ਕਹਾਨੀ
ਆਜ ਸ਼ਿਵੇਕ ਕੋ ਅਪਨੇ ਔਫਿਸ ਸੇ ਬਾਹਰ ਆਨੇ ਮੇਂ ਥੋਡ਼ੀ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਥੀ | ਬਾਹਰ ਆਕਰ ਦੇਖਾ ਤੋ ਉਸਕੇ ਅਨ੍ਯ ਸਾਥੀ ਉਸਕਾ ਇਂਤਜਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਥੇ | ਬਾਹਰ ਕੈਬ ਮੇਂ ਉਸਕੇ ਅਨ੍ਯ ਸਾਥਿਯੋਂ ਸੇ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕਿ ਆਜ ਉਸਕਾ ਲਾਸ੍ਟ ਡ੍ਰੌਪ ਹੈ | ਔਫਿਸ ਸੇ ਨਿਕਲੇ ਏਕ –ਏਕ ਕਰਕੇ ਉਸਕੇ ਸਾਥੀ ਅਪਨੇ –ਅਪਨੇ ਸ੍ਟੌਪ ਪਰ ਉਤਰਤੇ ਚਲੇ ਗਏ | ਅਬ ਕੈਬ ਮੇਂ ਵਹ ਔਰ ਉਸਕਾ ਡ੍ਰਾਇਵਰ ਹੇਮਰਾਜ ਥਾ ਤਭੀ ਉਸਕਾ ਫੋਨ ਆਯਾ ਉਸਨੇ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਤਕ ਫੋਨ ਪਰ ਬਾਤੇਂ ਕੀ , ਸ਼ਿਵੇਕ ਦ੍ਵਾਰਾ ਫੋਨ ਪਰ ਕੀ ਗਈ ਬਾਤੇਂ ਉਸਕਾ ਡ੍ਰਾਇਵਰ ਸੁਨ ਰਹਾ ਥਾ| ਜੈਸੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਰਖਾ ਹੇਮਰਾਜ ਨੇ ਪੂਛ ਲਿਯਾ.
ਹੇਮਰਾਜ – “ ਸਰ ਆਪ ਕਿਤਾਬ ਛਪਵਾ ਰਹੇ ਹੈਂ ....?”
ਸ਼ਿਵੇਕ –“ਨਹੀਂ ਯਾਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੇਰਾ ਏਕ ਦੋਸ੍ਤ ਕਹਾਨਿਯਾਂ ਲਿਖਤਾ ਹੈ | ਉਸੀ ਕੀ ਕਹਾਨਿਯੋਂ ਕੀ ਕਿਤਾਬ ਛਪਵਾ ਰਹਾ ਹੂਂ...”
ਹੇਮਰਾਜ – “ਕਹਾਨਿਯਾਂ .......ਕੈਸੀ ਕਹਾਨਿਯਾਂ.....ਕ੍ਯਾ ਵੇ ਨੌਵੇਲ ਲਿਖਤੇ ਹੈਂ ...?”
ਸ਼ਿਵੇਕ – “ਨਹੀਂ ਯਾਰ ਐਸੇ ਹੀ ਆਮ ਲੋਗੋਂ ਕੀ ਕਹਾਨਿਯਾਂ ਹੈਂ | ਉਸਨੇ ਕਈ ਕਹਾਨਿਯਾਂ ਲਿਖੀ ਹੈਂ ਉਨਮੇਂ ਸੇ ਕੁਛ ਸਮਾਜ ਮੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰ੍ਗੋਂ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਹੈਂ, ਕੁਛ ਕਹਾਨਿਯਾਂ ਦੋਸ੍ਤੀ ਪਰ ਤੋ ਕੁਛ ਸਮਾਜ ਮੇਂ ਔਰਤੋਂ ਪਰ ਹੋ ਰਹੇ ਅਤ੍ਯਾਚਾਰੋਂ ਪਰ, ਕਹਨੇ ਕਾ ਮਤਲਬ ਯਹ ਕਿ ਉਸਕੀ ਕਹਾਨਿਯਾਂ ਆਜ ਕੇ ਸਮਾਜ ਕੀ ਸ੍ਥਿਤੀ ਕੋ ਬਯਾਂ ਕਰਤੀ ਹੈਂ|”
ਹੇਮਰਾਜ – “ ਸਰ ਉਨ੍ਹੇਂ ਯੇ ਕਹਾਨਿਯਾਂ ਮਿਲਤੀ ਕਹਾਂ ਸੇ ਹੈਂ ?”
ਕਹਾਨਿਯਾਂ ਮਿਲਨੇ ਕੀ ਬਾਤ ਸੁਨਕਰ ਸ਼ਿਵੇਕ ਥੋਡ਼ਾ ਮੁਸ੍ਕਰਾਯਾ ਔਰ ਮੁਸ੍ਕਰਾਤੇ ਹੁਏ ਬੋਲਾ -
ਸ਼ਿਵੇਕ – “ਅਪਨੇ ਆਸ ਪਾਸ ਕੀ ਘਟਿਤ ਘਟਨਾਓਂ ਕੋ ਵਹ ਏਕ ਕਹਾਨੀ ਕਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦੇਤਾ ਹੈ| ਯੇ ਕਹਾਨੀ ਮੇਰੀ ਹੋ ਸਕਤੀ ਹੈ, ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਹੋ ਸਕਤੀ ਹੈ, ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਰ ਚਲਤੇ ਅਨ੍ਯ ਕਿਸੀ ਭੀ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿ ਕੀ ਹੋ ਸਕਤੀ ਹੈ | ਯੇ ਕਹਾਨਿਯਾਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ –ਰਾਨੀ ਕੀ ਨਹੀਂ ਆਮ ਲੋਗੋਂ ਕੀ ਹੈਂ |”
ਸ਼ਿਵੇਕ ਨੇ ਬਾਤੋਂ ਹੀ ਬਾਤੋਂ ਮੇਂ ਅਪਨੇ ਮਿਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਾ ਲਿਖਿਤ ਕੁਛ ਕਹਾਨਿਯਾਂ ਹੇਮਰਾਜ ਕੋ ਕਹ ਸੁਨਾਈ ਇਨ੍ਹੀ ਮੇਂ ਸੇ ਏਕ ਥੀ ‘ਏਕ ਮਾਂ ਐਸੀ ਭੀ’ ਜਬ ਵਹ ਇਸ ਕਹਾਨੀ ਕੋ ਸੁਨਾ ਰਹਾ ਥਾ ਤਭੀ ਹੇਮਰਾਜ ਕਹ ਉਠਾ – ‘ਸਰ ਯਹ ਕਹਾਨੀ ਤੋ ਬਿਲਕੁਲ ਮੇਰੀ ਸੀ ਲਗਤੀ ਹੈ|
ਐਸਾ ਲਗ ਰਹਾ ਹੈ ਜੈਸੇ ਆਪ ਮੁਝੇ ਮੇਰੀ ਹੀ ਕਹਾਨੀ ਸੁਨਾ ਰਹੇ ਹੋ | ਡ੍ਰਾਇਵਰ ਕੀ ਬਾਤੇਂ ਸੁਨਕਰ ਸ਼ਿਵੇਕ ਨੇ ਕਹਾਨੀ ਸੁਨਾਨਾ ਬਂਦ ਕਰਕੇ ਉਸਕੇ ਵਿਸ਼ਯ ਮੇਂ ਪੂਛ ਲਿਯਾ -
ਸ਼ਿਵੇਕ – “ਕ੍ਯੋਂ ਯਹ ਕਹਾਨੀ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਅਪਨੀ ਸੇ ਕ੍ਯੋਂ ਲਗੀ ? ਕ੍ਯਾ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਸਾਥ ਭੀ ......?”
ਹੇਮਰਾਜ –“ਹਾਂ ਸਰ....ਮੈਂ ਭੀ ਕੁਛ ਐਸਾ ਹੀ ਬਦਨਸੀਬ ਹੂਂ ਜਿਸੇ ਆਜ ਤਕ ਮਾਂ ਕੇ ਹੋਤੇ ਹੁਏ ਮਾਂ ਕਾ ਪ੍ਯਾਰ ਨਸੀਬ ਨ ਹੋ
ਸਕਾ.........?”
ਹੇਮਰਾਜ ਕੀ ਬਾਤੇਂ ਸੁਨਕਰ ਸ਼ਿਵੇਕ ਕੇ ਮਨ ਮੇਂ ਉਸਕੇ ਜੀਵਨ ਕੇ ਵਿਸ਼ਯ ਮੇਂ ਜਾਨਨੇ ਕੀ ਲਾਲਸਾ ਜਾਗ ਉਠੀ ...ਐਸੀ ਕ੍ਯਾ ਬਾਤ ਹੈ ਜਿਸਕੇ ਕਾਰਣ ਵਹ ਅਪਨੇ ਆਪ ਕੋ ਬਦਨਸੀਬ ਕਹ ਰਹਾ ਹੈ... ਉਸਨੇ ਪੂਛਾ.
ਸ਼ਿਵੇਕ – “ਕ੍ਯੋਂ ਐਸਾ ਕ੍ਯਾ ਹੋ ਗਯਾ .......?”
ਹੇਮਰਾਜ – “ਸਰ ਮੇਰੀ ਭੀ ਕਹਾਨੀ ਕੁਛ ਐਸੀ ਹੀ ਹੈ ਅਭੀ ਆਪ ਜੋ ਕਹਾਨੀ ਸੁਨਾ ਰਹੇ ਥੇ ਨਾ - ਕਿ ਏਕ ਮਾਂ ਅਪਨੇ ਬਚ੍ਚੋਂ ਮੇਂ ਕਿਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਾ ਭੇਦਭਾਵ ਕਰ ਸਕਤੀ ਹੈ| ਸਰ ਆਜ ਕੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਮੇਂ ਸਬ ਕੁਛ ਸਂਭਵ ਹੈ ....ਆਜ ਮਾਂ ਏਕ ਬੇਟੇ ਸੇ ਪ੍ਰੇਮ ਔਰ ਦੂਸਰੇ ਕਾ ਤਿਰਸ੍ਕਾਰ ਭੀ ਕਰ ਸਕਤੀ ਹੈ ਅਗਰ ਐਸਾ ਹੋ ਤੋ ਕੋਈ ਤਾਜੁਬ ਨਹੀਂ ਹੋਗਾ .....ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਕੀ ਕਹਾਨੀ ਭੀ ਕੁਛ ਐਸੀ ਹੀ ਹੈ ...|”
ਸ਼ਿਵੇਕ – ‘ਮੈਂ ਕੁਛ ਸਮਝਾ ਨਹੀਂ ...’
ਹੇਮਰਾਜ - “ਸਰ ਮੇਰਾ ਬਚਪਨ ਭੀ ਕੁਛ ਇਸੀ ਤਰਹ ਬੀਤਾ ,ਬਚਪਨ ਹੀ ਕ੍ਯਾ ਆਜ ਭੀ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਤੋ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ ...ਕਹਨੇ ਕੋ ਤੋ ਮਾਂ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਆਜ ਤਕ ਮਾਂ ਕੀ ਮਮਤਾ ਕੋ ਤਰਸਤਾ ਰਹਾ ਹੂਂ ...ਛੋਟਾ ਥਾ ਤਬ ਬਾਪ ਕਾ ਭੀ ਪ੍ਯਾਰ ਨਸੀਬ ਨ ਹੋ ਸਕਾ | ਬਾਪ ਰੋਜ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਕਰ ਘਰ ਆਤਾ ਥਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਨੇ ਕੇ ਕਾਰਣ ਰੋਜ –ਰੋਜ ਘਰ ਮੇਂ ਕਲਹ ਹੋਤੀ ਥੀ | ਵਹ ਜੋ ਕੁਛ ਕਮਾਤਾ ਉਸੇ ਸ਼ਰਾਬ ਮੇਂ ਉਡ਼ਾ ਦੇਤਾ | ਘਰ ਕਾ ਖਰ੍ਚਾ ਮਾਂ ਦੂਸਰੋਂ ਕੇ ਘਰੋਂ ਮੇਂ ਝਾਡ਼ੂ –ਬਰ੍ਤਨ ਕਾ ਕਾਮ ਕਰਕੇ ਚਲਾਯਾ ਕਰਤੀ ਥੀ | ਬਾਪ ਆਧੇ ਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾ ਸਮਯ ਅਪਨੇ ਨਸ਼ੇ ਮੇਂ ਧੁਤ ਪਡ਼ਾ ਰਹਤਾ | ਉਸੇ ਤੋ ਇਸ ਬਾਤ ਸੇ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਹੀ ਨਹੀਂ ਥਾ ਕਿ ਉਸਕੇ ਬਚ੍ਚੇ ਭੂਖੇ ਹੈਂ, ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਖਾਨਾ ਖਾਯਾ ਕਿ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹੇਂ ਕਿਸੀ ਚੀਜ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਹੈ ਯਾ ਨਹੀਂ | ਵਹ ਤੋ ਸੁਬਹ ਸ਼ਾਮ ਅਪਨੇ ਨਸ਼ੇ ਮੇਂ ਧੁਤ ਪਡ਼ਾ ਰਹਤਾ ਔਰ ਇਸੀ ਨਸ਼ੇ ਨੇ ਏਕ ਦਿਨ ਉਸੇ ਇਸ ਸਂਸਾਰ ਸੇ ਉਠਾ ਲਿਯਾ…...| ਬਾਪ ਚਲਾ ਗਯਾ ਉਸਕੇ ਜਾਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਤੋ ਘਰ ਕੀ ਔਰ ਬਦਤ੍ਤਰ ਸ੍ਥਿਤੀ ਹੋ ਗਈ | ਧੀਰੇ –ਧੀਰੇ ਘਰ ਕੀ ਆਰ੍ਥਿਕ ਸ੍ਥਿਤਿ ਔਰ ਖਰਾਬ ਹੋਤੀ ਗਈ ਜਿਸਕੇ ਕਾਰਣ ਮਾਂ ਨੇ ਹਮਾਰੀ ਪਢ਼ਾਈ ਭੀ ਬਂਦ ਕਰਵਾ ਦੀ |
ਜਿਸ ਉਮ੍ਰ ਮੇਂ ਬਚ੍ਚੇ ਅਪਨੇ ਦੋਸ੍ਤੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਸ੍ਕੂਲ ਜਾਤੇ ਹੈਂ, ਖੇਲਤੇ –ਕੂਦਤੇ ਹੈਂ, ਉਸ ਉਮ੍ਰ ਮੇਂ ਮੈਂਨੇ ਪੈਸੇ ਕਮਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਜੂਤੋਂ ਪਰ ਪੌਲਿਸ਼ ਕਰਨੇ ਕਾ ਕਾਮ ਭੀ ਕਿਯਾ ਥਾ | ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਜੂਤੇ ਪੌਲਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਕੁਛ ਜ੍ਯਾਦਾ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਪਾਤੇ ਥੇ ਜਿਸਕੇ ਕਾਰਣ ਮੁਝੇ ਰੋਜ –ਰੋਜ ਮਾਂ ਕੇ ਤਾਨੇ ਸੁਨਨੇ ਪਡ਼ਤੇ ਥੇ | ਲੇਕਿਨ ਭਾਈ ਜੋ ਕੁਛ ਭੀ ਕਮਾਕਰ ਲਾਤਾ ਚਾਹੇ ਕਮ ਹੋ ਯਾ ਜ੍ਯਾਦਾ ਮਾਂ ਕਭੀ ਉਸਸੇ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਕਹਤੀ ਥੀ | ਮੈਂ ਔਰ ਭਾਈ ਜੋ ਕੁਛ ਪੈਸੇ ਕਮਾਕਰ ਲਾਤੇ ਮਾਂ ਉਨ ਪੈਸੋਂ ਕੋ ਬ੍ਯਾਜ ਪਰ ਦੂਸਰੋਂ ਕੋ ਦੇ ਦੇਤੀ |
ਪੈਸੋਂ ਕੋ ਬ੍ਯਾਜ ਪਰ ਦੇਨੇ ਕੀ ਬਾਤ ਸੁਨਕਰ ਸ਼ਿਵੇਕ ਕੋ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਸਾ ਲਗਾ ਕਿ ਮਾਂ ਅਪਨੇ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੇ ਮੇਹਨਤ ਕੀ ਕਮਾਈ ਕੋ ਉਨ ਪਰ ਖਰ੍ਚ ਨ ਕਰਕੇ ਬ੍ਯਾਜ ਪਰ ਦੇ ਦੇਤੀ ਹੈ ...ਇਸੀ ਬੀਚ ਸ਼ਿਵੇਕ ਨੇ ਹੇਮਰਾਜ ਕੋ ਟੋਕਤੇ ਹੁਏ ਪੂਛ ਲਿਯਾ –
ਸ਼ਿਵੇਕ –‘ਫਿਰ ਤੁਮ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਘਰ ਕਾ ਖਰ੍ਚਾ ਕਿਸ ਤਰਹ ਸੇ ਚਲਤਾ ਥਾ .....|’
ਹੇਮਰਾਜ – ‘ਸਰ ਜੀ ਖਰ੍ਚਾ ਕ੍ਯਾ ਚਲਤਾ ਥਾ ਬਸ .......ਅਪਨੀ ਹਰ ਇਚ੍ਛਾ ਕੋ ਮਾਰਕਰ ਜੀਨਾ ਯਹੀ ਹਮਾਰਾ ਬਚਪਨ ਥਾ| ਬਚਪਨ ਮੇਂ ਛੋਟੀ- ਛੋਟੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਮੈਂ ਕਿਤਨਾ ਤਰਸਾ ਹੂਂ ਯਹ ਤੋ ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਨਤਾ ਹੂਂ | ਦੀਪਾਵਲੀ ਪਰ ਜਬ ਘਰ ਮਿਠਾਇਯਾਂ ਬਨਤੀ ਥੀ ਉਸਮੇਂ ਸੇ ਭੀ ਮਾਂ ਮੁਝੇ ਕੇਵਲ ਕੁਛ ਮਿਠਾਇਯਾਂ ਗਿਨਕਰ ਦੇਤੀ ਥੀ ਅਗਰ ਮੈਂ ਔਰ ਮਿਠਾਈ ਮਾਂਗਤਾ ਤੋ ਮਿਠਾਈ ਤੋ ਨਹੀਂ ਮਿਲਤੀ ਪਰ ਹਾਂ ਮਾਂ ਕੇ ਤਾਨੇ ਜਰੂਰ ਮਿਲ ਜਾਤੇ ....... ਵਹੀ ਭਾਈ ਕੋ ਵਹ ਜਿਤਨਾ ਚਾਹੇ ਖਾ ਸਕਤਾ ਥਾ|
ਬਸ ਘਰ ਮੇਂ ਅਗਰ ਪਾਬਂਦੀ ਥੀ ਤੋ ਵਹ ਮੁਝ ਪਰ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਮਾਂ ਕੀ ਇਜਾਜਤ ਕੇ ਕੁਛ ਭੀ ਨਾ ਖਾ ਸਕਤਾ ਥਾ ਨ ਲੇ ਸਕਤਾ ਥਾ | ਯਹਾਂ ਤਕ ਕਿ ਮਾਂ ਤਾਜ਼ੀ ਬਨੀ ਰੋਟੀ ਭਾਈ ਕੋ ਦੇਤੀ ਔਰ ਮੁਝੇ ਬਾਸੀ ਰੋਟੀ ਅਗਰ ਮੈਂਨੇ ਗਲਤੀ ਸੇ ਭੀ ਤਾਜਾ ਬਨੀ ਹੁਈ ਰੋਟਿਯੋਂ ਮੇਂ ਸੇ ਊਪਰ ਸੇ ਰੋਟੀ ਲੇ ਲੀ ਤੋ ਮਾਂ ਕਾ ਚਿਮਟਾ ਸੀਧੇ ਮੇਰੇ ਹਾਥ ਪਰ ਪਡ਼ਤਾ ਥਾ | ਜਬ ਭੀ ਰਾਤ ਕੀ ਰੋਟੀ ਬਚ ਜਾਤੀ ਤੋ ਮਾਂ ਉਨ ਰੋਟਿਯੋਂ ਕੋ ਤਾਜਾ ਰੋਟਿਯੋਂ ਕੇ ਨੀਚੇ ਦਬਾਕਰ ਰਖ ਦੇਤੀ ਔਰ ਉਨ ਰੋਟਿਯੋਂ ਕੋ ਨਿਕਾਲ ਕਰ ਮੇਰੀ ਥਾਲੀ ਮੇਂ ਰਖ ਦੇਤੀ ......ਮਾਂ ਕੇ ਇਸ ਤਰਹ ਕੇ ਰਵੈਯੇ ਕੇ ਮੁਝੇ ਦੁਖ ਤੋ ਬਹੁਤ ਹੋਤਾ ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ਕ੍ਯਾ ਕਰ ਸਕਤਾ ਥਾ ........|
ਸ਼ਹਰ ਕੀ ਭੀਡ਼ ਮੇਂ ਕਾਰ ਜਿਸ ਰਫ੍ਤਾਰ ਸੇ ਚਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਥੀ ਉਸੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੇਮਰਾਜ ਅਪਨੇ ਜੀਵਨ ਕੀ ਉਨ ਬਾਤੋਂ ਕੋ ਜਿਨ੍ਹੇਂ ਸ਼ਾਯਦ ਉਸਨੇ ਅਭੀ ਤਕ ਕਿਸੀ ਸੇ ਨਹੀਂ ਕਹਾ ਹੋਗਾ ਸ਼ਿਵੇਕ ਕੋ ਸੁਨਾਤਾ ਜਾ ਰਹਾ ਥਾ –
ਹੇਮਰਾਜ – ‘ਸਰ ਹਮ ਦੋ ਭਾਈ ਹੈਂ ਮੁਝ ਸੇ ਬਡ਼ਾ ਭਾਈ ਹੈ | ਭਾਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੋਲਾ –ਭਾਲਾ ਹੈ ਕੋਈ ਭੀ ਉਸੇ ਆਸਾਨੀ ਸੇ ਬੇਵਕੂਫ ਬਨਾਕਰ ਅਪਨਾ ਕਾਮ ਕਰਵਾ ਲੇਤਾ ਹੈ | ਵਹ ਭੀ ਇਤਨਾ ਭੋਲਾ ਹੈ ਕਿ ਆਜ ਕੇ ਲੋਗੋਂ ਕੀ ਚਾਲਾਕੀ ਕੋ ਸਮਝਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ | ਮੈਂਨੇ ਉਸੇ ਕਈ ਬਾਰ ਸਮਝਾਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀ ਲੇਕਿਨ........ ਮਾਂ ਕੋ ਮੇਰਾ ਭਾਈ ਕੋ ਸਮਝਾਨਾ ਕਤਈ ਅਚ੍ਛਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾ | ਮਾਂ ਨੇ ਮੁਝੇ ਹੀ ਉਲਟੀ ਸੀਧੀ ਬਾਤੇਂ ਸੁਨਾ ਦੀ
ਮਾਂ – ‘ਇਸੇ ਤੇਰੀ ਸੀਖ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ......ਤੂ ਅਪਨੇ ਆਪ ਕੋ ਬਹੁਤ ਸ਼੍ਯਾਨਾ ਸਮਝਤਾ ਹੈ ਨਾ ...ਮੈਂ ਸਬ ਸਮਝਤੀ ਹੂਂ |
ਹੇਮਰਾਜ – ‘ਪਰ ਮਾਂ ਮੈਂ ਤੋ ਭਾਈ ਕੇ ਅਚ੍ਛੇ ਕੇ ਲਿਏ ਹੀ ਯਹ ਸਬ ਕਹ ਰਹਾ ਥਾ .....|’
ਮਾਂ – ‘ਹਾਂ ..ਹਾਂ ਮੁਝੇ ਸਬ ਪਤਾ ਹੈ ਤੂ ਕਿਸ ਕੇ ਭਲੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕਹ ਰਹਾ ਹੈ ਇਸੇ ਤੇਰੀ ਨਸੀਹਤ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾ ...|’
ਹੇਮਰਾਜ – ਸਰ ਭਾਈ ਇਤਨਾ ਭੋਲਾ ਹੈ ਕਿ........ਭਾਈ ਕੇ ਇਸੀ ਭੋਲੇਪਨ ਕਾ ਲੋਗ ਨਾਜਾਯਜ ਫਾਯਦਾ ਉਠਾਤੇ ਹੈਂ ਲੇਕਿਨ ਉਸਕੀ ਸਮਝ ਮੇਂ ਹੈ ਕਿ ਕੁਛ ਆਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ | ਭਾਈ ਕੇ ਇਸੀ ਭੋਲੇਪਨ ਕੇ ਕਾਰਣ ਮਾਂ ਬਚਪਨ ਸੇ ਹੀ ਉਸਕੀ ਤਰਫ ਅਧਿਕ ਧ੍ਯਾਨ ਦੇਤੀ ਔਰ ਮੇਰੀ ਤਰਫ ਕਮ......ਇਸੀਲਿਏ ਅਕਸਰ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਦੋਹਰਾ ਵ੍ਯਵਹਾਰ ਕਿਯਾ ਜਾਤਾ ਰਹਾ ਹੈ | ਮੈਂ ਮਾਨਤਾ ਹੂਂ ਕਿ ਭਾਈ ਕੋ ਸ਼ਾਯਦ ਮੁਝ ਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾ ਮਾਂ ਕੇ ਸਹਾਰੇ ਕੀ ਜ੍ਯਾਦਾ ਜਰੂਰਤ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ........| ਬਚਪਨ ਮੇਂ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੋ ਅਪਨਾ ਜਨ੍ਮਦਿਨ ਮਨਾਨੇ ਕੀ ਬਹੁਤ ਲਾਲਸਾ ਹੋਤੀ ਹੈ| ਇਸੀ ਲਾਲਸਾ ਕੇ ਕਾਰਣ ਏਕ ਦਿਨ ਮੈਂਨੇ ਅਪਨੇ ਜਨ੍ਮਦਿਨ ਪਰ ਮਾਂ ਸੇ ਕਹਾ ਥਾ ਕਿ “ਮਾਂ ਮੈਂ ਭੀ ਇਸ ਬਾਰ ਅਪਨਾ ਜਨ੍ਮਦਿਨ ਮਨਾਊਂਗਾ|” ਮੇਰੇ ਇਤਨੇ ਕਹਨੇ ਸੇ ਹੀ ਮਾਂ ਭਡ਼ਕਤੇ ਹੁਏ ਬੋਲੀ – ਮਾਂ – “ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੂ ਅਪਨੇ ਪੇਂਟ ਕੀ ਇਨ ਦੋਨੋਂ ਜੇਬੋਂ ਮੇਂ ਪੈਸੇ ਭਰਕਰ ਲਾਏਗਾ ਉਸ ਦਿਨ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਜਨ੍ਮਦਿਨ ਮਨਾਉਂਗੀ...ਕਹਤੇ ਹੁਏ ਉਸਕਾ ਗਲਾ ਭਰ ਆਯਾ ਉਸਕੀ ਆਵਾਜ ਉਸਕੇ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀ ਥੀ ....ਉਸਕੀ ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਆਂਸੂ ਟਪਕਨੇ ਲਗੇ .......|
ਮਾਂ ਕਾ ਯਹ ਤੋਹਫਾ ਮੈਂ ਕਭੀ ਨਹੀਂ ਭੂਲ ਸਕਤਾ ......, ਸਰ ਮੈਂਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਫੈਸਲਾ ਕਿਯਾ ਕਿ ਮੈਂ ਏਕ ਦਿਨ ਅਪਨੀ ਮੇਹਨਤ ਸੇ ਬਡ਼ਾ ਆਦਮੀ ਬਨਕਰ ਦਿਲਾਉਂਗਾ......|
ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਸਭੀ ਕੇ ਦਿਨ ਏਕ ਜੈਸੇ ਨਹੀਂ ਹੋਤੇ ਕਭੀ ਮੈਂ ਏਕ- ਏਕ ਰੁਪਏ ਕੇ ਲਿਏ ਤਰਸਤਾ ਥਾ ਲੇਕਿਨ ਆਜ ਈਸ਼੍ਵਰ ਕੀ ਕਰਪਾ ਸੇ ਇਸ ਲਾਯਕ ਹੋ ਗਯਾ ਹੂਂ ਕਿ ਕਿਸੀ ਕੇ ਆਗੇ ਹਾਥ ਨਹੀਂ ਫੈਲਾਨਾ ਪਡ਼ਤਾ | ਬਚਪਨ ਤੋ ਬਚਪਨ ਪਿਛਲੇ ਕੁਛ ਸਾਲੋਂ ਤਕ ਮੈਂ ਘਰ ਮੇਂ ਏਕ ਨੌਕਰ ਕੀ ਤਰਹ ਹੀ ਕਾਮ ਕਿਯਾ ਕਰਤਾ ਥਾ | ਰੋਜ ਸੁਬਹ ਉਠਕਰ ਭਾਈ ਔਰ ਮਾਂ ਕੇ ਲਿਏ ਸਡ਼ਕ ਪਾਰ ਸੇ ਪਾਨੀ ਭਰਕਰ ਲਾਤਾ ਥਾ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਹਮਾਰੇ ਘਰ ਪਰ ਪਾਨੀ ਕਾ ਕਨੇਕ੍ਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਥਾ ਬਾਹਰ ਸਰਕਾਰੀ ਨਲ ਸੇ ਸਬਕੇ ਲਿਏ ਪਾਨੀ ਭਰਕਰ ਲਾਨੇ ਕੀ ਜਿਮ੍ਮੇਦਾਰੀ ਮੇਰੀ ਥੀ | ਮੈਂ ਸੁਬਹ ਉਠਕਰ ਪਾਨੀ ਭਰਤਾ ਫਿਰ ਭਾਈ ਕੇ ਔਟੋ ਕੀ ਸਾਫ- ਸਫਾਈ ਕਰਤਾ ਅਗਰ ਉਸਮੇਂ ਕਹੀਂ ਮਿਟ੍ਟੀ ਲਗੀ ਰਹ ਜਾਤੀ ਯਾ ਕੁਛ ਕਮੀ ਰਹ ਜਾਤੀ ਤੋ ਮਾਂ ਔਰ ਭਾਈ ਕੇ ਤਾਨੇ ਸੁਨਨੇ ਪਡ਼ਤੇ ਥੇ |
ਜਬ ਮਾਂ ਔਰ ਭਾਈ ਨਹਾ ਲੇਤੇ ਤਬ ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਨਹਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਪਾਨੀ ਲਾਕਰ ਨਹਾਤਾ ਕਭੀ –ਕਭੀ ਤੋ ਦਿਲ ਕਰਤਾ ਥਾ ਕਿ ਇਸ ਜਿਲ੍ਲਤ ਭਰੀ ਜਿਨ੍ਦਗੀ ਸੇ ਤੋ ਮੌਤ ਭਲੀ ....ਪਰ ਮੈਂਨੇ ਕਭੀ ਐਸਾ ਕਰਨੇ ਕਾ ਸੋਚਾ ਨਹੀਂ .....ਯਹੀ ਸੋਚਤਾ ਥਾ ਕਿ ਕਭੀ ਨ ਕਭੀ ਮੇਰੇ ਭੀ ਦਿਨ ਬਦਲੇਂਗੇ”
ਹੇਮਰਾਜ ਕੇ ਭਾਈ ਕੇ ਤਾਨੋਂ ਕੀ ਬਾਤ ਸੁਨਕਰ ਸ਼ਿਵੇਕ ਕੋ ਕੁਛ ਅਜੀਬ ਸਾ ਲਗਾ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਕੁਛ ਦੇਰ ਪਹਲੇ ਉਸਨੇ ਕਹਾ ਥਾ ਕਿ ਉਸਕਾ ਭਾਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੋਲਾ –ਭਾਲਾ ਹੈ ਫਿਰ ਉਸਕਾ ਹੇਮਰਾਜ ਕੋ ਤਾਨੇ ਮਾਰਨਾ ਉਸਕੀ ਸਮਝ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਆਯਾ ਇਸੀਲਿਏ ਉਸਨੇ ਹੇਮਰਾਜ ਕੋ ਟੋਕਤੇ ਹੁਏ ਪੂਛਾ –
ਸ਼ਿਵੇਕ – ‘ਏਕ ਮਿਨਟ ਅਭੀ ਤੋ ਤੁਮ ਕਹ ਰਹੇ ਥੇ ਕਿ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਭਾਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੋਲਾ ਹੈ .....ਫਿਰ ਵੋ ਭਲਾ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਕ੍ਯੋਂ ਤਾਨੇ ਮਾਰੇਗਾ ........’
ਹੇਮਰਾਜ – ਹਾਂ ਸਰ ਵਹ ਭੋਲਾ ਹੈ .......ਭੋਲੇ ਕਾ ਮਤਲਬ ਵਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਵੁਕ ਕਿਸ੍ਮ ਕਾ ਆਦਮੀ ਹੈ ... ਉਸਕੀ ਇਸੀ ਭਾਵੁਕਤਾ ਕਾ ਲੋਗ ਫਾਯਦਾ ਉਠਾਤੇ ਹੈਂ .....ਏਕ ਬਾਰ ਕੀ ਬਾਤ ਹੈ ਹਮਾਰੇ ਇਲਾਕ਼ੇ ਕੇ ਏਕ ਵਿਧਾਯਕ ਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਕੇ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਮਂਦਿਰ ਜਾਨਾ ਥਾ ਉਸਨੇ ਭਾਈ ਕੋ ਫੋਨ ਕਿਯਾ ਭਾਈ ਉਸਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋ ਮਂਦਿਰ ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਕਰਾਕਰ ਲਾਯਾ ਔਟੋ ਮੀਟਰ ਮੇਂ ਪਾਂਚ ਸੌ ਰੁਪਏ ਆਏ ਲੇਕਿਨ ਵਿਧਾਯਕ ਨੇ ਉਸੇ ਏਕ ਸੌ ਰੁਪਏ ਔਰ ਏਕ ਸ਼ਰਾਬ ਕੀ ਆਧੀ ਬੋਤਲ ਦੇ ਦੀ ਔਰ ਭਾਈ ਸੇ ਪ੍ਯਾਰ ਸੇ ਹਂਸ ਬੋਲ ਲਿਯਾ ਬਸ ਭਾਈ ਉਸੇ ਲੇਕਰ ਖੁਸ਼ੀ –ਖੁਸ਼ੀ ਘਰ ਆ ਗਯਾ .....ਅਬ ਯਹ ਉਸਕੀ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਹੀਂ ਤੋ ਔਰ ਕ੍ਯਾ ਹੈ ......ਯਹ ਸਬ ਦੇਖਕਰ ਮੈਂ ਉਸੇ ਸਮਝਾਤਾ ਥਾ ਲੇਕਿਨ ਮਾਂ ......|
ਸ਼ਿਵੇਕ –‘ ਫਿਰ ਘਰ ਕਾ ਖਰ੍ਚਾ ਕੈਸੇ ਚਲਤਾ ਹੈ ....?’
ਹੇਮਰਾਜ – “ਕੁਛ ਮੈਂ ਅਪਨੀ ਕਮਾਈ ਮੇਂ ਸੇ ਘਰ ਮੇਂ ਦੇ ਦੇਤਾ ਹੂਂ ਔਰ ਕੁਛ ਮਾਂ ਕਮਾਕਰ ਲਾਤੀ ਹੈ| ਜਬ ਸੇ ਭਾਈ ਬਡ਼ਾ ਹੁਆ ਹੈ ਉਸਕੇ ਭੀ ਬਾਪ ਕੀ ਤਰਹ ਨਸ਼ੇ ਕੀ ਲਤ ਲਗ ਗਈ ਹੈ | ਜਬ ਤਕ ਅਕੇਲਾ ਥਾ ਤਬ ਤਕ ਤੋ ਠੀਕ ਥਾ ਲੇਕਿਨ ਅਬ ਤੋ ਘਰ ਮੇਂ ਉਸਕੀ ਪਤ੍ਨੀ ਹੈ ਦੋ ਬਚ੍ਚੇ ਹੈਂ | ਉਸਕੀ ਇਸੀ ਲਤ ਕੇ ਕਾਰਣ ਘਰ ਮੇਂ ਆਰ੍ਥਿਕ ਤਂਗੀ ਰਹਤੀ ਹੈ | ਸਬ ਨੇ ਉਸੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਾਯਾ ਲੇਕਿਨ ਵਹ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੀ ਕੀ ਸੁਨਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ .......|”
ਸ਼ਿਵੇਕ – ‘ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਮਾਂ ਉਸੇ ਸਮਝਤੀ ਨਹੀਂ ....|’
ਹੇਮਰਾਜ – “ਸਰ ਮਾਂ ਨੇ ਭੀ ਉਸੇ ਏਕ ਦੋ ਬਾਰ ਸਮਝਾਯਾ ਲੇਕਿਨ ਬਾਦ ਮੇਂ ਉਸਨੇ ਭੀ ਉਸੇ ਸਮਝਾਨਾ ਛੋਡ਼ ਦਿਯਾ ....ਵਹ ਦਿਨ ਭਰ ਮੇਂ ਜਿਤਨੇ ਪੈਸੇ ਕਮਾ ਕਰ ਲਾਤਾ ਉਸਮੇਂ ਸੇ ਕੁਛ ਪੈਸੋਂ ਕੋ ਸ਼ਰਾਬ ਮੇਂ ਉਡ਼ਾ ਦੇਤਾ ਹੈ ..ਜੋ ਕੁਛ ਪੈਸੇ ਬਚਤੇ ਹੈਂ ਉਨ੍ਹੇਂ ਮਾਂ ਕੋ ਲਾਕਰ ਦੇ ਦੇਤਾ ਔਰ ਮਾਂ ਉਨ ਪੈਸੋਂ ਕੋ ਦੂਸਰੋਂ ਕੋ ਬ੍ਯਾਜ ਪਰ ਦੇ ਦੇਤੀ ਹੈ| ਏਕ ਤਰਫ ਮਾਂ ਕਾ ਬ੍ਯਾਜ ਕੇ ਲਿਏ ਪੈਸੋਂ ਕੋ ਦੇਨਾ ਦੂਸਰੀ ਤਰਫ ਭਾਈ ਕਾ ਸ਼ਰਾਬ ਮੇਂ ਪੈਸੇ ਉਡ਼ਾਨਾ ਜਿਸਕੇ ਕਾਰਣ ਘਰ ਮੇਂ ਆਰ੍ਥਿਕ ਤਂਗੀ ਇਸ ਕਦਰ ਜਮ ਚੁਕੀ ਹੈ ਕਿ ਘਰ ਮੇਂ ਬਚ੍ਚੇ ਏਕ-ਏਕ ਦਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਤਰਸਤੇ ਰਹਤੇ ਹੈਂ...........|”
ਸ਼ਿਵੇਕ – “ਤੁਮ ਅਪਨੀ ਮਾਂ, ਭਾਈ ਕੇ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਰਹਤੇ ਕ੍ਯਾ ?”
ਹੇਮਰਾਜ – “ ਨਹੀਂ ਸਰ ਸ਼ਾਦੀ ਸੇ ਪਹਲੇ ਰਹਤਾ ਥਾ |ਸ਼ਾਦੀ ਕੇ ਕੁਛ ਦਿਨੋਂ ਬਾਦ ਹੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੁਝੇ ਔਰ ਮੇਰੀ ਪਤ੍ਨੀ ਕੋ ਘਰ ਸੇ ਯਹ ਕਹਕਰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਾਲ ਦਿਯਾ ਕਿ ਅਬ ਤੂ ਬਡ਼ਾ ਹੋ ਗਯਾ ਹੈ ,ਸ਼ਾਦੀ ਭੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਬ ਤੂ ਅਪਨਾ ਕਹੀ ਔਰ ਬਸੇਰਾ ਕਰ ਯਹ ਘਰ ਸਬ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਲਿਏ ਛੋਟਾ ਪਡ਼ਤਾ ਹੈ ....|”
ਸ਼ਿਵੇਕ – “ਔਰ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਬਡ਼ਾ ਭਾਈ, ਉਸਕਾ ਪਰਿਵਾਰ |”
ਹੇਮਰਾਜ – “ਭਾਈ ਔਰ ਉਸਕਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮਾਂ ਕੇ ਸਾਥ ਹੀ ਰਹਤਾ ਹੈ | ਮਾਂ ਕੋ ਬਚਪਨ ਸੇ ਹੀ ਭਾਈ ਸੇ ਅਧਿਕ ਲਗਾਵ ਰਹਾ ਹੈ |
ਵਹ ਜੋ ਭੀ ਕਰਤਾ ਥਾ ਸਬ ਸਹੀ ਥਾ ......ਵਹ ਕਭੀ ਭੀ ਉਸੇ ਕਿਸੀ ਕਾਮ ਕੇ ਲਿਏ ਰੋਕਤੀ –ਟੋਕਤੀ ਨਹੀਂ ਥੀ | ਅਗਰ ਵਹੀ ਕਾਮ ਮੈਂ ਕਰਤਾ ਤੋ ਘਰ ਮੇਂ ਕਲਹ ਕਾ ਭੂਚਾਲ ਆ ਜਾਤਾ ਥਾ | ਮੈਂ ਆਜ ਤਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਪਾਯਾ ਕਿ ਮਾਂ ਬਚਪਨ ਸੇ ਆਜ ਤਕ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਸੌਤੇਲੋਂ ਜੈਸਾ ਵ੍ਯਵਹਾਰ ਕ੍ਯੋਂ ਕਰਤੀ ਹੈ | ਮਾਨਾ ਕਿ ਭਾਈ ਕੋ ਮਾਂ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਸ਼ਾਯਦ ਮੁਝ ਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾ ਹੋਗੀ ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ਭੀ ਤੋ ਉਸੀ ਮਾਂ ਕਾ ਬੇਟਾ ਹੂਂ ਫਿਰ ਮਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਐਸਾ ਕ੍ਯੋਂ........ ਮੈਂਨੇ ਮਾਂ ਕੀ ਇਸ ਨਫਰਤ ਕੋ ਭੀ ਪ੍ਯਾਰ ਸਮਝ ਕਰ ਜੀਵਨ ਸੇ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ ਜੀਨਾ ਸੀਖ ਲਿਯਾ ਹੈ ਪਰ ਆਜ ਭੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਾਂ ਕੇ ਪ੍ਯਾਰ ਕੋ ....... ਕਹਤੇ ਹੁਏ ਉਸਕੀ ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਆਂਸੁਓਂ ਕੀ ਧਾਰ ਬਹਨੇ ਲਗੀ .....|
ਹੇਮਰਾਜ ਕੋ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਰੋਤੇ ਦੇਖਕਰ ਸ਼ਿਵੇਕ ਕੀ ਆਂਖੇਂ ਭੀ ਨਮ ਹੋ ਗਈ ਥੀ | ਉਸਨੇ ਹੇਮਰਾਜ ਕੋ ਕਿਸੀ ਚਾਯ ਕੀ ਦੁਕਾਨ ਪਰ ਕਾਰ ਰੋਕਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕਹਾ ਕੁਛ ਦੇਰ ਬਾਦ ਏਕ ਚਾਯ ਕੀ ਦੁਕਾਨ ਆਈ ਉਸਨੇ ਕਾਰ ਰੋਕੀ ਦੋਨੋਂ ਕਾਰ ਸੇ ਉਤਰੇ ਸ਼ਿਵੇਕ ਨੇ ਚਾਯ ਵਾਲੇ ਸੇ ਦੋ ਚਾਯ ਦੇਨੇ ਕੋ ਕਹਾ ਔਰ ਏਕ ਗਿਲਾਸ ਮੇਂ ਪਾਨੀ ਲੇ ਜਾਕਰ ਹੇਮਰਾਜ ਕੋ ਦੇਤੇ ਹੁਏ ਕਹਾ ਕਿ ਵਹ ਅਪਨਾ ਮੁਂਹ ਧੋ ਲੇ ... ਹੇਮਰਾਜ ਨੇ ਅਪਨਾ ਮੁਂਹ ਧੋਯਾ ਔਰ ਦੋਨੋਂ ਚਾਯ ਪੀਕਰ ਵਹਾਂ ਸੇ ਸ਼ਿਵੇਕ ਕੇ ਘਰ ਕੇ ਲਿਏ ਰਵਾਨਾ ਹੁਏ ...| ਸ਼ਾਯਦ ਅਭੀ ਹੇਮਰਾਜ ਕੇ ਮਨ ਮੇਂ ਔਰ ਕੁਛ ਥਾ ਕਹਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕੁਛ ਦੂਰ ਜਾਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਕਹਾ –
ਹੇਮਰਾਜ – “ਸਰ ਮੈਂਨੇ ਯਹ ਕਾਰ ਕਿਸ ਤਰਹ ਲੀ ਹੈ ਯਹ ਤੋ ਮੈਂ ਹੀ ਜਨਤਾ ਹੂਂ ਕੁਛ ਦੋਸ੍ਤੋਂ ਸੇ ਉਧਾਰ ਲਿਯਾ ਕੁਛ ਬੈਂਕ ਸੇ ਲੋਨ ਤਬ ਜਾਕਰ ਮੈਂਨੇ ਯਹ ਸੈਕਿਂਡ ਹੈਣ੍ਡ ਕਾਰ ਖਰੀਦੀ ਹੈ | ਕਾਰ ਕੋ ਦੇਖਕਰ ਮਾਂ ਕੋ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਬਹੁਤ ਪੈਸਾ ਹੈ ਔਰ ਮੇਂ ਉਨ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹਾ ਹੂਂ ਇਸਕੀ ਮਾਂ ਕੋ ਬਹੁਤ ਜਲਨ ਰਹਤੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂਨੇ ਅਪਨੀ ਕਾਰ ਖਰੀਦ ਲੀ ਹੈ ਔਰ ਬਡ਼ਾ ਭਾਈ ਅਭੀ ਤਕ ਔਟੋ ਚਲਾਤਾ ਹੈ |
ਆਜ ਭੀ ਜਬ ਮੈਂ ਮਾਂ ਸੇ ਮਿਲਨੇ ਜਾਤਾ ਹੂਂ ਤੋ ਮਾਂ ਕੇ ਚੇਹਰੇ ਪਰ ਵਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਤੀ ਜੋ ਏਕ ਮਾਂ ਅਪਨੇ ਬੇਟੇ ਕੋ ਦੇਖਕਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਤੀ ਹੈ | ਯਹਾਂ ਤਕ ਕਿ ਮੁਝੇ ਸ੍ਵਯਂ ਮਾਂ ਸੇ ਕਹਨਾ ਪਡ਼ਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਂ ਏਕ ਕਪ ਚਾਯ ਪਿਲਾ ਦੋ ਇਸ ਪਰ ਮਾਂ ਕਾ ਜਵਾਬ ਹੋਤਾ ਹੈ – “ਘਰ ਮੇਂ ਦੂਧ ਨਹੀਂ ਹੈ” ਤਬ ਮੈਂ ਹੀ ਦੂਧ ,ਚੀਨੀ ਔਰ ਚਾਯ ਪਤ੍ਤੀ ਕੇ ਲਿਏ ਪੈਸੇ ਦੇਤਾ ਹੂਂ ਤਬ ਮੁਝੇ ਏਕ ਕਪ ਚਾਯ ਪੀਨੇ ਕੋ ਮਿਲਤੀ ਹੈ | ਸਰ ਜੋ ਗਲਤਿਯਾਂ ਮੇਰੇ ਬਾਪ ਨੇ ਕੀ ਥੀ ਵਹ ਗਲਤੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹਤਾ | ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੋ ਹਰ ਸੁਖ- ਸੁਵਿਧਾ ਔਰ ਅਚ੍ਛੀ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਦਿਲਾਉਂਗਾ ਤਾਕਿ ਵੇ ਸਮਾਜ ਮੇਂ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀ ਸਕੇ | ਜਿਨ ਦੁਖੋਂ ਕੋ ਮੈਂਨੇ ਦੇਖਾ ਹੈ ਐਸੀ ਕੋਈ ਭੀ ਸ੍ਥਿਤਿ ਉਨਕੇ ਸਾਮਨੇ ਨਾ ਆਏ ..... ਕਲ ਕੋ ਮੇਰੇ ਬਚ੍ਚੇ ਮੁਝੇ ਯਹ ਕਹਕਰ ਨਾ ਕੋਸੇ ਕਿ ਹਮਾਰੇ ਬਾਪ ਨੇ ਹਮਾਰੇ ਲਿਏ ਕ੍ਯਾ ਕਿਯਾ ...... ਸਰ ਜੀ ਅਬ ਤੋ ਜੀਵਨ ਕੀ ਯਹੀ ਏਕ ਅਭਿਲਾਸ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਏਕ ਨ ਏਕ ਦਿਨ ਮਾਂ ਮੁਝੇ ਪ੍ਯਾਰ ਸੇ ਬੇਟਾ ਕਹਕਰ ਬੁਲਾਏ ਅਪਨੇ ਪ੍ਯਾਰ ਕੇ ਆਂਚਲ ਕੀ ਛਾਂਵ ਮੇਂ.........ਕਹਤੇ ਹੁਏ ਏਕ ਬਾਰ ਫਿਰ ਭਾਵੁਕ ਹੋਕਰ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੇ ਸਾਮਾਨ ਫੂਟ –ਫੂਟ ਕਰ ਰੋਨੇ ਲਗਾ ...........|
ਹੇਮਰਾਜ ਕੇ ਜੀਵਨ ਕੀ ਕਹਾਨੀ ਸੁਨਕਰ ਸ਼ਿਵੇਕ ਕੀ ਆਂਖੇਂ ਭੀ ਨਮ ਹੋ ਗਈ ਥੀ ਉਸਨੇ ਹੇਮਰਾਜ ਕੋ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਕਹਾ ਕਿ ਤੁਮ ਚਿਂਤਾ ਮਤ ਕਰੋ ਏਕ ਨਾ ਏਕ ਦਿਨ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਅਪਨੀ ਮਾਂ ਕਾ ਪ੍ਯਾਰ ਅਵਸ਼੍ਯ ਮਿਲੇਗਾ ....ਈਸ਼੍ਵਰ ਕੇ ਘਰ ਦੇਰ ਹੈ ਅਂਧੇਰ ਨਹੀਂ .......ਇਸੀ ਬੀਚ ਉਸਕਾ ਘਰ ਆ ਗਯਾ ਥਾ ...| ਵਹ ਕਾਰ ਸੇ ਉਤਰਾ ਔਰ ਹੇਮਰਾਜ ਸੇ ਚਿਂਤਾ ਨਾ ਕਰਨੇ ਔਰ ਈਸ਼੍ਵਰ ਪਰ ਭਰੋਸਾ ਰਖਨੇ ਕੀ ਬਾਤ ਕਹਕਰ ਘਰ ਕੀ ਤਰਫ ਚਲਾ ਗਯਾ ਔਰ ਹੇਮਰਾਜ ਅਪਨੀ ਕਾਰ ਲੇਕਰ ਵਹਾਂ ਸੇ ਔਫਿਸ ਕੇ ਲਿਏ ਨਿਕਲ ਆਯਾ | ਘਰ ਪਹੁਂਚਕਰ ਸ਼ਿਵੇਕ ਕੇ ਮਨ ਮੇਂ ਬਾਰ –ਬਾਰ ਏਕ ਹੀ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨ ਉਠ ਰਹਾ ਥਾ ਕ੍ਯਾ ਹੋ ਗਯਾ ਹੈ ਇਸ ਸਂਸਾਰ ਕੋ ਔਰ ਕ੍ਯਾ ਹੋ ਗਯਾ ਹੈ ਆਜ ਕੀ ਮਾਂ ਕੋ ......... ਮਾਂ ਭੀ ਅਪਨੇ ਬਚ੍ਚੋਂ ਮੇਂ ..........? ਘਰ ਕੇ ਅਂਦਰ
ਜਾਕਰ ਉਸਨੇ ਏਕ ਲਂਬੀ ਸਾਂਸ ਲੀ ਔਰ ਸੋਫੇ ਪਰ ਜਾਕਰ ਬੈਠ ਗਯਾ |
