“ਵਾਟਿਕਾ” – ਸਮਕਾਲੀਨ ਕਵਿਤਾ ਕੇ ਇਸ ਉਪਵਨ ਮੇਂ ਭ੍ਰਮਣ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਅਭੀ ਤਕ ਆਪ ਅਨਾਮਿਕਾ, ਭਗਵਤ ਰਾਵਤ, ਅਲਕਾ ਸਿਨ੍ਹਾ, ਰਂਜਨਾ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸ੍ਤਵ, ਹਰਕੀਰਤ ‘ਹੀਰ’, ਸੁਰੇਸ਼ ਯਾਦਵ, ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀ, ਰਾਮੇਸ਼੍ਵਰ ਕਾਮ੍ਬੋਜ ‘ਹਿਮਾਂਸ਼ੁ’, ਡੌ. ਅਰਵਿਨ੍ਦ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸ੍ਤਵ, ਇਲਾ ਪ੍ਰਸਾਦ, ਜੇਨ੍ਨੀ ਸ਼ਬਨਮ, ਨੋਮਾਨ ਸ਼ੌਕ, ਮਮਤਾ ਕਿਰਣ ਔਰ ਉਮਾ ਅਰ੍ਪਿਤਾ ਕੀ ਕਵਿਤਾਏਂ ਤਥਾ ਰਾਜੇਸ਼ ਰੇਡ੍ਡੀ, ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਸ਼ਂਕਰ ਵਾਜਪੇਯੀ, ਰਾਮਕੁਮਾਰ ਕਰਸ਼ਕ, ਆਲੋਕ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸ੍ਤਵ, ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਜਰ, ਅਨਿਲ ਮੀਤ, ਸ਼ੇਰਜਂਗ ਗਰ੍ਗ, ਲਤਾ ਹਯਾ, ਓਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਯਤੀ, ਰਂਜਨਾ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸ੍ਤਵ, ਨਰੇਸ਼ ਸ਼ਾਂਡਿਲ੍ਯ ਔਰ ਹਰੇਰਾਮ ਸਮੀਪ ਕੀ ਗ਼ਜ਼ਲੇਂ ਪਢ ਚੁਕੇ ਹੈਂ।
ਇਸਬਾਰ ‘ਵਾਟਿਕਾ’ ਕੇ ਤਾਜ਼ਾ ਅਂਕ (ਅਪ੍ਰੈਲ 2012) ਮੇਂ ਸਮਕਾਲੀਨ ਹਿਂਦੀ ਕਵਿਤਾ ਮੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਸੇ ਅਪਨੀ ਏਕ ਅਲਗ ਪਹਚਾਨ ਬਨਾਤੀ ਯੁਵਾ ਕਵਯਿਤ੍ਰੀ ਵਿਪਿਨ ਚੌਧਰੀ ਕੀ ਦਸ ਚੁਨਿਂਦਾ ਕਵਿਤਾਏਂ ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ, ਜਿਨਮੇਂ ਜੀਵਨ ਕੇ ਸਤਰਂਗੀ ਰਂਗੋਂ ਕੋ ਫੀਕਾ ਕਰਨੇ ਵਾਲੀ ਸ੍ਥਿਤਿਯੋਂ/ਪਰਿਸ੍ਥਿਤਿਯੋਂ ਸੇ ਤੀਖੀ ਟਕਰਾਹਟ, ਵਿਲੁਪ੍ਤ ਹੋਤੇ ਜਾਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਔਰ ਉਸਕੀ ਪਾਵਨ ਊਸ਼੍ਮਾ ਕੋ ਬਨਾਯੇ ਰਖਨੇ ਉਤ੍ਕਟ ਇਚ੍ਛਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿ ਔਰ ਮਰਤਪ੍ਰਾਯ:ਸੀ ਹੋ ਗਈ ਮਨੁਸ਼੍ਯ ਕੇ ਭੀਤਰ ਕੀ ਸਂਵੇਦਨਾ ਕੋ ਜਿਨ੍ਦਾ ਰਖਨੇ ਕੀ ਪੁਰਜੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦਿਖਲਾਈ ਦੇਤੀ ਹੈ। ਆਸ਼ਾ ਹੈ, ਆਪ ਇਨ੍ਹੇਂ ਪਸਨ੍ਦ ਕਰੇਂਗੇ ਔਰ ਅਪਨੀ ਬਹੁਮੂਲ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਪਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ਸੇ ਹਮੇਂ ਔਰ ‘ਵਾਟਿਕਾ’ ਕੇ ਪਾਠਕੋਂ ਕੋ ਅਵਗਤ ਕਰਾਏਂਗੇ…-ਸੁਭਾਸ਼ ਨੀਰਵ
ਵਿਪਿਨ ਚੌਧਰੀ ਕੀ ਦਸ ਕਵਿਤਾਏਂ
1
ਮੈਂ ਸਚ ਬੋਲੂਂਗੀ ਔਰ ਜਿਨ੍ਦਾ ਰਹੂਂਗੀ
ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਫ਼ੇਦ ਕੌਲਰ ਪਰ ਲਗੇਅਂਧੇਰੇ ਕੇ ਛੀਟੋ ਕੋ ਧੋ ਦੂਂਗੀ
ਬਛੜੋਂ ਕੇ ਮੁਂਹ ਪਰ ਲਗਾ ਪਟ੍ਟਾ ਖੋਲ
ਉਸੇ ਅਪਨੀ ਮਾਂ ਕੇ ਕਰੀਬ ਧਕੇਲ ਦੂਂਗੀ
ਪਿਲਪਿਲੇ ਸੁਖ ਕੋ ਕਹੂਂਗੀ
‘ਕਰਪਯਾ ਮੁਝੇ ਅਕੇਲਾ ਛੋਡ ਦੋ’
ਬੂਚੜਖਾਨੇ ਮੇਂ ਬਿਖਰੇ ਲਹੂ ਕੋ
ਪਾਨੀ ਕੀ ਤੇਜ ਧਾਰ ਸੇ ਧੋ ਦੂਂਗੀ
ਰਾਤ ਸੇ ਅਪਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ਼ ਛੁਪਾ ਲੂਂਗੀ
ਦਿਨ ਕੇ ਉਲਝੇ-ਬਿਖਰੇ ਕੇਸ਼ ਸਂਵਾਰ ਦੂਂਗੀ
ਮੈ ਖੂਬ-ਸਾ ਕਹ ਕਰ
ਏਕਦਮ ਚੁਪੀ ਸਾਧ ਲੂਂਗੀ
ਲਂਬੀ ਕਤਾਰੋਂ ਕੀ ਸਟੀਕ ਗਿਨਤੀ ਕੇ ਬੀਚ ਸੇ
ਚੁਪਚਾਪ ਖਿਸਕ ਆਊਂਗੀ
ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸ਼ੋਧਕਰ੍ਤਾਓਂ ਕੇ ਸੂਤ੍ਰੋਂ ਕੇ ਹਲ
ਢੂਂਢ-ਢੂਂਢ ਕਰ ਲਾਊਂਗੀ
ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਸੇ ਰੋਂਦੀ ਗਈ ਬਸ੍ਤੀ
ਕੋ ਚਾਰ ਮਜਬੂਤ ਪਾਂਵੋਂ ਪਰ ਫਿਰ ਖੜਾ ਕਰੂਂਗੀ
ਮੁਠੀ ਮੇਂ ਬਂਦ ਪੀਰ ਬਾਬਾਓਂ ਕੀ ਦੁਆ ਕੋ
ਹਵਾਓਂ ਕੇ ਨਾਮ ਕਰ ਦੂਂਗੀ
ਜਮਾਨੇ ਕੀ ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰੋਂ ਪਰ ਹਰ
ਬਾਰ ਕੀ ਤਰਹ ਖਾਕ ਡਾਲੂਂਗੀ
ਸ਼ੋ ਵਿਂਡੋ ਕੀ ਗੂਂਗੀ ਬਹਰੀ ਗੁਡਿਯਾ ਕੋ
ਸਾਰੇ ਗੁਮ ਇਸ਼ਾਰੇ ਸਮਝਾ ਦੂਂਗੀ
33 ਕਰੋਡ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾਓਂ ਕੇ ਬੀਚ ਬੈਠ
ਉਨਕੀ ਅਕ੍ਰੂਤ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿ ਕੀ ਕਹਾਨੀ ਸੁਨੂਂਗੀ
ਚਂਡਾਲ ਚੌਕੜਿਯੋਂ ਸੇ ਧਮਾਧਮ ਸੇ
ਖਾਰ ਖਾਊਂਗੀ
ਪ੍ਰੇਮ ਕੋ ਸਹਜ ਹੀ
ਉਸਕਾ ਮਖਮਲੀ ਆਸਨ ਦੂਂਗੀ
ਮੈਂ ਸਚ ਬੋਲੂਂਗੀ ਔਰ
ਜਿਨ੍ਦਾ ਰਹੂਂਗੀ ।
2
ਉਸ ਵਕ੍ਤ ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਮੇਂ ਥੀ
ਅਬ ਮੈਂ ਕਰਸ਼੍ਣ ਕੀ ਕਲਾਓਂ ਮੇਂ ਉਤਰ ਚੁਕੀ ਹੂਂ
ਦ੍ਰੋਪ੍ਤੀ ਕਾ ਲਮ੍ਬਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰ ਬਨਕਰ ਏਕ ਚਮਤ੍ਕਾਰ ਮੇਂ ਢਲ ਚੁਕੀ ਹੂਂ
ਮੈਂਨੇ ਸਾਧ ਲਿਯਾ ਹੈ ਸੀਤਾ ਕਾ ਅਖਂਡ ਸੌਭਗ੍ਯ
ਆਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਕੇ ਖੇਮੇ ਮੇਂ ਜਾਕਰ ਖੜੀ ਦੇਖਤੀ ਹੂਂ
ਮਰਿਯਮ-ਸੀ ਉਦਾਸੀ ਮੇਰੇ ਤਲੁਓਂ ਪਰ ਚਿਪਕ ਗਈ ਹੈ
ਮੇਰੀ ਸ੍ਮਿਤ ਮੇਂ ਮੋਨੋਲਿਸਾ ਕੇ ਹੋਂਠੋਂ ਕਾ ਭੇਦ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ
ਹਵਾਓਂ ਕੇ ਅਣੁਓਂ ਮੇਂ ਬਂਦ ਸਰਸਰਾਤੀ ਲਿਪਿ
ਵ੍ਯਾਕਰਣ ਸਮੇਤ ਪਢ ਲੀ ਹੈ ਮੈਂਨੇ
ਕਹਨੇ ਕੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ
ਮੈਂ ਇਸ ਵਕ੍ਤ ਪ੍ਰੇਮ ਮੇਂ ਹੂਂ।
3
ਅਪਨੀ- ਅਪਨੀ ਜਗਹ
ਅਪਨੀ- ਅਪਨੀ ਜਗਹ
ਦੇਰ ਤਕ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਮਨਾਤੀ ਰਹੀ ਮੈਂ
ਅਪਨੇ ਆਂਗਨ ਮੇਂ ਬੇਖ਼ੌਫ਼ ਉਤਰੇ
ਅਸ਼੍ਠਾਵਕ੍ਰ ਪ੍ਰੇਮ ਕੋ ਨਿਹਾਰਤੇ-ਸਂਵਾਰਤੇ
ਕਈ ਕੋਣੋ ਸੇ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਪ੍ਰੇਮ
ਅਪਨੇ ਸੀਧੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਮੇਰੇ ਕ੍ਯੋਂਕਰ ਆਤਾ
ਮੁਝੇ ਹਰ ਉਸ ਸੀਧੇਪਨ ਸੇ ਏਤਰਾਜ਼ ਰਹਾ ਥਾ
ਜੋ ਕਹੀਂ ਸੇ ਭੀ ਮੁੜਨੇ ਸੇ ਪਰਹੇਜ਼ੀ ਥਾ
ਪ੍ਰੇਮ ਕੇ ਇਸ ਸੋਲਹਵੇਂ ਸਾਵਨ ਪਰ
ਸਾਤ ਫੇਰੇ ਲੇਨੇ ਕੋ ਮਨ ਹੁਆ
ਪਰ ਯੇ ਸਾਤ ਫੇਰੋਂ ਵਾਲਾ ਮਾਮਲਾ ਤੋ
ਸੀਧੇਪਨ ਕੀ ਊਂਚੀ ਹਦ ਤਕ ਸੀਧਾ ਥਾ
ਸੋ, ਮੈਂ ਰਹੀ ਅਪਨੀ ਕਮਾਨ ਮੇਂ ਮਹਫ਼ੂਜ
ਔਰ ਮੇਰੇ ਅਸ਼੍ਠਾਵਕ੍ਰ ਪ੍ਰੇਮ
ਅਪਨੇ ਆਠ ਕੋਣੋਂ ਮੇਂ ਵਿਭਾਜਿਤ।
4
ਇਮ੍ਤਿਹਾਨ ਸੇ ਬਾਹਰ ਮੇਰਾ ਤਪ
ਪ੍ਰੇਮ ਕੇ ਸ਼ਿਲਾਨ੍ਯਾਸ ਕੇ ਲਿਏ
ਖਤਰੇ ਕੀ ਘਂਟੀ ਸੇ ਦੋ ਪਲ ਪਹਲੇ
ਝਨਕਤੀ ਘਂਟੀ ਮਾਂਗ ਲੂਂਗੀ
ਸਪਨੋਂ ਕਾ ਰਂਗ ਉਤਰਤੇ ਦੇਖੂਂਗੀ
ਖੁਸ਼ਿਯੋਂ ਕੋ ਸਸ੍ਤੇ ਮੇਂ ਬੇਚ ਡਾਲੂਂਗੀ
ਪਾਂਡੁਰਂਗ ਕੇ ਫਰ੍ਜੀ ਦ੍ਰੇਸ਼ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ ਲਂਬਾ ਨਾਟਕ
ਬਿਨਾ ਊਬੇ ਹਜ਼ਮ ਕਰ ਜਾਊਂਗੀ
ਏਕਤਾਰੇ ਮੇਂ ਲਗੇ ਦੂਸਰੇ ਵਿਕਲ੍ਪੀ ਤਾਰ ਕੋ ਦੇਖ
ਦੁ:ਖ ਕੇ ਚਾਰ ਸੁਰ ਨਹੀਂ ਛੇੜੂਂਗੀ
ਅਮੂ੍ਰ੍ਤ ਕੋ ਮੂਰ੍ਤ ਮੇਂ ਤਬ੍ਦੀਲ ਹੋ ਜਾਨੇ ਤਕ
ਸਧਾ ਹੁਆ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਕਰੂਂਗੀ
ਸੀਤਾ ਕੇ ਵੇਸ਼ ਮੇਂ ਉਰ੍ਮਿਲਾ ਕਾ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਸਹੂਂਗੀ
ਏਕ ਪਾਂਵ ਖੜੀ ਹੋ
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ-ਤਪ ਪੂਰਾ ਕਰੂਂਗੀ
ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤ ਕੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਜਾਕਰ
ਤਕ੍ਸ਼ਕ ਕਾ ਜ਼ਹਰੀਲਾ ਦਂਸ਼ ਪਚਾ ਲੂਂਗੀ
ਪਰ ਜਿਸ ਘੜੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਪਨੀ ਕੇਂਚੁਲੀ ਉਤਾਰ ਫੇਂਕੇਗਾ
ਉਸ ਘੜੀ ਮੈਂ ਬਿਖਰ ਜਾਊਂਗੀ।
5
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੋਧ ਕਾ ਪ੍ਰੇਮ
ਚੁਪ੍ਪੀ ਕੇ ਸਬਸੇ ਘਨੇ ਦੌਰ ਮੇਂਅਪਨੇ ਨਾਖੂਨੋਂ ਕਾ ਬਢਨਾ ਕੋਈ ਦੇਖ ਸਕੇ ਤੋ ਦੇਖੇ
ਔਰ ਜਬ ਦੇਖ ਲੇ ਤੋ ਮਾਨ ਭੀ ਲੇ
ਦੇਹ ਕੀ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਿ ਕੇ ਸਾਥ-ਸਾਥ
ਭੀਤਰ ਕਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੋਧ ਹੈ ਯਹ ਜੋ ਬਾਹਰ ਟਪਕ ਆਯਾ ਹੈ
ਏਕ ਆਸਾਨ ਬਹਾਨੇ ਸੇ ਅਪਨੇ ਨੈਨ-ਨਕਸ਼
ਉਕੇਰਤਾ ਹੁਆ
ਜ੍ਵਾਲਾਮੁਖੀ, ਧਰਤੀ ਕਾ ਵਿਰੋਧ ਦਰ੍ਜ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਉਬਲ ਪੜ ਰਹੇ ਹੈਂ
ਸਪਨੇ, ਏਕ ਪਹਰ ਮੇਂ ਜਮੀ ਹੁਈ ਨੀਂਦ ਕਾ
ਕਾਈ, ਸਮੁਂਦ੍ਰ ਕਾ
ਔਰ ਦੂਰਿਯਾਂ, ਮਂਜਿਲੋਂ ਕਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੋਧ ਹੈਂ
ਕਿਤਨੋਂ ਕਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੋਧ ਉਨਕੇ ਭੀਤਰ ਹੀ ਦਮ ਤੋੜ ਗਯਾ
ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਉਨਕੇ ਪਾਸ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ ਅਵਕਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਥਾ
ਥਰਥਰਾਹਟ ਕੀ ਪਪੜਿਯਾਂ ਔਰ
ਸਮਯ-ਅਸਮਯ ਕਾ ਬੇਤਲਬ ਬੁਖਾਰ
ਮੇਰੇ ਆਗੇ-ਪੀਛੇ ਡੋਲਨੇ ਲਗਾ
ਜਬ ਮੇਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਕੀ ਧਰਤੀ ਸੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ
ਅਪਨੀ ਨਾਜੁਕ ਜੜੇਂ
ਦੁਨਿਯਾ ਕੇ ਮਟਮੈਲੇ ਆਸ੍ਮਾਂ ਕੀ ਓਰ
ਬਾਹਰ ਨਿਕਾਲਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੀ
ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੋਧ ਕਿਸਸੇ ਥਾ ?
6
ਅਪਨੇ ਅਧਿਕਾਰ ਕੇ ਆਜੂ-ਬਾਜੂ ਦਮ ਤੋਡਤੀ ਮੈਂ
ਅਪਨੇ ਅਧਿਕਾਰ ਮੇਂ ਜਨ੍ਮ ਲੇਨੇ ਕੀ ਬੇਚੈਨ ਘੜੀ ਕੇ ਦਰਮਿਯਾਨ
ਆਂਖ ਖੋਲਤੇ ਹੀ ਮੈਂਨੇ ਦੇਖਾ
ਅਪਨੀ ਬਾਜੁਓਂ ਮੇਂ ਕਿਸੀ ਔਰ ਕੇ ਨਾਮ ਕੀ ਰਂਗਬਿਰਂਗੀ ਚੂਡਿਯਾਂ
ਪਾਂਵ ਮੇਂ ਕਿਸੀ ਔਰ ਕੇ ਨਾਮ ਕੇ ਬਿਛੁਏ
ਗਲੇ ਮੇਂ ਮਂਗਲਸੂਤ੍ਰ
ਟੀਕਾ,ਲਿਪਸ੍ਟਿਕ
ਬਦਨ ਪਰ ਕਿਸੀ ਔਰ ਕੇ ਪਸਂਦ ਕੀ ਸਾਡੀ
ਜੁਬਾਨ ਪਰ ਕਿਸੀ ਔਰ ਕੇ ਨਾਮ ਕਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਜਾਪ
ਉਸੀ ਕੇ ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਕੇ ਲਿਏ ਅਖਂਡ ਪੂਜਾ-ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ
ਮਨ-ਮਸ੍ਤਿਕ੍ਸ਼ ਮੇਂ ਵਿਚਾਰ ਕਿਸੀ ਔਰ ਕੇ
ਬਿਛੁਬਟੀ ਕੀ ਤਰਹ ਕਿਸੀ ਔਰ ਕੇ ਕਚ੍ਚੇ ਆਂਗਨ ਮੇਂ ਰੋਪ ਦੀ ਗਯੀ ਮੈਂ
ਔਰ ਰਬੀ ਕੀ ਫਸਲ ਕੀ ਤਰਹ ਭਰੇ ਪਾਲੇ ਮੇਂ ਕਾਟ ਦੇ ਗਯੀ ਹੂਂ
ਮੇਰੀ ਨਹਰ ਮੇਂ ਪਾਨੀ ਕਮ ਹੋਨੇ ਪਰ ਭੀ ਮੁਝੇ ਸੀਂਚ ਦਿਯਾ ਜਾਤਾ ਹੈ
ਜਬਰਨ ਏਕ ਅਨਚਾਹੀ ਖੜੀ-ਕਂਟੀਲੀ ਫਸਲ ਰੋਪਨੇ ਕੇ ਲਿਏ
ਅਪਨੇ ਅਧਿਕਾਰ ਕੇ ਭੀਤਰ ਹੀ ਮੈਂ ਦਮ ਤੋੜ ਚੁਕੀ ਹੂਂ
ਕਬ੍ਰ ਕੇ ਸਿਰਹਾਨੇ ਭੀ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਆਧਾ-ਅਧੂਰਾ ਲਿਖਾ ਥਾ
ਔਰ ਕਬ੍ਰ ਕੇ ਹਤ੍ਥੇ ਪਰ ਉਗ ਆਯੇ ਦੋ ਫੂਲੋਂ ਕੋ
ਤੋਡਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਭੀ ਕੋਈ ਔਰ ਹੀ ਤੈਯਾਰ ਦਿਖਾ ।
7
ਤੁਮ ਜਿਂਦਗੀ
ਜਿਂਦਗੀ ਮੈ ਤੁਝਸੇ ਕਭੀ ਨਾ ਛੁਟਨੇ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰੂਂਗੀਤੇਰੇ ਮਟਮੈਲੇ ਕੋਨੇ ਕੋ ਛੂ ਏਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਕਸਮ ਉਠਾ ਰਖੂਂਗੀ
ਸ਼ਰਾਰਤ ਕੇ ਪਲੋਂ ਮੇਂ ਤੇਰਾ ਕਾਨ ਉਮੇਠ ਕਰ ਭਾਗ ਜਾਉਂਗੀ
ਦੁਖੀ ਹੂਂਗੀ ਤੋ ਤੁਝੇ ਚਮ੍ਬਲ ਕੇ ਕਿਸੀ ਮਟਿਯਾਲੀ ਗੁਫਾ ਮੇਂ ਧਕੇਲ
ਦੁਨਾਲੀ ਸੇ ਛਲਨੀ ਕਰਨੇ ਕੀ ਸੋਚੂਂਗੀ
ਤਬ ਕਈ ਪ੍ਰਤਿਰੋਧੀ ਕਿਸ੍ਸੇ ਮੇਰੇ ਆਂਖੋਂ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਹੋਂਗੇ
ਮੈ ਤੇਰਾ ਦਾਨਾ-ਪਾਨੀ ਬਂਦ ਕਰਨੇ ਕੀ ਠਾਨੂਂਗੀ
ਗੁਸ੍ਸੇ ਸੇ ਸਬਸੇ ਅਂਤਿਮ ਚਰਣ ਮੇਂ
ਜਬ ਮੌਤ ਕੋ ਖੁਲੀ ਹੁਈ ਆਂਖ ਸੇ ਅਪਨੇ ਸਾਮਨੇ ਦੇਖੂਂਗੀ ਔਰ
ਚਾਹੂਂਗੀ ਤੇਰੀ ਲਮ੍ਬਾਈ ਕਾ ਅਂਤ ਸਂਥਾਰਾ-ਸਾ ਸ਼ਾਂਤ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ
ਜਬ ਖੁਸ਼ ਹੋਊਂਗੀ ਤੋ ਤੁਝਸੇ ਭਰ-ਭਰ ਗਲੇ ਮਿਲੂਂਗੀ
ਤੇਰੇ ਆਂਗਨ ਮੇਂ ਚਂਪਾ, ਚਮੇਲੀ ਔਰ ਰਜਨੀ ਗਂਧਾ ਰੋ਼ਪ ਦੂਂਗੀ
ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਏਕਾਂਤ ਕੇ ਬਹਾਨੇ ਤੁਝਸੇ ਚਿਕੋਂਟੀ ਕਾਟ ਮਿਲੂਂਗੀ
ਅਪਨੇ ਲਿਏ ਤੁਝੇ ਦੁਤ੍ਕਾਰਊਂਗੀ
ਔਰ ਜਬ ਕਈ ਦੋਸ਼ ਮੁਝੇ ਪਕੜ ਲੇਂਗੇ ਤੋ
ਅਪਨੀ ਉਂਗਲੀ ਤੇਰੀ ਓਰ ਕਰ ਦੂਂਗੀ ।
8
ਅਪਨੇ ਭਰੋਸੇ ਸੇ
ਦੁਖ ਟਕਸਾਲ ਮੇਂ ਕੁਛ ਔਰ ਪਕਨੇ ਗਯਾ ਥਾ
ਸੁਖ ਸੇ ਕਲ ਰਾਤ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਝਗਡਾ ਹੁਆ
ਪ੍ਯਾਸ ਕੋ ਅਪਨਾ ਹੀ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਾ
ਹਵਾ ਕੀ ਕੌਨ ਕਹੇ
ਉਸਕਾ ਮਿਜਾਜ਼ ਹੀ ਕਈ ਦਿਸ਼ਾਓਂ ਮੇਂ ਗੁਮ ਹੈ
ਅਬ ਮੇਰੇ ਆਸ-ਪਾਸ
ਕੋਈ ਨਹੀਂ
ਅਪਨੇ ਭਰੋਸੇ ਕੋ ਪੀਠ ਪਰ ਲਾਦ ਕਰ ਚਲ ਰਹੀ ਹੂਂ
ਕਭੀ ਤੇਜ਼ ਕਭੀ ਧੀਰੇ ।
9
ਕਹਾਂ ਗਏ ਸਬ ਕੇ ਸਬ
ਸਬ ਕੁਛ ਗਡਬਡ-ਝਾਲਾ ਹੋ ਗਯਾ
ਤਰਾਸ਼ਾ ਹੁਆ ਸੁਖ
ਉਲਝਾ ਹੁਆ ਦੁਖ
ਗਲੇ ਤਕ ਆਈ ਪ੍ਯਾਸ
ਧੋ-ਪੋਂਛ ਰਖੀ ਉਮ੍ਮੀਦ
ਮਾਂਝ ਕਰ ਰਖਾ ਇਂਤਜ਼ਾਰ
ਸਬ ਸੇ ਸਬ ਏਕ ਸਫ਼ਰ ਮੇਂ ਖੋ ਗਏ
ਮੈਂ ਖਾਲੀ ਹਾਥ, ਸੂਨੀ ਆਂਖ
ਵਹਾਂ ਦੇਖਤੀ ਹੂਂ
ਜਹਾਂ ਸੇ ਯੇ ਸਭੀ ਦੁਲਾਰੇ ਸਂਗੀ-ਸਾਥੀ ਆਯੇ ਥੇ ।
10
ਇਤਿਹਾਸ ਕੇ ਗਰ੍ਤ ਮੇਂ ਮੇਰੀ ਪਹਚਾਨ
ਕਹੀਂ ਤੋ ਦਰ੍ਜ ਹੋਂਗੇ ਮੇਰੇ ਸਪਨੇ
ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤਿਰੋਧ ਕੇ ਸਰਕਂਡੇ
ਵਿਰੋਧ ਕੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ
ਭਟਕੇਗਾ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਇਤਿਹਾਸ ਕੋ ਜਾਨਨੇ ਪਹਚਾਨਨੇ ਕੀ ਤਡਪ ਮੇਂ
ਤਬ
ਨਿਕਾਲ ਲਾਏਗਾ ਕੋਈ ਪਾਡਾ
ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਕਾ ਏਕ ਤਾਮਪਤ੍ਰ
ਲਾਲ ਸੁਤਲੀ ਸੇ ਬਾਂਧ ਰਖੇ ਹਜਾਰੋਂ ਤਾਮਪਤ੍ਰੋਂ ਮੇਂ ਢੂਂਢ ਕਰ
ਮੇਰਾ ਗੋਤ੍ਰ, ਮੇਰਾ ਕੁਲ ਖਂਗਾਲੇਗਾ
ਮੇਰੀ ਪਹਚਾਨ
ਮੇਰੀ ਤਲਾਸ਼ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਏਕ ਕਰ ਦੇਗਾ
ਲਾਖ ਕਚ੍ਚੇ-ਪਕ੍ਕੇ ਪਾਪਡ ਬੇਲੇਗਾ
ਯਹੀ ਨਾਮੁਰਾਦ ਪਹਚਾਨ
ਇਸ ਘੜੀ ਮੁਝੇ ਇਸ ਕਦਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ
ਕਿ ਇਸੇ ਮੈ ਗਲੀ ਕੇ ਮੋਡ ਪਰ ਬੈਠੇ
ਕਾਨੇ ਕੁਤ੍ਤੇ ਕੋ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਕੋ ਭੀ ਤੈਯਾਰ ਹੂਂ।
00
ਵਿਪਿਨ ਚੌਧਰੀ ਜਨ੍ਮ -੨ ਅਪ੍ਰੈਲ ੧੯੭੬ ਜਿਲਾ ਭਿਵਾਨੀ ( ਹਰਿਯਾਣਾ) ਕੇ ਗਾਂਵ ਖਰਕਡ਼ੀ ਮਖਵਾਨ ਮੇਂ॥ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ - ਬੀ.ਏਸ. ਸੀ, ਐਮ ਏ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਤਿਯਾਂ- ਦੋ ਕਾਵ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਹ ‘ਅਂਧੇਰੇ ਕੇ ਮਧ੍ਯ ਸੇ’ ਔਰ ‘ਏਕ ਬਾਰ ਫਿਰ’ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ । ਏਕ ਕਹਾਨੀ ਸਂਗ੍ਰਹ ਸ਼ੀਘ੍ਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ- ਮਾਨਵ ਅਧਿਕਾਰ ਸਂਘ ਨਾਮਕ ਸ੍ਵਯਂ ਸੇਵੀ ਸਂਸ੍ਥਾ ਕਾ ਸਂਚਾਲਨ ।ਸਮ੍ਪਰ੍ਕ - ੧੦੦੮, ਹਾਉਸਿਂਗ ਬੋਰ੍ਡ ਕਾਲੋਨੀ, ਸੇਕ੍ਟਰ ੧੫ ਏ, ਹਿਸਾਰ, ਹਰਿਯਾਣਾ, ਪਿਨ 125001ਈ ਮੇਲ - vipin_c_2002@yahoo.com
ਫ਼ੋਨ- 98998 65514
