ਅਧੂਰੀ ਕਵਿਤਾ

ਸੋਚਾ ਥਾ ਮੈਂਨੇ
ਲਿਖੂਂਗੀ ਮੈਂ ਭੀ
ਧਧਕਤੀ ਕਿਸੀ ਘਟਨਾ ਪਰ
ਸੁਲਗਤੀ-ਸੁਲਗਾਤੀ
ਕੋਈ ਕਵਿਤਾ।

ਸਾਮਨੇ ਥਾ ਅਖਬਾਰ
ਸੁਰ੍ਖਿਯੋਂ ਮੇਂ ਛਪਾ ਥਾ
ਅਪਨੇ ਪਚਹਤ੍ਤਰ ਸੈਨਿਕੋਂ ਕੀ
ਹਤ੍ਯਾ ਕਾ ਸਮਾਚਾਰ।

ਭਰ ਆਈਂ ਆਂਖੇਂ
ਕਲਮ ਉਠਾਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ
ਜੁਡ਼ ਗਯੇ ਹਾਥ
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾ ਮੇਂ
ਮਿਲੇ ਉਨਕੀ ਆਤ੍ਮਾ ਕੋ
ਸ਼ਾਂਤਿ
ਧੈਰ੍ਯ ਮਿਲੇ ਉਨਕੇ ਪਰਿਜਨੋਂ ਕੋ।
ਪਰ ਜਾਨੇ ਕੈਸੇ
ਬਦਲ ਗਯੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾ ਕੇ ਸ਼ਬ੍ਦ
ਸ਼ਹਰ ਸੇ ਦੂਰ ਪੋਸ੍ਟੇਡ
ਪਤਿ ਕੀ ਮਂਗਲਕਾਮਨਾ ਕੇ ਲਿਏ।

ਹਰ ਬਾਰ ਯਹੀ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ
ਮਿਲਤੇ ਹੈਂ ਟ੍ਰੇਨ ਮੇਂ ਬਮ
ਉਡ਼ਾਈ ਜਾਤੀ ਹੈਂ ਪਟਰਿਯਾਂ
ਔਰ ਇਸਕੇ ਪਹਲੇ ਕਿ
ਬਿਖਰੀ ਹੁਈ ਲਾਸ਼ੋਂ ਕੀ ਪੀਡ਼ਾ
ਘਾਯਲੋਂ ਕੀ ਚੀਖੇਂ
ਮਥਕਰ ਕਲੇਜੇ ਕੋ
ਲੇ ਸਕੇ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕਾ
ਆਕਾਰ,
ਉਡ਼ ਜਾਤੀ ਹੈ
ਮੇਰੀ ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਨੀਂਦ!
ਚਢ਼ ਚੁਕਾ ਹੋਗਾ ਮੇਰਾ ਬੇਟਾ
ਐਸੀ ਹੀ ਕਿਸੀ ਟ੍ਰੇਨ ਮੇਂ
ਘਰ ਆਨੇ ਕੇ ਲਿਏ

ਕਲ ਹੀ ਹੁਆ ਥਾ
ਸ੍ਕੂਲ ਜਾ ਰਹੇ ਬਚ੍ਚੇ ਕੋ
ਖੀਂਚ ਲੇ ਗਯੇ ਥੇ
ਅਪਹਰਣਕਰ੍ਤਾ।
ਭੀਗ ਗਯਾ ਮਨ
ਸੋਚਕਰ
ਕੈਸੇ ਜੀ ਰਹੀ ਹੋਗੀ ਉਸਕੀ ਮਾਂ
ਕ੍ਯਾ-ਕ੍ਯਾ ਮਾਨ ਰਹੀ ਹੋਗੀ
ਮਨ੍ਨਤੇਂ,
ਜਾਨੇ ਕਹਾਂ-ਕਹਾਂ ਟੇਕ ਰਹੀ ਹੋਗੀ
ਅਪਨਾ ਮਾਥਾ

ਲੇਕਿਨ ਇਸਕੇ ਪਹਲੇ ਕਿ
ਡੂਬ ਪਾਤੀ ਮੈਂ
ਉਸਕੀ ਪੀਡ਼ਾ ਮੇਂ
ਘਡ਼ੀ ਕੀ ਸੂਇਯੋਂ ਨੇ
ਬਤਾਯਾ
ਕਿ ਦੇਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਬਾਬੂ ਕੋ
ਸ੍ਕੂਲ ਸੇ ਲੌਟਨੇ ਮੇਂ।
ਰਖਕਰ ਹਾਥ ਕੀ ਕਲਮ
ਧਾਡ਼-ਧਾਡ਼ ਬਜਤੇ ਕਲੇਜੇ ਕੇ ਸਾਥ
ਮੈਂ ਨਿਕਲ ਆਈ
ਦਰਵਾਜੇ ਪਰ।

ਹਰ ਬਾਰ ਸੋਚਤੀ ਹੂਂ
ਇਸ ਬਾਰ ਲਿਖੂਂਗੀ
ਕੁਛ ਚੁਭਤਾ ਸਾ।
ਲੇਕਿਨ ਹਰ ਬਾਰ ਰਹ ਜਾਤੀ ਹੂਂ
ਅਪਨੇ ਹੀ ਭਯ ਕੀ ਕੀਰਚੋਂ ਸੇ
ਬਿਂਧ ਕਰ।

ਜਿਂਦਗੀ ਕਾ ਕਟੋਰਾ

ਬੀਤ ਰਹੇ ਹੈਂ ਦਿਨ
ਲਿਏ ਹੁਏ ਹਾਥੋਂ ਮੇਂ ਕਟੋਰਾ
ਭੀਖ ਮਾਂਗਤੇ ਹੁਏ ਜਿਂਦਗੀ ਸੇ,
ਜਿਂਦਗੀ ਕੀ!
ਰੋਜ ਦੇਖਤੀ ਹੂਂ ਕਟੋਰੇ ਕੋ
ਉਲਟ ਕਰ , ਪਲਟ ਕਰ,
ਸੀਧਾ ਕਰ, ਝੁਕਾ ਕਰ।
ਕੋਈ ਬੂਂਦ ਹੈ ਕ੍ਯਾ ਇਸਮੇਂ,
ਕਿਸੀ ਰਸ ਕੀ?
ਨਾ, ਸੂਖਾ ਹੈ, ਰੀਤਾ ਹੈ,
ਜਾਨੇ ਕਬ ਸੇ
ਐਸੇ ਹੀ ਪਡ਼ਾ ਹੈ।
ਸਾਥ ਲੇ ਚਲੋ,
ਚਲ ਪੜੇਗਾ,
ਰਖ ਦੋ ਉਠਾ ਕਰ ਕਹੀਂ,
ਪਡ਼ਾ ਰਹੇਗਾ।
ਫੇਂਕ ਦੋ,
ਝਂਨਾਤਾ ਰਹੇਗਾ ਥੋੜੀ ਦੇਰ
ਫਿਰ ਸ੍ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਯੇਗਾ।
ਧੂਪ ਮੇਂ ਤਪ ਜਾਤਾ ਹੈ
ਠਂਢ ਮੇਂ ਡਂਕ ਮਾਰਤਾ ਹੈ
ਜਿਂਦਗੀ ਕਾ ਕਟੋਰਾ
ਯੂਂ ਹੀ ਸਾਥ ਚਲਤਾ ਰਹਤਾ ਹੈ।

ਲੜਕੀ ਜੋ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ

ਕਭੀ ਹੁਆ ਕਰਤੀ ਥੀ/ ਕਹੀਂ ਏਕ ਲਡ਼ਕੀ/
ਏਕ ਛੋਟੇ ਸੇ ਘਰ ਕੀ/ ਬਡ਼ੀ ਸੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ/
ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਲਿਏ ਹੁਏ ਸਪਨੇ/ ਸੀਨੇ ਮੇਂ ਭਰੇ ਹੁਏ/
ਉਮਂਗ ਔਰ ਹੌਸਲਾ/ ਕਰ ਰਹੀ ਥੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼/
ਅਪਨੀ ਸਂਭਾਵਨਾਓਂ ਕੋ/ ਸਂਭਵ ਬਨਾਨੇ ਕੀ/
ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਯਤ ਨਹੀਂ ਥੀ/ ਕਿ/
ਸਰ ਪਰ ਕਿਤਨੀ ਤੀਖੀ ਹੈ ਘੂਪ/ ਯਾ/ ਪੈਰੋਂ ਕੇ ਨੀਂਚੇ/
ਕਿਤਨੇ ਪਥਰੀਲੇ ਹੈਂ ਰਾਸ੍ਤੇ/
ਥੀ ਸਿਰ੍ਫ ਏਕ ਚਾਹਤ/ ਜਿਂਦਗੀ ਕੋ ਜਿਯੂਂ/
ਅਪਨੀ ਸ਼ਰ੍ਤੋਂ ਪਰ/ਅਪਨੇ ਮੂਲ੍ਯੋਂ ਪਰ/
ਜਾਨੇ ਕਿਧਰ ਸੇ ਆਯਾ/ ਸਮਯ ਕਾ ਪਹਿਯਾ/
ਹਂਸਤਾ ਹੁਆ/ ਉਸਕੇ ਉਮਂਗ ਔਰ ਹੌਸਲੋਂ ਪਰ/
ਢਕਤਾ ਚਲਾ ਗਯਾ ਉਸੇ/ ਪਰਿਸ੍ਥਿਯੋਂ ਕੇ ਗਰ੍ਦੋ ਗੁਬਾਰ ਮੇਂ/
ਗੁਬਾਰ ਕੇ ਛਟਨੇ ਪਰ/ਪੀਛੇ ਜੋ ਰਹ ਗਯੀ/ਵਹ ਥੀ/
ਸਮਯ ਕੇ ਪਹਿਯੇ ਕੇ ਨੀਂਚੇ/ ਕੁਚਲੀ ਹੁਈ/
ਸਹਮੇਂ ਕਨ੍ਧੋਂ ਔਰ/ ਝੁਕੇ ਹੁਏ ਸਰ ਵਾਲੀ/
ਏਕ ਔਰਤ/ ਦੇਤੀ ਰਹੀ ਦੇਰ ਤਕ/ ਆਵਾਜੇਂ/
ਆ ਮਿਲ ਜਾ ਰੀ/ ਓ ਲਡ਼ਕੀ/
ਤੂਂ ਤੋ ਪ੍ਰਾਣ ਥੀ ਮੇਰਾ/ ਰਹ ਗਯੀ ਹੂਂ ਮੈਂ/
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ/ ਸਿਰ੍ਫ ਏਕ ਸ਼ਰੀਰ ਹੋ ਕਰ/
ਢੂਢਤੀ ਰਹੀ ਉਸੇ ਵੋ/ ਪਾਗਲੋਂ ਕੀ ਤਰਹ/
ਚਾਵਲ ਕੀ ਬੋਰਿਯੋਂ ਕੇ ਪੀਛੇ/
ਆਟੇ ਕੇ ਕਨਸ੍ਤਰੋਂ ਕੇ ਨੀਚੇ/
ਧੋਬੀ ਕੀ ਬਹੀ ਮੇਂ/ ਰਾਸ਼ਨ ਕੀ ਲਿਸ੍ਟ ਮੇਂ/
ਅਗਰਬਤ੍ਤੀ ਕੇ ਧੁਏਂ ਮੇਂ/ ਬਿਸ੍ਤਰ ਪਰ ਫੈਲੇ/ ਪੁਰੁਸ਼ ਕੀ ਬਾਹੋਂ ਮੇਂ/
ਗੋਦ ਮੇਂ ਸੋਯੇ/ ਸ਼ਿਸ਼ੁ ਕੀ ਆਖੋਂ ਮੇਂ/ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਵੋ/
ਕਹੀਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ/ਅਬ ਭੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾ/ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਉਸਕੀ/
ਉਮ੍ਰ ਕੇ ਕਿਸੀ ਮੋਡ਼ ਪਰ/ ਕਭੀ ਤੋ ਮਿਲ ਜਾਯੇ/ ਕਹੀਂ/
ਏਕ ਬਾਰ ਲਿਪਟ ਕਰ/ ਉਸਕੇ ਗਲੇ ਸੇ/
ਰੋ ਤੋ ਲੇ/ ਜੀ ਭਰ ਕੇ।

ਮਨ ਕਾ ਕੋਨਾ

ਥੋਡਾ ਔਰ ਮਰ ਗਯਾ
ਮਨ ਕਾ ਵਹ ਕੋਨਾ
ਜੋ ਸ਼ੇਸ਼ ਰਹਤਾ ਆਯਾ ਹੈ
ਅਬ ਤਕ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਲਿਏ।
ਜਾਨੇ ਕਿਤਨੇ ਉਲਾਹਨੋਂ
ਅਨਗਿਨਤ ਤਾਨੋਂ ਸੇ
ਬਾਰ-ਬਾਰ ਛਲਨੀ ਹੋਤਾ ਹੁਯਾ,
ਮਰਨੇ ਲਗਾ ਹੈ
ਆਹਿਸ੍ਤਾ-ਆਹਿਸ੍ਤਾ।
ਮੈਨੇਂ ਭੀ ਛੋੜ ਦਿਯਾ ਹੈ ਡਾਲਨਾ,
ਆਸ਼ਾਓਂ ਕਾ ਖਾਦ
ਆਸੁਂਓਂ ਕਾ ਪਾਨੀ।
ਮਰਤਾ ਹੈ ,
ਮਰ ਜਾਯੇ।
ਕ੍ਯਾ ਫਰ੍ਕ ਪਡ਼ਤਾ ਹੈ!
ਸ਼ਾਰੀਰ ਕੋ ਜਿਨ੍ਦਾ ਰਹਨਾ ਚਾਹਿਏ,
ਜਿਨ੍ਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਯੂਂਹੀ ਉਠਤਾ ਬੈਠਤਾ ਰਹੇਗਾ
ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਭਾਵੋਂ ਕੇ ਇਸ਼ਾਰੋਂ ਪਰ,
ਨਿਭਾਤਾ ਰਹੇਗਾ
ਯਂਤ੍ਰਵਤ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਯਾ-ਕਲਾਪ।
ਫਿਰ ਭੀ ਨਹੀਂ ਉਤਰ ਪਾਯੇਗਾ
ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਏਹਸਾਨੋਂ ਕਾ ਕਰ੍ਜ।
ਬਡ਼ੀ ਇਚ੍ਛਾ ਹੈ,
ਚਿਤਾ ਪਰ ਚਢ਼ਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਭੀ
ਪੂਛ ਸਕੂਂ ਤੁਮਸੇ
ਕ੍ਯਾ ਮੇਰੀ ਜਿਂਦਗੀ ਭਰ ਕੀ
ਸੇਵਾਓਂ ਕਾ
ਕੋਈ ਮੋਲ ਹੈ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਪਾਸ?
ਕ੍ਯਾ ਜੁਟਾ ਸਕੁਂਗੀ
ਉਸ ਵਕ੍ਤ ਭੀ ,
ਇਤਨਾ ਸਾਹਸ?

ਏਕ ਫੈਸਲਾ

(ਗਤਾਂਕ ਸੇ ਆਗੇ)

ਚਾਂਦਨੀ-- ਪੂਛ ਕਰ ਆਓਗੇ ਕ੍ਯਾ?
ਆਨਂਦ-- ਨਹੀਂ, ਤੁਮ ਅਂਧੇਰੇ ਮੇਂ ਬੈਠੀ ਹੋ ਤੋ ਮੈਨੇ ਸੋਚਾ ਕੁਛ ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੋਗੀ ਤੋ ਡਿਸ੍ਟਰ੍ਬ ਹੋ ਜਾਓਗੀ ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਨਹੀਂ ਡਿਸ੍ਟਰ੍ਬ ਨਹੀਂ ਹੋਉਂਗੀ । ਤੁਮ ਆਓ। ਨਾ, ਲਾਈਟ ਮਤ ਜਲਾਓ। ਅਂਧੇਰੇ ਮੇਂ ਹੀ ਬੈਠੇਂਗੇ।
ਆਨਂਦ-- ਜੋ ਹੁਕ੍ਮ। ਅ ..ਏਲੋ ਬੈਠ ਗਏ। ਅਬ ਬੋਲੋ ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਊਪਰ, ਇਧਰ ਬੈਠੋ। ਹਾਂ ਠੀਕ ਹੈ,
ਆਨਂਦ-- ਅਰੇ-ਅਰੇ! ਕ੍ਯਾ ਬਾਤ ਹੈ। ਲਗਤਾ ਹੈ ਆਜ ਦੇਵਤਾ ਜ੍ਯਾਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨ ਹੈਂ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਕੈਸੇ?
ਆਨਂਦ-- ਬੀਵੀ ਅਂਧੇਰੇ ਮੇਂ ਪਾਸ ਬਿਠਾਯੇ, ਗੋਦ ਮੇਂ ਸਰ ਰਖੇ ਤੋ ਜਰੁਰ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨ ਹੈਂ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਅਚ੍ਛਾ ਬਸ, ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਹੀਂ।
ਆਨਂਦ-- ਠੀਕ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਹੀਂ। ਅਬ ਬਤਾਓ ਕ੍ਯਾ ਕਹਨਾ ਹੈ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਤੁਮ ਜਾਨਤੇ ਹੋ ਮੁਝੇ ਕੁਛ ਕਹਨਾ ਹੈ?
ਆਨਂਦ--(ਹਂਸ ਕਰ) ਇਤਨੇ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਅਂਦਾਜ ਭੀ ਨਾ ਸਮਝੂਂ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਕਭੀ- ਕਭੀ ਤੁਮ ਮੁਝੇ ਚਕਿਤ ਕਰ ਦੇਤੇ ਹੋ।
ਆਨਦ-- ਹਾਂ ਬੋਲੋ ਕ੍ਯਾ ਕਹ ਰਹੀ ਥੀ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਜਾਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਬਹੁਤ ਬਡ਼ੀ- ਬਡ਼ੀ ਬਾਤੇਂ ਹੋ ਗਯੀ ਥੀਂ ।
ਆਨਂਦ-- ਕਹਾਂ? ਹਾਸ੍ਪਿਟਲ ਮੇਂ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਹਾਂ। ਵਿਜਯ ਨੇ ਸੋਚਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਥਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਦੀ ਹੋ ਗਯੀ ਹੋਗੀ।
ਆਨਂਦ--(ਹਂਸ ਕਰ) ਅਚ੍ਛਾ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਔਰ ਆਜ ਕਲ੍ਪਨਾ ਸੇ ਭੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਬਾਤੇਂ ਹੁਈਂ। ਮੈਂਨੇ ਪਹਲੀ ਬਾਰ ਜਾਨਾ ਕਿ ਸਾਥ ਰਹਤੇ ਹੁਏ ਭੀ ਆਦਮੀ ਇਤਨਾ ਅਕੇਲਾ ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ। ਵਿਜਯ ਨੇ ਉਸਸੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਵਾਹ ਕਿਯਾ ਔਰ ਫਿਰ ਉਸੇ ਏਕ ਐਸੇ ਫ੍ਰੇਮ ਮੇਂ ਲਗਾ ਦਿਯਾ ਜਿਸਮੇਂ ਕਭੀ ਮੇਰੀ ਮੇਰੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਥੀ।
ਆਨਂਦ-- ਕ੍ਯਾ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਉਸਨੇ ਮੁਝਸੇ ਸ੍ਪਸ਼੍ਟ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਮੇਂ ਕਹਾ ਕਿ ਵਿਜਯ ਨੇ ਉਸੇ ਮੇਰੇ ਵਿਕਲ੍ਪ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਚਾਹਾ ਹੈ। ਉਸਕੀ ਜਿਂਦਗੀ ਕਾ ਸੂਨਾਪਨ ਇਤਨਾ ਭਯਾਨਕ ਥਾ ਕਿ ਉਸਕੀ ਏਕ ਲਹਰ ਨੇ ਮੁਝੇ ਅਨ੍ਦਰ ਤਕ ਕਂਪਾ ਦਿਯਾ। ਕਿਤਨਾ ਕਠਿਨ ਹੈ ਯਹ ਜਾਨਤੇ ਹੁਏ ਭੀ ਕਿ ਯਹ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿ ਮੁਝਮੇ ਕਿਸੀ ਔਰ ਕੋ ਤਲਾਸ਼ ਰਹਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਭੀ ਉਸੇ ਪ੍ਯਾਰ ਕਰਾ।
ਆਨਂਦ-- ਔਰ ਵਹ ਕਰਤੀ ਹੈ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਹਾਂ। ਵਹ ਕਰਤੀ ਹੈ। ਮੈਂਨੇ ਪੂਛਾ ਥਾ। ਉਸਨੇ ਕਹਾ, ਮੈਂ ਭਲੇ ਹੀ ਇਨਕੇ ਲਿਏ ਆਪਕਾ ਵਿਕਲ੍ਪ ਹੂਂ, ਲੇਕਿਨ ਯੇ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਕਿਸੀ ਕਾ ਵਿਕਲ੍ਪ ਨਹੀਂ ਹੈਂ। ਆਨਂਦ, ਬਚਪਨ ਮੇਂ ਮੈਂਨੇ ਭੂਤੋਂ ਕੀ ਕਹਾਨਿਯਾਂ ਪਢੀ ਥੀ। ਕੋਈ ਭੂਤ ਕਿਸੀ ਆਦਮੀ ਮੇਂ ਸਮਾਂ ਜਾਤਾ ਥਾ ਔਰ ਫਿਰ ਉਸ ਆਦਮੀ ਕੀ ਅਪਨੀ ਜਿਂਦਗੀ ਖ਼ਤ੍ਮ ਹੋ ਜਾਤੀ ਥੀ।ਫਿਰ ਵਹ ਆਦਮੀ ਤਮਾਮ ਉਮ੍ਰ ਉਸ ਭੂਤ ਕੀ ਜਿਂਦਗੀ ਜੀਤਾ ਥਾ। ਕਲ੍ਪਨਾ ਸੇ ਮਿਲ ਕਰ ਮੈਂਨੇ ਅਪਨੇ ਆਪ ਕੋ ਏਕ ਭੂਤ ਸਾ ਹੀ ਮਹਸੂਸ ਕਿਯਾ।
ਆਨਂਦ-- ਨਹੀਂ ਚਾਂਦਨੀ ਐਸੇ॥
ਚਾਂਦਨੀ-- (ਬੀਚ ਮੇਂ ਹੀ) ਆਨਂਦ, ਮੈਂਨੇ ਤੁਮਸੇ ਏਕ ਬਾਤ ਛੁਪਾਈ ਹੈ।
ਆਨਂਦ-- ਕ੍ਯਾ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਜਿਂਦਗੀ ਕੇ ਕਿਨ੍ਹੀਂ ਖਾਸ ਕ੍ਸ਼ਣੋਂ ਮੇਂ ਬਹੁਤ ਬਾਰ ਮੈਂ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿਜਯ ਸੇ ਕਰ ਬੈਠਤੀ ਥੀ। ਆਨਂਦ ਮੈਂ ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਕਰਤੀ ਹੂਂ ਕਿ ਕਭੀ- ਕਭੀ ਮੈਂ ਸੋਚਨੇ ਲਗਤੀ ਥੀ ਕਿ ਕਹੀਂ ਮੈਂਨੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਫੈਸਲਾ ਤੋ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲਿਯਾ? ਨਹੀਂ ਆਨਂਦ, ਹਾਥ ਮਤ ਰੋਕੋ। ਅਬ ਕਹੀਂ ਕੋਈ ਸ਼ਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਨਂਦ ਮੈਂਨੇ ਜਾਨਾ ਕਿ ਵਿਜਯ ਕਿਤਨਾ ਕਮਜੋਰ ਇਂਸਾਨ ਹੈ। ਸਿਰ੍ਫ ਅਪਨੇ-ਆਪ ਮੇਂ ਜੀਨੇ ਵਾਲਾ , ਦੁਨਿਯਾ ਕੋ ਸਿਰ੍ਫ ਅਪਨੀ ਨਜਰ ਸੇ ਸੇ ਦੇਖਨੇ ਵਾਲਾ,ਹਰ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿ ਪਰ ਅਪਨੇ -ਆਪ ਕੋ ਆਰੋਪਿਤ ਕਰਨੇ ਕੀ ਚਾਹਤ ਰਖਨੇ ਵਾਲਾ ਏਕ ਆਤ੍ਮਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿ। ਬਹੁਤ ਹਦ ਤਕ ਸ਼ਾਯਦ ਏਕ ਅਸਂਤੁਲਿਤ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿ। ਜੋ ਦੂਰ ਸੇ ਏਕ ਚਟ੍ਟਾਨ ਦਿਖਤਾ ਹੈ ਪਰ ਨਜਦੀਕ ਜਾਓ ਤੋ ਏਕ ਘੁਨ ਲਗੀ ਲਕੜੀ !ਮੈਂਨੇ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਏਕ ਨਯੇ ਸਿਰੇ ਸੇ ਜਾਨਾ ਹੈ ਆਨਂਦ, ਵੋ ਭੀ ਅਪਨੀ ਨਜਰ ਸੇ ਨਹੀਂ,ਕਲ੍ਪਨਾ ਕੀ ਨਜਰ ਸੇ ਦੇਖ ਕਰ। ਔਰ ਆਨਂਦ, ਮੇਰੀ ਜਿਂਦਗੀ ਕੋ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਬਹੁਤ- ਬਹੁਤ ਆਵਸ਼੍ਯਕਤਾ ਹੈ।
ਆਨਂਦ-- ਚਾਂਦਨੀ!
ਚਾਂਦਨੀ-- ਹਾਂ ਆਨਂਦ!!


(ਸਮਾਪ੍ਤ)




ਯਹ ਨਾਟਕ ਮੈਂਨੇ ਸਨ ੮੮ ਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਪਟਨਾ ਕੇ ਲਿਏ ਲਿਖਾ ਥਾ ਜੋ 'ਏਕ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੇ ਬਾਦ ' ਨਾਮ ਸੇ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਹੁਆ ਥਾ। ਇਸਸੇ ਜੁਡ਼ਾ ਏਕ ਵਾਕਯਾ ਯਾਦ ਆਤਾ ਹੈ- ਇਸ ਨਾਟਕ ਕਾ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਕਿਸੀ- ਨਾ- ਕਿਸੀ ਕਾਰਣ ਸੇ ਟਲਤਾ ਹੀ ਜਾ ਰਹਾ ਥਾ। ਉਸ ਸਮਯ ਕੇ ਡ੍ਰਾਮਾ ਡਾਯਰੇਕ੍ਟਰ ਉਪਾਧ੍ਯਾਯ ਜੀ -ਮੁਝੇ ਉਨਕਾ ਪੂਰਾ ਨਾਮ ਸ੍ਮਰਣ ਨਹੀਂ ਰਹਾ- ਨੇ ਮੁਝੇ ਕਹਾ "ਆਪਕੇ ਇਸ 'ਏਕ ਫੈਸਲਾ' ਕਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਪਾ ਰਹਾ ਹੈ, ਆਪ ਇਸਕਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਦੀਜਿਯੇ।" ਤੋ ਮੈਂਨੇ ਇਸਕਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਦਿਯਾ ਔਰ ਤਬ ਸਚ ਹੀ ਇਸਕਾ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਹੋ ਗਯਾ।

(ਗਤਾਂਕ ਸੇ ਆਗੇ)

ਵਿਜਯ-- ਤੁਮਨੇ ਬਤਾਯਾ ਨਹੀਂ ਥਾ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਤੁਮਨੇ ਪੂਛਾ ਨਹੀਂ ਥਾ।
ਵਿਜਯ-- ਮੈਂਨੇ ਸੋਚਾ ਨਹੀਂ ਥਾ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਹੈ ਤੁਮਨੇ ਕੈਸੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਾ ਥਾ।
ਵਿਜਯ-- ਕ੍ਯਾ ਦੇਖਾ ਤੁਮਨੇ ਇਸ ਆਦਮੀ ਮੇਂ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਜਿਨ੍ਦਾਦਿਲੀ, ਜਿਂਦਗੀ ਕੋ ਜੀ ਲੇਨੇ ਕਿ ਚਾਹਤ।
ਵਿਜਯ-- ਜਿਂਦਗੀ ਕੋ ਜੀਨੇ ਕਾ ਯਹੀ ਤਰੀਕਾ ਪਸਂਦ ਆਯਾ ਤੁਮਕੋ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਬਡ਼ਾ ਸਹਜ ਹੈ। ਵਿਦਾਉਟ ਏਨੀ ਕਪ੍ਲਿਕੇਸ਼ਨ ।
ਵਿਜਯ-- ਤੁਮ ਅਪਨੇ ਆਪ ਕੋ ਧੋਖਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹੋ। ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੀ ਹੋ ਅਪਨੇ ਆਪ ਕੋ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਕਭੀ ਅਪਨੇ ਵਿਸ਼ਯ ਮੇਂ ਸੋਚਾ ਹੈ? ਅਰੇ ਕਲ੍ਪਨਾ, ਆਪ ਕਹਾਂ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ? ਵਿਜਯ?
ਵਿਜਯ-- ਜਾਨੇ ਦੋ ਉਸੇ। ਵਹ ਸਬ ਜਾਨਤੀ ਹੈ।
ਚਾਂਦਨੀ-- (ਤੀਖੇ ਸ੍ਵਰ ਮੇਂ) ਕ੍ਯਾ ਯਹ ਭੀ ਜਾਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਮ ਅਪਨੀ ਪੂਰ੍ਵ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਕੇ ਸਾਥ ਉਸਕੇ ਪਤਿ ਕੋ ਸਹਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਜਬਕਿ ਤੁਮ ਖੁਦ ਵਿਵਾਹਿਤ ਹੋ?
ਵਿਜਯ-- ਤੁਮ ਗਲਤ ਸਮਝ ਰਹੀ ਹੋ। ਮੈਂ ਸਿਰ੍ਫ...
ਚਾਂਦਨੀ--(ਬੀਚ ਮੇਂ ਹੀ ) ਤੁਮ ਅਪਨੇ ਆਪ ਕੋ ਗਲਤ ਸਮਝ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਮ ਯਹ ਸੋਚੇ ਬੈਠੇ ਥੇ ਕਿ ਚਾਂਦਨੀ ਤੁਮਸੇ ਅਲਗ ਹੋ ਕਰ ਅਕੇਲੀ ਹੋਗੀ। ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਯਾਦੋਂ ਕੇ ਸਹਾਰੇ ਜਿਂਦਗੀ ਗੁਜਾਰ ਰਹੀ ਹੋਗੀ। ਹੈ ਨਾ? ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਯਹ ਦੇਖ ਕਰ ਚੋਟ ਪਹੁਂਚੀ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਤੁਮਸੇ ਅਲਗ ਏਕ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰ ਜਿਂਦਗੀ ਹੈ।
ਵਿਜਯ-- ਮੁਝਸੇ ਅਲਗ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਕੋਈ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰ ਜਿਂਦਗੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵਿਵਾਹ ਕਰ ਲੇਨੇ ਸੇ ਕ੍ਯਾ ਹੋਗਾ, ਤੁਮ ਆਜ ਭੀ ਮੁਝਸੇ ਪ੍ਯਾਰ ਕਰਤੀ ਹੋ।
ਚਾਂਦਨੀ --ਯਹ ਤੁਮਨੇ ਕੈਸੇ ਸੋਚ ਲਿਯਾ?
ਵਿਜਯ-- ਕ੍ਯੋਕਿ ਤੁਮ ਆਜ ਭੀ ਮੇਰਾ ਉਤਨਾ ਹੀ ਖ੍ਯਾਲ ਰਖਤੀ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਪਾਸ ਆਜ ਭੀ ਉਤਨੀ ਹੀ ਤਤ੍ਪਰਤਾ ਹੈ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਯਹ ਮੇਰੀ ਸਦਭਾਵਨਾ ਭੀ ਹੋ ਸਕਤੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਨੀ ਪਹਚਾਨ ਕਾ ਖ੍ਯਾਲ ਭੀ ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਵਿਜਯ, ਮੈਂ ਤੁਮਸੇ ਪ੍ਯਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਤੀ। ਅਗਰ ਪ੍ਯਾਰ ਕਰਤੀ ਤੋ ਅਪਨੇ ਪਤਿ ਕੋ ਤੁਮਸੇ ਮਿਲਾਨੇ ਨਹੀਂ ਲਤੀ। (ਮੈਂ ਸੋਚਤੀ ਥੀ ਕਿ ਇਤਨੇ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਤੁਮ ਬਦਲ ਗਏ ਹੋਗੇ, ਲੇਕਿਨ ਨਹੀਂ, ਤੁਮ ਆਜ ਭੀ ਵਹੀਂ ਹੋ ਜਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਛੋੜ ਗਯੀ ਥੀ। ਤਬ ਤੁਮ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਏਕ ਮਿਤ੍ਰ ਕੋ ਦੇਖ ਕਰ ਪੇਸ਼ੇਂਸ ਲੂਜ ਕਰ ਗਏ ਥੇ, ਆਜ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਮੇਰੇ ਪਤਿ ਕੋ ਬਰ੍ਦਾਸ੍ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਵਿਜਯ-- ਦੇਖੋ ਚਾਂਦਨੀ॥
ਚਾਂਦਨੀ-- ਨਹੀਂ, ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਜ੍ਯਾਦਾ ਟੇਂਸ਼ਨ ਮੇਂ ਆਨਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਮ ਆਰਾਮ ਕਰੋ , ਮੈਂ ਦੇਖਤੀ ਹੂਂ ਕਲ੍ਪਨਾ ਕਹਾਂ ਹੈਂ।

(ਥੋਡ਼ੇ ਵਿਰਾਮ ਕੇ ਬਾਦ)
ਚਾਂਦਨੀ-- ਕਲ੍ਪਨਾ, ਆਪ ਯਹਾਂ ਖਡੀ ਹੈਂ?
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਹਾਂ, ਮੈਂਨੇ ਸੋਚਾ ਮੇਰੀ ਉਪਸ੍ਥਿਤਿ ਸੇ ਆਪਲੋਗ ਡਿਸ੍ਟਰ੍ਬ ਹੋਂਗੇ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਸ਼ਾਯਦ ਹਮਦੋਨੋ ਕੇ ਕਾਰਣ ਆਪ ਡਿਸ੍ਟਰ੍ਬ ਹੋ ਗਯੀ ਹੈਂ
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਮੇਰੇ ਡਿਸ੍ਟਰ੍ਬ ਹੋਨੇ ਕਾ ਤੋ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ ਹੈ, ਕ੍ਯੋਕਿ ਜਿਸ ਘਰ ਮੇਂ ਮੈਂ ਰਹਤੀ ਹੂਂ, ਉਸ ਘਰ ਕੀ ਬੁਨਿਯਾਦ ਆਪ ਹੀ ਹੈਂ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਔਰ ਅਬ ਸ਼ਾਯਦ ਉਸ ਘਰ ਮੇਂ ਆਪ ਅਕੇਲੀ ਰਹਤੀ ਹੈਂ।(ਕਲ੍ਪਨਾ ਕੀ ਲਂਬੀ ਸਾਂਸ) ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ ਕੀਜਿਯੇ ਮੈਂ ਆਪਕੇ ਅਕੇਲੇਪਨ ਕੋ ਬਢ਼ਾਨੇ ਨਹੀਂ ਆਈ ਹੂਂ। ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯ ਹੋਤੀ ਤੋ ਕਮ ਕਰਨੇ ਕੀ ਚੇਸ਼੍ਟਾ ਜਰੂਰ ਕਰਤੀ।
ਕਲ੍ਪਨਾ--( ਵਿਸ਼ਾਦ ਯੁਕ੍ਤ ਹਂਸੀ ਕੇ ਸਾਥ) ਮੇਰੇ ਖੁਦ ਕੀ ਚੇਸ਼੍ਟਾਏਂ ਤੋ ਮੇਰੇ ਅਕੇਲੇਪਨ ਕੋ ਕਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀਂ, ਸ਼ਾਯਦ ਆਪਕੀ ਕਰ ਪਾਤੀ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਏਕ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਗਤ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨ ਪੂਛੂਂ?
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਪੂਛਿਏ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਆਪਕੀ ਲਵ ਮੈਰਿਜ ਹੈ ਯਾ ਅਰੇਂਜ?
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਲਵ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਫਿਰ ਯਹ ਅਕੇਲਾਪਨ ਕ੍ਯੋਂਕਰ ਆਯਾ ਕਲ੍ਪਨਾ ?
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਮੈਂ ਵਿਜਯ ਕੇ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਆਪਕਾ ਵਿਕਲ੍ਪ ਬਨ ਕਰ ਆਈ ਹੂਂ ਚਾਂਦਨੀ। ਅਬ ਭੀ ਆਪਕੋ ਮੇਰੇ ਅਕੇਲੇਪਨ ਕੇ ਲਿਏ ਪੂਛਨਾ ਹੈ?
ਚਾਂਦਨੀ--(ਸ੍ਤਬ੍ਧ ਸ੍ਵਰ ਮੇਂ) ਨਹੀਂ। ਲੇਕਿਨ ਆਪਨੇ ਯਹ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਕ੍ਯੋਂ ਕਿਯਾ?
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਤਬ ਨਹੀਂ ਜਾਨਤੀ ਥੀ ਕਿ ਕਿਸ ਰਿਸ਼੍ਤੇ ਕੋ ਜੀਨੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੂਂ। ਵਿਜਯ ਕੀ ਵਿਦ੍ਵਤਾ , ਉਨਕਾ ਗਂਭੀਰ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਤ੍ਵ , ਕਿਸੀ ਕੋ ਸਮਝਨੇ ਕੀ , ਉਸਕੀ ਫੀਲਿਂਗ੍ਸ ਕੋ ਮਹਸੂਸ ਕਰਨੇ ਕੀ ਉਨਕੀ ਕ੍ਸ਼ਮਤਾ, ਔਰ ਇਨ ਸਬ ਕੇ ਊਪਰ 'ਮੈਂ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਪ੍ਯਾਰ ਕਰਤਾ ਹੂਂ' ਇਸ ਵਾਕ੍ਯ ਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਔਰ ਗਹਰਾ ਜਾਲ। ਫਿਰ ਕਹਾਂ ਅਵਕਾਸ਼ ਥਾ ਆਗੇ ਕੀ ਜਿਂਦਗੀ ਕੋ ਸੋਚਨੇ ਕੀ ਵ੍ਯਵਹਾਰਿਕਤਾ ਬਰਤ ਸਕਨੇ ਕਾ। (ਲਮ੍ਬੀ ਸਾਂਸ) ਵੋ ਤੋ ਜਬ ਜਿਂਦਗੀ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਂਦ ਕਰ ਇਨਕੇ ਸਾਥ ਚਲੀ ਆਈ, ਤੋ ਜਾਨਾ , ਮੈਂਨੇ ਸਿਰ੍ਫ ਏਕ ਖਾਲੀ ਜਗਹ ਭਰੀ ਹੈ, ਅਪਨੀ ਜਗਹ ਬਨਾਈ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਵਿਜਯ ਨੇ ਬਤਾਯਾ ਨਹੀਂ ਥਾ?
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਬਤਾਯਾ ਥਾ। ਲੇਕਿਨ ਯਹ ਨਹੀਂ ਬਤਾਯਾ ਥਾ ਕਿ ਵੋ ਕਲ੍ਪਨਾ ਮੇਂ ਚਾਂਦਨੀ ਕੋ ਢੂਂਢ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਆਪ ਸੋਚਤੀ ਹੈਂ , ਯਹ ਹਮਾਰੀ ਪਹਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੈ। ਆਪ ਜਰੂਰ ਮੁਝਸੇ ਪਹਲੀ ਬਾਰ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਲੇਕਿਨ ਮੈਂਨੇ ਤੋ ਆਪਕੋ ਬਹੁਤ ਬਾਰ ਦੇਖਾ ਹੈ। ਵਿਜਯ ਕੀ ਆਖੋਂ ਮੇਂ, ਉਨਕੀ ਕਵਿਤਾਓਂ ਮੇਂ, ਔਰ ਬਹੁਤ ਬਾਰ ਵਿਜਯ ਕੇ ਪਹਲੂ ਮੇਂ ਖੁਦ ਕੋ ਹੀ ਚਾਂਦਨੀ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਦੇਖਾ ਹੈ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਕਲ੍ਪਨਾ ਬਸ, ਬਸ ਅਬ ਔਰ ਨਹੀਂ।
ਕਲ੍ਪਨਾ-- (ਦੁਖ ਕੀ ਹਲ੍ਕੀ ਹਂਸੀ ) ਜੋ ਆਪ ਸੁਨ ਨਹੀਂ ਸਕਤੀਂ , ਉਸੇ ਮੈਂ ਜਿਯਾ ਕਰਤੀ ਹੂਂ। ਜਾਨਤੀ ਹੈਂ ਯਹ ਏਕ੍ਸੀਡੇਂਟ ਕੈਸੇ ਹੁਆ ਥਾ? ਹਮਲੋਗ ਏਕ ਲੌਨ੍ਗ ਡ੍ਰਾਇਵ ਪਰ ਨਿਕਲੇ ਥੇ। ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੇਂ ਇਨ੍ਹੋਂਨੇ ਕਹਾ' ਚਾਂਦਨੀ ਕੋ ਬਡ਼ਾ ਸ਼ੌਕ ਥਾ ਇਸ ਤਰਹ ਕੇ ਲੌਨ੍ਗ ਡ੍ਰਾਇਵ ਪਰ ਜਾਨੇ ਕਾ ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਟਾਲਤਾ ਰਹਾ। ਸ਼ਾਯਦ ਧੈਰ੍ਯ ਕੀ ਸੀਮਾ ਕਹੀਂ ਸੇ ਦਰਕ ਗਯੀ ਥੀ, ਮੇਰੇ ਮੁਂਹ ਸੇ ਨਿਕਲ ਗਯਾ, ਮੈਂ ਉਤਰ ਜਾਊਂ ਗਾਡ਼ੀ ਸੇ? ਮੇਰੀ ਉਪਸ੍ਥਿਤਿ ਮੇਂ ਚਾਂਦਨੀ ਕੇ ਖ੍ਯਾਲ ਕੇ ਸਾਥ ਡ੍ਰਾਇਵ ਕਰਨੇ ਮੇਂ ਅਸੁਵਿਧਾ ਹੋਗੀ। ਬਸ, ਇਤਨਾ ਹੀ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤ ਥਾ। ਪਤ੍ਨੀ ਕੋ ਪਾਸ ਬਿਠਾ ਕਰ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਕੀ ਬਾਤ ਕਰਨਾ ਗੁਨਾਹ ਨਹੀਂ ਥਾ, ਲੇਕਿਨ ਮੇਰਾ ਯਹ ਵਿਰੋਧ ਜਰੂਰ ਗੁਨਾਹ ਥਾ। ਤੁਮ ਮਿਨ ਮਾਇਂਡੇਡ ਹੋ, ਜੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਸਸੇ ਈਰ੍ਸ਼੍ਯਾ ਕਰਤੀ ਹੋ, ਤੁਮ ਕ੍ਯਾ ਸੋਚਤੀ ਹੋ ਤੁਮ ਚਲੀ ਜਾਓਗੀ ਤੋ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕੂਂਗਾ? ਮੈਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤ ਹੂਂ ਅਪਨੇ ਲਿਏ। ਮੁਝੇ ਕਿਸੀ ਸਹਾਰੇ ਕੀ ਜਰੁਰਤ ਨਹੀਂ। ਔਰ ਨਾ ਜਾਨਾ ਕ੍ਯਾ- ਕ੍ਯਾ। ਔਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕ ਵਾਕ੍ਯ ਕੇ ਸਾਥ ਗਾਡ਼ੀ ਕੀ ਬਢਤੀ ਸ੍ਪੀਡ। ਕਬ ਤਕ ਸਂਭਲਤੀ !
ਚਾਂਦਨੀ-- ਏਕ ਬਾਤ ਕਹੂਂ? ਕਹਨੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਏ ਫਿਰ ਭੀ।
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਕ੍ਯਾ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਇਤਨਾ ਸਬ ਕੁਛ ਝੇਲਨੇ ਕੀ ਵਿਵਸ਼ਤਾ ਕ੍ਯਾ ਹੈ?
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਮੈਂਨੇ ਇਂਟਰ - ਕਾਸ੍ਟ ਮੈਰੇਜ ਕੀ ਹੈ ਚਾਂਦਨੀ। ਕਹਾਂ ਜਾਊਂਗੀ ਮੈਂ? ਫਿਰ ਇਨ ਸਬ ਕੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹੇਂ ਪ੍ਯਾਰ ਕਰਤੀ ਹੂਂ। ਇਨ੍ਹੋਂਨੇ ਭਲੇ ਹੀ ਮੁਝੇ ਆਪਕਾ ਵਿਕਲ੍ਪ ਬਨਾਯਾ ਲੇਕਿਨ ਯੇ ਤੋ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਕਿਸੀ ਕਾ ਵਿਕਲ੍ਪ ਨਹੀਂ ਹੈਂ।
ਚਾਂਦਨੀ--(ਲਂਬੀ ਸਾਂਸ) ਸ਼ਾਯਦ ਅਬ ਆਪਕੋ ਕਿਸੀ ਕਾ ਵਿਕਲ੍ਪ ਬਨਨੇ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਪੜੇ।
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਆਪ ਮੇਰੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰੇਂਗੀ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪਕੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰ ਕੇ ਆਪ ਕੋ ਹਲ੍ਕਾ ਨਹੀਂ ਕਰੁਂਗੀ। ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਸ੍ਥਿਤਿ ਸ਼ਾਯਦ ਆਪਕੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰ ਦੇ।
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਮਤਲਬ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਆਨਂਦ ਕੇ ਸਾਥ ਮੇਰੀ ਸੁਖੀ ਜਿਂਦਗੀ ਸ਼ਾਯਦ ਆਪਕੋ ਭੀ ਸੁਖੀ ਕਰ ਜਾਏ।
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਸ਼ਾਯਦ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਮੁਝੇ ਦੁਖ ਹੀ ਕਲ੍ਪਨਾ, ਮੈਂਨੇ ਅਨਜਾਨੇ ਮੇਂ ਆਪਕੀ ਜਿਂਦਗੀ ਨਸ਼੍ਟ ਕਰ ਕੀ ਹੈ ਔਰ ਆਪਕੇ ਲਿਏ ਕੁਛ ਕਰ ਭੀ ਨਹੀਂ ਸਕਤੀ ਸਿਵਾ ਈਸ਼੍ਵਰ ਸੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾ ਕੇ।
ਕਲ੍ਪਨਾ-- (ਧੀਰੇ ਸੇ) ਸ਼ਾਯਦ ਯਹੀ ਮੇਰੇ ਕਾਮ ਆ ਜਾਯੇ।


(ਦਰਸ਼੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ)

ਚਾਂਦਨੀ--(ਸ੍ਵਗਤ ਭਾਸ਼ਣ) ਤੋ ਐਸੇ ਥੇ ਵਿਜਯ ਤੁਮ। ਇਤਨੇ ਆਤ੍ਮਕੇਂਦ੍ਰਿਤ , ਔਰ ਸ਼ਾਯਦ ਇਤਨੇ ਹੀ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੀ ਭੀ। ਮੈਂਨੇ ਤੋ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜਾਨਾ ਥਾ ਵਿਜਯ। ਕ੍ਯਾ ਕਿਸੀ ਪ੍ਰਿਯੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿ ਕੋ ਪਹਚਾਨਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕਿਸੀ ਦੂਸਰੇ ਕੀ ਆਖੇਂ ਜਰੁਰੀ ਹੈਂ? ਸ਼ਾਯਦ। ਕ੍ਯੋਕਿ ਮੇਰੀ ਮੋਹਿਤ ਦਰਸ਼੍ਟਿ ਕੋਤੋ ਤੁਮ ਬਡ਼ੇ ਊਂਚੇ ,ਬਡ਼ੇ ਆਦਰਨਿਯੇ ਲਗਾ ਕਰਤੇ ਥੇ। ਬਹੁਤ- ਬਹੁਤ ਤਠਸ੍ਥ ਹੋ ਕਰ ਦੇਖਾ ਤੋ ਥੋਡ਼ੇ ਅਹਂਕਾਰੀ ਦਿਖੇ , ਬਸ। ਲੇਕਿਨ ਆਜ ਕਲ੍ਪਨਾ ਕੀ ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਦੇਖਾ ਤੋ ਤੁਮ ਤੋ ਬੜੇ ਛੋਟੇ ਦਿਖੇ ਵਿਜਯ। ਇਤਨੇ ਛੋਟੇ ਕੀ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਕਦ ਕਲ੍ਪਨਾ ਸੇ ਭੀ ਸੇ ਛੋਟਾ ਹੋ ਗਯਾ। ਤੁਮਸੇ ਤੋ ਮੇਰਾ ਆਨਂਦ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਤਨਾ ਊਂਚਾ ਹੈ। ਬਡ਼ਾ ਅਚ੍ਛਾ ਹੁਆ ਜੋ ਤੁਮਸੇ ਏਕ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋ ਗਯੀ। ਨਹੀਂ ਤੋ ਨ ਜਾਨੇ ਕਬ ਤਕ ਮੈਂ ਇਸ ਅਫ਼ਸੋਸ ਮੇਂ ਜੀਤੀ ਕਿ ਕਹੀਂ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਛੋੜ ਕਰ ਮੈਂਨੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਤੋ ਨਹੀਂ ਕੀ? ਵਿਧਾਤਾ ਕਾ ਲਾਖ- ਲਾਖ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਹੈ।
ਆਨਂਦ-- ਚਾਂਦਨੀ।
ਚਾਂਦਨੀ-- (ਚੌਂਕ ਕਰ) ਹਾਂ?
ਆਨਂਦ-- ਮੈਂ ਆਊਂ ?

(ਗਤਾਂਕ ਸੇ ਆਗੇ)
ਚਾਂਦਨੀ-- ਅਰੇ! ਤੁਮ ਕਬ ਆਯੇ?
ਆਨਂਦ-- ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਪਹਲੇ । ਤੁਮ ਅਂਧੇਰੇ ਮੇਂ ਬੈਠੀ ਥੀ ਤੋ ਮੈਂਨੇ ਸੋਚਾ ਸ਼ਾਯਦ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਤਬਿਯਤ ਠੀਕ ਨਹੀਂ । ਇਸਲਿਏ ਨਾਸ਼੍ਤਾ ਬਨਾ ਕਰ ਲੇ ਆਯਾ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਅਚ੍ਛਾ ਨਹੀਂ ਕਿਯਾ। ਦਫ੍ਤਰ ਸੇ ਆਤੇ-ਆਤੇ ਜੁਟ ਗਏ।
ਆਨਂਦ-- ਤੁਮ ਭੀ ਤੋ ਦਫ੍ਤਰ ਸੇ ਹੀ ਆਈ ਹੋ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਤੁਮਸੇ ਪਹਲੇ ਆ ਗਯੀ ਥੀ।
ਆਨਂਦ-- ਓਹ, ਕਮ ਆਨ ਚਾਂਦਨੀ! ਵੈਸੇ ਕ੍ਯਾ ਬਾਤ ਹੈ? ਤੁਮ ਥਕੀ- ਥਕੀ ਸੀ ਦਿਖਤੀ ਹੋ। ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਾਤ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੋ ਨਹੀਂ, ਯੂਂ ਹੀ ਏਕ ਛੋਟੀ ਸੀ ਬਾਤ ਹੈ।
ਆਨਂਦ-- ਕ੍ਯਾ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਆਜ ਵਿਜਯ ਸੇ ਭੇਂਟ ਹੁਈ, ਏਕ ਪੇਸ਼ੇਂਟ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇਂ।
ਆਨਂਦ-- ਵਹੀ ਵਿਜਯ? ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਬਚਪਨ ਕਾ ਦੋਸ੍ਤ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਹਾਂ।
ਆਨਂਦ-- ਕ੍ਯਾ ਹੁਆ ਉਸੇ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਕਾਰ ਏਕ੍ਸੀਡੇਂਟ ਹੁਆ ਹੈ। ਰਾਇਟ ਸਾਇਡ ਬਹੁਤ ਜ੍ਯਾਦਾ ਇਨ੍ਜ੍ਯੋਰ੍ਡ ਹੈ। ਬਾਂਹ ਡਿਸ੍ਲੋਕੇਟ ਹੋ ਗਯੀ ਹੈ, ਘੁਟਨੇ ਮੇਂ ਫ੍ਰੈਕ੍ਚਰ ਹੈ, ਦੋ ਪਸਲੀ ਕ੍ਰੈਕ ਕਰ ਗਯੀ ਹੈ, ਸਰ ਮੇਂ ਭੀ ਚੋਟ ਹੈ। ਕੁਲਮਿਲਾ ਕਰ ਪੋਜੀਸ਼ਨ ਥੋੜੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਆਨਂਦ-- ਓਹ , ਤਬ ਤੋ ਚਿਂਤਾ ਕੀ ਬਾਤ ਹੈ । ਕਰ ਮੇਂ ਅਕੇਲੇ ਥੇ ? ਸਾਥ ਮੇਂ ਕੋਈ...
ਚਾਂਦਨੀ-- ਪਤ੍ਨੀ ਹੈ। ਉਸੇ ਹਲ੍ਕੀ ਚੋਟੇਂ ਹੈਂ।
ਆਨਂਦ-- ਤੁਮਨੇ ਅਚ੍ਛੀ ਟ੍ਰੀਟਮੇਂਟ ਤੋ ਦੀ ਹੈ ਨਾ?
ਚਂਦਨੀ-- ਅਪਨੀ ਔਰ ਸੇ ਤੋ ਹਰ ਸਂਭਵ ਚੇਸ਼੍ਟਾ ਹੈ।
ਆਨਂਦ-- ਚਾਂਦਨੀ, ਤੁਮ ਕਭੀ ਯਹ ਮਤ ਸੋਚਨਾ ਕਿ ਤੁਮ ਉਸਕਾ ਸ੍ਪੇਸ਼ਲ ਕੇਯਰ ਲੋਗੀ ਤੋ ਮੈਂ ਕੁਛ ਅਦਰਵਾਇਜ ਲੂਂਗਾ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਮੈਂ ਜਾਨਤੀ ਹੂਂ ਆਨਂਦ।
ਆਨਂਦ-- ਤੁਮ ਉਨਕੀ ਅਚ੍ਛੀ ਦੇਖ ਭਾਲ ਕਰਨਾ। ਉਨ੍ਹੇਂ ਯਹ ਮਹਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋਨਾ ਚਾਹਿਏ ਕਿ ਤੁਮ ਬਦਲ ਗਯੀ ਹੋ, ਯਾ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਮਨ ਮੇਂ ਕੋਈ ਰਂਜਿਸ਼ ਹੈ। ਆਦਮੀ ਬੁਰੇ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਹੀ ਕਿਸੀ ਕੇ ਕਾਮ ਆਤਾ ਹੈ।
ਚਾਂਦਨੀ-- (ਕਰਤਜ੍ਞ ਸ੍ਵਰ ਮੇਂ) ਥੈਂਕ ਯੂਂ ਆਨਂਦ! ਤੁਮਨੇ ਮੁਝੇ ਏਕ ਭਾਰ ਸੇ ਮੁਕ੍ਤ ਕਰ ਦਿਯਾ। ਮੈਂ ਡਰ ਰਹੀ ਥੀ , ਕਹੀਂ ਮੁਝਸੇ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਪ੍ਰਤਿ ਕੋਈ ਅਪਰਾਧ ਤੋ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹਾ।
ਆਨਂਦ-- (ਹਂਸ ਕਰ) ਡੋਂਟ ਬੀ ਸਿਲੀ ਚਾਂਦਨੀ। ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ ਇਤਨਾ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਆਈ ਲਵ ਯੂਂ ਆਨਂਦ!
ਆਨਂਦ-- ਆਈ ਨੋ ਇਟ ਡਾਰ੍ਲਿਂਗ!
ਚਾਂਦਨੀ-- ਤੁਮ ਮਿਲੋਗੇ ਉਸਸੇ?
ਆਨਂਦ-- ਜਰੂਰ। ਲੇਕਿਨ ਪਹਲੇ ਉਨ੍ਹੇਂ ਜਰਾ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਨੇ ਦੋ। ਅਚਾਨਕ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਸਾਥ ਮੁਝੇ ਦੇਖ ਕਰ ਉਨ੍ਹੇਂ ਸ਼ਾਯਦ ਅਚ੍ਛਾ ਨਾ ਲਗੇ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ। ਵਹ ਪਹਲੇ ਭੀ ਐਸਾ ਹੀ ਥਾ, ਸਂਭਵ ਹੈ ਅਬ ਭੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲਾ ਹੋ। (ਮੂਡ ਬਦਲ ਕਰ) ਛੋਡ਼ੋ ਹਟਾਓ। ਕਾਫੀ ਵਕ੍ਤ ਹੋ ਗਯਾ। ਬੋਲੋ ਰਾਤ ਕੇ ਖਾਨੇ ਮੇਂ ਕ੍ਯਾ ਖਾਓਗੇ?
ਆਨਂਦ-- ਦੈਟ੍ਸ ਲਾਇਕ ਅ ਗੁਡ ਵਾਇਫ।
(ਦੋਨੋਂ ਹਂਸ ਪੜਤੇ ਹੈਂ)


(ਦਰਸ਼੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ)
ਨਰ੍ਸ-- ਗੁਡ ਮਾਰ੍ਨਿਂਗ ਡਾਕ੍ਟਰ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਗੁਡ ਮਾਰ੍ਨਿਂਗ ਸਿਸ੍ਟਰ। ਹਾਉ ਇਜ ਯੋਰ ਪੇਸ਼ੇਂਟ?
ਨਰ੍ਸ--- ਫਾਇਨ। ਵੇਰੀ ਕੋ- ਓਪਰੇਟਿਵ।
ਚਾਂਦਨੀ--(ਹਲਕੇ ਸੇ ਹਂਸ ਕਰ) ਗੁਡ।
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਨਮਸ੍ਕਾਰ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਨਮਸ੍ਕਾਰ। ਕੈਸੇ ਹੈਂ ਆਪਕੇ ਹਸਬੈਂਡ?
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਪਹਲੇ ਸੇ ਕਾਫੀ ਠੀਕ ਹੈਂ। ਟਾਂਗ ਕਿ ਪ੍ਲਾਸ੍ਟਰ ਕੀ ਵਜਹ ਸੇ ਥੋਡ਼ੇ ਤਂਗ ਹੈਂ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਥੋੜੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਤੋ ਹੋਗੀ ਹੀ। ਸੋ ਰਹੇ ਹੈਂ ਕ੍ਯਾ?
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਨਹੀਂ, ਜਾਗ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਆਪਕੀ ਆਵਾਜ ਸੁਨ ਕਰ ਨਿਕਲ ਆਈ ਥੀ। ਆਇਯੇ ਨਾ। (ਥੋਡਾ ਸਾ ਵਿਰਾਮ)
ਚਾਂਦਨੀ-- ਹੈਲੋ ਵਿਜਯ!
ਵਿਜਯ-- (ਵਿਸ੍ਮਯ ਸੇ) ਤੁਮ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਹਾਂ ਮੈਂ। ਕ੍ਯੋਂ? ਕਲ੍ਪਨਾ ਜੀ ਨੇ ਬਤਾਯਾ ਨਹੀਂ ਥਾ ਕ੍ਯਾ?
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਨਹੀਂ। ਮੈਂਨੇ ਬਤਾਯਾ ਨਹੀਂ ਥਾ। ਮੈਂਨੇ ਸੋਚਾ, ਆਪਕੋ ਅਚਾਨਕ ਸਾਮਨੇ ਦੇਖ ਕਰ ਜੋ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੋਗੀ, ਉਸਸੇ ਇਨ੍ਹੇਂ ਵਂਚਿਤ ਕ੍ਯੋਂ ਰਖਾ ਜਾਯੇ?
ਵਿਜਯ-- ਸਿਲੀ। ਓਰਤੇਂ ਕਿਤਨੀ ਭੀ ਉਮ੍ਰ ਕੀ ਕ੍ਯੋਂ ਨਾ ਹੋ ਜਾਏਂ, ਉਨਕਾ ਬਚਪਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਤਾ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਓਰਤੋਂ ਕਾ ਯਹ ਬਚਪਨਾ ਯਦਿ ਖ਼ਤ੍ਮ ਹੋ ਜਾਯੇ ਤੋ ਪੁਰੁਸ਼ੋਂ ਕੇ ਜੀਵਨ ਸੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਕਾ ਏਕ ਬਡ਼ਾ ਜਰਿਯਾ ਖ਼ਤ੍ਮ ਹੋ ਜਾਯੇਗਾ । ਵੈਸੇ ਤੁਮਨੇ ਮੁਝੇ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ ਸੇ ਭੀ ਨਹੀਂ ਪਹਚਾਨਾ ਥਾ?
ਵਿਜਯ-- ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਇਸ ਓਰ ਧ੍ਯਾਨ ਨਹੀਂ ਗਯਾ ਥਾ। ਮੈਂਨੇ ਕਭੀ ਆਸ਼ਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀ ਥੀ ਕਿ ਤੁਮਸੇ ਕਭੀ ਐਸੇ ਭੀ ਭੇਂਟ ਹੋਗੀ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਇਸਕਾ ਮਤਲਬ ਤੁਮ ਮੁਝੇ ਬਿਲਕੁਲ ਭੂਲ ਗਏ ਥੇ। ਇਟ੍ਸ ਅ ਗੁਡ ਸਾਇਨ ਫੌਰ ਯੋਰ ਫੈਮਿਲੀ ਲਾਇਫ।
ਵਿਜਯ-- ਬਹੁਤ ਜਲ੍ਦੀ ਨਿਸ਼੍ਕਰ੍ਸ਼ ਪਰ ਪਹੁਂਚ ਗਯੀ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਯਹ ਏਕ ਸਫਲ ਡਾਕ੍ਟਰ ਹੋਨੇ ਕੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਵੈਸੇ ਤਬਿਯਤ ਕੈਸੀ ਹੈ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ? ਕੈਸਾ ਫਿਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਕਹੀਂ ਪੇਨ ਤੋ ਨਹੀਂ ਮਹਸੂਸ ਕਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ?
ਵਿਜਯ-- ਥੋੜਾ। ਚੋਟ ਹੈ ਤੋ ਥੋੜੀ ਪੀਡ਼ਾ ਤੋ ਹੋਗੀ ਹੀ ਨਾ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਲੇਕਿਨ ਏਕ੍ਸੀਡੇਂ ਹੁਆ ਕੈਸੇ? ਤੁਮ ਤੋ ਬਹੁਤ ਅਚ੍ਛੇ ਡ੍ਰਾਇਵਰ ਹੋ?
ਵਿਜਯ-- ਗਾਡੀ ਸ੍ਪੀਡ ਮੇਂ ਥੀ। ਏਕ ਸਾਇਕਿਲ ਵਾਲੇ ਕੋ ਬਚਾਨੇ ਮੇਂ ਸੜਕ ਕੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉਤਰ ਗਯੀ ਓਰ ਏਕ ਪੇਡ਼ ਸੇ ਟਕਰਾ ਗਯੀ। ਵੈਸੇ ਤੁਮ ਕੈਸੀ ਹੋ?
ਚਾਂਦਨੀ--(ਥੋੜਾ ਹਂਸ ਕਰ) ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਬਾਦ ਖ੍ਯਾਲ ਆਯਾ? ਵੈਸੇ ਮੈਂ ਠੀਕ ਹੂਂ ਓਰ ਮੈਂਨੇ ਕੋਈ ਏਕ੍ਸੀਡੇਂਟ ਨਹੀਂ ਕਿਯਾ ਹੈ। (ਸਬ ਹਂਸ ਪੜਤੇ ਹੈਂ) ਯੇ ਅਚ੍ਛਾ ਹੁਆ ਕਲ੍ਪਨਾ ਜੀ ਕਿ ਆਪ ਬਿਲਕੁਲ ਬਚ ਗਯੀਂ।
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਮੈਂ ਤੋ ਇਨਕੇ ਊਪਰ ਲਦ ਗਯੀ ਥੀ, ਇਸਲਿਏ ਮੁਝੇ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਹੁਆ। ਬਸ ਸਰ ਸ੍ਟੇਯਰਿਂਗ ਸੇ ਟਕਰਾ ਗਯਾ ਥਾ ਇਸਲਿਏ ਸਰ ਮੇਂ ਥੋੜੀ ਚੋਟ ਆ ਗਯੀ। ਅ ..ਵਿਜਯ, ਮੈਂਨੇ ਨਾਰਂਗੀ ਕੀ ਫਾਂਕੇ ਨਿਕਾਲ ਦੀ ਹੈਂ , ਆਪ ਖਾ ਲੀਜਿਯੇ।
ਵਿਜਯ-- ਚਾਂਦਨੀ, ਤੁਮ ਜੈਸੇ ਨਿਕਲਾ ਕਰਤੀ ਥੀ , ਵੈਸੇ ਹੀ ਨਿਕਾਲ ਦੋ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਅਰੇ!(ਅਸਮਂਜਸ ਵਾਲੀ ਹਂਸੀ) ।
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਕੈਸੇ ਨਿਕਾਲਤੀ ਥੀਂ ਭਈ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਕੁਛ ਖ਼ਾਸ ਨਹੀਂ, ਫਾਂਕੋਂ ਕੇ ਛਿਲਕੇ ਉਤਾਰ ਕਰ ਦਾਨੇ ਨਿਕਾਲ ਦਿਯਾ ਕਰਤੀ ਥੀ। ਵੈਸੇ ਹੀ ਨਿਕਾਲ ਦੀਜਿਯੇ। ਖਾਨੇ ਮੇਂ ਸੁਵਿਧਾ ਹੋਗੀ। ਅਰੇ ਰਾਮ! ਬਹੁਤ ਵਕ੍ਤ ਹੋ ਗਯਾ। ਮੈਂਨੇ ਵਾਰ੍ਡ ਕਾ ਰਾਉਣ੍ਡ ਤੋ ਲਿਯਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਲਗਤਾ ਹੈ ਸੀਧੇ ਯਹੀਂ ਚਲੀ ਆਈਂ ਥੀਂ।
ਚਾਂਦਨੀ--ਹਾਂ, ਫਿਰ ਬਾਤੋਂ ਮੇਂ ਵਕ੍ਤ ਕਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾ। ਅਚ੍ਛਾ ਮੈਂ ਚਲਤੀ ਹੂਂ। ਕੋਈ ਟ੍ਰਬੁਲ ਹੋ ਮੁਝੇ ਖਬਰ ਕੀਜਿਯੇਗਾ। ਵੈਸੇ ਤੋ ਮੈਂ ਖੁਦ ਹੀ ਆਤੀ ਰਹੂਂਗੀ। ਅਰੇ, ਆਪ ਕ੍ਯੋਂ ਉਠ ਰਹੀਂ ਹੈਂ?
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਆਪਕੋ ਛੋੜ ਦੂਂ। ਨਰ੍ਸ ਕਹਾਂ ਚਲੀ ਗਯੀ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਇਧਰ ਹੀ ਕਹੀਂ ਹੋਗੀ, ਮੈਂ ਭੇਜ ਦੇਤੀ ਹੂਂ।
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਚਾਂਦਨੀ ਜੀ, ਏਕ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾ ਥੀ ਆਪਸੇ!
ਚਾਂਦਨੀ-- ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾ ਕੀ ਬਾਤ ਹੈ, ਕਹਿਯੇ ਨਾ?
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਜਬ ਤਕ ਵੋ ਯਹਾਂ ਹੈਂ, ਆਪ ਉਨਕੀ ਦੇਖ -ਭਾਲ ਡਾਕ੍ਟਰ ਚਾਂਦਨੀ ਕੀ ਤਰਹ ਨਹੀਂ, ਸਿਰ੍ਫ ਚਾਂਦਨੀ ਕੀ ਕੀਜਿਯੇ। ਮੁਝੇ ਉਮ੍ਮੀਦ ਹੈ, ਇਸਸੇ ਵੋ ਜਲ੍ਦੀ ਅਚ੍ਛੇ ਹੋ ਜਾਯੇਂਗੇ। ਆਪ ਸਮਝ ਰਹੀਂ ਹੈਂ ਨਾ?
ਚਾਂਦਨੀ-- (ਧੀਰੇ ਸੇ) ਸਮਝ ਰਹੀ ਹੂਂ। ਔਰ ਸ਼ਾਯਦ ਵੋ ਭੀ ਜੋ ਆਪਨੇ ਨਹੀਂ ਕਹਾ। (ਕਲ੍ਪਨਾ ਕੀ ਲਂਬੀ ਸਾਂਸ)


(ਦਰਸ਼੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ)


ਆਨਂਦ-- ਆ ਤੋ ਗਯਾ ਹੂਂ ਮੈਂ ਚਾਂਦਨੀ ਲੇਕਿਨ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਸ੍ਟਰ ਵਿਜਯ ਮੁਝੇ ਦੇਖ ਕਰ ਕੈਸਾ ਫਿਲ ਕਰੇਂ?
ਚਾਂਦਨੀ-- ਤੁਮਸੇ ਮਿਲ ਕਰ ਕਿਸੀ ਨੇ ਆਜਤਕ ਬੁਰਾ ਫਿਲ ਕਿਯਾ ਹੈ ਕ੍ਯਾ?
ਆਨਂਦ-- ਸੋ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਵਿਜਯ ਬਾਬੁ ਕੁਛ ਅਲਗ ਕਿਸ੍ਮ ਕੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿ ਹੈਂ ਨਾ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਯਹ ਤੁਮ ਕੈਸੇ ਜਾਨਤੇ ਹੋ?
ਆਨਂਦ-- ਇਸਕੇ ਲਿਏ ਏਕ ਹੀ ਪਹਚਾਨ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਕੌਨ ਸੀ?
ਆਨਂਦ-- ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਪਹਲੂ ਮੇਂ ਮੇਰਾ ਪਾਯਾ ਜਾਨਾ । (ਹਂਸ ਪਡ਼ਤਾ ਹੈ)
ਚਾਂਦਨੀ-- (ਨਾਰਾਜ ਹੋ ਕਰ) ਆਨਂਦ!
ਆਨਂਦ-- ਨਾਰਾਜ ਹੋ ਗਯੀ? ਅਚ੍ਛਾ ਬਾਬਾ, ਅਬ ਨਹੀਂ ਬੋਲੂਂਗਾ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਰੂਮ ਨਂਬਰ ੨੧। ਯਹੀ ਹੈ ਉਸਕਾ ਕਮਰਾ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੋ ਰਹਾ ਹੈ ਯਾ ਜਾਗ ਰਹਾ ਹੈ। (ਦਸ੍ਤਕ ਕਾ ਸ੍ਵਰ) ਕਲ੍ਪਨਾ ਜੀ...
ਕਲ੍ਪਨਾ--(ਦੂਰ ਸੇ ਨਜਦੀਕ ਆਤੀ ਆਵਾਜ) ਆਇਯੇ। ਆਇਯੇ ਨਾ। ਖੁਲਾ ਹੁਆ ਹੈ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਸਬ ਠੀਕ ਹੈ?
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਇਨ੍ਹੀ ਸੇ ਪੂਛ ਲੀਜਿਯੇ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਹਲੋ ਵਿਜਯ। ਕੈਸੇ ਹੋ?
ਵਿਜਯ-- ਪਹਲੇ ਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾ ਬੇਹਤਰ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਇਨਸੇ ਮਿਲੋ, ਮੇਰੇ ਹਸਬੈਂਡ, ਮਿਸ੍ਟਰ ਆਨਂਦ। ਔਰ ਆਨਂਦ, ਯੇ ਹੈਂ ਵਿਜਯ।
ਆਨਂਦ-- ਹਲੋ । ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੁਈ ਆਪਸੇ ਮਿਲ ਕਰ। ਮੈਂ ਆਪਕੇ ਲਿਏ ਬੁਕੇ ਲਾਯਾ ਹੂਂ, ਅਪਨੇ ਬਗੀਚੇ ਕੇ ਫੂਲੋਂ ਸੇ ਤੈਯਾਰ ਕਰ ਕੇ। ਉਮ੍ਮੀਦ ਹੈ ਆਪਕੋ ਪਸਂਦ ਆਏਗਾ।
ਵਿਜਯ-- ਧਨ੍ਯਵਾਦ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਇਨਸੇ ਮਿਲੋ ਆਨਂਦ, ਕਲ੍ਪਨਾ ਜੀ , ਵਿਜਯ ਕੀ ਪਤ੍ਨੀ।
ਆਨਂਦ-- ਓਹ, ਨਮਸ੍ਕਾਰ। ਮੈਂ ਤਬ ਸੇ ਸੋਚ ਰਹਾ ਥਾ ਵਿਜਯ ਜੀ ਕੋ ਅਚ੍ਛਾ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕਹੀਂ ਅਲਗ ਸੇ ਤੋ ਇਤਨੀ ਸੁਨ੍ਦਰ ਨਰ੍ਸ ਨਹੀਂ ਭੇਜੀ ਗਯੀ ਹੈ?
ਕਲ੍ਪਨਾ--(ਹਂਸ ਕਰ)ਧਨ੍ਯਵਾਦ। ਬਾਤੇ ਅਚ੍ਛੀ ਕਰ ਲੇਤੇ ਹੈਂ ਆਪ।
ਆਨਂਦ-- ਆਪਕੋ ਪਸਂਦ ਆਈ? ਚਲਿਏ ਇਸੀ ਬਾਤ ਪਰ ਆਪਕੋ ਕੁਛ ਦੇਨੇ ਕਾ ਮਨ ਕਰ ਰਹਾ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਕ੍ਯਾ ਦੂਂ? ਵਿਜਯ ਜੀ, ਆਪਕੇ ਗੁਲਦਸ੍ਤੇ ਸੇ ਏਕ ਫੂਲ ਲੇ ਸਕਤਾ ਹੂਂ?
ਵਿਜਯ-- ਜਰੂਰ। ਆਪ ਪੂਰਾ ਭੀ ਲੇ ਸਕਤੇ ਹੈਂ।
ਆਨਂਦ-- ਨਹੀਂ, ਪੂਰਾ ਤੋ ਨਹੀਂ, ਸਿਰ੍ਫ ਏਕ ਲੂਗਾ। ਕਲ੍ਪਨੇ ਜੀ , ਯਹ ਏਕ ਫੂਲ ਆਪੇ ਲਿਏ।
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਸ਼ੁਕ੍ਰਿਯਾ, ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ਇਸੇ ਰਖੂਂ ਕਹਾਂ?
ਆਨਂਦ-- ਮੈਂ ਏਕ ਅਚ੍ਛੀ ਜਗਹ ਬਤਾਊਂ?
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਜਰੁਰ।
ਆਨਂਦ-- ਅਪਨੇ ਬਾਲੋਂ ਮੇਂ ਲਗਾ ਲੀਜਿਯੇ। ਦਿਖਿਯੇਗਾ, ਯਹ ਜੋ ਕਮਰਾ ਬੀਮਾਰ ਬੀਮਾਰ ਸਾ ਲਗ ਰਹਾ ਹੈ ਨਾ, ਏਕਦਮ ਸੇ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾ ਉਠੇਗਾ।
ਚਾਂਦਨੀ--(ਧਮਕੀ ਭਰੇ ਸ੍ਵਰ ਮੇਂ) ਆਨਂਦ, ਡੋਂਟ ਬੀ ਰੋਮੈਟਿਕ।
ਆਨਂਦ-- ਸਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੋ ਭੂਲ ਹੀ ਗਯਾ ਥਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਬੀਵੀ ਪਾਸ ਹੀ ਖਡ਼ੀਹੈ। (ਚਾਂਦਨੀ, ਕਲ੍ਪਨਾ ਔਰ ਆਨਂਦ ਕੀ ਹਲ੍ਕੀ ਹਂਸੀ)
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਬਡ਼ੀ ਜਲ੍ਦੀ ਭੂਲਤੇ ਹੈਂ ਆਪ?
ਆਨਂਦ-- ਨਹੀਂ ਤੋ, ਜਲ੍ਦੀ ਨਹੀਂ ਭੂਲਤਾ। ਵੋ ਤੋ ਬਸ ਆਪਕੋ ਦੇਖ ਕਰ ਭੂਲ ਗਯਾ ਥਾ। ਮਿਸ੍ਟਰ ਵਿਜਯ, ਆਪ ਨਾਰਾਜ ਤੋ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ ਹੈ ਨਾ?
ਵਿਜਯ-- ਨਹੀਂ। ਅਚ੍ਛਾ ਹੀ ਹੈ , ਇਨ੍ਹੇਂ ਭੀ ਅਪਨੇ ਮਨ ਕੇ ਲਾਯਕ ਬਾਤੇਂ ਕਰਨੇ ਵਾਲਾ ਮਿਲਾ। ਵੈਸੇ ਆਪ ਕਾਂਟ੍ਰੇਕ੍ਟਰ ਹੈ ਕ੍ਯਾ ?
ਆਨਂਦ-- ਜੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਇਂਜਿਨਿਯਰ ਹੂਂ।
ਵਿਜਯ-- ਚਾਂਦਨੀ ਸੇ ਕਹਾਂ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋ ਗਯੀ ਆਪਕੀ?
ਆਨਂਦ-- ਯਹੀਂ, ਇਸੀ ਹਾਸ੍ਪਿਟਲ ਮੇਂ। ਲੀਵਰ ਕੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲੇ ਕਰ ਆਯਾ ਥਾ। ਇਸ ਬੀਮਾਰੀ ਕੇ ਠੀਕ ਹੋਤੇ- ਹੋਤੇ ਦਿਲ ਕੀ ਬੀਮਾਰੀ ਲਗ ਗਯੀ।
ਚਾਂਦਨੀ--(ਟੋਕਤੇ ਹੁਏ) ਆਨਂਦ!
ਆਨਂਦ-- ਸਾਰੀ। ਮੈਂ ਬੋਰ ਤੋ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹਾ ਆਪਕੋ?
ਵਿਜਯ-- ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਸੁਨ ਰਹਾ ਹੂਂ ਆਪਕੋ।
ਆਨਂਦ-- ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ਅਬ ਚਲੂਂਗਾ। ਆਫਿਸ ਕੋ ਅਚ੍ਛੀ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ। ਇਸ਼੍ਵਰ ਕਰੇ ਆਪ ਜਲ੍ਦੀ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਹੋ ਜਾਏਂ। ਅਚ੍ਛਾ ਕਲ੍ਪਨਾ ਜੀ , ਚਲਤਾ ਹੂਂ। ਬਾਈ ਡਿਯਰ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਬਾਈ।
ਕਲ੍ਪਨਾ-- ਨਮਸ੍ਕਾਰ।
ਆਨਂਦ-- ਨਮਸ੍ਕਾਰ। ਸੀ ਯੂ ਅਗੇਨ।
(ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਚੁਪ੍ਪੀ)
ਵਿਜਯ-- ਤੁਮਨੇ ਬਤਾਯਾ ਨਹੀਂ ਥਾ।
ਚਾਂਦਨੀ-- ਤੁਮਨੇ ਪੂਛਾ ਨਹੀਂ ਥਾ।



(ਸ਼ੇਸ਼ ਫਿਰ)