ਉਸ ਦਿਨ ਸ਼ਾਂਤਿ ਕੇ ਸਰ ਮੇਂ ਤੇਜ਼ ਦਰ੍ਦ ਥਾ। ਸ਼ਾਯਦ ਗਰ੍ਮੀ ਕੀ ਵਜਹ ਸੇ। ਸ਼ਾਂਤਿ ਆਂਖ ਬਂਦ ਕਰਕੇ ਲੇਟੀ ਹੀ ਥੀ ਕਿ ਏਸ ਏਮ ਏਸ ਕੀ ਘਂਟੀ ਬਜੀ। ਲੇਟੇ-ਲੇਟੇ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ਕੀ ਖਿਡ਼ਕੀ ਪਰ ਦੇਖਾ- ਆਰਤੀ ਕਾ ਮੇਸੇਜ ਥਾ- ਉਸਕੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਸ਼ਾਂਤਿ ਕਾ ਮਨ ਦੋ ਮਿਨਟ ਤਕ ਉਸ ਕੇ ਦਰ੍ਦ ਸੇ ਭਰੇ ਸਰ ਔਰ ਹਾਥ ਮੇਂ ਪਕਡ਼ੇ ਫ਼ੋਨ ਕੇ ਬੀਚ ਝੂਲਤਾ ਰਹਾ। ਆਰਤੀ ਸ਼ਾਂਤਿ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਵਾਲੀ ਇਮਾਰਤ ਮੇਂ ਰਹਤੀ ਹੈ। ਉਸਕਾ ਬੇਟਾ ਪੀਯੂਸ਼, ਅਚਰਜ ਕੇ ਹੀ ਕ੍ਲਾਸ ਮੇਂ ਹੈ ਔਰ ਦੋਨੋਂ ਕੀ ਅਚ੍ਛੀ ਦੋਸ੍ਤੀ ਭੀ ਹੈ। ਦੋ-ਏਕ ਬਾਰ ਆਰਤੀ ਔਰ ਪਂਕਜ, ਸ਼ਾਂਤਿ ਕੇ ਘਰ ਆਏ ਹੈਂ ਔਰ ਦੋ-ਏਕ ਬਾਰ ਸ਼ਾਂਤਿ ਔਰ ਅਜਯ ਉਨਕੇ ਘਰ ਗਏ ਹੈਂ। ਆਰਤੀ ਕੀ ਮਾਂ ਔਰ ਪਿਤਾਜੀ ਸ਼ਾਂਤਿ ਕੀ ਇਮਾਰਤ ਕੇ ਦੂਸਰੇ ਵਿਂਗ ਮੇਂ ਰਹਤੇ ਥੇ। ਔਰ ਸ਼ਾਂਤਿ ਕਾ ਘਰ ਉਨਕੇ ਲਿਏ ਆਰਤੀ ਕੇ ਘਰ ਸੇ ਭੀ ਪਾਸ ਪਡ਼ਤਾ ਥਾ। ਮਗਰ ਉਨਕਾ ਕਹੀਂ ਆਨਾ-ਜਾਨਾ ਕਮ ਹੀ ਹੋਤਾ ਥਾ। ਆਂਟੀ ਕੋ ਵੈਸੇ ਭੀ ਗਠਿਯਾ ਥਾ ਔਰ ਚਲਨੇ-ਫਿਰਨੇ ਮੇਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੋਤੀ ਥੀ ਔਰ ਅਂਕਲ ਵੈਸੇ ਤੋ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਹੈਂ ਮਗਰ ਬਹੁਤ ਮਿਲਨਸਾਰ ਨਹੀਂ। ਨਮਸ੍ਤੇ ਕਰਨੇ ਪਰ ਮੁਸ੍ਕਰਾ ਕਰ ਜਵਾਬ ਜ਼ਰੂਰ ਦੇਤੇ ਹੈਂ ਪਰ ਉਸਸੇ ਜ਼੍ਯਾਦਾ ਨਜ਼ਦੀਕਿਯੋਂ ਕੀ ਕੋਈ ਦਿਲਚਸ੍ਪੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਤੇ। ਨ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕਾ ਹਾਲ ਪੂਛਤੇ, ਔਰ ਨ ਮੌਸਮ ਕੇ ਹਾਲ ਪਰ ਬਿਸੂਰਤੇ। ਬਸ ਆਂਟੀ ਕੇ ਬਗਲ ਮੇਂ ਖਡ਼ੇ ਹੋਕਰ ਉਨਕੀ ਬਾਤੋਂ ਕੇ ਖਤਮ ਹੋਨੇ ਕਾ ਇਨ੍ਤਜ਼ਾਰ ਕਰਤੇ। ਔਰ ਅਕ੍ਸਰ ਉਸ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਮੇਂ ਉਨਕੀ ਭਂਗਿਮਾ ਬਿਗਡ਼ ਸੀ ਜਾਤੀ। ਮਗਰ ਆਂਟੀ ਉਨਪਰ ਜ਼ਰਾ ਧ੍ਯਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਤੀ- ਵੋ ਸੂਚਨਾਓਂ ਕੇ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤ ਆਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੇ ਬਾਦ ਹੀ ਹਿਲਤੀਂ। ਵੈਸੇ ਭੀ ਉਨਕੀ ਹਡ੍ਡਿਯੋਂ ਕੋ ਹਿਲਨੇ ਮੇਂ ਤਕ਼੍ਲੀਫ਼ ਥੀ ਤੋ ਵੋ ਹਰ ਕ਼ਦਮ ਕਾ ਭਰਪੂਰ ਲਾਭ ਲੇਕਰ ਹੀ ਆਗੇ ਬਢ਼ਨਾ ਚਾਹਤੀਂ। ਅਂਕਲ ਬੇਚਾਰੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਯਦ ਕਿਸੀ ਭੀ ਆਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਕੀ ਤਰਹ ਚਲਨੇ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁਂਚਨੇ ਮੇਂ ਯਕ਼ੀਨ ਰਖਤੇ ਥੇ, ਉਤਨੀ ਦੇਰ ਕਸਮਸਾਤੇ ਰਹਤੇ। ਅਬ ਆਂਟੀ ਚਲੀ ਗਈਂ.. ਅਬ ਉਨ੍ਹੇ ਕਭੀ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪਡ਼ੇਗਾ- ਸ਼ਾਂਤਿ ਨੇ ਸੋਚਾ। ਸਰ ਦਰ੍ਦ ਸੇ ਬੋਝਿਲ ਹੋ ਰਹਾ ਥਾ। ਖਡ਼ੇ-ਖਡ਼ੇ ਉਸੇ ਉਠਾਏ ਰਖਨਾ ਭਾਰੀ ਪਡ਼ ਰਹਾ ਥਾ, ਇਸੀਲਿਏ ਸ਼ਾਂਤਿ ਲੇਟ ਗਈ ਥੀ। ਮਗਰ ਇਸ ਨਈ ਸੂਚਨਾ ਨ ਉਸਕਾ ਲੇਟੇ ਰਹਨਾ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ ਹੋ ਗਯਾ। ਉਸੇ ਆਰਤੀ ਕੇ ਪਾਸ ਜਾਨਾ ਹੀ ਹੋਗਾ- ਸੋਚਕਰ ਸ਼ਾਂਤਿ ਉਠ ਗਈ। ਪਹਲੇ ਅਜਯ ਕੋ ਮੇਸੇਜ ਕਿਯਾ, ਫਿਰ ਪਾਖੀ ਕੋ ਬਤਾਯਾ, ਔਰ ਨਿਕਲ ਪਡ਼ੀ।
ਘਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਜੂਤੇ-ਚਪ੍ਪਲੋਂ ਕੀ ਢੇਰੀ ਲਗੀ ਹੁਈ ਥੀ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲਾ ਥਾ। ਔਰ ਬਾਹਰ ਕੇ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਹੀ ਆਂਟੀ ਕਾ ਸ਼ਵ ਕਮਰੇ ਕੇ ਬੀਚੋ-ਬੀਚ ਰਖਾ ਥਾ। ਸ਼ਾਂਤਿ ਨੇ ਪਿਛਲੀ ਬਾਰ ਜਬ ਆਂਟੀ ਕੋ ਦੇਖਾ ਥਾ ਉਸਕੇ ਮੁਕ਼ਾਬਲੇ ਕਾਫ਼ੀ ਕਮ ਵਜਨ ਲਗ ਰਹਾ ਥਾ। ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਮੇਂ ਬਿਤਾਏ ਅਨ੍ਤਿਮ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਸ਼ਾਯਦ ਯੇ ਬਦਲਾਵ ਆਯਾ ਹੋਗਾ। ਸ਼ਾਂਤਿ ਕੀ ਨਜ਼ਰੇਂ ਆਰਤੀ ਕੋ ਖੋਜਨੇ ਲਗੀਂ। ਕੁਛ ਪਹਚਾਨੇ ਹੁਏ ਔਰ ਕੁਛ ਅਨਜਾਨ ਚੇਹਰੇ ਭੀ ਉਸ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਥੇ। ਸਬਕੇ ਚੇਹਰੇ ਗਮ੍ਭੀਰ ਔਰ ਉਦਾਸ। ਪਰ ਉਨਮੇਂ ਆਰਤੀ ਨਹੀਂ ਥੀ। ਆਂਟੀ ਕੇ ਸ਼ਵ ਕੇ ਸਾਥ ਉਨ ਅਨਜਾਨ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਖਡ਼ੇ ਰਹਨਾ ਸ਼ਾਂਤਿ ਕੋ ਅਜੀਬ ਸਾ ਲਗਨੇ ਲਗਾ। ਸ਼ਾਂਤਿ ਅਨ੍ਦਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਆਰਤੀ ਰਸੋਈ ਮੇਂ ਪਂਕਜ ਔਰ ਏਕ ਦੋ ਅਨ੍ਯ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਥੀ- ਦਾਹ-ਸਂਸ੍ਕਾਰ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਬਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਥੀ। ਕਬ ਹੋਗਾ, ਕੈਸੇ ਹੋਗਾ.. ਕਿਸ-ਕਿਸ ਕੋ ਖਬਰ ਹੋ ਗਈ, ਕੌਨ ਰਹ ਗਯਾ ਆਦਿ। ਜੈਸੇ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤਿ ਔਰ ਆਰਤੀ ਕੀ ਨਜ਼ਰੇਂ ਮਿਲੀਂ। ਦੋਨੋਂ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕ ਰੂਪ ਸੇ ਏਕ ਦੂਸਰੇ ਕੇ ਗਲੇ ਲਗ ਗਈਂ। ਸ਼ਾਂਤਿ ਨੇ ਆਰਤੀ ਕੀ ਪੀਠ ਪਰ ਏਕ-ਦੋ ਦਫ਼ੇ ਦਿਲਾਸਾ ਕੇ ਲਿਏ ਹਾਥ ਫੇਰਾ। ਆਰਤੀ ਨੇ ਭੀ ਹਲਕੇ ਸੇ ਸ਼ਾਂਤਿ ਕੀ ਪੀਠ ਥਪਥਪਾਈ.. ਕੁਛ ਪਲ ਵੇ ਇਸੀ ਮੁਦ੍ਰਾ ਮੇਂ ਰਹੇ ਔਰ ਫਿਰ ਅਲਗ ਹੋ ਗਏ। ਆਰਤੀ ਵਾਪਸ ਅਪਨੀ ਚਿਂਤਾਓ ਮੇਂ ਲੌਟ ਗਈ। ਸ਼ਾਂਤਿ ਕੋ ਏਕ ਪਲ ਕਾ ਅਵਕਾਸ਼ ਮਿਲਾ ਔਰ ਉਸੇ ਅਪਨਾ ਸਰਦਰ੍ਦ ਯਾਦ ਆਯਾ। ਵੋ ਵਹੀਂ ਥਾ, ਕਹੀਂ ਨਹੀਂ ਗਯਾ ਥਾ। ਉਸ ਸਰ ਦਰ੍ਦ ਕੀ ਉਪਸ੍ਥਿਤਿ ਮੇਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨੇ ਪਾਯਾ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤਿ ਕਾ ਆਰਤੀ ਕੋ ਦਿਲਾਸੇ ਕੇ ਲਿਏ ਗਲੇ ਲਗਾਨਾ ਏਕ ਔਪਚਾਰਿਕਤਾ ਥਾ- ਉਸਨੇ ਪਹਲੇ ਸੇ ਸੋਚਾ ਹੁਆ ਥਾ ਕਿ ਵੋ ਕ੍ਯਾ ਕਰੇਗੀ। ਆਂਟੀ ਕੀ ਮਰਤ੍ਯੁ ਦੁਖ ਕਾ ਮੌਕਾ ਥਾ ਮਗਰ ਤਕ਼ਲ੍ਲੁਫ਼ ਕਾ ਭੀ ਮੌਕ਼ਾ ਥਾ। ਸ਼ਾਂਤਿ ਕੋ ਦੁਖ ਹੈ ਪਰ ਇਤਨਾ ਭੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸੇ ਰੋਨਾ ਆ ਜਾਯ। ਔਰ ਆਰਤੀ ਕੇ ਦੁਖ ਮੇਂ ਸ਼ਰੀਕ਼ ਹੋਨਾ ਬਿਨਾ ਰੋਏ ਕੈਸੇ ਮੁਮਕਿਨ ਹੈ.. ਸ਼ਾਯਦ ਸਿਰ੍ਫ਼ ਉਸੇ ਗਲੇ ਲਗਾਕਰ ਔਰ ਪੀਠ ਥਪਥਪਾਨੇ ਕੀ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇਕਰ। ਲੇਕਿਨ ਅਪਨੀ ਔਪਚਾਰਿਕਤਾ ਕੇ ਅਲਾਵਾ ਉਸ ਗਲੇ ਲਗਨੇ ਮੇਂ ਸ਼ਾਂਤਿ ਕੋ ਆਰਤੀ ਕੀ ਭੀ ਔਪਚਾਰਿਕਤਾ ਕਾ ਏਹਸਾਸ ਹੁਆ। ਜੈਸੇ ਪਹਲੇ ਸੇ ਤਯ ਥਾ ਕਿ ਵੋ ਗਲੇ ਮਿਲੇਂਗੇ ਔਰ ਕੁਛ ਪਲ ਏਕ-ਦੂਸਰੇ ਕੀ ਪੀਠ ਸਹਲਾਕਰ ਅਲਗ ਹੋ ਜਾਏਂਗੇ। ਆਰਤੀ ਪਹਲੇ ਸੇ ਤੈਯਾਰ ਥੀ। ਸ਼ਾਂਤਿ ਨੇ ਆਰਤੀ ਕੇ ਚੇਹਰੇ ਕੋ ਦੇਖਾ- ਆਰਤੀ ਉਦਾਸ ਥੀ ਪਰ ਰੋ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਥੀ। ਉਸਕੇ ਹਾਵਭਾਵ ਸੇ ਲਗ ਰਹਾ ਥਾ ਕਿ ਜ਼ਿਮ੍ਮੇਦਾਰੀ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਥੀ। ਮਰਤ੍ਯੁ ਏਕ ਨਿਜੀ ਅਵਸਰ ਹੈ, ਮਰਨੇ ਵਾਲੇ ਕੇ ਲਿਏ ਔਰ ਉਸਕੇ ਕ਼ਰੀਬੀ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਲਿਏ। ਮਗਰ ਮਰਤ੍ਯੁ ਏਕ ਸਾਮਾਜਿਕ ਅਵਸਰ ਭੀ ਹੈ, ਜਹਾਂ ਦੋਸ੍ਤ, ਪਡ਼ੋਸੀ ਔਰ ਦੂਰ ਕੇ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੀ ਉਸ ਸਤ੍ਯ ਕੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਹੋਤੇ ਹੈਂ। ਉਸ ਵਕ਼੍ਤ ਆਰਤੀ ਕੋ ਦੇਖਤੇ ਹੁਏ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਕਿ ਉਸਕੇ ਲਿਏ ਆਂਟੀ ਕੀ ਮਰਤ੍ਯੁ ਕੋਈ ਨਿਜੀ ਅਵਸਰ ਥੀ। ਵੋ ਪੂਰੀ ਤਰਹ ਉਸਕੇ ਸਾਮਾਜਿਕ ਆਯਾਮ ਮੇਂ ਬਨੀ ਹੁਈ ਥੀ। ਤੋ ਫਿਰ ਆਂਟੀ ਕੀ ਮਰਤ੍ਯੁ ਕਾ ਆਰਤੀ ਪਰ ਨਿਜੀ ਤੌਰ ਪਰ ਕੋਈ ਫ਼ਰ੍ਕ਼ ਨਹੀਂ ਪਡ਼ਾ ਥਾ? ਐਸਾ ਕੈਸੇ ਸਮ੍ਭਵ ਥਾ!
ਰਸੋਈ ਮੇਂ ਭੀਡ਼ ਬਢ਼ਨੇ ਲਗੀ ਥੀ। ਸ਼ਾਂਤਿ ਪੀਛੇ ਹਟ ਆਈ। ਅਚਾਨਕ ਉਸਕੀ ਨਜ਼ਰ ਦੂਸਰੇ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਬਿਸ੍ਤਰ ਪਰ ਬੈਠੇ ਅਂਕਲ ਪਰ ਪਡ਼ੀ। ਅਂਕਲ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਏਕਦਮ ਅਕੇਲੇ ਥੇ ਔਰ ਵੋ ਉਸੀ ਓਰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਥੇ। ਸ਼ਾਂਤਿ ਕੋ ਏਕਾਏਕ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਯਾ ਕਿ ਵੋ ਕ੍ਯਾ ਕਰੇ? ਨਮਸ੍ਤੇ ਕਰੇ ਯਾ ਕੁਛ ਔਰ? ਸ਼ਾਂਤਿ ਨੇ ਅਪਨੇ ਆਪ ਕੋ ਆਰਤੀ ਕਾ ਸਾਮਨਾ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਤੋ ਤੈਯਾਰ ਕਿਯਾ ਥਾ, ਪਰ ਅਂਕਲ ਕੀ ਬਾਤ ਵੋ ਭੂਲ ਹੀ ਗਈ ਥੀ। ਔਰ ਇਸੀਲਿਏ ਉਨਸੇ ਕੈਸੇ ਮਿਲੇ ਮੇਂ ਕੁਛ ਭੀ ਸੂਝ ਨ ਪਾਨੇ ਕੀ ਸ੍ਥਿਤਿ ਮੇਂ ਸ਼ਾਂਤਿ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਸੇ ਹਟ ਗਈ।
ਅਂਕਲ ਅਕੇਲੇ ਕ੍ਯੋਂ ਥੇ? ਉਨਕੀ ਪਤ੍ਨੀ ਕੀ ਮਰਤ੍ਯੁ ਹੁਈ ਥੀ.. ਕੋਈ ਉਨਕੋ ਦਿਲਾਸਾ ਕ੍ਯੋਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹਾ? ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨੇ ਗ਼ੌਰ ਸੇ ਦੇਖਾ ਪੂਰੇ ਘਰ ਮੇਂ ਆਰਤੀ ਔਰ ਪਂਕਜ ਕੇ ਦੋਸ੍ਤ ਔਰ ਪਡ਼ੋਸੀ ਹੀ ਥੇ। ਅਂਕਲ ਕਾ ਏਕ ਭੀ ਦੋਸ੍ਤ ਵਹਾਂ ਨਹੀਂ ਥਾ? ਸ਼ਾਂਤਿ ਕੋ ਲਗਾ ਕਿ ਉਸੇ ਅਂਕਲ ਕੇ ਪਾਸ ਬੈਠਨਾ ਚਾਹਿਯੇ। ਵੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪਰ ਲੌਟ ਗਈ। ਅਂਕਲ ਨੇ ਵਾਪਸ ਉਸ ਕੀ ਓਰ ਦੇਖਾ। ਇਸ ਬਾਰ ਸ਼ਾਂਤਿ ਤੈਯਾਰ ਥੀ- ਉਸਨੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ਕਰ ਲੀ.. ਔਰ ਉਨਕੇ ਪਾਸ ਹੀ ਬੈਠ ਗਈ। ਪਰ ਉਸਕੇ ਪਾਸ ਕਹਨੇ ਕੋ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਥਾ। ਅਂਕਲ ਕੀ ਤਰਫ਼ ਸੀਧੇ ਦੇਖਨਾ ਭੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਥਾ। ਵੋ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਦੇਖਤੀ ਰਹੀ। ਬੀਚ-ਬੀਚ ਮੇਂ ਏਕ ਨਜ਼ਰ ਅਂਕਲ ਕੋ ਭੀ ਦੇਖ ਲੇਤੀ। ਅਂਕਲ ਭੀ ਰੋ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਥੇ। ਉਦਾਸ ਥੇ ਔਰ ਚੁਪ ਥੇ। ਜਿਸ ਬਿਸ੍ਤਰ ਪਰ ਵੋ ਬੈਠੇ ਥੇ ਉਸ ਪਰ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਜਾਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਆਂਟੀ ਭੀ ਸੋਯਾ ਕਰਤੀ ਹੋਂਗੀ। ਕਿਤਨੀ ਰਾਤੋਂ ਦੋਨੋਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਔਰ ਮਰਤ੍ਯੁ ਕੀ ਬਾਤੇ ਕੀ ਹੋਂਗੀ। ਅਚਾਨਕ ਸ਼ਾਂਤਿ ਕੋ ਏਹਸਾਸ ਹੁਆ ਕਿ ਕ੍ਯੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋ ਰਹੇ ਥੇ ਅਂਕਲ ਔਰ ਆਰਤੀ। ਆਂਟੀ ਕੀ ਮਰਤ੍ਯੁ ਕੇ ਪਹਲੇ ਹੀ ਉਨਕੀ ਬੀਮਾਰੀ ਕੇ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹੋਨੇ ਆਂਟੀ ਕੀ ਮਰਤ੍ਯੁ ਕੀ ਕਲ੍ਪਨਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੁ ਕਰ ਦਿਯਾ ਹੋਗਾ.. ਔਰ ਸ਼ਾਯਦ ਉਸਕਾ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਭੀ।
ਕੁਛ ਵਕ਼੍ਤ ਬੀਤ ਗਯਾ। ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਸ਼ਾਂਤਿ ਔਰ ਅਂਕਲ ਹੀ ਬਨੇ ਰਹੇ। ਅਂਕਲ ਕਾ ਕੋਈ ਦੋਸ੍ਤ ਤਬ ਭੀ ਨਹੀਂ ਆਯਾ ਥਾ। ਸ਼ਾਯਦ ਉਨਕਾ ਕੋਈ ਦੋਸ੍ਤ ਥਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਆਂਟੀ ਹੀ ਉਨਕੀ ਏਕਮਾਤ੍ਰ ਦੋਸ੍ਤ ਥੀਂ। ਅਂਕਲ ਔਰ ਦੁਨਿਯਾ ਕਾ ਜੋ ਭੀ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧ ਥਾ, ਆਂਟੀ ਕੇ ਜ਼ਰਿਯੇ ਥਾ। ਬਿਨਾ ਆਂਟੀ ਕੇ ਅਂਕਲ ਸ਼ਾਯਦ ਅਬ ਚਲਤੇ ਸਮਯ ਕਿਸੀ ਸੇ ਮਿਲਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕਹੀਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕੇਂਗੇ। ਕਿਸੀ ਕਾ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗੇ.. ਸੀਧੇ ਅਪਨੀ ਮਂਜ਼ਿਲ ਪਰ ਪਹੁਂਚ ਜਾਯੇਂਗੇ।
***
ਪਿਛਲੇ ਇਤਵਾਰ ਕੋ ਦੈਨਿਕ ਭਾਸ੍ਕਰ ਮੇਂ ਛਪੀ
