ ਬਾਤੇਂ, ਜੋ ਜੁਦਾਈ ਕੇ ਗਮ ਕੋ ਕਮ ਕਰ ਦੇਤੀ ਥੀ, ਏਕ ਦੂਸਰੇ ਸੇ ਹਮ ਦੋਸ੍ਤ ਬੋਲਤੇ ਰਹਤੇ ਥੇ। ਕਿਸੀ ਨੇ ਕਹਾ ਹੈ, ਜਮੀਨੀ ਫਾਸਲੇ ਕਿਤਨੇ ਭੀ ਕ੍ਯੋਂ ਨ ਹੋਂ, ਬਸ ਦਿਲੋਂ ਮੇਂ ਦੂਰਿਯਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਨੀ ਚਾਹਿਏ। ਐਸੇ ਹਾਲਾਤੋਂ ਮੇਂ ਇਂਦੌਰ ਛੋੜ ਦਿਯਾ, ਇਂਦੌਰ ਛੋੜਨੇ ਕਾ ਗਮ ਕਮ, ਖੁਸ਼ੀ ਜ੍ਯਾਦਾ ਥੀ, ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਅਪਨੇ ਸ਼ਹਰ ਲੌਟਨਾ ਕਿਸੇ ਅਚ੍ਛਾ ਨਹੀਂ ਲਗਤਾ। ਸ਼ਾਮ ਢਲੇ ਤੋ ਪਰਿਂਦੇ ਭੀ ਘਰੋਂ ਕੋ ਲੌਟ ਆਤੇ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੋ ਫਿਰ ਭੀ ਸਾਢੇ ਤੀਨ ਸਾਲ ਬਾਦ ਅਪਨੇ ਵਤਨ ਲੌਟ ਰਹਾ ਥਾ। ਇਸ ਡੇਢ ਮਹੀਨੇ ਕੇ ਦੌਰਾਨ ਮੁਝੇ ਪਹਲਾ ਝਟਕਾ ਉਸ ਦਿਨ ਲਗਾ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਏਕ ਮਿਤ੍ਰ ਕਾ ਸੁਬਹ ਸੁਬਹ ਫੋਨ ਆਯਾ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਾ ਛੋਟਾ ਭਾਈ ਸੜਕ ਹਾਦਸੇ ਮੇਂ ਘਾਯਲ ਹੋ ਗਯਾ। ਇਸ ਸੂਚਨਾ ਨੇ ਮਾਨੋ, ਪ੍ਰਾਣ ਹੀ ਨਿਕਾਲ ਲਿਏ ਹੋਂ। ਸਬਸੇ ਪਹਲੇ ਜੁਬਾਂ ਸੇ ਵੋ ਹੀ ਸ਼ਬ੍ਦ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਕਿਸੀ ਅਪਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਨਿਕਲਤੇ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਮੇਰੇ ਸਾਂਸੋਂ ਸੇ ਕੁਛ ਸਾਂਸ ਲੇ, ਉਸਮੇਂ ਡਾਲ ਦੇ। ਇਂਦੌਰ ਸ਼ਹਰ ਮੇਂ ਅਗਰ ਕੋਈ ਦਰਿਯਾਦਿਲ ਇਂਸਾਨ ਮਿਲਾ ਤੋ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਅਪਨੇ ਨਾਮ ਕੀ ਤਰਹ ਵਿਸ਼ਾਲ। ਅਗਲੀ ਸੁਬਹ ਦੋਸ੍ਤ ਕਾ ਫਿਰ ਫੋਨ ਆਯਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਾ ਭਾਈ ਚਲ ਬਸਾ। ਇਤਨੀ ਬਾਤ ਸੁਨਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੋ ਫੋਨ ਕਰਨੇ ਕੀ ਹਿਮ੍ਮਤ ਨਹੀਂ ਥੀ, ਔਰ ਮੈਂਨੇ ਕਿਯਾ ਭੀ ਨਹੀਂ, ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਜਬ ਮੈਂ ਹੀ ਭੀਤਰ ਸੇ ਸਂਭਲ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹਾ ਥਾ, ਉਸਕੋ ਕ੍ਯਾ ਹਿਮ੍ਮਤ ਦੇਤਾ। ਮੈਂਨੇ ਅਪਨੇ ਦੋਸ੍ਤ ਕੋ ਕਹਾ ਕਿ ਤੁਮ ਉਸਕੇ ਪਾਸ ਜਾਓ ਔਰ ਹਿਮ੍ਮਤ ਦੇਨਾ। ਕਿਸ੍ਮਤ ਦੇਖੋ, ਜਨਕ ਕੋ ਭੀ ਸ਼ਾਮ ਕੀ ਰੇਲ ਗਾੜੀ ਸੇ ਅਪਨੇ ਘਰ ਲੌਟਨਾ ਥਾ, ਵੋ ਭੀ ਜੌਬ ਛੋੜ ਚੁਕਾ ਥਾ। ਮੁਝੇ ਔਰ ਜਨਕ ਕੋ ਤੋ ਦੁਖ ਇਸ ਬਾਤ ਕਾ ਥਾ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਾ ਭਾਈ ਚਲਾ ਗਯਾ, ਲੇਕਿਨ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੀ ਕਿਸ੍ਮਤ ਦੇਖੋ, ਵੋ ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਮੇਂ ਮੁਝੇ, ਜਨਕ, ਨਿਤਿਨ ਔਰ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਤਨੇ ਦੋਸ੍ਤੋਂ ਕੋ ਅਪਨੇ ਸ਼ਹਰ ਸੇ ਵਿਦਾਈ ਦੇ ਚੁਕਾ ਥਾ। ਸੋਮਵਾਰ ਕੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਾ ਮੇਲ ਮਿਲਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਔਫਿਸ ਜ੍ਵੌਇਨ ਕਰ ਲਿਯਾ, ਯਹ ਮੇਰੇ ਥੋੜਾ ਸਾ ਰਾਹਤਪੂਰ੍ਣ ਮੇਲ ਥਾ, ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਔਫਿਸ ਕਾ ਕਾਮ ਵ ਦੋਸ੍ਤੋਂ ਕਾ ਮਿਲਵਰ੍ਤਨ ਉਸਕੇ ਦਰ੍ਦ ਕੋ ਥੋੜਾ ਸਾ ਕਮ ਕਰ ਦੇਂਗੇ। ਮੈਂਨੇ ਪਂਜਾਬ ਸੇ ਗੁਜਰਾਤ ਕੇ ਲਿਏ ਰਵਾਨਾ ਹੋਤੇ ਹੁਏ ਰੇਲਗਾੜੀ ਮੇਂ ਉਸਕੋ ਫੋਨ ਕਿਯਾ, ਉਸਨੇ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕਿਤਾਬ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਜਿਸਨੇ ਅਪਨੀ ਸਂਪਤ੍ਤਿ ਬੇਚ ਦੀ ਕੋ ਫਿਰ ਸੇ ਪਢਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਯਾ, ਮੈਂਨੇ ਉਸਕੋ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਮੈਂਨੇ ਪਿਛਲੇ ਡੇਢ ਮਹੀਨੇ ਮੇਂ ਅਚ੍ਛੇ ਦੋਸ੍ਤੋਂ ਕੀ ਕਮੀ ਨ ਖਲੇ ਕੇ ਚਕ੍ਕਰ ਮੇਂ ਚਾਰ ਕਿਤਾਬੇਂ ਪਢ ਡਾਲੀ, ਡੇਲ ਕਾਰਨੇਗੀ ਕੀ ਸਮੁਦ੍ਰ ਤਟ ਪਰ ਪਿਆਨੋ, ਔਗ ਮੇਂਡਿਨੋ ਕੀ ਵਿਸ਼੍ਵ ਕਾ ਸਬਸੇ ਬੜਾ ਚਮਤ੍ਕਾਰ, ਚੌਬੀਸ ਘਂਟੋਂ ਮੇਂ ਬਦਲੇਂ ਜਿਨ੍ਦਗੀ ਪਯੌਲੋ ਕ੍ਯੋਲੋ ਕੀ ਅਲ੍ਕੇਮਿਸ੍ਟ, ਜਿਸਸੇ ਕੁਛ ਲੋਗ ਕੀਮਿਯਾਗਰ ਕੇ ਨਾਮ ਸੇ ਭੀ ਜਾਨਤੇ ਹੈਂ। ਰੇਲ ਗਾੜੀ ਜੈਸੇ ਹੀ ਰਾਜਸ੍ਥਾਨ ਕੋ ਕ੍ਰੋਸ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਗੁਜਰਾਤ ਮੇਂ ਇਂਟਰ ਹੋਨੇ ਲਗੀ, ਤੋ ਮੇਰੇ ਮੋਬਾਇਲ ਪਰ ਸਂਦੇਸ਼ ਆਨੇ ਲਗੇ, ਯਹ ਸਂਦੇਸ਼ ਨੇਟਵਰ੍ਕ ਬਦਲਨੇ ਕਾ ਅਲਰ੍ਟ ਨਹੀਂ ਥੇ, ਯਹ ਸਂਦੇਸ਼ ਏਕ ਬੇਹਦ ਬੁਰੀ ਖਬਰ ਲੇਕਰ ਆਏ ਥੇ। ਇਨਮੇਂ ਲਿਖਾ ਥਾ, ਵੇਬਦੁਨਿਯਾ ਮਰਾਠੀ ਕੇ ਪੂਰ੍ਵ ਵਰਿਸ਼੍ਠ ਉਪ ਸਂਪਾਦਕ ਏਕ ਸੜਕ ਹਾਦਸੇ ਮੇਂ ਚਲ ਬਸੇ, ਪਹਲੇ ਪਹਲ ਤੋ ਖਬਰ ਅਵਿਸ਼੍ਵਾਸਨੀਯ ਲਗੀ, ਲੇਕਿਨ ਸਂਦੇਸ਼ੋਂ ਕੇ ਬਾਦ ਕੁਛ ਮਿਤ੍ਰੋਂ ਕੇ ਫੋਨ ਆਏ, ਜੋ ਇਸ ਬੁਰੀ ਖਬਰ ਕੋ ਸਚ ਹੋਨੇ ਕੀ ਪੁਸ਼੍ਟਿ ਕਰ ਰਹੇ ਥੇ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਮੇਂ ਮੁਝੇ ਏਕ ਬਾਰ ਫਿਰ ਸੇ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਦਿਯਾ, ਆਖਿਰ ਹੋ ਕ੍ਯਾ ਰਹਾ ਹੈ? ਜਿਨ੍ਦਗੀ ਨੇ ਆਖਿਰ ਹਮ ਸਬਕੋ ਕਿਸ ਤਰਹ ਅਲਗ ਥਲਗ ਕਿਯਾ ਹੈ। ਅਭਿਨਯ ਕੁਲਕਰ੍ਣੀ, ਜਿਸੇ ਮੈਂ ਜਲ੍ਦਬਾਜੀ ਮੇਂ ਅਭਯ ਕੁਲਕਰ੍ਣੀ ਕਹ ਜਾਤਾ ਥਾ, ਮੇਰੀ ਅਂਤਿਮ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤਬ ਹੁਈ, ਜਬ ਮੈਂ ਬੇਵਦੁਨਿਯਾ ਛੋੜਨੇ ਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁਕਾ ਥਾ, ਏਕ ਕਾਂਫ੍ਰੇਂਸ ਰੂਮ ਮੇਂ। ਫੈਸਲਾ ਕਰਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਜੈਸੇ ਹੀ ਮੈਂ ਵੇਬਦੁਨਿਯਾ ਕੇ ਔਫਿਸ ਮੇਂ ਪਹੁਂਚਾ ਤੋ ਸਬ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ਜਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਤੈਯਾਰ ਥੇ, ਆਖਿਰ ਕ੍ਯਾ ਹੁਆ? ਕ੍ਯੋਂ ਕਿ ਇਸ ਬਿਰਹ ਕੇ ਮੌਸਮ ਕੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੁਝਸੇ ਹੋਨੇ ਵਾਲੀ ਥੀ। ਮੈਂਨੇ ਜੈਸੇ ਹੀ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਮੈਂ ਵੇਬਦੁਨਿਯਾ ਛੋੜਨੇ ਵਾਲਾ ਹੂਂ, ਤੋ ਬਾਤ ਪੂਰੇ ਔਫਿਸ ਮੇਂ ਜਂਗਲ ਕੀ ਆਗ ਕੀ ਤਰਹ ਫੈਲ ਗਈ। ਮੇਰੇ ਬਾਦ ਸ਼ਾਯਦ ਅਭਿਨਯ ਕੁਲਕਰ੍ਣੀ ਕੋ ਭੀ ਬੁਲਾਯਾ ਜਾਨਾ ਥਾ, ਵੋ ਮੇਰਾ ਫੈਸਲਾ ਸੁਨਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਕਾਫੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ, ਹੋਤੇ ਭੀ ਕ੍ਯੋਂ ਨ, ਆਖਿਰ ਪੂਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਜੋ ਇਂਦੌਰ ਮੇਂ ਬਸਾ ਚੁਕੇ ਥੇ, ਔਰ ਕਂਪਨੀ ਕੇ ਪ੍ਰਤਿ ਖੁਦ ਕੋ ਪੂਰੀ ਤਰਹ ਸਮਰ੍ਪਿਤ ਕਰ ਚੁਕੇ ਥੇ, ਕਈ ਅਚ੍ਛੇ ਮੌਕੇ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਅਚ੍ਛੇ ਵਕ੍ਤ ਭੀ ਠੁਕਰਾ ਦਿਏ ਥੇ, ਲੇਕਿਨ ਅਬ ਸ੍ਥਿਤਿ ਐਸੀ ਥੀ ਕਿ ਅਬ ਉਨ ਮੌਕੋਂ ਕੋ ਆਗੇ ਸੇ ਜਾਕਰ ਮਾਂਗਨਾ ਥਾ, ਜਿਨਕੋ ਠੁਕਰਾ ਚੁਕੇ ਥੇ ਵੋ ਕਈ ਦਫਾ। ਉਸਕੇ ਦਿਨ ਕੇ ਬਾਦ, ਮੇਰੀ ਔਰ ਉਨਕੀ ਕੋਈ ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਹੁਈ, ਲੇਕਿਨ ਕਲ ਜੈਸੇ ਹੀ ਮੁਝੇ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕਿ ਵੋ ਇਸ ਤਰਹ ਦੁਨਿਯਾ ਸੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਾਂਵ ਤਲੇ ਸੇ ਜਮੀਨ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਯਹ ਬੇਹਦ ਬੁਰੀ ਖਬਰ ਥੀ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਅਬ ਤਕ ਕੀ, ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਵੇਬਦੁਨਿਯਾ ਕੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੀਯ ਭਾਸ਼ਾ ਕੇ ਜਿਤਨੇ ਭੀ ਪੋਰ੍ਟਲ ਥੇ, ਉਨ ਪੋਰ੍ਟਲੋਂ ਮੇਂ ਸਬਸੇ ਬਢਿਯਾ ਵਰਿਸ਼੍ਠ ਉਪ ਸਂਪਾਦਕ ਥੇ, ਜਿਨ੍ਹੋਂਨੇ ਲਮ੍ਬੇ ਸਮਯ ਤਕ ਬਿਨਾ ਕਿਸੀ ਵਿਵਾਦ ਕੇ ਅਪਨਾ ਕਾਰ੍ਯਕਾਲ ਖਤ੍ਮ ਕਿਯਾ, ਲੇਕਿਨ ਵੋ ਇਸ ਤਰਹ ਦੁਨਿਯਾ ਸੇ ਹੀ ਰੁਖਸ੍ਤ ਹੋ ਜਾਏਂਗੇ ਕਿਸੀ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਾ ਥਾ। ਭਗਵਾਨ ਉਨਕੀ ਆਤ੍ਮਾ ਕੋ ਸ਼ਾਂਤਿ ਦੇ।