ਬੇਬਸ ਮਨ..........ਵੀਨਾ....

ਆਜਕਲ
ਭਾਗਤਾ ਹੈ ਮਨ
ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਤਰਫ
ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਾ
ਸ੍ਵਯਂ ਪਰ
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕ ਕ੍ਸ਼ਣ
ਮਿਲਨੇ ਕੀ ਪ੍ਰਬਲ ਇਚ੍ਛਾ
ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਦੇਖਨੇ ਕੀ ਚਾਹਤ
ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਬਾਹੋਂ ਮੇਂ
ਸ੍ਵਯਂ ਕੋ ਪਾਨੇ ਕਾ ਆਭਾਸ
ਜਾਨਤੀ ਹੂਂ
ਸਮ੍ਭਵ ਨਹੀਂ ਯਹ
ਜੋ ਸਮ੍ਭਵ ਨਹੀਂ
ਮਨ ਕ੍ਯੋਂ ਭਾਗਤਾ ਹੈ
ਉਸੀ ਤਰਫ
ਕ੍ਯੋਂ ਚਾਹਤਾ ਹੈ ਤੋਡ਼ਨਾ
ਸਾਰੇ ਬਂਧਨ
ਕ੍ਯੋਂ ਚਾਹਤਾ ਹੈ ਉਡ਼ਨਾ
ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦ
ਗਗਨ ਮੇਂ
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ ਰੂਪ ਸੇ
ਮਨ ਕੀ ਡੋਰ ਹੈ
ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਹਾਥੋਂ ਮੇਂ
ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਸਂਗ
ਚਲ ਰਹੀ ਹੂਂ
ਅਨਜਾਨੀ ਡਗਰ ਪਰ
ਅਨਜਾਨ ਪਡ਼ਾਵ ਕੀ ਤਰਫ

ਪੁਸ੍ਤਕੇਂ.............ਵੀਨਾ....

ਜ੍ਞਾਨ ਕਾ ਭਂਡਾਰ ਹੈਂ
ਯੇ ਪੁਸ੍ਤਕੇਂ
ਬਂਦ ਹੈ
ਹਮਾਰਾ ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਇਨਮੇਂ
ਨਨ੍ਹੇਂ ਹਾਥੋਂ ਕੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿ

ਆਨੇ ਵਾਲੇ ਕਲ ਕੀ
ਤਸ੍ਵੀਰ ਹੈ ਇਨਮੇਂ
ਇਨ੍ਹੇਂ ਖੋਲੇ ਔਰ

ਗਹਰਾਈ ਮੇਂ ਉਤਰੇ ਬਿਨਾ
ਹਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਤੇ
ਅਪਨੇ ਕਲ ਕਾ ਨਿਰ੍ਮਾਣ
ਕਲ ਕੇ

ਸਵਾਲੋਂ ਕੇ ਉਤ੍ਤਰ

ਮਿਲੇਂਗੇ

ਯਹਾਂ-ਵਹਾਂ ਬਿਖਰੀ

ਸਜੀ ਕਿਤਾਬੋਂ ਮੇਂ
ਲੇਕਿਨ ਹਮਾਰੇ ਪਾਸ
ਸਮਯ ਕਹਾਂ ਹੈ
ਹਮ ਤੋ ਉਲਝੇ ਹੈਂ
ਸ਼ਾਰ੍ਟ ਕਟ ਮੇਂ
ਕਿਤਾਬੋਂ ਕੇ ਲੇਨ-ਦੇਨ ਸੇ
ਪਨਪਨੇ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼੍ਤੇ
ਸਿਮਟ ਗਯੇ ਹੈਂ ਇਂਟਰਨੇਟ ਮੇਂ
ਅਬ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਤਾ
ਕਿਤਾਬੋਂ ਕੇ ਬਹਾਨੇ
ਪ੍ਯਾਰ ਨਹੀਂ ਪਨਪਤਾ
ਪੁਸ੍ਤਕਾਲਯੋਂ ਮੇਂ
ਯਾਦੇਂ ਨਹੀਂ ਸਹੇਜੀ ਜਾਤੀਂ
ਸੂਖੇ ਫੂਲੋਂ ਮੇਂ
ਨਹੀਂ ਰਖੀ ਜਾਤੀ

ਚਿਟ੍ਠਿਯਾਂ
ਅਪਨੋਂ ਕੇ ਲਿਏ
ਨਹੀਂ ਬਨਤੇ ਫਸਾਨੇ
ਪ੍ਯਾਰ ਕੇ
ਨਹੀਂ ਸਜਤੇ ਸੁਰ
ਸਂਗੀਤ ਕੇ
ਕ੍ਯੋਂਕਿ
ਹਮ ਹੋਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੈਂ ਦੂਰ

ਪਢਨੇ ਕੀ ਆਦਤ ਸੇ

ਤੇਰੀ ਬਾਤ.........ਵੀਨਾ

ਘੁਟਨ ਭਰੀ ਥੀ ਵੋ ਰਾਤ
ਜਿਸਨੇ ਛੇਡ਼ੀ ਤੇਰੀ ਬਾਤ


ਮਨ ਕੀ ਯਾਦੋਂ ਮੇਂ ਸਿਮਟੇ ਹੈਂ
ਪਲ ਜੋ ਸਾਥ ਬਿਤਾਏ ਰਾਤ


ਮਰਤੇ ਦਮ ਤਕ ਸਾਥ ਰਹੇਗੀ
ਤੇਰੀ ਚਾਹਤ ਕੀ ਸੌਗਾਤ


ਚਂਦਾ ਕੋ ਭੀ ਤਰਸੇਗੀ ਅਬ
ਝਿਲਮਿਲ ਤਾਰੋਂ ਕੀ ਬਾਰਾਤ


ਮਨ ਕੀ ਪ੍ਯਾਸ ਬਢ਼ਾ ਜਾਏਗੀ
ਜਬ-ਜਬ ਆਏਗੀ ਬਰਸਾਤ

ਮੇਰੇ ਪਾਪਾ.....................ਵੀਨਾ

ਆਜ ਸੇ 11 ਸਾਲ ਪਹਲੇ 23 ਤਾਰੀਖ ਕੋ ਹੀ ਪਾਪਾ ਹਮ ਸਬਕੋ ਰੋਤਾ-ਬਿਲਖਤਾ ਛੋਡ਼ਕਰ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਮੇਂ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਥੇ...ਮੁਝੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਗਤਾ ਰਹਾ ਹੈ ਵੋ ਆਜ ਭੀ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਹੈਂ ਔਰ ਮੁਝੇ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਸੇ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਬਚਾਯਾ...ਤਭੀ ਕਹਤੇ ਹੈਂ ਕਿ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਰਹੇ ਯਾ ਨ ਰਹੇਂ ਉਨਕੀ ਆਤ੍ਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੇ ਪਾਸ ਰਹਤੀ ਹੈ... ਯਹ ਰਚਨਾ ਪਹਲੇ ਭੀ ਪੋਸ੍ਟ ਕਰ ਚੁਕੀ ਹੂਂ ਆਜ ਫਿਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੂਂ... ਕਾਸ਼ ਫਿਰ ਸੇ ਮਿਲ ਜਾਏ...ਸਚ ਮੇਂ ਕੋਈ ਜਿਦ ਨਹੀਂ ਕਰੂਂਗੀ.....

ਤੁਮ ਕ੍ਯੋਂ ਰੂਠ ਗਏ ਪਾਪਾ
ਮੈਂ ਨਿਪਟ ਅਕੇਲੀ ਹੋ ਬੈਠੀ
ਕਿਸੇ ਗੁਹਾਰੂਂ, ਕਿਸੇ ਪੁਕਾਰੂਂ
ਮੈਂ ਤੋ ਤਨ੍ਹਾ ਹੋ ਬੈਠੀ


ਜਬ ਤੁਮ ਥੇ ਤੋ ਬਾਤ ਔਰ ਥੀ
ਏਕ ਆਂਸੂ ਨ ਗਿਰਨੇ ਦੇਤੇ ਥੇ
ਅਬ ਰੋਤੇ-ਰੋਤੇ ਰਾਤ ਕਟੇ
ਅਸ਼੍ਕੋਂ ਕਾ ਸਮਂਦਰ ਹੋ ਬੈਠੀ


ਪਾਪਾ ਤੁਮ ਕ੍ਯੋਂ ਛੋਡ਼ ਗਏ
ਨ ਕੋਈ ਪੁਕਾਰੇ ਨਾਮ ਮੇਰਾ
ਕੋਈ ਨ ਪੂਛੇ ਚਾਹਤ ਹੈ ਕ੍ਯਾ
ਚਾਹਤ ਸਾਰੀ ਮੈਂ ਖੋ ਬੈਠੀ


ਸਿਰ ਪਰ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਸਾਯਾ ਥਾ
ਹਰ ਆਫਤ ਸੇ ਬਚਾਤੇ ਥੇ ਤੁਮ
ਅਬ ਹਰ ਪਲ ਹੀ ਮੈਂ ਤਨ੍ਹਾ ਚਲੂਂ
ਬੇਗਾਨੋਂ-ਸੀ ਹਾਲਤ ਕਰ ਬੈਠੀ


ਬਰਗਦ ਬਨਕਰ ਖਡ਼ੇ ਥੇ ਤੁਮ
ਬਰਖਾ-ਧੂਪ ਖੁਦ ਸਹਤੇ ਥੇ
ਅਬ ਝੁਲਸੂਂ ਤਪਤੀ ਗਰ੍ਮੀ ਮੇਂ
ਬਾਰਿਸ਼ ਕੀ ਬੂਂਦੇਂ ਭਿਗੋ ਬੈਠੀਂ


ਪਾਪਾ ਤੁਮ ਕ੍ਯੋਂ ਛੋਡ਼ ਗਏ
ਕ੍ਯਾ ਨਹੀਂ ਜਾਨਤੇ ਜਗ ਕੈਸਾ?
ਕ੍ਯੋਂ ਨਹੀਂ ਮੁਝੇ ਭੀ ਸਾਥ ਲਿਯਾ
ਜੀਵਨ ਮੈਂ ਸਬ ਕੁਛ ਖੋ ਬੈਠੀ


ਏਕ ਬਾਰ ਆ ਜਾਓ ਮਿਲਨੇ ਕੋ
ਕੋਈ ਭੀ ਜਿਦ ਨ ਕਰੂਂਗੀ ਕਭੀ
ਹਰ ਕਹਨਾ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਮਾਨੂਂਗੀ
ਮੈਂ ਅਚ੍ਛੀ ਗੁਡ਼ਿਯਾ ਹੋ ਬੈਠੀ


ਅਪਨੇ ਪਾਸ ਬੁਲਾ ਲੋ ਮੁਝੇ
ਕ੍ਯੋਂ ਛੋਡ਼ਾ ਇਸ ਨਿਰ੍ਦਯ ਜਗ ਮੇਂ
ਪਾਪਾ ਨ ਕੋਈ ਬਨ ਪਾਏਗਾ
ਮੈਂ ਅਪਨੀ ਕਿਸ੍ਮਤ ਖੋ ਬੈਠੀ


ਹੇ: ਈਸ਼੍ਵਰ ਤੂ ਯੇ ਰੀਤ ਬਨਾ
ਪਿਤਾ ਸੇ ਪਹਲੇ ਬੇਟੀ ਉਠੇ
ਨ ਜਗ ਰੌਂਦੇ ਨ ਆਂਸੂ ਬਹੇਂ
ਅਬ ਯਹੀ ਦੁਆ ਮੈਂ ਕਰ ਬੈਠੀ

ਅਜ੍ਞੇਯ ਮਨ.........ਵੀਨਾ

ਕ੍ਯਾ ਭਾਤਾ ਹੈ
ਕ੍ਯਾ ਨਹੀਂ ਭਾਤਾ
ਮਨ ਸਮ੍ਭਵਤ: ਨਹੀਂ ਜਾਨਤਾ
ਕ੍ਯੋਂਕਿ
ਜੋ ਭਾਤਾ ਹੈ
ਸਮਯ ਆਨੇ ਪਰ
ਵਹ ਨਹੀਂ ਭਾਤਾ
ਭਾਨੇ ਔਰ ਨ ਭਾਨੇ ਕੇ ਮਧ੍ਯ ਹੈਂ
ਕੁਛ ਪਰਿਸ੍ਥਿਤਿਯਾਂ
ਜੋ ਆਏਂਗੀ ਅਵਸ਼੍ਯ
ਜਿਨ੍ਹੇਂ ਆਨਾ ਹੀ ਹੈ
ਦੇਸ਼,ਕਾਲ,ਵਾਤਾਵਰਣ ਕੀ
ਸ਼ਰੀਰ ਕੀ, ਆਤ੍ਮਾ ਕੀ
ਜਿਨ੍ਹੇਂ ਹਮੇਂ
ਸਹਨਾ ਹੀ ਹੈ
ਜੋ ਦੇਂਗੀ
ਨਈ ਦਿਸ਼ਾ
ਹਮਾਰੇ ਭਾਨੇ ਕੋ
ਯਹੀ ਕਾਰਣ ਹੈ
ਪ੍ਰਕਰਤਿ ਕਾ ਭੀ ਨਿਯਮ ਹੈ
'ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ' ਕਾ
'ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ'
ਹਰ ਸ੍ਤਰ ਪਰ
ਆਵਸ਼੍ਯਕ ਨਹੀਂ
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ
ਹਮੇਂ ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਹੀ ਹੋ
ਫਿਰ ਭੀ ਹਮ
ਢਲਤੇ ਜਾਤੇ ਹੈਂ
ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ ਮੇਂ
ਔਰ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾ ਕਰਤੇ ਹੈਂ
ਅਗਲੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ ਕੀ
ਜੋ ਨਹੀਂ ਭਾਤਾ
ਫਿਰ ਭੀ ਉਸਮੇਂ ਜੀਤੇ ਹੁਏ
ਜੋ ਭਾਤਾ ਹੈ
ਉਸਕੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾ ਮੇਂ
ਗੁਜਾਰਤੇ ਹੈਂ
ਬਾਕੀ ਜੀਵਨ
ਯੇ ਭੀ ਆਵਸ਼੍ਯਕ ਨਹੀਂ
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕ ਭਾਨੇ ਕੀ ਸ੍ਥਿਤਿ
ਸ੍ਥਿਰ ਹੋ
ਜੀਵਨ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤ ਹੋ
ਨ ਭਾਨੇ ਕੀ ਸ੍ਥਿਤਿ
ਬਨ ਜਾਤੀ ਹੈ
ਭਾਨੇ ਕੀ ਵਿਵਸ਼ਤਾ
ਕਾਰਣ...
ਸਮਯ ਔਰ ਪਰਿਸ੍ਥਿਤਿਯਾਂ
ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਮਾਨਵ ਦਾਸ ਹੈ
ਸ੍ਵਾਮੀ ਨਹੀਂ
ਸਮਯ ਕਾ
ਸ੍ਵਾਮੀ ਹੋਤਾ
ਤੋ...
ਅਪਨਾ ਭਾਨਾ ਅਵਸ਼੍ਯ ਜਾਨਤਾ
ਨ ਭਾਨੇ ਕੋ
ਭਾਨਾ ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਨ ਕਰਤਾ
ਕ੍ਯਾ ਭਾਤਾ ਹੈ
ਕ੍ਯਾ ਨਹੀਂ ਭਾਤਾ
ਮਨ...
ਸਮ੍ਭਵਤ:
ਜਾਨਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹਤਾ

ਆਸ੍ਤੀਨ ਕਾ ਸਾਂਪ.......ਵੀਨਾ

ਇਸੀ ਘਰ ਕੇ
ਕਿਸੀ ਕੋਨੇ ਮੇਂ
ਉਸ ਮਾਂ ਨੇ
ਝੇਲੀ ਹੋਗੀ
ਪ੍ਰਸਵ ਪੀਡ਼ਾ
ਨੌ ਮਹੀਨੇ
ਪੇਟ ਮੇਂ ਰਖਨੇ ਕੇ ਬਾਦ
ਪਾਲਾ ਹੋਗਾ
ਲਾਡ਼-ਪ੍ਯਾਰ ਸੇ
ਆਂਚਲ ਫਾਡ਼ਕਰ
ਢਾਂਪਾ ਹੋਗਾ ਅਪਨੇ ਲਾਲ ਕੋ
ਸਿਮਟਤੇ ਹੁਏ
ਗੁਜਾਰੀ ਹੋਂਗੀ
ਰਾਤੇਂ ਉਸਨੇ
ਦੂਧ ਕੀ ਜਗਹ
ਪਿਲਾਯਾ ਹੋਗਾ
ਅਪਨਾ ਲਹੂ
ਨਿਚੁਡ਼ ਗਈਂ ਹੋਂਗੀ
ਛਾਤਿਯਾਂ ਉਸਕੀ
ਕ੍ਸ਼ੀਣ ਹੋ ਗਈ ਹੋਗੀ
ਕਾਯਾ ਉਸਕੀ
ਨਿਵਾਲੇ ਨਿਕਾਲਕਰ ਮੁਂਹ ਸੇ
ਖਿਲਾਏ ਹੋਂਗੇ ਉਸੇ
ਜੋ ਬਨ ਗਯਾ ਹੈ ਨਾਗ
ਅਪਨੀ ਹੀ ਆਸ੍ਤੀਨ ਕਾ
ਫਨ ਫੈਲਾਏ ਬੈਠਾ ਹੈ
ਡਸਨੇ ਕੋ
ਉਸਕੀ ਆਸ਼ਾਏਂ
ਸਪਨੇ
ਔਰ
ਉਸਕਾ ਬੁਢ਼ਾਪਾ

ਆਸ........ਵੀਨਾ

ਵੋ ਰੋਜ ਜਲਾਤੀ ਹੈ
ਚੂਲ੍ਹਾ
ਯਾਦੋਂ ਕੀ ਲਕਡ਼ਿਯੋਂ ਸੇ
ਭਾਵੋਂ ਕੇ ਕਂਡੇ ਪਰ
ਸੇਂਕਤੀ ਹੈ ਰੋਟੀ
ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਹਟੋਂ ਕੀ
ਪਕਾਤੀ ਹੈ ਭਾਤ
ਅਰਮਾਨੋਂ ਕੇ
ਅਸ਼੍ਕੋਂ ਸੇ
ਪਕਾਤੀ ਹੈ ਦਾਲ
ਰਖ ਦੇਤੀ ਹੈ
ਕਲ ਕੇ ਲਿਏ
ਅਚ੍ਛੇ ਖਾਨੇ ਕਾ
ਲਾਲਚ ਦੇਕਰ
ਬਾਂਟ ਦੇਤੀ ਹੈ ਰੋਟੀ
ਸਿਲ ਪਰ ਘਿਸਕਰ
ਚਟਨੀ ਕੀ ਸੁਗਂਧ ਕੇ ਸਾਥ
ਖੁਦ ਚਾਟ ਲੇਤੀ ਹੈ ਸਿਲ
ਪੀਕਰ ਪਾਨੀ
ਬੁਝਾ ਲੇਤੀ ਹੈ ਪ੍ਯਾਸ
ਬੁਝਾ ਦੇਤੀ ਹੈ ਚੂਲ੍ਹਾ
ਸਿਸਕਿਯੋਂ ਸੇ
ਨਈ ਆਸ ਕੇ ਸਾਥ
ਸ਼ਾਯਦ
ਕਲ ਮਿਲ ਜਾਏ
ਦਾਲ-ਭਾਤ