ਔਰ ਵਹ ਮਰਨੇ ਕਿ ਹਦ ਤਕ ਜਿਨ੍ਦਾ ਰਹਾ!!

ਦੋ ਲੋਗ ਅਨਿਸ਼੍ਚਿਤਤਾ ਕੀ ਸ੍ਥਿਤਿ ਮੇਂ ਬੈਠੇ ਹੁਏ ਥੇ.. ਏਕ ਹੀ ਬੇਂਚ ਪਰ.. ਦੋਨੋਂ ਅਪਨੇ ਕੋਨੇ ਕੋ ਪਕਡ਼ ਕਰ, ਜੈਸੇ ਕਿਸੀ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਰੇਖਾ ਕਿ ਹੀ ਤਰਹ ਕਭੀ ਨਾ ਮਿਲਨੇ ਵਾਲੇ.. ਯਹ ਏਕ ਲਂਬੀ ਬੇਂਚ ਥੀ ਜਿਸ ਪਰ ਕੋਈ ਭੀ ਬੈਠ ਸਕਤਾ ਥਾ, ਔਰ ਅਭੀ ਵੇ ਦੋਨੋਂ ਬੈਠੇ ਹੁਏ ਥੇ.. ਆਮ ਸਾਮਾਨ੍ਯ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਸ਼ਾਯਦ ਕੋਈ ਬੁਜੁਰ੍ਗ ਯਹਾਂ ਬੈਠਤੇ ਹੋਂ.. ਪ੍ਰੇਮਿਯੋਂ ਕੇ ਬੈਠਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਯਹ ਬੇਂਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਜਾ ਸਕਤੀ ਥੀ, ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਸਡ਼ਕ ਸੇ ਯਹ ਜਗਹ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਜਾਤੀ ਥੀ.. ਸਾਮਨੇ ਦੂਰ ਤਕ ਪੇਡ਼ ਪੌਧੇ ਥੇ ਜਹਾਂ ਕੁਛ ਪ੍ਰੇਮੀ ਜੋਡ਼ੇ, ਸਰਕਾਰੀ ਦਫ੍ਤਰੋਂ ਮੇਂ ਕਾਮ ਕਰਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਆਰਾਮ ਫਰਮਾਨੇ ਯਾ ਸ਼ਾਯਦ ਕਾਮਚੋਰੀ ਕਰਨੇ ਆਯੇ ਕੁਛ ਲੋਗ, ਕੁਛ ਆਵਾਰਾ ਕੁਤ੍ਤੋਂ ਕੇ ਅਲਾਵਾ ਔਰ ਕੁਛ ਭੀ ਨਾ ਥਾ.. ਬਾਦਲ ਛਾਯੇ ਹੁਏ ਥੇ ਔਰ ਗਰ੍ਮੀ ਇਤਨੀ ਭੀ ਨਹੀਂ ਕੀ ਪਸੀਨੇ ਬੇਤਰਤੀਬ ਬਹੇ!!

"ਦੇਖੋ ਹਮਾਰੇ ਸ਼ਹਰ ਕੇ ਲੋਗ ਕਿਸ ਤਰਹ ਪ੍ਯਾਰ ਕਰਤੇ ਹੈਂ!" ਲਡ਼ਕੀ ਨੇ ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਪ੍ਰੇਮ ਮੇਂ ਡੂਬੇ ਜੋਡ਼ੇ ਕਿ ਤਰਫ ਦਿਖਾਯਾ.. "ਕ੍ਯਾ ਤੁਮ ਐਸੇ ਕਰ ਸਕਤੇ ਹੋ?" ਉਸਕੇ ਕਹਨੇ ਕੇ ਤਰੀਕੇ ਮੇਂ ਭੀ ਏਕ ਵ੍ਯਂਗ੍ਯ ਛੁਪਾ ਹੁਆ ਥਾ.. ਯਾ ਸ਼ਾਯਦ ਉਸੇ ਚਿਢਾ ਰਹੀ ਥੀ.. ਯਾ ਸ਼ਾਯਦ ਉਸਕਾ ਹੌਸਲਾ ਪਰਖ ਰਹੀ ਥੀ!!

"ਮੈਂ ਇਨ..." ਛਿਛੋਰੇ ਸ਼ਬ੍ਦ ਕਹਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਵਹ ਥੋਡਾ ਅਟਕਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਮੇਂ ਡੂਬੇ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਲਿਏ ਛਿਛੋਰਾ ਸ਼ਬ੍ਦ ਕਹਨਾ ਉਸੇ ਅਚ੍ਛਾ ਨਹੀਂ ਲਗੇ ਯਾ ਸ਼ਾਯਦ ਮੁਝੇ ਖੁਦ ਹੀ ਅਚ੍ਛਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਵਹ ਸ਼ਬ੍ਦ ਕਹਨਾ, ਭਲੇ ਹੀ ਉਨਕਾ ਵਹ ਪ੍ਰੇਮ ਕਿਸੀ ਪਲ੍ਪ ਸਾਹਿਤ੍ਯ ਕੇ ਕਿਰਦਾਰੋਂ ਸਾ ਹੀ ਹੋ, ਭਲੇ ਹੀ ਵਹੀ ਜੋਡ਼ੇ ਮਾਤ੍ਰ ਚਂਦ ਦਿਨੋਂ ਬਾਦ ਕਿਨ੍ਹੀ ਔਰ ਬਾਹੋਂ ਮੇਂ ਉਸੀ ਜਗਹ ਦੇਖਨੇ ਕੋ ਮਿਲੇਂ.. ਠੀਕ ਵੈਸੇ ਹੀ ਜੈਸੇ ਪ੍ਰੇਮ ਮੇਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪਡ਼ਨੇ ਵਾਲੇ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਕੁਛ ਬੁਰਾ ਕਹਨੇ ਕੀ ਹਿਮ੍ਮਤ ਵਹ ਅਭੀ ਤਕ ਨਹੀਂ ਜੁਟਾ ਸਕਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਹਰ ਹਾਲ ਮੇਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੀ ਹੋਤਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵਹ ਕ੍ਸ਼ਣ ਭਰ ਕਾ ਹੀ ਹੋ, ਜਬ ਤਕ ਉਸਮੇਂ ਸਿਰ੍ਫ ਔਰ ਸਿਰ੍ਫ ਵਾਸਨਾ ਕਾ ਹੀ ਅਂਸ਼ ਨਾ ਹੋ, ਉਸ ਹਦ ਤਕ "...ਲੋਗੋਂ ਸੇ ਕਹੀਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰ ਸਕਤਾ ਹੂਂ.. ਯਾ ਯੂਂ ਕਹੋ ਕਿ ਕਰ ਰਹਾ ਹੂਂ.." ਆਗੇ ਨਾ ਲਡ਼ਕੀ ਨੇ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਕਿਯਾ ਔਰ ਨਾ ਹੀ ਲਡ਼ਕੇ ਨੇ ਕੁਛ ਕਹਾ, ਏਕ ਮੂਕ ਸਂਵਾਦ ਮਾਤ੍ਰ ਯਾ ਸ਼ਾਯਦ ਵਹ ਭੀ ਨਹੀਂ.. ਗਹਰਾ ਸਨ੍ਨਾਟਾ...

ਬਗਲ ਜਮੀਨ ਪਰ ਬੈਠੇ ਉਸ ਕੁਤ੍ਤੇ ਨੇ ਉਠ ਕਰ ਅਪਨੀ ਜਗਹ ਬਦਲੀ ਔਰ ਉਸੀ ਬੇਂਚ ਕੇ ਨੀਚੇ ਆਕਰ ਬੈਠ ਗਯਾ.. ਕੁਤ੍ਤੇ ਨੇ ਉਸਕੇ ਪੈਰੋਂ ਕੋ ਸੂਂਘ ਕਰ ਦੇਖਾ, ਵਹ ਚੌਂਕ ਗਈ ਔਰ ਦੋਨੋਂ ਨੇ ਹੀ ਠਹਾਕੇ ਲਗਾ ਦਿਏ.. ਦੋ-ਤੀਨ ਗਿਲਹਰਿਯਾਂ ਭੀ ਤਬ ਤਕ ਆਸ-ਪਾਸ ਫੁਦਕਨੇ ਲਗੀ ਥੀ, ਕੁਛ ਖਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਥੀ.. ਬਗਲ ਮੇਂ ਕਮ ਹੀ ਦਿਖਨੇ ਵਾਲੀ ਏਕ-ਦੋ ਗੌਰੈਯੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਕੁਛ ਕੌਵੇ ਭੀ ਫੁਦਕ ਰਹੇ ਥੇ.. ਗਿਲਹਰਿਯੋਂ ਔਰ ਗੌਰੈਯੋਂ ਕੋ ਦੇਖ ਦੋਨੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਕੇ ਸਨ੍ਨਾਟੇ ਮੇਂ ਮੁਸ੍ਕਰਾਹਟ ਘੁਲ ਗਈ! ਕੁਛ ਔਰ ਸਮਯ ਵਹਾਂ ਗੁਜਾਰਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਸਮਯ ਕਾ ਖ੍ਯਾਲ ਕਰ ਚਲ ਦਿਏ..

"ਹਮ ਇਤਨੀ ਦੇਰ ਸੇ ਸਾਥ ਰਹੇ, ਤੁਮ ਮੁਝਸੇ ਮਿਲਨੇ ਕ੍ਯੋਂ ਆਤੇ ਹੋ ਯਹ ਭੀ ਹਮ ਦੋਨੋਂ ਜਾਨਤੇ ਹੈਂ.. ਮਗਰ ਫਿਰ ਭੀ ਪੂਰੇ ਸਮਯ ਤਕ ਏਕ ਦੂਰੀ ਬਨਾ ਕਰ ਬੈਠੇ ਰਹੇ.. ਏਕ ਦਫੇ ਹਾਥ ਤੋ ਪਕਡ਼ ਹੀ ਸਕਤੇ ਥੇ.." ਤਬ ਤਕ ਵੇ ਦੋਨੋਂ ਔਟੋਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਮੇਂ ਬੈਠ ਚੁਕੇ ਥੇ, ਜੋ ਕੁਛ ਹੀ ਸਮਯ ਬਾਦ ਦੋਨੋਂ ਕੋ ਅਲਗ-ਅਲਗ ਰਾਸ੍ਤੋਂ ਪਰ ਭੇਜਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕ੍ਸ਼ਣ ਭਰ ਕੇ ਲਿਏ ਰੁਕਨੇ ਵਾਲੀ ਥੀ.. ਬੇਚੈਨੀ ਕਾ ਗ੍ਰਾਫ ਦੋਨੋਂ ਹੀ ਤਰਫ ਊਪਰ ਕਿ ਓਰ ਚਢ ਰਹਾ ਥਾ, ਜਬ ਲਡ਼ਕੀ ਨੇ ਯਹ ਕਹਾ.. ਉਸਨੇ ਉਸਕੀ ਤਰਫ ਦੇਖਾ ਔਰ ਧੀਰੇ ਸੇ ਉਸਕਾ ਹਾਥ ਪਕਡ਼ ਲਿਯਾ.. ਵਹ ਥੋਡ਼ੀ ਝਿਝਕੀ, ਹਾਥ ਛੁਡ਼ਾਨੇ ਕਿ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀ ਫਿਰ ਸ਼ਾਯਦ ਯਹ ਸੋਚਕਰ ਕਿ ਯਹ ਵਕ਼੍ਤ ਭੀ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਏ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਬਂਦ ਕਰ ਦੀ ਉਸਨੇ!!

ਕਾਸ਼ ਕੇ ਜਿਂਦਗੀ ਭੀ ਕਿਸੀ ਸਿਲ੍ਵਰ ਸ੍ਕ੍ਰੀਨ ਕੀ ਹੀ ਤਰਹ ਹੋਤੀ, ਏਕ ਫਂਤਾਸੀ ਤਾਉਮ੍ਰ ਬਨੀ ਰਹਤੀ, ਵੇ ਦੋਨੋਂ ਜਬ ਉਸੀ ਔਟੋਰਿਕ੍ਸ਼ਾ ਮੇਂ ਜਬ ਆਖਿਰੀ ਬਾਰ ਕੁਛ ਲਮ੍ਹੋਂ ਕੇ ਲਿਏ ਹਾਥ ਪਕਡ਼ੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ ਥੇ, ਬਸ ਉਸੀ ਛਣ ਕੈਮਰੇ ਕਾ ਕ੍ਲੋਜ ਅਪ ਉਨ ਹਾਥੋ ਪਰ ਜਾਕਰ ਖਤ੍ਮ ਹੋ ਜਾਤਾ.. ਆਗੇ ਕ੍ਯਾ ਹੁਆ, ਕਿਸੀ ਕੋ ਪਤਾ ਨਹੀਂ.. ਸਭੀ ਕਿਸੀ ਕਯਾਸ ਮੇਂ ਹੀ ਡੂਬੇ ਰਹਤੇ.. ਕਿਸੀ ਹੈਪ੍ਪੀ ਇਨ੍ਡਿਂਗ ਕੀ ਤਰਹ ਸਭੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਤੇ ਹੈਂ..

ਮਗਰ ਯਹ ਯਥਾਰ੍ਥ ਹੈ, ਅਸਲੀ ਜਿਂਦਗੀ.. ਇਤਨਾ ਸਬ ਕੁਛ ਹੋਤੇ ਹੁਏ ਭੀ ਵਹ ਮਰਨੇ ਕੀ ਹਦ ਤਕ ਜਿਨ੍ਦਾ ਥਾ..

ਇਕਬਾਲਿਯਾ ਬਯਾਨ ! - ਭਾਗ ਏਕ

ਬਯਾਨ ਏਕ -

ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਅਦਿਤਿ ਹੈ. ਅਬ ਵੋ ਕ੍ਯਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ, ਜਬ ਭੀ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਛਾਂਤ ਮਾਮੂ ਮੇਰੇ ਯਹਾਂ ਆਤੇ ਹੈਂ ਦਿਲ੍ਲੀ ਮੇਂ ਤੋ ਜ੍ਯਾਦਾ ਟਾਈਮ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਰਹਤੇ ਹੈਂ. ਬਹੁਤ ਥੋਡ਼ੇ ਸਮਯ ਕੇ ਲਿਏ ਹੀ ਆਤੇ ਹੈਂ. ਔਰ ਉਨਕੋ ਕਿਤਨਾ ਭੀ ਸਮਝਾਤੇ ਹੈਂ ਕਿ ਬਾਲਕਨੀ ਕੇ ਨੀਚੇ ਵਾਲੇ ਪਾਰ੍ਕ ਮੇਂ ਕੋਈ ਡੌਗੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੋ ਡਰ ਕਰ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਨੀਚੇ ਪਾਰ੍ਕ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਜਾਤੇ ਹੈਂ. :(

ਅਭੀ ਪਤਾ ਹੈ ਕ੍ਯਾ ਹੁਆ ਥਾ? ਜਨਵਰੀ ਮੇਂ ਜਬ ਵੋ ਆਯੇ ਥੇ ਨਾ, ਤਬ ਵੋ ਰਾਤ ਮੇਂ ਆਯੇ ਜਬ ਮੈਂ ਸੋਯੀ ਹੁਈ ਥੀ. ਮੁਝੇ ਨਾ..ਪਾਪਾ-ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਬਤਾਯਾ ਭੀ ਨਹੀਂ ਥਾ ਕੀ ਮਾਮੂ ਆ ਰਹੇ ਹੈਂ, ਇਸਲਿਏ ਮੈਂ ਸੋ ਗਈ ਥੀ. ਸੁਬਹ-ਸੁਬਹ ਜਬ ਮੈਂ ਜਗੀ ਨਾ...ਤਬ ਮੈਂਨੇ ਜਬ ਉਨਕਾ ਲਾਲ ਵਾਲਾ ਬੈਗ ਦੇਖਾ. ਮੁਝੇ ਤਬ ਸਚ੍ਚੀ ਮੇਂ ਲਗਾ ਥਾ ਕਿ ਮੈਂ ਸਪਨਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹੂਂ. ਮੈਂ ਦੌਡ਼ ਕਰ ਵਾਪਸ ਅਪਨੇ ਰੂਮ ਮੇਂ ਭਾਗ ਗਈ ਔਰ ਮਮ੍ਮਾ ਕੋ ਬੋਲੀ ਕਿ "ਮਮ੍ਮਾ, ਮੈਂ ਸਪਨਾ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹੂਂ, ਆਜ ਮੇਰਾ ਏਗ੍ਜਾਮ ਹੈ ਸੋ ਮੁਝੇ ਜਲ੍ਦੀ ਸੇ ਜਗਾ ਦੇਨਾ." ਫਿਰ ਨਾ...ਮਮ੍ਮੀ ਬੋਲੀ ਕੀ ਨਹੀਂ ਬੇਟਾ, ਮਾਮੂ ਸਚ ਮੇਂ ਆਯੇ ਹੈਂ. ਮੈਂ ਦੂਸਰੇ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਦੇਖੀ ਤੋ ਮਾਮੂ ਸਚ ਮੇਂ ਥੇ. ਸੋਯੇ ਹੁਏ! ਮੁਝੇ ਨਾ ਇਤਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁਈ, ਇਤਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁਈ...ਕਿ ਮਤ ਪੂਛੋ! ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ਸ੍ਕੂਲ ਸੇ ਆਤੀ ਉਸਸੇ ਪਹਲੇ ਹੀ ਮਾਮੂ ਚਲੇ ਗਏ. :(

ਪਤਾ ਹੈ, ਜਬ ਪ੍ਰਛਾਂਤ ਮਾਮੂ ਅਕ੍ਟੂਬਰ ਮੇਂ ਆਯੇ ਥੇ ਤਬ ਦੋ ਦਿਨ ਰਹੇ. ਏਕ ਦਿਨ ਨਾ, ਮੈਂ ਉਨਕੋ ਤਂਗ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਉਨਸੇ ਏਕ ਸਵਾਲ ਪੂਛੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਸਬਸੇ ਪੂਛਤੀ ਹੂਂ. ਮੈਂਨੇ ਉਨਸੇ ਬੋਲਾ, "ਮਾਮੂ, ਮੈਂ ਆਪਸੇ ਏਕ ਹਾਰ੍ਡ ਵਾਲਾ Question ਪੂਛੂਂ?"
ਮਾਮੂ ਨੇ ਬੋਲਾ, "ਹਾਂ ਪੂਛੋ!"
ਤਬ ਮੈਂਨੇ ਉਨਸੇ ਪੂਛਾ, "ਜੈਸੇ ਕੈਟ ਕੀ ਬੇਬੀ ਕੋ ਕਿਟੇਨ ਕਹਤੇ ਹੈਂ, ਵੈਸੇ ਹੀ ਕ੍ਰੋਕੋਡਾਈਲ ਕੀ ਬੇਬੀ ਕੋ ਕ੍ਯਾ ਕਹਤੇ ਹੈਂ?"
ਅਬ ਮੁਝੇ ਤੋ ਪਤਾ ਥਾ ਕਿ ਮਾਮੂ ਕੋ ਨਹੀਂ ਮਾਲੂਮ ਹੈ, ਸੋ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੇ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਨੇ ਲਗੀ. ਮਾਮੂ ਥੋਡ਼ੀ ਦੇਰ ਕੇ ਲਿਏ ਸੋਚਨੇ ਲਗੇ. ਫਿਰ ਵੋ ਮੁਝਸੇ ਪੂਛਤੇ ਹੈਂ ਕੀ, "ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਨਾਮ ਅਦਿਤਿ ਕਿਸਨੇ ਰਖਾ?"
ਮੈਂਨੇ ਕਹਾ, "ਪਾਪਾ-ਮਮ੍ਮਾ ਨੇ!"
ਮਾਮੂ ਬੋਲੇ, "ਤੋ ਕ੍ਰੋਕੋਡਾਈਲ ਕੀ ਬੇਬੀ ਕੋ ਕ੍ਯਾ ਕਹਤੇ ਹੈਂ ਯੇ ਕ੍ਰੋਕੋਡਾਈਲ ਸੇ ਜਾਕਰ ਪੂਛੋ ਨਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਅਪਨੀ ਬੇਬੀ ਕਾ ਕ੍ਯਾ ਨਾਮ ਰਖਾ ਹੈ? ਔਰ ਉਸੇ ਕ੍ਯਾ ਕਹਤੇ ਹੈਂ?"

ਮੈਂ ਤੋ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੀ ਹੋ ਗਈ. ਮੈਂ ਸੋਚਨੇ ਲਗੀ ਕੀ ਮੈਂ ਕ੍ਰੋਕੋਡਾਈਲ ਸੇ ਪੂਛਨੇ ਜਾਉਂਗੀ ਤੋ ਵੋ ਤੋ ਮੁਝੇ ਖਾ ਹੀ ਜਾਏਗਾ!! :(

ਪਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰ ਕ੍ਲਾਸ ਮੇਂ ਸਬਸੇ ਅਚ੍ਛਾ ਨਂਬਰ ਲਾਯੀ. ਮੁਝੇ ਨਹੀਂ ਮਾਲੂਮ ਕੀ ਮੈਂ ਟੌਪ ਕਿ ਯਾ ਨਹੀਂ. ਲੇਕਿਨ ਸਬਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾ A+ ਮੇਰੇ ਹੀ ਆਯੇ ਹੈਂ. ਪ੍ਰਛਾਂਤ ਮਾਮੂ ਮੁਝੇ ਪ੍ਰੌਮਿਸ ਕਿਯੇ ਹੈਂ ਕੀ ਜਬ ਭੀ ਵੋ ਦਿਲ੍ਲੀ ਆਯੇਂਗੇ ਤੋ ਮੁਝੇ ਏਕ ਅਚ੍ਛਾ ਵਾਲਾ ਖਿਲੌਨਾ ਲਾ ਦੇਂਗੇ.

ਅਬ ਨਾ ਬਹੁਤ ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਔਰ ਮੁਝੇ ਨੀਂਦ ਆ ਰਹੀ ਹੈ. ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਜਾਤੀ ਹੂਂ. Bye!!!

ਮੁਟ੍ਠੀ ਭਰ ਹਵਾ

ਮੁਝੇ ਭਰੋਸਾ ਥਾ, ਤਬ ਭੀ ਔਰ ਅਬ ਭੀ, ਕਿ ਮੈਂ ਹਵਾ ਕੋ ਹਾਥੋਂ ਸੇ ਪਕਡ਼ ਸਕਤਾ ਹੂਂ. ਕਈ ਸਾਲੋਂ ਸੇ ਮੈਂਨੇ ਕੋਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀ, ਮਗਰ ਫਿਰ ਭੀ ਬਚਪਨ ਕੇ ਉਸ ਭਰੋਸੇ ਕੋ ਨਕਾਰਨਾ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਹੈ. ਬਚਪਨ ਕਾ ਹਰ ਭਰੋਸਾ ਆਜ ਭੀ ਉਤਨਾ ਹੀ ਪੁਖ੍ਤਾ ਲਗਤਾ ਹੈ, ਜਿਸੇ ਨਕਾਰਨੇ ਕੀ ਬਾਤ ਸੋਚਨਾ ਭੀ ਗੁਨਾਹ ਸੇ ਕਮ ਨਹੀਂ, ਔਰ ਉਸ ਭਰੋਸੇ ਕੋ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨੇ ਕੀ ਚੇਸ਼੍ਟਾ ਭੀ ਕਿਸੀ ਮੂਰ੍ਖਤਾ ਸੇ ਕਮ ਨਹੀਂ. ਕਿਸੀ ਯੂਨਿਵਰ੍ਸਲ ਟ੍ਰੁਥ ਕੀ ਤਰਹ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਸਿਦ੍ਧ ਕਿਯੇ ਹੀ ਜੈਸਾ ਹੈ ਵੈਸਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ, ਟਾਇਪ.

ਬਚਪਨ ਕੇ ਭਰੋਸੇ ਕਾ ਭੀ ਕੋਈ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਕਿਸੀ ਬਾਤ ਪਰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ. ਘਰ ਕੇ ਪਾਸ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨਦੀ ਮੇਂ ਏਕ ਲਂਬੇ ਦਾਂਤੋਂ ਵਾਲਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਰਹਤਾ ਹੈ, ਕਿਸੀ ਨੇ ਕਹ ਦਿਯਾ ਔਰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਚਲਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕੁਛ ਔਰ, ਸੀਧਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ. ਦਾਦੀ-ਨਾਨੀ ਕਿ ਕਹਾਨਿਯੋਂ ਮੇਂ ਰਹਨੇ ਵਾਲੇ ਹਰ ਏਕ ਪਾਤ੍ਰ ਪਰ ਭਰੋਸਾ, ਚਿਡ਼ਿਯਾ, ਬਾਘ, ਸ਼ੇਰ-ਚੀਤੋਂ ਸੇ ਲੇਕਰ ਰਾਜਾ-ਰਾਨੀ ਔਰ ਪਰਿਯੋਂ ਪਰ ਭੀ. ਰਾਤ ਕੇ ਅਂਧੇਰੋਂ ਮੇਂ ਆਨੇ ਵਾਲੇ ਭੂਤ ਪਰ ਭੀ ਜੋ ਨਹੀਂ ਸੋਨੇ ਵਾਲੋਂ ਕੋ ਖਾ ਜਾਤਾ ਥਾ. ਮਯੂਰ ਪਂਖ ਕੋ ਚੂਨਾ ਯਾ ਚੌਕ ਖਿਲਾਨੇ ਸੇ ਵੋ ਬਡ਼ਾ ਹੋਤਾ ਹੈ.

ਮੈਂ ਮੁਟ੍ਠੀ ਬਂਦ ਕਰਤਾ ਥਾ, ਔਰ ਮਹਸੂਸ ਕਰਤਾ ਥਾ, ਹਵਾ ਕੀ ਛਟਪਟਾਹਟ. ਮਾਨੋ ਹਵਾ ਕਾ ਦਮ ਘੁਟ ਰਹਾ ਹੋ, ਵਹ ਬਸ ਕਿਸੀ ਭੀ ਹਾਲ ਮੇਂ ਨਿਕਲ ਭਾਗਨੇ ਕੋ ਬੇਕ਼ਰਾਰ ਹੋ, ਕਿਸੀ ਉਮ੍ਰ ਕੈਦ ਕੀ ਸਜਾ ਪਾਏ ਕੈਦੀ ਕੇ ਮਾਨਿਂਦ. ਮਗਰ ਬਚ੍ਚੇ ਕਿ ਮੁਟ੍ਠੀ ਮੇਂ ਬਂਦ ਸਪਨੋਂ ਕੀ ਮਾਫਿਕ ਉਸ ਬਚ੍ਚੇ ਸੇ ਪੀਛਾ ਛੁਡਾ ਪਾਨਾ ਬੇਹਦ ਕਠਿਨ ਹੋਤਾ. ਬਚ੍ਚੇ ਕੇ ਸਪਨੋਂ ਕਾ ਕ੍ਯਾ! ਵੋ ਤੋ ਹਰ ਪਲ ਬਦਲਤਾ ਹੈ. ਕੁਛ ਐਸੀ ਹੀ ਸੋਚ ਮੇਂ ਹਵਾ ਭੀ ਰਹਤੀ ਹੋ ਸ਼ਾਯਦ. ਮਗਰ ਬਚ੍ਚੇ ਕਾ ਕ੍ਯਾ, ਗਰ ਗਲਤੀ ਸੇ ਮੁਟ੍ਠੀ ਖੁਲ ਭੀ ਜਾਤੀ ਤੁਰਤ ਵਹ ਦੂਸਰੀ ਮੁਟ੍ਠੀ ਮੇਂ ਹਵਾ ਧਰ ਲੇਤਾ.

ਮੁਝੇ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਜ ਭੀ ਅਪਨੀ ਮੁਟ੍ਠੀ ਬਂਦ ਕਰੂਂਗਾ ਤੋ ਹਵਾ ਵੈਸੇ ਹੀ ਛਟਪਟਾਏਗੀ, ਬੇਆਵਾਜ ਅਨੁਨਯ-ਵਿਨਯ ਭੀ ਕਰੇਗੀ ਜੈਸੇ ਬਰਸੋਂ ਪਹਲੇ ਕਰਤੀ ਥੀ. ਮਗਰ ਫਿਰ ਭੀ ਮੈਂ ਮੁਟ੍ਠੀ ਮੇਂ ਹਵਾ ਬਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰਤਾ. ਡਰਤਾ ਹੂਂ, ਕਹੀਂ ਵੈਸਾ ਅਬ ਨਹੀਂ ਹੁਆ ਤੋ? ਕੁਛ ਭਰੋਸੋਂ ਕੋ ਸ਼ਾਯਦ ਨਹੀਂ ਹੀ ਟੂਟਨਾ ਚਾਹਿਏ, ਭਲੇ ਹੀ ਵਹ ਭਰੋਸਾ ਮਹਜ ਏਕ ਝੂਠ ਹੀ ਹੋ! ਭਰੋਸਾ ਭੀ ਆਖਿਰ ਭਰੋਸਾ ਹੋਤਾ ਹੈ, ਉਸਮੇ ਸ਼ਕ ਕੀ ਕੋਈ ਗੁਂਜਾਈਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਤੀ ਹੈ!!!!!

ਭੋਰੇ ਚਾਰ ਬਜੇ ਕੀ ਚਾਯ ਅਬ ਭੀ ਉਧਾਰ ਹੈ ਤੁਮਪੇ ਦੋਸ੍ਤ!!

ਦਿਲ੍ਲੀ ਮੇਂ ਪਹਲੀ ਮੇਟ੍ਰੋ ਯਾਤ੍ਰਾ ਸਨ 2004 ਮੇਂ ਕਿਯਾ ਥਾ, ਸਿਰ੍ਫ ਸ਼ੌਕਿਯਾ ਤੌਰ ਪਰ.. ਕਹੀਂ ਜਾਨਾ ਨਹੀਂ ਥਾ, ਬਸ ਯੂਂ ਹੀ ਕੀ ਦਿਲ੍ਲੀ ਛੋਡ਼ਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਮੇਟ੍ਰੋ ਘੂਮ ਲੂਂ.. ਨਯੀ ਨਯੀ ਮੇਟ੍ਰੋ ਬਨੀ ਥੀ ਤਬ.. ਉਸਕੇ ਬਾਦ 2009 ਮਾਰ੍ਚ ਮੇਂ ਮੁਨ੍ਨਾ ਭੈਯਾ ਕੇ ਘਰ ਜਾਤੇ ਹੁਏ, ਵੈਸੇ ਆਜ ਮੁਝਸੇ ਉਸ ਜਗਹ ਕਾ ਨਾਮ ਪੂਛੇਂਗੇ ਤੋ ਮੁਝੇ ਯਾਦ ਨਹੀਂ, ਮਗਰ ਦਿਲ੍ਲੀ ਸੇ ਬਾਹਰ ਹੀ ਥਾ..ਫਿਰ 2011 ਫਰਵਰੀ ਮੇਂ ਫਿਰ ਸੇ ਕਾਫੀ ਮੇਟ੍ਰੋ ਯਾਤ੍ਰਾ ਕਰਨੇ ਕਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਾ.. ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਂਕਜ ਕੇ ਘਰ ਜਾਤੇ ਹੁਏ, ਫਿਰ ਦੀਦੀ ਕੇ ਘਰ ਸੇ ਆਰਾਧਨਾ ਕੇ ਘਰ ਜਾਤੇ ਹੁਏ..

ਘਰ ਸੇ ਨਿਕਲਤੇ ਸਮਯ ਪਹਲੇ ਹੀ ਪਂਕਜ ਨੇ ਬਤਾ ਦਿਯਾ ਥਾ ਕੀ ਦਿਲ੍ਲੀ ਉਤਰ ਕਰ ਮੇਟ੍ਰੋ ਲੇਕਰ ਹੁਡਾ ਸਿਟੀ ਸੇਂਟਰ ਆ ਜਾਨਾ.. ਮੇਟ੍ਰੋ ਕੇ ਰੂਟ ਕਾ ਅਤਾ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਤੇ ਭੀ ਪਤਾ ਲਗਾਤੇ ਹੁਏ ਮੇਟ੍ਰੋ ਮੇਂ ਚਢ਼ ਹੀ ਗਏ ਔਰ ਵਹਾਂ ਸੇ ਮਾਲਿਕ ਕੋ ਫੋਨ ਕਿਯੇ.. ਮਾਲਿਕ ਸੋਯੇ ਹੁਏ ਥੇ.. ਮੁਝੇ ਬੋਲੇ ਕਿ ਮੈਂ ਆ ਰਹਾ ਹੂਂ, ਜਬ ਮੈਂ ਵਹਾਂ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਪਰ ਉਤਰਾ ਤੋ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕੀ ਮਾਲਿਕ ਮੁਝੇ ਇਂਸ੍ਟ੍ਰਕ੍ਸ਼ਨ ਦੇਕਰ ਫਿਰ ਸੋ ਗਏ ਥੇ..ਖੈਰ ਸੇਕ੍ਟਰ 41(ਸ਼ਾਯਦ) ਮਾਰ੍ਕੇਟ ਬੁਲਾਯਾ ਗਯਾ ਔਰ ਮੈਂ ਵਹਾਂ ਪਹੁਂਚ ਗਯਾ.. ਪਹਲੇ ਕਭੀ ਮਿਲਾ ਨਹੀਂ ਥਾ ਇਸ ਲਡ਼ਕੇ ਸੇ, ਫਿਰ ਭੀ ਪਹਚਾਨਨੇ ਮੇਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁਈ.. ਉਲਟੇ ਇਸੀ ਨੇ ਮੁਝੇ ਪਹਲੇ ਦੇਖਾ, ਨਹੀਂ ਪਹਚਾਨਾ ਹੋਤਾ ਤੋ ਫਿਰ ਮੈਂ ਲਫਡ਼ੇ ਮੇਂ ਪਡ਼ ਜਾਤਾ ;).. ਫਿਰ ਵਹਾਂ ਸੇ ਘਰ.. ਘਰ ਕਾ ਬਨਾਵਟ ਬਿਲਕੁਲ ਮਸ੍ਤ.. ਬੋਲੇ ਤੋ ਏਕਦਮ ਰਾਪਚਿਕ ਟਾਇਪ.. ਗ੍ਰਾਉਂਡ ਫ੍ਲੋਰ ਪਰ ਏਕ ਹੌਲ ਔਰ ਅਂਦਰਗ੍ਰਾਉਂਡ ਦੋ ਕਮਰੇ ਬਨੇ ਹੁਏ, ਵੋ ਭੀ ਇਤਨੇ ਅਚ੍ਛੇ ਸੇ ਦਿਖ ਰਹਾ ਥਾ ਕੀ ਕੋਈ ਚੋਰੀ-ਚਪਾਟੀ ਕਰਕੇ ਛੁਪਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ.. ਹਾਂ ਮਗਰ ਚੋਰੋਂ ਕੋ ਭੁਲਾਵੇ ਮੇਂ ਰਖਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਬੇਹਦ ਉਮ੍ਦਾ.. ਅਗਰ ਅਂਦਰ ਘਰ ਮੇਂ ਬਤ੍ਤੀ ਨਾ ਜਲ ਰਹੀ ਹੋ ਤੋ ਪਕ੍ਕੇ ਸੇ ਚੋਰ ਹੀ ਇਨਪਰ ਕੇਸ ਕਰ ਦੇ ਔਰ ਉਸਕਾ ਮਸੌਦਾ ਕੁਛ ਐਸਾ ਤੈਯਾਰ ਹੋਗਾ "ਇਨਕੇ ਘਰ ਮੇਂ ਚੋਰੀ ਕਰਨੇ ਜੈਸੇ ਹੀ ਘੁਸਾ ਤੋ ਅਂਦਰ ਘਰ ਮੇਂ ਘੁਪ੍ਪ ਅਂਧੇਰਾ ਥਾ.. ਔਰ ਬਤ੍ਤੀ ਜਲਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਸ੍ਵਿਚ ਢੂਂਢਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਦੀਵਾਲ ਪਰ ਹਾਥ ਸੇ ਟਟੋਲਤੇ ਹੁਏ ਜੈਸੇ ਹੀ ਦੋ ਕਦਮ ਆਗੇ ਬਢ਼ਾ ਵੈਸੇ ਹੀ ਮਾਨੋ ਮੇਰੇ ਪੈਰੋਂ ਟੇਲ ਜਮੀਨ ਹੀ ਖਿਸਕ ਗਈ.. ਔਰ ਮੈਂ ਨੀਚੇ ਜਾਨੇ ਵਾਲੀ ਸੀਢਿਯੋਂ ਸੇ ਲੁਢਕਤੇ ਹੁਏ ਸੀਧਾ ਨੀਚੇ ਜਾ ਗਿਰਾ.. ਅਬ ਆਪ ਹੀ ਕਹਿਯੇ ਜਜ ਸਾਹਬ, ਯੇ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਹੈ? ਐਸਾ ਘਰ ਇਨ੍ਹੋਂਨੇ ਕਿਰਾਏ ਪਰ ਕ੍ਯੋਂ ਲਿਯਾ? ਮੇਰੇ ਟੂਟੇ ਹਾਥ-ਪੈਰ ਕੇ ਸਾਥ ਮਾਨਸਿਕ ਤਕਲੀਫ ਕਾ ਹਰ੍ਜਾਨਾ ਭੀ ਇਨ੍ਹੇਂ ਦੇਨਾ ਹੋਗਾ."

ਖੈਰ.. ਘਰ ਤੋ ਮੈਂ ਪਹੁਂਚ ਹੀ ਗਯਾ ਥਾ.. ਪਾਪਾ ਨੇ ਜੋ ਤਿਲਕੁਟ ਦਿਯਾ ਥਾ ਵਹ ਮੈਂਨੇ ਇਸਕੇ ਹਾਥੋਂ ਮੇਂ ਥਮਾਯਾ.. ਸਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਮਨ ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ ਕੀ ਇਸਕੋ ਦੇਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਦੋ-ਚਾਰ ਤਿਲਕੁਟ ਖਾ ਹੀ ਲੇਂ, ਕ੍ਯਾ ਪਤਾ ਬਾਦ ਮੇਂ ਦੇਖਨੇ ਕੋ ਭੀ ਨਸੀਬ ਨਾ ਹੋ!! ਮਗਰ ਜਬ ਦੇ ਹੀ ਦਿਯਾ ਤੋ ਫਿਰ ਕ੍ਯਾ!! ;)

ਅਬ ਆਤੇ ਹੈਂ ਇਨਕੇ ਸਾਥ ਰਹਨੇ ਵਾਲੇ ਮਿਤ੍ਰੋਂ ਪਰ.. ਏਕ ਰਵਿ ਔਰ ਏਕ ਦੇਵਾਂਸ਼ੁ.. ਰਵਿ ਤੋ ਬਡ਼ੇ ਹੀ ਸੀਧੇ ਟਾਈਪ ਕੇ ਲਗੇ.. ਨਹੀਂ-ਨਹੀਂ, ਗਾਲੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹਾ ਹੂਂ.. ਸਚ੍ਚੀ ਮੇਂ ਸੀਧੇ ਲਗੇ.. :) ਦੇਵਾਂਸ਼ੁ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਅਭੀ ਨਹੀਂ, ਵੇ ਬਾਦ ਮੇਂ ਪਿਕ੍ਚਰ ਮੇਂ ਆਯੇਂਗੇ.. ਜਬ ਮੈਂ ਘਰ ਮੇਂ ਘੁਸਾ ਤਬ ਇਨਕੇ ਕੁਛ ਔਰ ਮਿਤ੍ਰ ਨੀਚੇ ਵਾਲੇ ਕਮਰੋਂ ਮੇਂ ਸੋਯੇ ਹੁਏ ਥੇ.. ਮੁਝਸੇ ਜੈਸੇ ਹੀ ਪਰਿਚਯ ਕਰਾਯਾ ਗਯਾ ਉਸਕੇ ਪਾਂਚ ਮਿਨਟ ਕੇ ਭੀਤਰ ਸਬ ਨਿਕਲ ਭਾਗੇ, ਬਾਦ ਮੇਂ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕੀ ਮੁਝਸੇ ਡਰ ਕਰ ਨਹੀਂ ਭਾਗੇ, ਦਰਅਸਲ ਉਨਮੇਂ ਸੇ ਕਿਸੀ ਕੋ ਦਫ੍ਤਰ ਔਰ ਕਿਸੀ ਕੋ ਕਿਸੀ ਇਂਟਰਵ੍ਯੂ ਮੇਂ ਜਾਨਾ ਥਾ.. ਉਨਕੇ ਜਾਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਗਹਰੀ ਨੀਂਦ ਮੇਂ ਸੋਯੇ ਰਵਿ ਕੋ ਪਂਕਜ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਨਾ ਕਰਨੇ ਕੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜਗਾਯਾ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਮੇਂ ਕਿਤਨੀ ਗਾਲਿਯਾਂ ਮਿਲੀ ਹੋਗੀ ਮੁਝੇ, ਔਰ ਪਂਕਜ ਖੁਦ ਸੋ ਗਯਾ.. ਇਸਕੇ ਪੀਛੇ ਏਕ ਛੋਟੀ ਕਹਾਨੀ ਹੈ(ਲਂਬੀ ਨਹੀਂ), ਜੋ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਬਤਾਨੇ ਵਾਲਾ ਹੂਂ.. ;)

ਫ੍ਰੇਸ਼ ਹੋਕਰ ਔਰ ਮੁਂਹ ਹਾਥ ਧੋਕਰ ਨਾਸ਼੍ਤੇ ਕੇ ਜੁਗਾਡ਼ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਸੋਚਾ ਗਯਾ ਔਰ ਤਬ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕੀ ਰਾਤ ਮੇਂ ਹੀ ਲਗਭਗ ਬਾਰਹ ਅਂਡੇ ਯੇ ਸਬ ਮਿਲਕਰ ਕਬ ਖਾ ਗਏ ਯਹ ਇਨ੍ਹੇਂ ਭੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ.. ਖੈਰ ਹਮ ਨਿਕਲੇ ਨਾਸ਼੍ਤਾ ਕਰਨੇ.. ਘਰ ਕੇ ਪਾਸ ਹੀ ਵਾਲੇ ਮਾਰ੍ਕੇਟ ਮੇਂ ਏਕ ਆਲੂ-ਪਰਾਠੇ ਵਾਲੇ ਕੇ ਯਹਾਂ ਕੇ ਲਿਏ.. ਬੀਚ ਮੇਂ ਦੇਵਾਂਸ਼ੁ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਬਤਾਯਾ ਗਯਾ.. ਕਿ ਕੈਸੇ ਨੇਟ ਪਰ ਹੀ ਉਨਸੇ ਪਂਕਜ ਕੀ ਮੁਲਾਕ਼ਾਤ ਹੁਈ ਥੀ, ਔਰ ਸਂਯੋਗ ਸੇ ਦੋਨੋਂ ਏਕ ਹੀ ਸ਼ਹਰ ਕੇ, ਲਖੀਮਪੁਰ ਕੇ.. ਬਾਦ ਮੇਂ ਅਚ੍ਛੇ ਦੋਸ੍ਤ ਭੀ ਹੋ ਲਿਏ, ਔਰ ਅਭੀ ਕਹੀਂ ਇਂਟਰਵ੍ਯੂ ਕੇ ਲਿਏ ਨਿਕਲੇ ਹੁਏ ਹੈਂ.. ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੇਂ ਹੀ ਉਨਸੇ ਮੁਲਾਕ਼ਾਤ ਹੁਈ, ਹਮਨੇ ਹਾਥ ਭੀ ਮਿਲਾਯਾ.. ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ "ਚਾਯ" ਕੇ ਲਿਏ ਭੀ ਪੂਛਾ ਔਰ ਹਮਨੇ ਮਨਾ ਕਰ ਦਿਯਾ.. ਯਹਾਂ ਗੌਰ ਕਿਯਾ ਜਾਏ, "ਚਾਯ" ਬਹੁਤ ਮਹਤ੍ਵਪੂਰ੍ਣ ਸ਼ਬ੍ਦ ਹੈ.. ਇਸਕੀ ਮਹਤ੍ਤਾ ਸੇ ਹੀ ਯਹ ਪੋਸ੍ਟ ਭੀ ਹੈ.. ਵਾਪਸ ਲੌਟਨੇ ਪਰ ਦੇਖਾ ਕੀ ਰਵਿ ਵ੍ਯਾਯਾਮ ਮੇਂ ਲਗੇ ਹੁਏ ਹੈਂ ਔਰ ਦੇਵਾਂਸ਼ੁ ਬਡ਼ੇ ਗੌਰ ਸੇ ਰਜਾਈ ਲਪੇਟ ਕਰ ਬਿਸ੍ਤਰ ਪਰ ਪਾਲਥੀ ਮਾਰ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੁਏ ਹੈਂ ਔਰ ਲਗਾਤਾਰ ਉਨ੍ਹੇਂ ਦੇਖੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੈਂ.. ਹਮ ਦੋਨੋਂ(ਪਂਕਜ ਔਰ ਮੈਂ) ਹੀ ਸੋਫੇ ਪਰ ਬੈਠ ਕਰ ਕਭੀ ਇਨਕੋ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੈਂ ਤੋ ਕਭੀ ਉਨਕੋ.. ਥੋਡ਼ੀ ਦੇਰ ਬਾਦ ਪਂਕਜ ਸੇ ਰਹਾ ਨਹੀਂ ਗਯਾ, ਉਸਨੇ ਪੂਛ ਹੀ ਲਿਯਾ ਕਿ ਕ੍ਯਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ? ਦੇਵਾਂਸ਼ੁ ਬਾਬੂ ਕਾ ਜਵਾਬ ਥਾ "ਸੋਚਤੇ ਹੈਂ ਕਿ ਹਮ ਭੀ ਏਕ੍ਸਰਸਾਇਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਂ".. ਕਹੀਂ ਸੇ ਏਕ ਜੁਮਲਾ ਉਛਲਾ "ਏਕ੍ਸਰਸਾਇਜ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਆਦਮੀ ਰਖ ਲੋ ਭਾਈ"... ਔਰ ਲਗੇ ਹਾਥੋਂ ਭਾਈਸਾਬ(ਦੇਵਾਂਸ਼ੁ) ਨੇ ਫਿਰ ਸੇ ਪੂਛ ਲਿਯਾ "ਚਾਯ ਪਿਯੋਗੇ?" ਮੈਂਨੇ ਨਾ ਕਹਾ, ਬਾਕਿ ਦੋਨੋਂ ਨੇ ਹਾਂ.. ਦੇਵਾਂਸ਼ੁ ਨੇ ਮੁਝੇ ਥੋਡਾ ਦਵਾਬ ਦੇਤੇ ਹੁਏ ਕਹਾ ਕਿ ਪੀ ਲੋ ਯਾਰ, ਔਰ ਤਬ ਉਨ੍ਹੇਂ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕਿ ਮੈਂ ਚਾਯ ਨਹੀਂ ਪੀਤਾ ਹੂਂ.. ਫਿਰ ਦੇਵਾਂਸ਼ੁ ਬਾਬੂ ਉਨ ਦੋਨੋਂ ਕੀ ਓਰ ਮੁਖਾਤਿਬ ਹੋਤੇ ਹੁਏ ਬੋਲੇ "ਠੀਕ ਹੈ ਤੀਨ ਕਪ ਹੀ ਬਨਾਨਾ".. ;) ਅਬ ਸਮਝ ਮੇਂ ਆਯਾ ਕੀ ਵੇ ਤਭੀ ਸੇ, ਸਭੀ ਸੇ ਚਾਯ ਕੇ ਲਿਏ ਕ੍ਯੋਂ ਪੂਛ ਰਹੇ ਥੇ?

ਖੈਰ ਚਾਯ ਭੀ ਬਨੀ, ਉਨ ਦੋਨੋਂ ਨੇ ਪੀਯਾ ਭੀ.. ਪਂਕਜ ਕੀ ਬਾਰੀ ਕੇ ਸਮਯ ਜਬ ਚਾਯ ਨੀਚੇ ਗਿਰ ਗਈ ਤਬ ਉਸੇ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕੀ ਕਪ ਕਾ ਹੈਂਡਲ ਟੂਟਾ ਹੁਆ ਹੈ.. ਔਰ ਉਸੀ ਸਮਯ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕੀ ਦੇਵਾਂਸ਼ੁ ਕੋ ਪਹਲੇ ਸੇ ਯਹ ਬਾਤ ਪਤਾ ਥੀ, ਔਰ ਉਸਨੇ ਕਪ ਕੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਖਤ੍ਮ ਨਾ ਹੋ ਇਸਲਿਏ ਉਸੇ ਇਸ ਤਰਹ ਰਖ ਛੋਡ਼ਾ ਥਾ ਕਿ ਉਸਕਾ ਟੂਟਾ ਹੈਂਡਲ ਪਤਾ ਭੀ ਨਾ ਚਲੇ.. ਸ੍ਟੇਟਸ ਕਾ ਸਵਾਲ ਹੈ ਆਖਿਰ, ਨਹੀਂ ਤੋ ਲੋਗ ਕਹੇਂਗੇ ਕੀ IT ਵਾਲੋਂ ਕੇ ਘਰ ਮੇਂ ਚਾਯ ਕੇ ਕਪ ਤਕ ਟੂਟੇ-ਫੂਟੇ ਹੋਤੇ ਹੈਂ. ਖੈਰ ਅਪਨ ਕੋ ਕ੍ਯਾ? ਅਪਨ ਚਾਯ ਪੀਤੇ ਥੋਡ਼ੇ ਹੀ ਨਾ ਹੈਂ! ਹੈ ਕੀ ਨਹੀਂ? :)

ਸ਼ਾਮ ਢਲਤੇ ਨਾ ਢਲਤੇ ਫਿਰ ਸੇ ਦੇਵਾਂਸ਼ੁ "ਚਾਯ" ਕੇ ਲਿਏ ਸਬਸੇ ਪੂਛਨੇ ਲਗਾ.. ਇਸੀ ਬੀਚ ਪਂਕਜ ਕਾ ਏਕ ਔਰ ਮਿਤ੍ਰ ਆ ਗਯਾ, ਪਵਨ.. ਦੇਖਤੇ ਹੀ ਦੇਖਤੇ ਕਹੀਂ ਚਲਾ ਜਾਏ ਕਹ ਕਰ ਪ੍ਲਾਨ ਭੀ ਬਨ ਗਯਾ ਏਮ੍ਬਿਏਂਸ ਮੌਲ ਘੂਮਨੇ ਕਾ.. ਵਹਾਂ ਕੁਛ ਤਫਰੀ ਕਰਕੇ ਔਰ ਚਂਦ ਕਿਤਾਬੇਂ ਖਰੀਦ ਕਰ ਰਾਤ ਨੌ ਬਜੇ ਵਾਪਸ ਲੌਟਤੇ ਹੁਏ ਘਰ ਕੇ ਪਾਸ ਹੀ ਖਾਨਾ ਕਰ ਪੈਦਲ ਹੀ ਘਰ ਕਾ ਰਾਸ੍ਤਾ ਨਾਪਨੇ ਕਾ ਪ੍ਲਾਨ ਭੀ ਬਨਾ.. ਖਾਨਾ ਭੀ ਖਾ ਲਿਏ ਔਰ ਵਾਪਸ ਭੀ ਚਲੇ, ਮਗਰ ਰਾਤ ਗਏ ਸਭੀ ਕਨ੍ਫ੍ਯੂਜ, ਕੀ ਸਹੀ ਰਾਸ੍ਤਾ ਕੌਨ ਸਾ ਹੈ? ਕੋਈ ਬੁਜੁਰ੍ਗ ਭੀ ਆਸ-ਪਾਸ ਨਹੀਂ ਜੋ ਹਮ ਭਟਕੇ ਹੁਏ ਨੌਜਵਾਨੋਂ ਕੋ ਸਹੀ ਰਾਸ੍ਤਾ ਬਤਾਯੇ!!

ਖੈਰ, ਏਕ ਨੌਜਵਾਨ ਹੀ ਮਿਲ ਗਯਾ ਜਿਸਸੇ ਹਮਨੇ ਰਾਸ੍ਤੇ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਪੂਛਾ.. ਉਸਨੇ ਏਕ ਤਰਫ ਦਿਖਾਤੇ ਹੁਏ ਬੋਲਾ ਕੀ ਯਹ ਰਾਸ੍ਤਾ ਆਪਕੇ ਘਰ ਕੋ ਜਾਤਾ ਹੈ.. ਫਿਰ ਹਮਾਰਾ ਸਵਾਲ ਥਾ, ਕਿਤਨੀ ਦੇਰ ਮੇਂ ਹਮ ਪਹੁਂਚੇਂਗੇ? ਅਬ ਵੋ ਭਾਈ ਸਾਹਬ ਕੋ ਲਗਾ ਕਿ ਇਨ੍ਹੇਂ ਵਿਸ੍ਤਾਰ ਸੇ ਸਮਝਾਯਾ ਜਾਏ, ਸੋ ਪਹਲੇ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਚਲ ਕਰ ਬੋਲੇ "ਐਸੇ ਜਾਓਗੇ ਤੋ ਆਧਾ ਘਂਟਾ ਲਗੇਗਾ" ਫਿਰ ਜਲ੍ਦੀ-ਜਲ੍ਦੀ ਚਲ ਕਰ ਦਿਖਾ ਕਰ ਬੋਲੇ "ਐਸੇ ਜਾਓਗੇ ਤੋ ਦਸ ਮਿਨਟ ਮੇਂ ਪਹੁਂਚ ਜਾਓਗੇ".. ਪਹਲੇ ਤੋ ਹਮ ਹਕ੍ਕੇ-ਬਕ੍ਕੇ ਕੀ ਭਾਈਸਾਬ ਕਰ ਕ੍ਯਾ ਰਹੇ ਹੈਂ? ਫਿਰ ਠਹਾਕੇ ਲਗਾਤੇ ਹੁਏ ਉਸਕੇ ਬਤਾਯੇ ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਰ ਚਲ ਲਿਏ..

ਭਾਈਸਾਬ ਕਾ ਆਧਾ ਘਂਟਾ ਹੋਨੇ ਕੋ ਥਾ, ਮਗਰ ਘਰ ਕਾ ਤੋ ਛੋਡਿਯੇ ਜਨਾਬ, ਘਰ ਕੇ ਪਾਸ ਕੀ ਗਲੀ ਕਾ ਕੁਤ੍ਤਾ ਭੀ ਨਜਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹਾ ਥਾ.. ਹਮੇਂ ਸਬ ਸਮਝ ਮੇਂ ਆ ਗਯਾ, ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀਢ਼ੀ ਸੇ ਰਾਸ੍ਤਾ ਦਿਖਾਨੇ ਕੀ ਉਮ੍ਮੀਦ ਕਰਨਾ ਹੀ ਗਲਤ ਹੈ.. ਸੋ ਅਬਕੀ ਔਟੋ ਲੇਕਰ ਵਾਪਸ ਲੌਟੇ ਤੋ ਵਹ ਵਾਪਸ ਉਸੀ ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਰ ਲੇ ਆਯਾ ਜਹਾਂ ਸੇ ਅਭੀ-ਅਭੀ ਗੁਜਰੇ ਥੇ.. ਹਮ ਭੀ ਮੁਂਹ ਛਿਪਾ ਕਰ ਵਹਾਂ ਸੇ ਨਿਕਲ ਲਿਏ ਕੀ ਕਹੀਂ ਕੋਈ ਦੇਖ ਕਰ ਬੇਵਕੂਫ ਨਾ ਸਮਝ ਲੇ..

ਅਬ ਤਕ ਰਾਤ ਹੋ ਚੁਕੀ ਥੀ, ਔਰ ਸੁਬਹ-ਸੁਬਹ ਦੀਦੀ ਕੇ ਯਹਾਂ ਭਿਵਾਡੀ ਜਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਭੀ ਨਿਕਲਨਾ ਥਾ, ਸੋ ਜਲ੍ਦੀ ਸੋਨਾ ਥਾ, ਔਰ ਬਾਕ਼ੀ ਸਭੀ ਕੋ ਸਲੀਮਾ ਦੇਖਨਾ ਥਾ.. ਤੋ ਵੇ ਸਭੀ ਗਏ ਲੈਪਟੌਪ ਪਰ ਸਲੀਮਾ ਦੇਖਨੇ, ਔਰ ਹਮ ਚਲੇ ਨਿਨ੍ਨੀ ਕਰਨੇ.. ਉਨ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਸਿਨੇਮਾ ਦੇਖਤੇ-ਦੇਖਤੇ ਚਾਰ ਬਜ ਗਯਾ, ਜਿਸ ਵਕ੍ਤ ਮੈਂ ਖਰ੍ਰਾਟੇ ਮਾਰ ਕਰ ਸੋ ਰਹਾ ਥਾ, ਠੀਕ ਉਸੀ ਵਕ੍ਤ ਫਿਰ ਸੇ ਦੇਵਾਂਸ਼ੁ ਕੋ ਫਿਰ ਸੇ ਚਾਯ ਕਾ ਸਰੂਰ ਚਢਾ.. ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਸਭੀ ਸੇ ਪੂਛਾ ਕੀ "ਚਾਯ ਪਿਯੋਗੇ?" ਸਭੀ ਨੇ ਮਨਾ ਕਰ ਦਿਯਾ. ਅਬ ਉਸਕਾ ਕਹਨਾ ਥਾ ਕੀ PD ਸੇ ਭੀ ਪੂਛ ਲੇਤਾ ਹੂਂ, ਸ਼ਾਯਦ ਹਾਂ ਕਹ ਦੇ ਔਰ ਬਨਾ ਭੀ ਲਾਯੇ.. ਸਬਨੇ ਉਸੇ ਮਨਾ ਕਰ ਦਿਯਾ ਕਿ ਅਭੀ ਉਸੇ ਮਤ ਉਠਾਓ.. ਔਰ ਮੈਂਨੇ ਭੋਰੇ ਚਾਰ ਬਜੇ ਕੀ ਚਾਯ ਮਿਸ ਕਰ ਦੀ..

ਤੋ ਦੋਸ੍ਤ, ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਵੋ ਸੁਬਹ ਚਾਰ ਬਜੇ ਕੀ ਚਾਯ ਅਬ ਭੀ ਉਧਾਰ ਹੈ!! ;-)

ਹੈਪ੍ਪੀ ਬਰ੍ਥਡੇ ਪਾਪਾਜੀ

ਕੁਛ ਸਾਲ ਪਹਲੇ ਆਪਕੋ ਏਕ ਖਤ ਲਿਖਾ ਥਾ, ਆਪਕੋ ਯਾਦ ਹੈ ਪਾਪਾ? ਈ-ਮੇਲ ਕਿਯਾ ਥਾ ਆਪਕੋ? ਆਪਨੇ ਕਹਾ ਥਾ ਕੀ ਇਸਕਾ ਜਵਾਬ ਆਪ ਮੁਝੇ ਡਾਕ ਸੇ ਭੇਜੇਂਗੇ.. ਲਗਭਗ ਤੀਨ ਸਾਲ ਹੋਨੇ ਆ ਰਹੇ ਹੈਂ, ਅਭੀ ਭੀ ਇਨ੍ਤਜਾਰ ਕਰ ਰਹਾ ਹੂਂ ਉਸ ਖਤ ਕਾ.. ਸ਼ਾਯਦ ਆਪਕੋ ਯਾਦ ਭੀ ਨਹੀਂ ਹੋ!!

ਦਸਵੀਂ ਮੇਂ ਖਰਾਬ ਅਂਕ ਲਾਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਭੀ ਜਬ ਨਹੀਂ ਪਢਤਾ ਥਾ ਤਬ ਆਪਨੇ ਕਹਾ ਥਾ, "ਜਿਤਨਾ ਇਸ ਮਕਾਨ ਕਾ ਕਿਰਾਯਾ ਦੇਤਾ ਹੂਂ, ਉਤਨਾ ਭੀ ਅਗਰ ਤੁਮ ਮਹੀਨੇ ਮੇਂ ਕਮਾ ਲੋਗੇ, ਇਸਕੀ ਉਮ੍ਮੀਦ ਨਹੀਂ ਹੈ ਮੁਝੇ.." ਆਪਕੀ ਉਸ ਬਾਤ ਨੇ ਮੁਝੇ ਹੌਸਲੇ ਔਰ ਆਤ੍ਮ-ਸਮ੍ਮਾਨ ਕੀ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਦੀ.. ਮੈਂ ਜਾਨਤਾ ਹੂਂ ਕੀ ਆਪਕੋ ਵਹ ਭੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ!!

ਛੋਟੇ ਮੇਂ ਆਪ ਜਾਨ ਬੂਝ ਕਰ ਮੁਝਸੇ ਹਰ ਖੇਲ ਮੇਂ ਹਾਰ ਜਾਤੇ ਥੇ ਔਰ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼.. ਬਹੁਤ ਬਾਦ ਮੇਂ ਯੇ ਸਮਝ ਮੇਂ ਆਯਾ ਕੀ ਆਪ ਜਾਨ ਕਰ ਹਾਰਤੇ ਥੇ.. ਮੈਂ ਯੇ ਭੀ ਜਾਨਤਾ ਹੂਂ ਕਿ ਆਪਕੇ ਲਿਏ ਸ਼ਾਯਦ ਯਹ ਸਬ ਉਤਨੇ ਮਹਤ੍ਵ ਕਾ ਵਿਸ਼ਯ ਨਹੀਂ ਹੋਗਾ ਜਿਸੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਯਾਦ ਰਖਾ ਜਾਏ, ਮਗਰ ਮੁਝੇ ਯਾਦ ਹੈ ਪਾਪਾਜੀ.. ਕਹ ਸਕਤਾ ਹੂਂ ਕੀ ਵੇ ਸਬ ਘਟਨਾਏਂ ਲਗਭਗ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਯਾਦ ਹੈਂ ਮੁਝੇ.. ਯਾਦ ਹੈ ਪਾਪਾਜੀ, ਆਪ ਕ੍ਰਿਕੇਟ ਮੇਂ ਬੌਲਿਂਗ ਕਰਤੇ ਸਮਯ ਥ੍ਰੋ ਫੇਕਤੇ ਥੇ? ਠੀਕ ਵਿਕੇਟ ਕੋ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਨਾ ਕਰ?

ਮੈਂ ਜਾਨਤਾ ਹੂਂ ਕਿ ਆਪ ਸਮਝਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਭਰੋਸਾ ਭੀ ਕਰਤੇ ਹੈਂ ਕੀ ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਤਾ ਹੂਂ, ਭਲੇ ਹੀ ਕਿਤਨਾ ਭੀ ਗਲਤ ਕਾਮ ਕਿਯਾ ਰਹੂਂ ਯਾ ਫਿਰ ਉਸਕੀ ਸਜਾ ਕੁਛ ਭੀ ਹੋ.. ਭਲੇ ਹੀ ਸਚ ਭੀ ਨਾ ਕਹੂਂ, ਮਗਰ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਤਾ ਹੂਂ.. ਬਹੁਤ ਅਪਰਾਧਬੋਧ ਕੇ ਸਾਥ ਕਹ ਰਹਾ ਹੂਂ, ਆਪ ਗਲਤ ਥੇ.. ਲਗਭਗ ਬੀਸ-ਬਾਈਸ ਸਾਲ ਪਹਲੇ, ਡੁਮਰਾ ਵਾਲੇ ਘਰ ਮੇਂ, ਸੋਫੇ ਕੇ ਗਦ੍ਦੇ ਪਰ ਕਲਮ ਸੇ ਮੈਂਨੇ ਹੀ ਲਿਖਾ ਥਾ ਪਾਪਾ ਔਰ ਨਕਾਰ ਦਿਯਾ ਥਾ ਕੀ ਮੈਂਨੇ ਵਹ ਨਹੀਂ ਲਿਖਾ ਹੈ.. ਬਾਦ ਮੇਂ ਭੈਯਾ ਕੋ ਮੇਰੇ ਬਦਲੇ ਡਾਂਟ ਮਿਲੀ ਥੀ.. ਦੇਖਿਯੇ, ਆਪ ਯੇ ਭੀ ਭੂਲ ਗਏ ਹੈਂ ਨਾ? ਸ਼ਾਯਦ ਭੈਯਾ ਕੋ ਭੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋਗਾ.. ਸੌਰੀ ਭੈਯਾ!!

ਉਨ੍ਨੀਸ ਸੌ ਸਤਾਸੀ-ਅਠਾਸੀ ਕੀ ਬਾਤ ਹੋਗੀ ਸ਼ਾਯਦ, ਆਪਸੇ ਝੂਠ ਬੋਲ ਕਰ ਕੁਛ ਕੌਪੀ(ਨੋਟਬੁਕ) ਖਰੀਦਵਾਯਾ ਥਾ ਕਿ ਮੁਝੇ ਜਰੂਰਤ ਹੈ, ਔਰ ਉਸੇ ਅਪਨੇ ਮਿਤ੍ਰ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੋ ਦੇ ਦਿਯਾ ਥਾ, ਜਿਸਕੇ ਪਾਸ ਕੌਪੀ ਖਰੀਦਨੇ ਕੇ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਥੇ.. ਪਹਲੀ ਯਾ ਦੂਸਰੀ ਕਕ੍ਸ਼ਾ ਮੇਂ ਥਾ ਤਬ.. ਮੈਂ ਹਰ ਉਸ ਰਾਤ ਕੋ ਝੂਠ ਬੋਲਤਾ ਰਹਾ ਹੂਂ ਜਿਸ ਰਾਤ ਪੈਸੇ ਕੀ ਕਮੀ ਕੇ ਕਾਰਣ ਯਾ ਸਾਧਨੋਂ ਕੀ ਕਮੀ ਕੇ ਕਾਰਣ ਖਾਨਾ ਨਹੀਂ ਖਾਯਾ.. ਜਾਨਤਾ ਥਾ ਕਿ ਆਪਕੋ ਤਕਲੀਫ ਹੋਗੀ.. ਅਬ ਆਗੇ ਸੇ ਮੇਰੀ ਕਹੀ ਹਰ ਬਾਤ ਪਰ ਭਰੋਸਾ ਮਤ ਕੀਜਿਯੇਗਾ ਪਾਪਾ!! ਮੈਂ ਭੀ ਝੂਠ ਬੋਲ ਸਕਤਾ ਹੂਂ..

ਮੇਰੀ ਸਬਸੇ ਬਡ਼ੀ ਕਮਜੋਰੀ ਯਹੀ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਛ ਭੂਲਤਾ ਨਹੀਂ ਹੂਂ..

ਮੈਂ ਜਾਨਤਾ ਹੂਂ, ਆਪਕੇ ਤੀਨੋਂ ਬਚ੍ਚੋਂ ਮੇਂ ਸਬਸੇ ਨਾਲਾਯਕ ਔਰ ਨਕਾਰਾ ਸਂਤਾਨ ਹੂਂ ਮੈਂ.. ਰੇਸ਼ਮ ਕੀ ਚਾਦਰ ਮੇਂ ਟਾਟ ਕਾ ਪੈਬਂਦ ਸਾ.. ਮੈਂ ਭੀ ਅਪਨੀ ਜਿਂਦਗੀ ਕੀ ਏਕ ਤਿਹਾਈ ਸੇ ਅਧਿਕ ਉਮ੍ਰ ਗੁਜਾਰ ਚੁਕਾ ਹੂਂ, ਫਿਰ ਭੀ ਏਕ ਭੀ ਕ੍ਸ਼ਣ ਐਸਾ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਪਰ ਆਪ ਅਪਨੇ ਉਨ ਦੋਨੋਂ ਬਚ੍ਚੋਂ ਸੇ ਭੀ ਅਧਿਕ ਗਰ੍ਵ ਕਾ ਅਨੁਭਵ ਕਿਯੇ ਹੋਂਗੇ. ਇਨ ਸਬ ਕੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੈਂ ਜਾਨਤਾ ਹੂਂ, ਆਪ ਕਹੇਂ ਨਾ ਕਹੇਂ, ਆਪਨੇ ਸਬਸੇ ਅਧਿਕ ਪ੍ਯਾਰ ਮੁਝ ਪਰ ਹੀ ਲੁਟਾਯਾ ਹੈ.. ਕਈ ਲੋਗੋਂ ਸੇ ਸੁਨਾ ਹੈ ਕਿ ਬਚ੍ਚੋਂ ਮੇਂ ਜੋ ਸਬਸੇ ਮਜਬੂਤ ਹੋਤਾ ਹੈ ਉਸੇ ਬਾਪ ਕਾ ਪ੍ਯਾਰ ਅਧਿਕ ਮਿਲਤਾ ਹੈ ਔਰ ਜੋ ਕਮਜੋਰ ਉਸੇ ਮਾਂ ਕਾ, ਉਨਸੇ ਕੁਛ ਕਹਤਾ ਨਹੀਂ ਹੂਂ, ਜਮਾਨੇ ਸੇ ਬੇਮਤਲਬ ਕੀ ਬਾਤੋਂ ਪਰ ਬਹਸ ਕ੍ਯਾ ਕਰਨਾ? ਮਗਰ ਅਪਨੇ ਅਨੁਭਵ ਸੇ ਮੈਂ ਕਹ ਸਕਤਾ ਹੂਂ ਕੀ ਵੇ ਝੂਠ ਕਹਤੇ ਹੈਂ..

ਕੁਛ ਸਾਲ ਪਹਲੇ ਕਿਸੀ ਬਾਤ ਪਰ ਮੈਂਨੇ ਕਹਾ ਥਾ ਕਿ ਆਜ ਅਗਰ ਮੇਰੀ ਆਖਿਰੀ ਇਚ੍ਛਾ ਪੂਛੀ ਜਾਏ ਤੋ ਵਹ ਯਹੀ ਹੋਗੀ ਕੀ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾ ਮੁਝੇ ਏਕ ਬਾਰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲੇਂ.. ਸਾਲ-ਦਰ-ਸਾਲ ਬੀਤਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਆਜ ਭੀ ਇਸਮੇਂ ਕੋਈ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ ਆਯਾ ਹੈ ਪਾਪਾ!!

ਸਮਯ ਬੀਤਨੇ ਕੇ ਸਾਥ ਕੁਛ ਅਧਿਕ ਹੀ ਵਿਦ੍ਰੋਹੀ ਸ੍ਵਭਾਵ ਕਾ ਹੋਤਾ ਜਾ ਰਹਾ ਹੂਂ.. ਬਾਹਰੀ ਸਂਸਾਰ ਕੇ ਲਿਏ ਸ਼ਾਯਦ ਥੋਡ਼ਾ ਕਠੋਰ ਭੀ ਹੂਂ.. ਮਗਰ ਮੈਂ ਜਾਨਤਾ ਹੂਂ ਕੀ ਆਪਕੀ ਮੁਝੇ ਪਹਲੇ ਭੀ ਜਰੂਰਤ ਥੀ ਔਰ ਆਜ ਭੀ ਹੈ ਔਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇਗੀ.. ਆਠ ਸਾਲ ਸੇ ਅਧਿਕ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹੈਂ ਘਰ ਸੇ ਨਿਕਲੇ ਹੁਏ ਮੁਝੇ, ਐਸਾ ਲਗਤਾ ਹੈ ਜੈਸੇ ਬਡ਼ਾ ਹੋ ਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰ ਦਿਯਾ ਹੂਂ, ਆਪਲੋਗੋਂ ਨੇ ਐਸੇ ਹੀ ਛੋਡ਼ ਰਖਾ ਹੈ, ਕਭੀ ਦੇਖਨੇ ਭੀ ਨਹੀਂ ਆਤੇ ਹੈਂ ਕੀ ਵੋ ਬੇਟਾ ਜਿਸੇ ਪਲਕੋਂ ਪਰ ਬਿਠਾਏ ਰਖਤੇ ਥੇ, ਵੋ ਕੈਸੇ ਰਹ ਰਹਾ ਹੈ. ਅਪਨੀ ਜਿਂਦਗੀ ਕੈਸੇ ਜੀ ਰਹਾ ਹੈ? ਆਈ ਮਿਸ ਯੂ ਟੂ ਮਚ ਪਾਪਾ.. ਪ੍ਲੀਜ ਆ ਜਾਈਯੇ ਨਾ.. ਪ੍ਲੀਜ!!! ਐਸਾ ਕੌਨ ਸਾ ਜਰੂਰੀ ਕਾਮ ਹੈ ਆਪਕੇ ਲਿਏ ਜੋ ਮੁਝਸੇ ਅਧਿਕ ਮਹਤ੍ਵਪੂਰ੍ਣ ਹੈ!! ਬਸ ਏਕ ਬਾਰ ਆ ਜਾਈਯੇ ਨਾ..... ਪ੍ਲੀਜ!!!!!!!