"ਅਮਨ ਚਾਹਿਯੇ, ਸੁਕੂਨ ਚਹਿਏ, ਜਿਨ੍ਦਗੀ ਚਾਹਿਯੇ"

ਸੋਚਾ ਭਾਗ ਚਲੂਂ, ਦਿਲ੍ਲੀ ਛੋਙ ਮੁਮ੍ਬਈ, ਫਿਰ ਮੁਮ੍ਬਈ ਸੇ ਬੈਂਗਲੌਰ, ਆਸਾਮ, ਜਯਪੁਰ, ਗੁਜਰਾਤ ਔਰ ਕਹਾਂ - ਕਹਾਂ ਭਾਗੂਂ... ਥਕ ਗਈ ਹੂਂ ਜਿਨ੍ਦਗੀ ਕੋ ਬਚਾਤੇ। ਸਭੀ ਤੋ ਥਕ ਗਯੇ ਹੈਂ, ਡਰੇ ਹੁਯੇ ਹੈਂ, ਆਤਂਕਿਤ ਹੈ, ਅਪਨੋਂ ਕੇ ਲਿਯੇ, ਅਪਨੋਂ ਕੇ ਅਪਨੋਂ ਕੇ ਲਿਯੇ ਔਰ ਫਿਰ ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਕੇ ਲਿਏ ਭੀ ਤੋ।

ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇ ਤੋ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁਆ ਹੈ, ਆਜ ਘਟਨਾ ਘਟੀ ਔਰ ਕੁਛ ਸਮਯ ਬਾਦ ਸਬ ਕੁਛ ਪਹਲੇ ਸਾ... ਲੇਕਿਨ ਏਕ ਡਰ ਘਰ ਕਿਯੇ ਜਾ ਰਹਾ ਹੈ, ਕਚੋਟਤਾ ਹੈ ਭੀਤਰ ਤਕ, ਸੋਨੇ ਨਹੀਂ ਦੇਤਾ ਰਾਤੋਂ ਕੋ, ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਦੇਤਾ ਹੈ ਸਪਨੋਂ ਮੇਂ।

ਕੋਖ ਮੇ ਪਲ ਰਹੇ ਬਚ੍ਚੇ ਕਿ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਨਾਈ ਦੇਤੀ ਹੈ. ਮਾਂ, ਮਾਂ ਸੁਨ ਰਹੀ ਹੋ?? ਕ੍ਯਾ ਕਰੂਗਾਂ ਇਸ ਦੁਨਿਯਾ ਮੇਂ ਆਕਰ ਯਹਾਂ ਮੈਂ ਸੁਖੀ ਹੂਂ, ਸੁਕੂਨ ਔਰ ਇਤ੍ਮਿਨਾਨ ਸੇ ਹੂਂ। ਕ੍ਯਾ ਕਰੂਗਾਂ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਦੁਨਿਯਾ ਮੇਂ ਆਕਰ ਵਹਾਂ ਤੋ ਸਿਰ੍ਫ ਘਰਰ੍ਣਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਹੈ, ਆਤਂਕ ਹੈ, ਭ੍ਰਸ਼੍ਟਾਚਾਰ ਹੈ, ਕ੍ਯਾ ਤੁਮ ਖੁਸ਼ ਹੋਗੀ ਮੁਝੇ ਇਨ ਸਬਕੇ ਬੀਚ ਪਾਕਰ।

ਕ੍ਯਾ ਸਚ ਯੇ ਵਿਧੀ ਕਾ ਵਿਧਾਨ ਹੈ, ਸਰਸ਼੍ਟੀ ਕਾ ਅਂਤ ਯਾ ਕੁਛ ਔਰ ਹਮ ਸਬ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈਂ, ਅਭੀ ਕਿਤਨੇ ਦਿਨ ਔਰ? ਕ੍ਯਾ ਲੌਟ ਨਹੀਂ ਸਕਤੇ ਸੁਕੂਨ ਭਰੇ ਦਿਨ, ਕਿਤਨੇ ਦਿਨ ਔਰ? ਕ੍ਯਾ ਯੇ ਇਂਤਜਾਰ ਖਤ੍ਮ ਹੋਗਾ ਯਾ ਉਸਸੇ ਪਹਲੇ ਯੇ ਸਰਸ਼੍ਟੀ ਨਸ਼੍ਟ ਹੋ ਜਾਯੇਗੀ. ਕਿਸੇ ਮਾਲੂਮ??

ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਆਦਮੀ ਕ੍ਯਾ ਚਾਹਤਾ ਹੈ, ਕਹਾਂ ਭਾਗ ਰਹਾ ਹੈ ਕ੍ਯਾ ਪਤਾ?? ਆਦਮੀ ਆਜ ਚਾਂਦ ਪਰ ਹੈ, ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ ਮੇਂ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਸੁਕੂਨ ਕਹੀਂ ਨਹੀਂ ਕਹੀਂ ਭੀ ਨਹੀਂ....

ਆਦਮੀ ਭਗਵਾਨ ਸੇ ਜਾਨੇ ਕ੍ਯਾ ਕ੍ਯਾ ਮਾਂਗਤਾ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਅਮਨ, ਚੈਨ, ਸ਼ਾਨ੍ਤਿ ਔਰ ਸੁਕੂਨ... ਨਹੀਂ ਮਾਂਗਤਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕ੍ਯੋਂ?? ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕ੍ਯੋਂ???

੧੪ ਨਵਮ੍ਬਰ - ਬਾਲ ਦਿਵਸ

ਉਮ੍ਰ ਲਗਭਗ ੧੦-੧੨ ਸਾਲ, ਪਤਲਾ-ਦੁਬਲਾ ਸ਼ਰੀਰ, ੪ ਫਿਟ ਕੀ ਲਮ੍ਬਾਈ ਵਾਲਾ ਲਙਕਾ ਮੈਲਾ ਸਾ ਪੈਂਟ ਔਰ ਉਸ ਪਰ ਆਸਮਾਨੀ ਰਂਗ ਕੀ ਸ਼ਰ੍ਟ ਪਹਨੇ ਜੋ ਹਲਕੇ ਰਂਗ ਕੀ ਹੋਨੇ ਕੀ ਵਜਹ ਸੇ ਮਟਮੈਲੀ ਹੋ ਚੁਕੀ ਥੀ ਕਾਲਰ ਕੁਛ ਘਿਸੇ ਹੁਯੇ ਔਰ ਸ਼ਰ੍ਟ ਕੀ ਬਾਜੂ ਪਰ ਗਾਙੇ ਕਾਲੇ ਰਂਗ ਕੀ ਪਰਤ। ਪਾਂਵ ਪਰ ਅਪਨੀ ਸਾਈਜ਼ ਸੇ ਬਙੀ ਚਪ੍ਪਲ ਜਿਸਕਾ ਏਕ ਫੀਤਾ ਨੀਲੇ ਔਰ ਏਕ ਸਫੇਦ ਰਂਗ ਕਾ ਥਾ। ਸ਼ਾਯਦ ਵੋ ਚਪ੍ਪਲ ਉਸੇ ਕਹੀਂ ਪਙੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੋਗੀ। ਬਾਲ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਐਸੇ ਦਿਖਤੇ ਜਜੈਸੇ ਕਿਸੀ ਚੂਹੇ ਨੇ ਕੁਤਰ ਦਿਯੇ ਹੋਂ, ਬਹੁਤ ਰੂਖੇ ਔਰ ਭੂਰੇ। ਚੇਹਰਾ ਸਾਂਵਲਾ ਲੇਕਿਨ ਗਾਲ ਸਰ੍ਦਿਯੋਂ ਮੇਂ ਚਲਨੇ ਵਾਲੀ ਠਂਡੀ ਹਵਾਓਂ ਕੇ ਕਾਰਣ ਫਟ ਗਯੇ ਥੇ ਜਿਨ ਪਰ ਏਕ ਹਲਕੇ ਕਾਲੇ ਰਂਗ ਕੀ ਪਰਤ ਆ ਗਈ ਥੀ ਜੋ ਉਸਕੇ ਚਹਰੇ ਕੋ ਔਰ ਕਾਲਾ ਬਨਾ ਦੇਤੀ। ਹੋਂਠ ਭੀ ਖੁਰਦਰੇ ਔਰ ਸੂਖੇ ਸੇ ਥੇ। ਕਂਧੇ ਪਰ ਸਫੇਦ ਨਾਯਲਾਨ ਸੇ ਬਨਾ ਥੈਲਾ ਟਾਂਗੇ ਵੋ ਚਲਤਾ ਜਾ ਰਹਾ ਥਾ ਜਹਾਂ ਭੀ ਕੂਙੇ ਕਾ ਢੇਰ ਦੇਖਤਾ ਰੁਕ ਜਾਤਾ ਔਰ ਫੁਰ੍ਤੀ ਸੇ ਪ੍ਲਾਸ੍ਟਿਕ ਕੇ ਪਾਲੀਥੀਨ ਬੀਨਨੇ ਲਗਤਾ।

ਮੈਂ ਸਹਜ ਭਾਵ ਸੇ ਉਸੇ ਦੇਖਤੀ ਔਰ ਉਸਕੀ ਇਸ ਹਾਲਤ ਪਰ ਦਯਾ ਖਾਤੀ, ਸੋਚਤੀ ਅਰੇ ਆਜ ਤੋ ੧੪ ਨਵਮ੍ਬਰ ਹੈ ਯਾਨੀ ਬਾਲ ਦਿਵਸ ਮਤਲਬ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕਾ ਦਿਨ, ਉਨ੍ਹੇਂ ਪੇਸ੍ਟ੍ਰੀ ਕੇਕ ਖਿਲਾਨੇ ਔਰ ਢੇਰੋਂ ਗਿਫ੍ਸ ਔਰ ਖਿਲੌਨੇ ਦਿਲਾਨੇ ਕਾ ਦਿਨ. ਲੇਕਿਨ ਦੇਖੋ ਨਾ ਇਸ ਬਚ੍ਚੇ ਕੋ ਕ੍ਯਾ ਮਾਲੂਮ ਕੀ ਆਜ ਕ੍ਯਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚਤੀ ਚਾਚਾ ਨਹੇਰੂ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੋ ਬਹੁਤ ਚਾਹਤੇ ਥੇ ਕ੍ਯਾ ਐਸੇ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੋ ਭੀ ਔਰ ਥੋਙਾ ਸਾ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾ ਦੇਤੀ ਹਾਂ ਸ਼ਾਯਦ ਐਸੇ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੋ ਭੀ। ਕ੍ਯਾ ਇਨਕੇ ਬੀਚ ਭੀ ਵੋ ਅਪਨਾ ਜਨ੍ਮਦਿਨ ਮਨਾਤੇ ,ਹੋਂਗੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਯਾ ਸ਼ਾਯਦ ਹਾਂ ਮਨਾਤੇ ਹੋਂਗੇ।

ਪਙੋਸ ਮੇਂ ਰਹਨੇ ਵਾਲਾ ਚਿਂਟੂ ਤੋ ਰੋਜ਼ ਹੀ ਬਾਲ ਦਿਵਸ ਮਨਾਤਾ ਹੈ, ਹਾਂ ਕ੍ਯੋਂ ਨਹੀਂ ਆਯੇ ਦਿਨ ਨਯੇ ਖਿਲੌਨੇ, ਕਪਙੇ, ਟਾਫੀ ਔਰ ਢੇਰੋਂ ਚਾਕਲੇਟ। ਉਸਕੇ ਪਾਪਾ ਬਹੁਤ ਅਚ੍ਛੇ ਹੈਂ ਮੈਂ ਸੋਚਤੀ ਹਾਂ ਅਚ੍ਛੇ ਹੋਗੇਂ ਫਿਰ ਚਿਂਟੂ ਭੀ ਤੋ ਕਿਤਨਾ ਪ੍ਯਾਰਾ ਹੈ। ਚਿਂਟੂ ਕੇ ਚਹਰੇ ਕੋ ਸੋਚਤੇ ਹੁਯੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂ ਸੇ ਵੋ ਕੂਙਾ ਬੀਨਨੇ ਵਾਲੇ ਬਚ੍ਚੇ ਕਾ ਚੇਹਰਾ ਸਾਮਾਨੇ ਆ ਜਾਤਾ ਉਸਕੇ ਫਟੇ ਗਾਲ, ਪੀਲੀ ਆਂਖੇ ਔਰ ਰੂਖੇ ਹੋਂਠ ਅਨ੍ਦਰ ਤਕ ਝਂਝੋਙ ਦੇਤੇ। ਕ੍ਯਾ ਸਚ ਉਸੇ ਨਹੀਂ ਮਾਲੂਮ ਆਜ ਬਾਲ ਦਿਵਸ ਹੈ।

ਜੀਵਨ ਏਕ ਰੇਖਾਗਣਿਤ

ਦੋ ਜੀਵਨ ਸਮਾਨ੍ਤਰ
ਚਲਕਰ ਭੀ ਕਭੀ
ਬਿਛੁਙ ਜਾਤੇ ਹੈਂ

ਏਕ ਨਾਰਿਯਲ ਬੇਚਨੇ ਵਾਲਾ
ਅਪਨੀ ਵਰਤ ਕੀ ਗੋਲ
ਪਰਿਧੀ ਮੇਂ ਘੂਮਕਰ ਭੀ ਕਭੀ
ਖੋ ਜਾਤਾ ਹੈ

ਔਰ ਵੋ ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਪਨੀ
ਪਤ੍ਨੀ ਔਰ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਕੇ
ਪ੍ਰੇਮ ਮੇ ਪਙਕਰ
ਏਕ ਤ੍ਰਿਭੁਜ ਕੇ ਤੀਨ ਕੋਨੋਂ ਮੇਂ
ਅਸਂਤੋਸ਼ ਔਰ ਭਯ ਸੇ
ਬਚਤਾ ਹੁਆ
ਭਟਕ - ਭਟਕ ਕਰ
ਥਕ ਜਾਤਾ ਹੈ

ਰਿਸ਼੍ਤੇ
ਬਦਲ ਜਾਤੇ ਹੈ ਕਭੀ
ਜੈਸੇ ਕਿਨ੍ਹੀ ਦੋ
ਰੇਖਾਓਂ ਕਾ ਕੋਣ
ਕਿਸੀ ਆਕਰਤਿ ਕੀ
ਰੁਪਰੇਖਾ ਬਦਲਕਰ ਉਸੇ
ਵਰ੍ਗ ਸੇ ਆਯਤਾਕਾਰ ਬਨਾਕਰ
ਉਨ ਰੇਖਾਓਂ ਕੇ ਬੀਚ ਕੀ
ਦੂਰੀ ਬਢਾ ਦੇਤਾ ਹੈ

(ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਏਸ. ਵਿਜ਼ ਕੀ ਪੇਨ੍ਟਿਂਗ)

"ਤੁਮ ਯਹੀਂ ਤੋ ਹੋ"

ਸ਼ਾਮ ਕੇ ਧੁਂਧਲਕੇ ਮੇਂ
ਓਸ ਕੀ ਕੁਛ ਬੂਦੇਂ
ਪਤ੍ਤੋਂ ਪਰ ਮੋਤੀ ਸੀ ਚਹਕ ਕਰ ਕਹ ਰਹੀ ਹੈਂ
ਤੁਮ ਯਹੀਂ ਤੋ ਹੋ
ਯਹੀਂ ਕਹੀਂ ਸ਼ਾਯਦ ਮੇਰੇ ਆਸਪਾਸ
ਨਹੀਂ ਸ਼ਾਯਦ ਮੇਰੇ ਕਰੀਬ
ਓਹ$ ਨਹੀਂ ਸਿਰ੍ਫ ਯਾਦੋਂ ਮੇਂ
ਦੂਰ ਕਹੀਂ ਕਿਸੀ ਕੋਨੇ ਮੇਂ ਛੁਪੇ ਜੁਗਨੂ ਸੇ
ਜਲ ਬੁਝ, ਜਲ ਬੁਝ
ਭਟਕਾ ਦੇਤੇ ਹੋ ਮੇਰੇ ਖ੍ਯਾਲੋਂ ਕੋ
ਔਰ ਭਵਰੇਂ ਸਾ ਮਨ
ਜਾ ਬੈਠਤਾ ਹੈ ਕਭੀ ਕਿਸੀ ਤੋ
ਕਭੀ ਕਿਸੀ ਪਲ ਕੇ ਅਹਸਾਸ ਮੇਂ
ਔਰ ਤਬ ਤੁਮ
ਦਿਲ ਮੇਂ ਉਠਤੀ ਏਕ ਟੀਸ ਕੀ ਤਰਹ
ਘਰ ਕਰ ਜਾਤੇ ਹੋ ਦਿਲੋਂ ਦਿਮਾਗ ਮੇਂ......

(ਪੇਬਲੋ ਪਿਕਾਸੋਂ ਕੀ ਪੇਂਟਿਂਗ)

ਏਕਤਾਰੇ ਕਾ ਸੁਰ

ਹਮ ਚਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਥੇ, ਆਗੇ ਘਾਟ ਕੀ ਓਰ ਤਭੀ ਧ੍ਯਾਨ ਗਯਾ ਅਪਨੀ ਦਾਈਂ ਤਰਫ ਏਕਤਾਰੇ ਕਾ ਸੁਰ, ਪਹਲੇ ਭੀ ਸੁਨਾ ਤੋ ਥਾ ਲੇਕਿਨ ਇਤਨਾ ਮਧੁਰ ਨਹੀਂ, ਕੁਛ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹਾ ਥਾ ਕ੍ਯਾ ਸ਼ਬ੍ਦ ਹੈਂ, ਕ੍ਯਾ ਗੀਤ ਕੇ ਬੋਲ ਹੈਂ ਕ੍ਯਾ ਗਾ ਰਹਾ ਹੈ? ਲੇਕਿਨ ਏਕਤਾਰੇ ਕਾ ਸੁਰ ਔਰ ਬੋਲ ਕੇ ਸਾਥ ਤਾਲ ਬਹੁਤ ਮੋਹਕ ਥੀ ਰਾਕ ਸੁਨਤੀ ਹੂਂ, ਗਜ਼ਲ, ਫ੍ਯੂਜ਼ਨ ਔਰ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੀਯ ਭੀ ਲੇਕਿਨ ਯੇ ਜੋ ਭੀ ਥਾ ਮਨ ਕੋ ਤਰ ਕਰਨੇ ਵਾਲਾ ਥਾ ਸੋ ਰਿਕਾਰ੍ਡ ਕਰ ਲਿਯਾ ਪਹਲੇ ਲਗਾ ੧ ਮਿਨਟ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਜਬ ਡਾਉਨਲੋਡ ਕਰਕੇ ਸੁਨਾ ਤੋ ਲਗਾ ਕਿ ਔਰ ਕ੍ਯੋਂ ਨਹੀਂ ਰਿਕਾਰ੍ਡ ਕਰ ਲਿਯਾ

ਵੋ ਰੋਜ਼ ਸੁਬਹ ਯਹਾਂ ਆਤਾ ਹੈ, ਏਕਤਾਰਾ ਔਰ ਸਾਥ ਮੇਂ ਏਕ ਥਾਲੀ ਲਿਯੇ, ਪਹਲੇ ਜਬ ਆਂਖੋਂ ਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਥੀ ਤਬ ਮਹਾਜਨ ਕੇ ਖੇਤੋਂ ਮੇਂ ਕਾਮ ਕਰਤਾ ਥਾ, ਏਕਤਾਰੇ ਕੋ ਅਪਨੇ ਮਨ ਬਹਲਾਨੇ ਯਾ ਸ਼ੌਕ ਕੇ ਲਿਯੇ ਬਜਾਯਾ ਕਰਤਾ ਥਾ ਲੇਕਿਨ ਅਬ ਵੋ ਉਸਕੀ ਅਜੀਵਿਕਾ ਕਾ ਸਾਧਨ ਬਨ ਗਯਾ ਹੈ ਉਸਨੇ ਯੇ ਏਕਤਾਰਾ ਖੁਦ ਬਨਾਯਾ, ਆਸ਼੍ਚਾਰ੍ਯ ਹੁਆ ਖੁਦ ਕੈਸੇ, ਕਦ੍ਦੂ ਕੋ ਸੁਖਾ ਕਰ ਔਰ ਉਸ ਪਰ ਏਕ ਡਂਡੀ ਕੋ ਤਾਰ ਸੇ ਬਾਂਧ ਕਰ ਵੋ ਦੁਨਿਯਾ ਸੇ ਬੇਖਬਰ ਬਸ ਬਜਾਤਾ ਰਹਤਾ ਹੈ ਔਰ ਭਗਵਾਨ ਕੋ ਯਾਦ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਯਦ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਕੋਸਤਾ ਭੀ ਹੋ ਭਗਵਾਨ ਆਪ ਕਿਤਨੇ ਕਠੋਰ ਹੈਂ ਅਬ ਆਗੇ ਕੇ ਦਿਨ ਐਸੇ ਹੀ ਗੁਜ਼ਰੇਗੇਂ ਜਿਨ੍ਦਗੀ ਪਹਲੇ ਬਹਤਾ ਪਾਨੀ ਲਗਤੀ ਥੀ ਲੇਕਿਨ ਅਬ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਹਾਙ

ਕੁਛ ਹਾਯਕੂ

ਧਰ੍ਮ ਧਰ੍ਮ ਹੈ
ਬਨਾਤਾ ਇਂਸਾ ਇਸੇ
ਅਧਰ੍ਮ ਕ੍ਯੋਂ
----------
ਜਿਹਾਦ ਕ੍ਯਾ
ਖੁਦਾ ਕੀ ਇਬਾਦਦ
ਆਂਤਕਵਾਦ
----------
ਰਮਜ਼ਾਨ ਕੇ
ਰੋਜ਼ੇ ਕੀ ਸਹਰੀ ਸੇ
ਜਾਗੀ ਸੁਬਹ
----------
ਕੂਙਾ ਬੀਨਤਾ
ਗਰੀਬ ਬਚਪਨ
ਸਙਕੋਂ ਪਰ
----------
ਮਹਾਨਗਰ
ਦੌਙ ਰਹਾ ਆਦਮੀ
ਪੈਸੋਂ ਖਾਤਿਰ
----------
ਬਚ੍ਚੇ ਰੋਤੇ
ਚਿਙਿਯਾ ਲਾਤੀ ਦਾਨਾ
ਕਹੀਂ ਦੂਰ ਸੇ
----------
ਕਾਲੇ ਬਾਦਲ
ਘਨਘੋਰ ਘਟਾਯੇਂ
ਬਰਖਾ ਲਾਯੇਂ
----------
ਨਹੀਂ ਭੂਲਤੇ
ਬਚਪਨ ਕੇ ਦਿਨ
ਸਚ ਹੈ ਨਾ
----------
ਰੁਨਝੁਨ ਸੇ
ਰੀਨੀ ਕੇ ਘਰ ਤਕ
ਫੂਲ ਕ੍ਯੋਂ ਖਿਲੇ
----------
ਚਾਂਦਨੀ ਰਾਤ
ਹਮਸਫਰ ਸਾਥ
ਵਾਹ ਕ੍ਯਾ ਬਾਤ
----------
ਤਿਤਲੀ ਉਙੀ
ਬਨਕਰ ਵੋ ਪਂਛੀ
ਡਾਲਿਯੋਂ ਪਰ
----------
ਸਰ੍ਦ ਸਵੇਰਾ
ਓਢਕਰ ਆਈ ਹੈ
ਸ਼ੀਤ ਕੀ ਰਿਤੁ
----------
ਧੂਪ ਸੁਹਾਨੀ
ਸੁਨਹਰੀ ਹਲਕੀ
ਮਨਵਾ ਭਾਵੇ
----------
ਡਾਕੇ ਤਨ ਕੋ
ਸ੍ਵੇਟਰ ਪਹਨਕਰ
ਨਿਕਲੇ ਹਮ
----------
ਦੇਰ ਸੇ ਆਤੇ
ਜਲ੍ਦੀ ਕ੍ਯੋਂ ਛਿਪਤੇ
ਸੂਰਜ ਤੁਮ
----------
ਰੇਵਙੀ – ਗੁਙ
ਮੁਂਗਫਲੀ ਗਜ੍ਜ੍ਕ
ਖਾਯੇਗੇਂ ਹਮ
----------

ਧਰ੍ਮ ਕੇ ਨਾਮ ਪਰ

ਸ਼੍ਰੀਨਗਰ ਮੇਂ ਕਈ ਦਿਨੋਂ ਸੇ ਬੇਕਾਬੂ ਹਾਲਾਤ ਹੈਂ, ਕਲ ਇਨ ਸਬਕਾ ਅਸਰ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਪਰ ਭੀ ਦਿਖਾ. "ਵਿਸ਼੍ਵ ਹਿਨ੍ਦੂ ਪਰਿਰ੍ਸ਼ਦ" ਨੇ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਮੇ ਬਂਦ ਕਾ ਆਹਵਾਨ ਕਿਯਾ. ਕਈ ਮਰੀਜ਼ੋਂ ਨੇ ਸਙਕੋ ਪਰ ਹੀ ਦਮ ਤੋਙ ਦਿਯਾ, ਬਹੁਤ ਲੋਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁਯੇ. ਵੈਸੇ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨ ਮੇਂ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਈ ਲੋਗੋ ਕੋ ਸ਼ਾਯਦ ਪਤਾ ਭੀ ਨਾ ਹੋ ਕਿ ਯੇ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨ ਕਿਸਲਿਯੇ ਹੈ. ਮੁਝੇ ਲਗਤਾ ਹੈ ਇਸ ਤਰਹ ਕੇ "ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨ" "ਨਾਰੇ-ਬਾਜ਼ੀ" ਸਰਕਾਰ ਕੋ ਨਹੀਂ ਆਮ ਜਨਤਾ ਕੋ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਯੇ ਹੋਤੇ ਹੈਂ. ਧਰ੍ਮ ਕੇ ਨਾਮ ਪਰ ਅਧਰ੍ਮ ਹੋਤੇ ਹੈ, ਫਿਰ ਭੀ ਯੇ ਸਬ ਸੀਨਾ ਤਾਨ ਕਰ "ਭਾਰਤ ਮਾਤਾ ਕੀ ਜਯ" ਕਹਤੇ ਨਹੀਂ ਥਕਤੇ.

ਧਰ੍ਮ ਕੇ ਨਾਮ ਪਰ
------------------

ਮਂਦਿਰ ਗਿਰਾ, ਮਸ੍ਜਿਦ ਗਿਰੀ ਔਰ ਗਿਰਾ ਗੁਰੂਦ੍ਵਾਰਾ
ਧਰ੍ਮ ਸਭੀ ਕਾ ਏਕ ਹੈ, ਲਗਤਾ ਫਿਰ ਭੀ ਯੇ ਨਾਰਾ

ਲਗਤਾ ਹੈ ਯੇ ਨਾਰਾ ਲੇਕਿਨ, ਸਮਝੇ ਕਿਤਨੇ ਭਾਈ
ਹਮ ਸਬ ਬਂਦੇ ਨੇਕ ਹੈਂ, ਕਹਤੇ ਸਬ ਦਂਗਾਈ

ਨੇਕੀ ਧਰ੍ਮ ਸਬ ਭੂਲ ਕਰ ਨਾਮ ਪ੍ਰਭੂ ਕਾ ਲੇਤੇ
ਰਾਮ, ਗੁਰੂ ਕਿ ਧੂਨੀ ਪਰ ਪ੍ਰਾਣ ਸਭੀ ਕੇ ਲੇਤੇ

ਕੋਈ ਹਿਨ੍ਦੁਤ੍ਵ ਕਾ ਚੋਲਾ ਪਹਨੇ, ਨੋਚੇ ਗੈਰ ਸ਼ਰੀਰ
ਕੋਈ ਜਿਹਾਦ ਕਿ ਗੂਂਜ ਮੇ, ਭੀਚੇਂ ਕਿਸੀ ਕੀ ਚੀਖ

ਧਰ੍ਮ ਕੀ ਲਗਾਈ ਆਗ ਮੇਂ ਜਲਤੇ ਕਿਤਨੇ ਲੋਗ
ਬੇਘਰ ਹੁਯੇ ਕਈ ਤੋ, ਮਰੇ ਕਿਤਨੇ ਨਿਰ੍ਦੋਸ਼

ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੀ ਉਸ ਚੀਖ ਪਰ ਸੁਨਾ ਏਕ ਆਤਂਕ
ਵਿਧਵਾਓਂ ਕੇ ਮੁਖ ਪਰ ਭੀ ਦਿਖਾ ਏਕ ਦ੍ਵਂਦ

ਏਕ ਕਵਿ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇ, ਹਮ ਇਤਨਾ ਹੀ ਜਾਨੇਂ
ਨਾ ਕੋਈ ਇਮਾਨ ਹੈ ਇਨਕਾ, ਨਾ ਯੇ ਧਰ੍ਮ ਪਹਚਾਨੇ

ਕਰਤੇ ਵੋ ਸਬ ਢੋਂਗ ਹੈਂ, ਧਰ੍ਮ ਕਾ ਬਨਨੇ ਰਕ੍ਸ਼ਕ
ਲੇਕਿਨ ਧਰ੍ਮ ਕਿ ਆਙ ਮੇ, ਬਨਤੇ ਸਬਕੇ ਭਕ੍ਸ਼ਕ

ਬਾਤ ਯੇ ਏਕ ਸਤ੍ਯ ਹੈ, ਜੋ ਹਮ ਕਭੀ ਨਾ ਭੂਲੇਂ
"ਧਰ੍ਮ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਤਾ ਆਪਸ ਮੇਂ ਬੈਰ ਰਖਨਾ"
ਧਰ੍ਮ ਸਭੀ ਕਾ ਏਕ ਹੈ ਆਪ ਸਬ ਭੀ ਕਬੂਲੇਂ

------------------------------------------