ਕਿਤਾਬੇਂ

ਕਿਤਾਬੇਂ

ਕਿਤਾਬੇਂ
ਰਂਗ ਬਿਰਂਗੀ
ਛੋਟੀ-ਬਡ਼ੀ
ਮੋਟੀ-ਪਤਲੀ
ਅਲਮਾਰੀ ਮੇਂ ਸੇ
ਹਰ ਪਲ ਝਾਂਕਤੀ ਹੈਂ।

ਫਿਰ ਆਕਰ ਪਾਸ ਮੇਰੇ
ਹਂਸਾਤੀ ਹੈਂ, ਰੁਲਾਤੀ ਹੈਂ
ਦੇਰ ਤਕ ਮੁਝਸੇ ਬਤਿਯਾਤੀ ਹੈਂ
ਜਬ ਛੋਡ਼ੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨਿਯਾ
ਤਬ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਨਿਭਾਤੀ ਹੈਂ।

"ਮਾਂ"
ਹਾਥ ਪਕਡ਼ਕਰ ਚਲਨਾ ਸਿਖਾਤੀ ਹੈ
"ਮੁਝੇ ਚਾਂਦ ਚਾਹਿਏ"
ਸਪਨੋ ਕੋ ਪਂਖ ਲਗਾਤੀ ਹੈ
"ਪੀਲੀ ਛਤਰੀ ਵਾਲੀ ਲਡ਼ਕੀ"
ਇਸ਼੍ਕ ਕੀ ਮਹਕ ਸੇ ਮਹਕਾਤੀ ਹੈ
"ਨਾਸ੍ਤਿਕ ਸ਼ਹੀਦ "
ਜੀਨੇ ਕਾ ਮਕਸਦ ਬਤਾਤੀ ਹੈ।


ਨੋਟ- ਆਜਕਲ ਸਾਥਿਯੋਂ ਕਿਨ੍ਹੀਂ ਕਾਰਣੋਂ ਸੇ ਬ੍ਲੋਗਜਗਤ ਪਰ ਜ੍ਯਾਦਾ ਸਮਯ ਨਹੀ ਦੇ ਪਾ ਰਹਾ ਹੂਂ। ਉਸਕੇ ਲਿਏ ਮਾਫੀ ਚਾਹੂਂਗਾ ਔਰ ਸਾਥ ਹੀ ਆਪ ਸਭੀ ਸਾਥਿਯੋਂ ਕੋ ਨਵਵਰ੍ਸ਼ ਕੀ ਢੇਰੋਂ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਏਂ ਦੇਨਾ ਚਾਹੂਂਗਾ।

ਅਮਿਤਾਭ ਜੀ ਔਰ ਸੁਸ਼ੀਲ ਕੀ ਜੁਗਲਬਂਦੀ ਕੀ ਮੁਮ੍ਬਈ

ਯੇ ਮੁਮ੍ਬਈ ਹੈਂ ਮੇਰੇ ਯਾਰ

ਦੇਖ ਰਹਾ ਹੂਂ
ਰੇਲ ਕੀ ਪਟਰਿਯੋਂ ਪਰ
ਤਾਰਕੋਲ ਕੀ ਸਡ਼ਕੋ ਪਰ
ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਭਾਗਤੇ-ਦੋਡ਼ਤੇ ਹੁਏ।
ਹਵਾ ਗਾਤੀ ਨਹੀਂ ਇਨਕੀ ਸਾਂਸੋਂ ਮੇਂ
ਹਂਸੀ ਨਾਚਤੀ ਨਹੀਂ ਇਨਕੇ ਚੇਹਰੋਂ ਪਰ।
ਰੇਲ ਮੇਂ ਬੈਠੀ ਲਡ਼ਕੀ ਕੀ ਲਟੇ ਹਵਾ ਮੇਂ ਲਹਰਾ ਰਹੀ
ਆਂਖੇ ਉਸਕੀ ਨੀਂਦ ਕੀ ਥਾਪ ਪਰ ਝਪਕ-ਝਪਕ ਜਾ ਰਹੀ।
ਦੋ ਪਂਕ੍ਸ਼ੀ ਢੂਢ਼ ਰਹੇ ਏਕ ਛੋਟਾ ਸਾ ਆਸ਼ਿਯਾਨਾ
ਪਰ ਮਿਲਤਾ ਨਹੀਂ ਫੁਟਪਾਥ ਕਾ ਭੀ ਆਸਰਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰ ਕਿਨਾਰੇ ਗੁਮਸੁਮ ਬੈਠਾ ਏਕ ਬੁਜੁਰ੍ਗ ਦਂਪਤਿ
ਸਮੁਦ੍ਰ ਕੀ ਲਹਰੋਂ ਮੇਂ ਅਪਨੇ ਅਤੀਤ ਕੋ ਢੂਢ਼ ਰਹਾ।
ਨਾ ਜਾਨੇ ਯੇ ਲੋਗ ਜੀਵਨ ਕਾ ਕੌਨ ਸਾ ਸੂਤ੍ਰ ਅਪਨਾਤੇ ਹੈਂ?
ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ ਹਾਲਤੋਂ ਮੇਂ ਭੀ ਜੀਨੇ ਕੀ ਲੌ ਜਲਾਤੇ ਜਾਤੇ ਹੈਂ।

ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੋਂ ਸਂਯੋਗ ਕਾ ਧਾਗਾ ਨੀਲੀ ਛਤਰੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਐਸਾ ਬੁਨਾ ਜੋ ਅਮਿਤਾਭ ਜੀ ਸੇ ਜਾਕਰ ਮਿਲਾ। ਵਹਾਂ ਸੇ ਆਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਯੇ ਤੁਕਬਂਦੀ ਬਨੀ। ਜਿਸ ਪਰ ਅਮਿਤਾਭ ਜੀ ਨੇ ਅਪਨੀ ਉਂਗਲਿਯੋਂ ਕਾ ਜਾਦੂ ਚਲਾ ਦਿਯਾ। ਔਰ ਊਪਰ ਵਾਲਾ ਸ੍ਕੇਚ ਬਨਾ ਡਾਲਾ। ਔਰ ਐਸੇ ਯੇ ਜੁਗਲਬਂਦੀ ਬਨ ਗਈ। ਵੈਸੇ ਮੇਰੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਅਮਿਤਾਭ ਜੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਇਸ ਮੁਮ੍ਬਈ ਯਾਤ੍ਰਾ ਪਰ ਏਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਨ੍ਦਰ ਪੋਸ੍ਟ ਲਿਖਕਰ, ਅਪਨੇ ਬ੍ਲੋਗ ਪਰ ਛਾਪ ਡਾਲੀ। ਜਿਸਕਾ ਸ਼ੀਰ੍ਸ਼ਕ ਕੁਛ ਯੂਂ ਥਾ। "ਸੁਸ਼ੀਲ ਜੀ ਕੀ ਅਮਿਤਾਭ ਯਾਤ੍ਰਾ" ਇਸ ਪੋਸ੍ਟ ਕੋ ਪਢ਼ਕਰ ਉਧਰ ਭੀ ਘੂਮ ਆਈਏ।

ਨੋਟ- ਊਪਰ ਦਿਯੇ ਸ੍ਕੈਚ ਕੋ ਸਹੀ ਰੁਪ ਸੇ ਦੇਖਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਉਸ ਪਰ ਕ੍ਲੀਕ ਕਰੇਂ।

ਜਿਂਦਗੀ ਕੇ ਰਂਗ- ਨੀਰਜ ਜੀ ਕੇ ਸਂਗ

ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਕਾ ਰਂਗ- ਉਂਗਲੀ ਕਾ ਦਰ੍ਦ
ਬਚਪਨ ਕੇ ਕਿਤਨੇ ਅਚ੍ਛੇ ਹੋਤੇ ਹੈਂ। ਇਨ ਪਂਕ੍ਤਿਯੋਂ ਕੋ ਪਢ਼ਤੇ ਸਮਯ ਹਮ ਕੇਵਲ ਬਚਪਨ ਕੀ ਸ਼ਰਾਰਤੋਂ ਕੋ ਹੀ ਯਾਦ ਰਖਤੇ ਹੈਂ, ਸਂਘਰ੍ਸ਼ੋਂ ਕੋ ਭੂਲ ਜਾਤੇ ਹੈਂ। ਮੇਰਾ ਬਚਪਨ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕਮ, ਸਂਘਰ੍ਸ਼ੋਂ ਮੇਂ ਜ੍ਯਾਦਾ ਬੀਤਾ ਹੈ। ਪਿਤਾਜੀ ਉਨ ਦਿਨੋਂ ਟ੍ਰਕ ਚਲਾਯਾ ਕਰਤੇ ਥੇ। ਮਹੀਨੇ-ਡੇਢ਼ ਮਹੀਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਨਹੀਂ ਲੌਟਤੇ ਥੇ। ਦੋ - ਚਾਰ ਦਿਨ ਰੁਕਕਰ ਫਿਰ ਚਲੇ ਜਾਤੇ ਥੇ। ਘਰ ਪਰ ਰਹਤੇ ਥੇ ਹਮ ਦੋਨੋਂ ਭਾਈ ਔਰ ਮਮ੍ਮੀ। ਗਾਂਵ ਕੇ ਬਾਹਰੀ ਹਿਸ੍ਸੇ ਮੇਂ ਖੇਤੋਂ ਕੋ ਛੂਤਾ ਹੁਆ ਹਮਾਰਾ ਘਰ ਹੈ। ਘਰ ਕਾ ਖੂਂਟਾ ਕਭੀ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਾ। ਪ੍ਰਾਈਮਰੀ ਸ੍ਕੂਲ ਮੇਂ ਪਢ਼ਤੇ ਥੇ। ਘਰ ਕਾ ਔਰ ਖੇਤੋਂ ਕਾ ਸਾਰਾ ਕਾਮ ਹਮ ਤੀਨੋਂ ਹੀ ਕਰਤੇ ਥੇ। ਦਿਨ ਕਬ ਗੁਜਰ ਜਾਤਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀ ਚਲਤਾ ਥਾ ਕਾਮ ਕਰਤੇ ਹੁਏ। ਹਮਾਰੇ ਘਰ ਮੇਂ ਹਾਥ ਸੇ ਚਲਾਨੇ ਵਾਲੀ ਚਾਰਾ ਕਾਟਨੇ ਕੀ ਮਸ਼ੀਨ (ਗਂਡਾਸਾ) ਲਗੀ ਥੀ। ਦੋਨੋਂ ਭਾਇਯੋਂ ਮੇਂ ਸੇ ਏਕ ਮਸ਼ੀਨ ਮੇਂ ਚਾਰਾ ਲਗਾਤਾ ਥਾ ਔਰ ਮਮ੍ਮੀ ਉਸੇ ਘੁਮਾਕਰ ਚਾਰਾ ਕਾਟਤੀ ਥੀਂ। ਏਕ ਦਿਨ ਗਲਤੀ ਸੇ ਮੈਂਨੇ ਜ੍ਯਾਦਾ ਚਾਰਾ ਲਗਾ ਦਿਯਾ। ਮਮ੍ਮੀ ਮੇਂ ਇਤਨੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਥੀ ਕਿ ਉਸੇ ਕਾਟ ਦੇਂ। ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਕਹਾ -"ਬੇਟੇ, ਜ੍ਯਾਦਾ ਚਾਰਾ ਲਗ ਗਯਾ ਹੈ। ਆ, ਜਰਾ ਹਾਥ ਲਗਾ ਦੇਨਾ।" ਉਸ ਦਿਨ ਨਨ੍ਹੇ ਹਾਥੋਂ ਨੇ ਪਹਲੀ ਬਾਰ ਮਸ਼ੀਨ ਕਾ ਹਤ੍ਥਾ ਪਕਡਾ ਥਾ। ਜੈਸੇ ਹੀ ਘੁਮਾਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਿਯਾ, ਅਚਾਨਕ ਹਾਥ ਫਿਸਲ ਗਯਾ ਔਰ ਹਥੇਲੀ ਸੀਧੇ ਗਂਡਾਸੇ ਪਰ ਜਾ ਲਗੀ। ਅਭੀ ਤਕ ਮਸ਼ੀਨ ਘੂਮ ਹੀ ਰਹੀ ਥੀ ਕਿ ਬਾਏਂ ਹਾਥ ਕੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਮਸ਼ੀਨ ਮੇਂ ਜਾ ਫਂਸੀ ਔਰ ਤੁਂਰਤ ਹੀ ਕਟ ਗਯੀ। ਮੁਝੇ ਉਸ ਸਮਯ ਤੋ ਦਰ੍ਦ ਭੀ ਨਹੀਂ ਹੁਆ। ਆਧੀ ਉਂਗਲੀ ਕਟਕਰ ਨੀਚੇ ਕਟੇ ਪਡ਼ੇ ਚਾਰੇ ਮੇਂ ਗਿਰਕਰ ਖੋ ਗਯੀ। ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਤੁਂਰਤ ਹੀ ਕਹਾ," ਹੇ ਭਗਵਾਨ੍! ਮੇਰਾ ਲਾਲ!!" ਕਹਤੇ ਹੁਏ ਆਧੀ ਉਂਗਲੀ ਢੂਂਢੀ। ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਇਸ ਘੋਰ ਸਂਕਟ ਮੇਂ ਭੀ ਧੈਰ੍ਯ ਵ ਹਿਮ੍ਮਤ ਬਨਾਯੇ ਰਖੀ। ਮੇਰੀ ਉਂਗਲੀ ਸੇ ਤੋ ਖੂਨ ਨਿਕਲ ਹੀ ਰਹਾ ਥਾ। ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਨਲ ਪਰ ਲੇ ਜਾਕਰ ਦੋਨੋਂ ਉਂਗਲਿਯਾਂ ਧੋਯੀਂ- ਮੇਰੀ ਆਧੀ ਬਚੀ ਉਂਗਲੀ ਭੀ ਔਰ ਆਧੀ ਕਟੀ ਉਂਗਲੀ ਭੀ। ਉਨ੍ਹੇਂ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨ ਮਿਲਾਕਰ ਏਕ ਕਪਡੇ ਸੇ ਬਾਂਧ ਦਿਯਾ ਔਰ ਗੋਦ ਮੇਂ ਉਠਾਕਰ ਗਾਂਵ ਕੇ ਏਕਮਾਤ੍ਰ ਡੌਕ੍ਟਰ ਕੇ ਪਾਸ ਲੇ ਗਯੀਂ। ਡੌਕ੍ਟਰ ਨੇ ਦਵਾਈ-ਪਟ੍ਟੀ ਕੀ। ਹਡ੍ਡੀ ਨਰਮ ਹੋਨੇ ਕੀ ਵਜਹ ਸੇ ਉਂਗਲੀ ਜੁਡ਼ ਗਯੀ। ਆਜ ਯਹ ਬਾਕੀ ਸਭੀ ਉਂਗਲਿਯੋਂ ਕੀ ਤਰਹ ਹੀ ਕਾਮ ਕਰਤੀ ਹੈ। ਹਾਂ, ਕਟੇ ਕਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਰੂਰ ਅਭੀ ਭੀ ਹੈ। ਜਾਡੋਂ ਮੇਂ ਕਭੀ-ਕਭੀ ਇਸਮੇਂ ਦਰ੍ਦ ਭੀ ਹੋਨੇ ਲਗਤਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ ਦਿਨੋਂ ਕੇ ਸਂਘਰ੍ਸ਼ੋਂ ਵ ਪਰਿਸ੍ਥਿਤਿਯੋਂ ਕੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾ ਜਾਤਾ ਹੈ।।


ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕਾ ਰਂਗ- ਸੁਖ-ਦੁਖ ਕੀ ਝੋਲੀ
ਹਰ ਯਾਤ੍ਰੀ ਕੋ ਅਪਨੀ ਝੋਲੀ ਖੋਲਕਰ ਯਾਤ੍ਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹਿਏ, ਜੋ ਨ ਮਿਲੇ ਉਸਕਾ ਦੁਖ ਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਿਲੇ ਉਸੇ ਸਮੇਟਕਰ ਹੀ ਅਪਨੇ ਭਾਗ੍ਯ ਕੀ ਸਰਾਹਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹਿਏ। ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਸੁਖ ਕਾ ਅਭਾਵ ਕਭੀ ਦੁਖ ਕਾ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ ਬਨਤਾ, ਉਲਟੇ ਏਕ ਨਏ, ਅਪਰਿਚਿਤ ਸੁਖ ਕੋ ਜਨ੍ਮ ਦੇਤਾ ਹੈ। -ਨਿਰ੍ਮਲ ਵਰ੍ਮਾ, ਚੀਡੋਂ ਪਰ ਚਾਂਦਨੀ

ਹਂਸੀ ਕਾ ਰਂਗ- ਨਾ ਸੋਐਂਗੇ ਨਾ ਸੋਨੇ ਦੇਂਗੇ

ਮੈਂ ਔਰ ਮੇਰਾ ਦੋਸ੍ਤ ਅਮਿਤ ਸਾਥ-ਸਾਥ ਹੀ ਰਹਤੇ ਹੈਂ। ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਏਕ ਹੀ ਫੋਲ੍ਡਿਂਗ ਹੈ, ਇਸਲਿਏ ਹਮਮੇ ਸੇ ਏਕ ਕੋ ਨੀਚੇ ਫਰ੍ਸ਼ ਪਰ ਹੀ ਬਿਸ੍ਤਰ ਲਗਾਨਾ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਅਮਿਤ ਤੋ ਫੋਲ੍ਡਿਂਗ ਪਰ ਸੋ ਰਹਾ ਥਾ ਔਰ ਮੈਂ ਨੀਚੇ ਪਡ਼ਾ ਹੁਆ ਥਾ। ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ ਤੋ ਏਕ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੂਝੀ ਔਰ ਮੈਂਨੇ ਅਮਿਤ ਕਾ ਮੋਬਾਇਲ ਉਠਾ ਲਿਯਾ। ਦੇਖਾ ਕਿ ਇਸਨੇ ਕੌਨ ਸੀ ਰਿਂਗ ਟੋਨ ਲਗਾ ਰਖੀ ਹੈ- "ਆਨੇ ਸੇ ਉਸਕੇ ਆਯੇ ਬਹਾਰ, ਜਾਨੇ ਸੇ ਉਸਕੇ ਜਾਏ ਬਹਾਰ।" ਅਲਾਰ੍ਮ ਕਿਤਨੇ ਬਜੇ ਕਾ ਲਗਾ ਰਖਾ ਹੈ- ਸੁਬਹ ਸਾਤ ਬਜੇ ਕਾ। ਤਭੀ ਮੈਂਨੇ ਸੁਬਹ ਤੀਨ ਬਜੇ ਕਾ 'ਰਿਮਾਇਂਡਰ' ਭੀ ਲਗਾ ਦਿਯਾ। ਏਕ ਦੂਸਰਾ ਰਿਮਾਇਂਡਰ ਲਗਾਯਾ ਆਧੇ ਘਂਟੇ ਬਾਦ ਕਾ ਯਾਨੀ ਸਾਢੇ ਤੀਨ ਬਜੇ ਕਾ, ਤੀਸਰਾ ਰਿਮਾਇਂਡਰ ਚਾਰ ਬਜੇ ਕਾ, ਚੌਥਾ ਸਾਢੇ ਚਾਰ ਕਾ ਔਰ ਪਾਂਚਵਾਂ ਪਾਂਚ ਬਜੇ ਕਾ.................। ਸਭੀ ਕੀ ਟੋਨ ਭੀ ਰਿਂਗਟੋਨ ਵਾਲੀ ਹੀ ਸੇਟ ਕੀ- ਆਨੇ ਸੇ ਉਸਕੇ ਆਯੇ ਬਹਾਰ। ਫੋਨ ਉਸਕੇ ਕਾਨ ਕੇ ਪਾਸ ਰਖਕਰ ਸੋ ਗਯਾ। ਤੀਨ ਬਜੇ ਗਾਨਾ ਸੁਨਕਰ ਮੇਰੀ ਆਂਖ ਖੁਲੀ। ਅਮਿਤ ਕੁਨਮੁਨਾਯਾ ਔਰ ਫੋਨ 'ਕਾਟ' ਦਿਯਾ। ਸਾਢੇ ਤੀਨ ਬਜੇ ਭੀ ਗਾਨਾ ਬਜਾ ਔਰ ਅਮਿਤ ਨੇ ਇਸੇ ਭੀ ਕਾਟ ਦਿਯਾ। ਚਾਰ ਬਜੇ ਫਿਰ ਬਜਾ। ਅਮਿਤ ਬਡਬਡਾਯਾ -"ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੌਨ ਮਰ ਰਹਾ ਹੈ ਇਤਨੀ ਰਾਤ ਕੋ?" ਇਸ ਬਾਰ ਫੋਨ 'ਰਿਸੀਵ' ਕਰ ਲਿਯਾ ਔਰ ਬੋਲਾ -"ਹੇਲੋ, ਹਾਂ ਜੀ ਕੌਨ?...ਕੌਨ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹੈਂ ਆਪ?... ਅਬੇ ਚੁਪ ਕ੍ਯੋਂ ਹੈ? ... ਅਗਰ ਤੁਝੇ ਬਾਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਤੋ ਫੋਨ ਕ੍ਯੋਂ ਮਿਲਾਯਾ? ... ਕੁਤ੍ਤੇ ਕਮੀਨੇ ਅਬ ਫੋਨ ਮਤ ਕਰ ਦੇਨਾ। ਅਗਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ ਤੋ ਸੁਬਹ ਦਸ ਬਜੇ ਕੇ ਬਾਦ ਕਰਨਾ।" ਫਿਰ ਸਾਢੇ ਚਾਰ ਵਾਲਾ ਰਿਮਾਇਂਡਰ ਬਜਾ। ਇਸ ਬਾਰ ਤੋ ਉਸਨੇ 'ਸ੍ਵਿਚ ਔਫ਼' ਹੀ ਕਰ ਦਿਯਾ। ਸੁਬਹ ਕੋ ਜਬ ਮੈਂ ਸਾਢੇ ਸਾਤ ਬਜੇ ਉਠਾ ਤੋ ਦੇਖਾ ਕਿ ਫੋਨ ਕੋ ਹਾਥ ਮੇਂ ਲਿਏ ਕੁਛ ਚੇਕ ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ। ਬੋਲਾ -"ਯਾਰ ਨੀਰਜ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਫੋਨ ਮੇਂ ਕ੍ਯਾ ਗਡ਼ਬਡ਼ ਹੋ ਗਯੀ। ਸਾਲੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿਯਾ।"

"ਕ੍ਯੋਂ, ਕ੍ਯਾ ਹੋ ਗਯਾ?"

"ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਬਾਰਹ ਬਜਤੇ ਹੀ ਅਪਨੇ ਆਪ ਬਜਨੇ ਲਗਾ।"

"ਅਪਨੇ ਆਪ ਕੈਸੇ ਬਜ ਜਾਯੇਗਾ? ਕੋਈ ਫੋਨ ਕਰ ਰਹਾ ਹੋਗਾ।"

"ਮੈਂਨੇ ਭੀ ਤੋ ਯਹੀ ਸੋਚਾ ਥਾ ਕਿ ਕੋਈ ਫੋਨ ਕਰ ਰਹਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਅਬ ਚੇਕ ਕਿਯਾ ਹੈ। ਕਿਸੀ ਕੀ ਕੌਲ ਤੋ ਕ੍ਯਾ, ਮਿਸ੍ਡ ਕੌਲ ਤਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।"

"ਅਬੇ ਬਾਵਲੀ ਪੂਂਛ, ਕਹੀਂ ਤੂਨੇ ਬਾਰਹ ਬਜੇ ਕਾ ਅਲਾਰ੍ਮ ਤੋ ਨਹੀਂ ਭਰ ਦਿਯਾ ਥਾ?"

"ਨਹੀਂ ਯਾਰ, ਅਲਾਰ੍ਮ ਭੀ ਸਾਤ ਬਜੇ ਕਾ ਹੀ ਹੈ, ਯੇ ਦੇਖ। ਚਲ, ਅਲਾਰ੍ਮ ਭੀ ਹੋਤਾ ਤੋ ਏਕ ਬਾਰ ਹੀ ਤੋ ਬਜਤਾ। ਲੇਕਿਨ ਯਹ ਤੋ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਹੀ ਬਜਨੇ ਲਗਾ। ਆਖਿਰ ਮੇਂ ਸ੍ਵਿਚ ਔਫ਼ ਕਰਨਾ ਪਡ਼ਾ।"

"ਕਮਾਲ ਕਰ ਰਹਾ ਹੈ, ਇਤਨੀ ਬਾਰ ਬਜਾ, ਔਰ ਮੁਝੇ ਪਤਾ ਤਕ ਨਹੀਂ ਲਗਾ? ਕਿਸੀ ਔਰ ਕਾ ਬੇਵਕੂਫ ਬਨਾਨਾ।"

"ਤੁਝੇ ਕਹਾਂ ਪਤਾ ਚਲੇਗਾ। ਤੁਝੇ ਅਪਨੇ ਅਲਾਰ੍ਮ ਕਾ ਹੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਚਲਤਾ। ਆਜ ਸਾਰੀ ਨੀਂਦ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਯੀ। ਸੁਬਹ ਸਵੇਰੇ ਕੀ ਜੋ ਨੀਂਦ ਹੋਤੀ ਹੈ, ਸਾਲੇ ਨੇ ਸਾਰੀ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਦੀ।"

ਸੋਨੇ ਕੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਔਰ ਘੂਮਨੇ ਕੇ ਆਦੀ ਨੀਰਜ ਜੀ ਕੇ ਬ੍ਲੋਗ ਪਰ ਭੀ ਘੂਮ ਆਈਏ ਮੁਸਾਫਿਰ ਹੂਂ ਯਾਰੋਂ

ਜਿਂਦਗੀ ਕੇ ਰਂਗ-ਸੁਸ਼ੀਲ ਕੇ ਸਂਗ

ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਕਾ ਰਂਗ- “ਅਭੀ ਹਾਥ ਨਹੀ ਗਡ਼ੇ ਧਰਤੀ ਮੇਂ ਮੇਰੇ”

ਜਿਂਦਗੀ ਕੀ ਸ਼ੁਰੁਆਤ ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਰਂਗ ਸੇ ਹੀ ਹੋਤੀ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਕੇ ਰਂਗ ਜਿਂਦਗੀ ਮੇਂ ਆਤੇ ਜਾਤੇ ਰਹਤੇ ਹੈਂ। ਪਰ ਯੇ ਰਂਗ ਆਪਕੀ ਜਿਂਦਗੀ ਸੇ ਐਸਾ ਰਂਗ ਜਾਤਾ ਹੈ ਕਿ ਛੂਟਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਫੀਕਾ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ ਪਰ ਛੁਟਤਾ ਨਹੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਘਟਨਾ ਕੀ ਇਸ ਰਂਗ ਕੇ ਰੁਪ ਚਰ੍ਚਾ ਕਰ ਰਹਾ ਹੂਂ ਉਸਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾ ਮੁਝੇ ਕਿਸੀ ਚੀਜ ਕੇ ਲਿਏ ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਨਹੀ ਕਰਨਾ ਪਡ਼ਾ। ਬਾਤ ਉਨ ਦਿਨੋਂ ਕੀ ਹੈਂ। ਜਬ ਛੋਟੀ ਬਹਨ ਕੀ ਤਬੀਯਤ ਐਸੀ ਖਰਾਬ ਹੁਈ ਕਿ ਖਿਲਖਿਲਾਤੇ ਚੇਹਰੋਂ ਪਰ ਉਦਾਸੀ ਕਾ ਰਂਗਗ ਚਢ਼ ਗਯਾ ਥਾ। ਔਰ ਜਿਸ ਘਰ ਮੇਂ ਖੂਬ ਚਹਲ ਪਹਲ ਹੁਆ ਕਰਤੀ ਥੀ ਵੋ ਘਰ ਅਬ ਖਾਮੋਸ਼ ਸਾ ਰਹਨੇ ਲਗਾ ਥਾ। ਬਸੋਂ ਮੇਂ ਧਕ੍ਕੇ ਖਾਤੇ ਹੁਏ, ਸਰਕਾਰੀ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਕੀ ਲਮ੍ਬੀ ਲਾਈਨੋਂ ਮੇਂ ਘਂਟੋ ਖਡ਼ੇ ਰਹਕਰ ਅਪਨੀ ਬਾਰੀ ਕਾ ਇਂਤਜਾਰ ਕਰਨਾ। ਕਾਫੀ ਦਿਨ ਤੋ ਅਲਗ ਅਲਗ ਟੇਸ੍ਟੋਂ ਮੇਂ ਹੀ ਗੁਜਰ ਗਏ। ਬਸ ਚਂਦ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਏਕ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਬਹਨ ਏਕ ਲਕਡ਼ੀ ਸੀ ਬਨ ਗਈ ਥੀ। ਸਬ ਕੁਛ ਛੋਡ਼ਕਰ ਬਸ ਮੁਝੇ ਯਹੀ ਸੂਝਤਾ ਥਾ ਕੈਸੇ ਭੀ ਇਸੇ ਬਚਾਨਾ ਹੈ। ਤੀਨ ਮਹੀਨੋਂ ਕੇ ਬਾਦ ਏਕ ਟੇਸ੍ਟ ਕੀ ਰਿਪੋਰ੍ਟ ਆਈ ਜਿਸਸੇ ਬੀਮਾਰੀ ਔਰ ਦਵਾਈ ਕਾ ਪਤਾ ਚਲਾ। ਖੈਰ ਡਾਕ੍ਟਰ ਸਾਹਬ ਨੇ ਦਵਾਈ ਲਿਖ ਦੀ। ਜਬ ਦਵਾਈ ਲੇਨੇ ਗਏ ਤੋ ਪੈਰੋਂ ਕੇ ਨੀਚੇ ਕੀ ਜਮੀਨ ਖਿਸਕ ਗਈ। ਇਤਨੀ ਤੋ ਇਨਕਮ ਭੀ ਨਹੀ ਜਿਤਨੀ ਕੀ ਦਵਾਈਯ਼ਾਂ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਔਰ ਊਪਰ ਸੇ ਤਨਖਾ ਭੀ ਸਮਯ ਪਰ ਨਹੀ ਮਿਲਤੀ ਥੀ ਪਿਤਾਜੀ ਕੋ। ਮੁਝੇ ਯਾਦ ਹੈ ਜਿਸ ਦਿਨ ਤਨਖਾ ਮਿਲਤੀ ਥੀ ਪਿਤਾਜੀ ਕੋ ਉਸੀ ਦਿਨ ਆਤੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਹਾਥ ਮੇਂ ਤਨਖਾ ਰਖਕਰ ਕਹਤੇ ਥੇ "ਕਲ ਸੁਪਰ ਬਾਜਾਰ ਜਾਕਰ ਦਵਾ ਲੇ ਆਨਾ" ਖੈਰ ਦਵਾਈਯਾਂ ਚਲਤੀ ਰਹੀ। ਨੌਕਰੀ ਕਰ ਨਹੀ ਸਕਤਾ ਥਾ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਬਹੁਤ ਜਾਨਾ ਪਡ਼ਤਾ ਥਾ। ਦਿਮਾਗ ਮੇਂ ਆਯਾ ਕਿ ਟਯੂਸ਼ਨ ਪਢ਼ਾਯਾ ਜਾਏ ਔਰ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰ ਬਨਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਤੈਯਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹਿਏ। ਉਨ ਦਿਨੋਂ ਜਬ ਭੀ ਵਕ੍ਤ ਮਿਲਤਾ ਥਾ ਮੈਂ ਹਰਦਯਾਲ ਲਾਈਬ੍ਰੇਰੀ ਭੀ ਜਾਯਾ ਕਰਤਾ ਥਾ ਪੇਪਰੋਂ ਕੀ ਤੈਯਾਰੀ ਕੇ ਲਿਏ। ਉਸ ਵਕ੍ਤ ਸ਼ਾਯਦ ਮੈਂ ਬੀਕਾਮ ਕੀ ਆਖਿਰੀ ਸਾਲ ਕੀ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇ ਚੁਕਾ ਥਾ। ਸਮਝ ਨਹੀ ਆਤਾ ਥਾ ਜਬ ਸਾਰੀ ਤਨਖਾ ਦਵਾਈਯੋਂ ਔਰ ਦੂਸਰੇ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਕੇ ਖਰ੍ਚੋਂ ਮੇਂ ਚਲੀ ਜਾਤੀ ਹੈ ਤੋ ਘਰ ਕੈਸੇ ਚਲਤਾ ਹੈ। ਔਰ ਟਯੂਸ਼ਨ ਪਢ਼ਾਕਰ ਭੀ ਜ੍ਯਾਦਾ ਪੈਸੇ ਕਮਾ ਨਹੀ ਪਾਤਾ ਥਾ। ਇਸੀ ਬੀਚ ਮੁਝੇ ਏਕ ਛੋਟਾ ਲਡ਼ਕਾ ਮਿਲਾ ਜਿਸਨੇ ਮੁਝੇ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਕਾ ਪਾਠ ਪਢਾਯਾ ਵੋ ਭੀ ਉਸ ਵਕ੍ਤ ਜਬ ਪੈਸੇ ਕੀ ਖਾਤਿਰ ਮੇਰੇ ਭਟਕਨੇ ਕੀ ਗੁਂਜਾਈਸ਼ ਜ੍ਯਾਦਾ ਥੀ ਸਾਥ ਹੀ ਗਲਤ ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਰ ਭੀ ਜਾ ਸਕਤਾ ਥਾ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਪੈਸੋ ਕੀ ਬਹੁਤ ਜਰੁਰਤ ਥੀ। ਬਾਤ ਕੁਛ ਯੂਂ ਥੀ ਕਿ ਵਹ ਲਡ਼ਕਾ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਆਯਾ ਔਰ ਬੋਲਾ ਅਂਕਲ ਜੀ ਏਕ ਰੁੁਪਯਾ ਦੇ ਦੋ। ਭੂਖ ਲਗੀ ਹੈ ਬ੍ਰੇਡ ਖਾਊਂਗਾ। ਮੈਂਨੇ ਉਸੇ ਦੋ ਰੁਪਯੇ ਕਾ ਸਿਕ੍ਕਾ ਦੇ ਦਿਯਾ। ਫਿਰ ਵਹ ਬ੍ਰੇਡ ਲੇਕਰ ਆਯਾ ਔਰ ਮੁਝੇ ਇਕ ਰੁਪਯੇ ਕਾ ਸਿਕ੍ਕਾ ਵਾਪਿਸ ਦੇਕਰ ਚਲਾ ਗਯਾ। ਭੂਖ ਕੀ ਖਾਤਿਰ ਭੀ ਵਹ ਲਡ਼ਕਾ ਨਹੀ ਭਟਕਾ। ਔਰ ਮੁਝੇ ਜਿਂਦਗੀ ਕਾ ਏਕ ਨਯਾ ਪਾਠ ਔਰ ਏਕ ਨਯਾ ਰਂਗ ਦਿਖਾ ਗਯਾ। ਖੈਰ ਦਵਾਈ ਚਲਤੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਬਹਨ ਕੀ ਤਬੀਯਤ ਮੇਂ ਬਹੁਤ ਮਾਮੂਲੀ ਸੁਧਾਰ ਦਿਖ ਰਹਾ ਥਾ ਪਰ ਜੈਸੀ ਉਮ੍ਮੀਦ ਡਾਕ੍ਟਰ ਕੋ ਥੀ ਵੋ ਸੁਧਾਰ ਕਹੀਂ ਨਜਰ ਨਹੀ ਆ ਰਹਾ ਥਾ। ਡਾਕ੍ਟਰ ਕੇ ਪਾਸ ਦਵਾਈ ਬਦਲਨੇ ਕਾ ਚਾਰਾ ਭੀ ਨਹੀ ਥਾ। ਕੋਈ ਸਾਤ ਮਹੀਨੇ ਬਾਦ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨੀਚੇ ਪਡੀ ਏਕ ਗੋਲੀ ਪਰ ਪਡ਼ੀ ਜੋਕਿ ਬਹਨ ਕੇ ਸ੍ਕੂਲ ਬਸ੍ਤੇ ਕੇ ਪਾਸ ਥੀ। ਬਸ੍ਤੇ ਕੋ ਖੋਲਾ ਗਯਾ ਤੋ ਆਂਖੇ ਫਟੀ ਕੀ ਫਟੀ ਰਹ ਗਈ। ਉਸਕੇ ਅਂਦਰ ਕਾਫੀ ਗੋਲੀ ਔਰ ਕੇਪ੍ਸੂਲ ਰਖੇ ਹੁਏ ਥੇ। ਡਾਂਟ ਕਰ ਬਹਨ ਸੇ ਪੂਛਾ ਤੋ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕਿ ਵੋ ਹਮਾਰੇ ਸਾਮਨੇ ਏਕ ਹੀ ਗੋਲੀ ਕੋ ਖਾਤੀ ਥੀ ਬਾਕੀ ਗੋਲਿਯੋਂ ਕੋ ਨਹੀਂ। ਬਚੀ ਦਵਾਈਯੋਂ ਕੋ ਨਾਲੀ ਮੇਂ ਬਹਾ ਦੇਤੀ ਥੀ ਔਰ ਜਿਨਕੋ ਨਹੀ ਫੈਂਕ ਪਾਤੀ ਥੀ ਉਸੇ ਬਸ੍ਤੇ ਮੇਂ ਡਾਲ ਦੇਤੀ ਥੀ। ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਉਸੇ ਵੋ ਦਵਾਈਯਾਂ ਕਡ਼ਵੀ ਲਗਤੀ ਥੀ। ਅਜੀਬ ਸੀ ਹਾਲਤ ਹੋ ਗਈ ਥੀ ਹਮ ਸਬ ਕੀ। ਖਾਸਕਰ ਪਿਤਾਜੀ ਕੀ। ਸਾਰਾ ਪੈਸਾ ਪਾਨੀ ਮੇਂ ਚਲਾ ਗਯਾ। ਪਹਲੇ ਹੀ ਇਤਨਾ ਕਰ੍ਜ ਹੋ ਚੁਕਾ ਥਾ। ਮੈਂ ਸੋਚਨੇ ਲਗਾ ਅਬ ਆਗੇ ਕ੍ਯਾ ਹੋਗਾ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹਮ ਸਬ ਬੈਠੇ ਹੁਏ ਥੇ ਤਬ ਮੈਂਨੇ ਪਿਤਾਜੀ ਸੇ ਪੂਛਾ “ਅਬ ਕ੍ਯਾ ਹੋਗਾ ਪਾਪਾ?” ਉਨਕਾ ਜਵਾਬ ਏਕ ਲਾਈਨ ਮੇਂ ਆਯਾ “ਅਭੀ ਹਾਥ ਨਹੀ ਗਡ਼ੇ ਧਰਤੀ ਮੇਂ ਮੇਰੇ” ਔਰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਆਜ ਭੀ ਕੋਈ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਆਤੀ ਹੈ ਤੋ ਪਿਤਾਜੀ ਕੇ ਕਹੇ ਯੇ ਸ਼ਬ੍ਦ ਮੁਸੀਬਤੋਂ ਸੇ ਲਡ਼ਨੇ ਕਾ ਜ਼ਜ਼੍ਬਾ ਦੇ ਜਾਤੇ ਹੈ। ਬਾਦ ਮੇਂ ਡਾਕ੍ਟਰ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਯੇ ਹੀ ਦਵਾਈਯਾਂ ਚਲੇਗੀ ਉਤਨੇ ਹੀ ਦਿਨ। ਖੈਰ ਛੋਟੀ ਬਹਨ ਤਬ ਜੀ ਗਈ..............

ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕੇ ਰਂਗ- ਜੂਝੋਗੇ ਤੋ ਜੀਓਗੇ।

ਆਦਮੀ ਕੋ ਚਾਹਿਏ ਵਹ ਜੂਝੇ,

ਪਰਿਸ੍ਥਿਤਯੋਂ ਸੇ ਲਡ਼ੇ

ਏਕ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਟੂਟੇ, ਤੋ ਦੂਸਰੇ ਗਢ਼ੇ।

-ਅਜ੍ਞਾਤ

ਹਂਸੀ ਕਾ ਰਂਗ- ਬਂਦਰ ਕੀ ਪੂਛ

ਕਿਸ੍ਸਾ ਤਬ ਕਾ ਹੈ ਜਬ ਮੈਂ 12ਵੀ ਕ੍ਲਾਸ ਮੇਂ "ਧਨਪਤਮਲ ਬਿਰਮਾਨੀ ਸ੍ਕੂਲ ਰੁਪਨਗਰ" ਮੇਂ ਪਢ਼ਾ ਕਰਤਾ ਥਾ। ਬਾਤ ਦਿਵਾਲੀ ਕੇ ਦਿਨੋਂ ਕੇ ਬਾਦ ਕੀ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਕ੍ਲਾਸ ਕੋ ਦਿਵਾਲੀ ਸੇ ਪਹਲੇ ਸਜਾਯਾ ਗਯਾ ਥਾ। ਦਿਵਾਲੀ ਕੇ ਬਾਦ ਉਸੀ ਕ੍ਲਾਸ ਕੋ ਸਜਾਨੇ ਮੇਂ ਲਗੇ ਸਮਾਨ ਕੋ ਉਤਾਰਾ ਔਰ ਖਰਾਬ ਕਿਯਾ ਜਾ ਰਹਾ ਥਾ। ਮੈਂ ਜ੍ਯਾਦਾ ਕੁਛ ਨਾ ਕਰਕੇ ਰਂਗੀਨ ਕਾਗਜ ਕੇ ਰੀਬੀਨ ਤੋਡ਼ਕਰ ਛੁਟ੍ਟੀ ਹੋਨੇ ਪਰ ਚੁਪਕੇ ਸੇ ਦੋਸ੍ਤੋਂ ਕੇ ਪੀਛੇ ਪੇਂਟ ਮੇਂ ਲਗਾ ਦੇਤਾ ਥਾ ਔਰ ਮੈਂ ਗਲੇ ਮੇਂ ਹਾਥ ਡਾਲਕਰ ਬਸ ਸ੍ਟੇਂਡ ਤਕ ਲੇ ਜਾਤਾ ਥਾ। ਸ੍ਕੂਲ ਸੇ ਲੇਕਰ ਸ੍ਟੇਣ੍ਡ ਤਕ ਕੇ ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੇਂ ਜੋ ਭੀ ਦੇਖਤਾ ਵਹੀ ਹਂਸਤਾ। ਔਰ ਮੈਂ ਹਂਸੀ ਕੋ ਐਸੇ ਰੋਕ ਰਹਾ ਥਾ ਜੈਸੇ ਛੋਟੇ ਬਚ੍ਚੇ ਕੋ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕਰਨੇ ਸੇ ਰੋਕਤੇ ਹੈ। ਰੋਜ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਨ ਰਹਾ ਥਾ। ਪਰ ਏਕ ਦਿਨ ਕ੍ਯਾ ਦੇਖਤਾ ਹੂਂ। ਮੈਂ ਬਸ ਸ੍ਟੇਣ੍ਡ ਪਰ ਖਡ਼ਾ ਹੂਂ ਲਡ਼ਕਿਯਾਂ ਹਂਸ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਅਗਲ ਬਗਲ ਖਡ਼ੇ ਸਾਥੀ ਭੀ ਹਂਸ ਰਹੇ ਹੈ। ਮਾਮਲਾ ਸਮਝਤੇ ਦੇਰ ਨਹੀ ਲਗੀ, ਦੇਖਾ ਤੋ ਆਜ ਮੇਰੇ ਪੀਛੇ ਬਂਦਰ ਜੈਸੀ ਪੂਂਛ (ਕਾਗਜ ਕੇ ਰੀਬਨ) ਲਗੀ ਹੁਈ ਥੀ।

ਸਪਨੇ ਵਾਲੀ ਲੜਕੀ

ਸਪਨੇ ਵਾਲੀ "ਕਲ੍ਪਨਾ"

ਸਪਨੇ ਮੇਂ ਆਈ ਏਕ ਲੜਕੀ
ਅਨਦੇਖੀ ਸੀ
ਅਨਜਾਨੀ ਸੀ
ਪਰ ਲਗਤੀ ਥੀ
ਪਹਚਾਨੀ ਸੀ
ਬਤਲਾ ਰਹੀ ਥੀ
ਖਿਲਖਿਲਾ ਰਹੀ ਥੀ
ਜੀਨੇ ਕੀ ਆਰਜੂ ਜਗਾ ਰਹੀ ਥੀ
ਫੇਰ ਕਰ ਉਂਗਲਿਯਾਂ ਬਾਲੋਂ ਮੇਂ
ਖੂਬ ਸਾਰਾ ਦੁਲਾਰ ਲੁਟਾ ਰਹੀ ਥੀ
ਬੈਠਾਕਰ ਫਿਰ ਮੁਝੇ ਸਾਈਕਿਲ ਪਰ
ਮੇਰੇ ਸਪਨੋਂ ਕੋ ਪਂਖ ਲਗਾ ਰਹੀ ਥੀ
ਕੁਛ ਦੂਰ ਚਲੀ ਔਰ ਬੋਲੀ
ਚਲ ਸਾਥੀ ਐਸਾ ਕਰਤੇ ਹੈ
ਕਿਸੀ ਚੇਹਰੇ ਪਰ ਮੁਸ੍ਕਾਨ ਰਖਤੇ ਹੈ...........
ਬਹੁਤ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ
ਆਸਮਾਨ ਕੋ ਏਕ ਹੀ ਰਂਗ ਮੇਂ ਰਹਤੇ
ਆ ਅਪਨੇ ਸਪਨੋਂ ਕਾ ਰਂਗ ਉਸ ਪਰ ਰਂਗਤੇ ਹੈ.....
ਤਲਾਸ਼ਤਾ ਰਹਾ ਜਿਸੇ ਜਿਂਦਗੀ ਕੀ ਗਲਿਯੋਂ ਮੇਂ
ਨਾ ਜਾਨੇ ਕ੍ਯੂਂ?
ਵੋ ਸਪਨੋ ਕੇ ਚੌਰਾਹੋਂ ਪਰ
ਮੁਸ੍ਕਰਾਤੀ ਮਿਲਾ ਕਰਤੀ ਹੈ।

ਨੋਟ-ਊਪਰ ਦੀ ਹੁਈ ਸੁਂਦਰ ਫੋਟੋ ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਜੀ ਕੇ ਹਾਥੋਂ ਕਾ ਕਮਾਲ ਹੈ। ਆਪ ਉਨਕੀ ਲੇਖਨੀ ਔਰ ਪੇਂਟਿਗ੍ਸ ਕਾ ਆਨਂਦ ਲੇਨਾ ਚਾਹਤੇ ਹੈ ਤੋ http://vijendrasvij.blogspot.com/ ਪਰ ਚਟਕਾ ਲਗਾਕਰ ਲੇ ਸਕਤੇ ਹੈ। ਵਿਜ ਭਾਈ ਕਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਕ੍ਰਿਯਾ।

ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਜੀ, ਕ੍ਯਾ ਸਚਮੁਚ ਆਪ ਇਸ ਰਵਿਵਾਰ "ਕਾਗਦ ਕਾਰੇ" ਲੇਕਰ ਨਹੀ ਆਐਂਗੇ?

ਰਵਿਵਾਰ ਕੀ ਸੁਬਹ "ਕਾਗਦ ਕਾਰੇ" ਕਾ ਐਸੇ ਇਂਤਜਾਰ ਹੋਤਾ ਥਾ।

ਰਵਿਵਾਰ ਕੀ ਸੁਬਹ ਦੇਰ ਤਕ ਮੈਂ ਚਾਹਕਰ ਭੀ ਸੋ ਨਹੀ ਪਾਤਾ। ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਰਵਿਵਾਰ ਹੈ। ਔਰ ਕਿਸੀ ਚੀਜ ਕਾ ਇਂਤਜਾਰ ਹੈ। ਆਂਖ ਖੁਲਤੇ ਹੀ ਮੁਂਹ ਸੇ ਆਵਾਜ ਨਿਕਲਤੀ ਹੈ ਪੇਪਰ। ਨੀਚੇ ਸੇ ਕੋਈ ਪੇਪਰ ਲੇਕਰ ਆਤਾ। ਪਾਂਚ ਪੇਪਰੋਂ ਮੇਂ ਸੇ ਜਿਸ ਪੇਪਰ ਕੀ ਤਲਾਸ਼ ਹੈ ਉਸੇ ਸਬਸੇ ਪਹਲੇ ਨਿਕਾਲ ਸਂਪਾਦਕੀਯ ਪੇਜ ਖੋਲਤਾ ਹੂਂ। ਜਿਸ ਰਵਿਵਾਰ ਯਹ ਪੇਪਰ ਨਹੀ ਮਿਲਤਾ ਤੋ ਸੁਬਹ ਬਾਸੀ ਸੀ ਲਗਤੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬਸ ਏਕ ਆਵਾਜ ਨਿਕਲਤੀ ਹੈ "ਜੀਤੂ"(ਛੋਟਾ ਭਾਈ) ਵੋ ਪੇਪਰ ਕਹਾਂ ਹੈ।" ਨੀਚੇ ਸੇ ਹੀ ਆਵਾਜ ਆਤੀ ਹੈ "ਆਜ ਨਹੀ ਆਯਾ, ਪੇਪਰ ਵਾਲਾ ਕਹ ਰਹਾ ਥਾ ਕਿ ਆਜ ਯੇ ਪੇਪਰ ਨਹੀ ਆਯਾ।" (ਪੇਪਰ ਵਾਲਾ ਅਕ੍ਸਰ ਯਹ ਪੇਪਰ ਨਹੀ ਲਾਤਾ) ਮੈਂ ਬਿਸ੍ਤਰ ਸੇ ਨਿਕਲ ਪੜਤਾ ਹੂਂ। ਨਾ ਬਾਥਰੁਮ ਜਾਨੇ ਕੀ ਜਰੁਰਤ, ਨਾ ਹੀ ਟੂਥ ਬ੍ਰਸ਼ ਕਰਨੇ ਕੀ ਜਰੁਰਤ। ਔਰ ਨਾ ਹੀ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰਨੇ ਕੀ ਇਚ੍ਛਾ। ਬਸ ਏਕ ਹੀ ਕਾਮ ਕਿ ਯੇ ਪੇਪਰ ਕੈਸੇ ਲਾਯਾ ਜਾਏ। ਫਿਰ ਸੇ ਜੀਤੂ ਕੋ ਆਵਾਜ ਲਗਤੀ। ਔਰ ਵੋ ਪੈਰ ਪਟਕਤਾ ਹੁਆ ਆਤਾ ਹੈ ਔਰ ਪੈਸੇ ਲੇਕਰ ਪੇਪਰ ਲਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਬਾਈਕ ਸੇ ਨਿਕਲ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਅਕ੍ਸਰ ਘਰ ਮੇਂ ਚਰ੍ਚਾ ਰਹਤੀ ਹੈ ਕਿ ਐਸਾ ਕ੍ਯਾ ਹੈ ਇਸ ਪੇਪਰ ਮੇਂ ਜੋ ਹਮੇਂ ਧਕ੍ਕੇ ਖਾਨੇ ਪੜਤੇ ਹੈ। ਜਬ ਤਕ ਪੇਪਰ ਨਹੀ ਆਐਗਾ ਯੇ ਬੈਚੇਨ ਕ੍ਯੋਂ ਰਹਤਾ ਹੈ? ਥੋਡੀ ਦੇਰ ਬਾਦ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ ਫਿਰ ਸੇ ਗੂਂਜਤੀ ਹੈ "ਕ੍ਯਾ ਹੁਆ ਅਭੀ ਤਕ ਪੇਪਰ ਨਹੀ ਆਯਾ। ਕਿਤਨੀ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ। ਪੇਪਰ ਲੇਨੇ ਗਯਾ ਹੈ ਯਾ ਅਮੇਰਿਕਾ ਗਯਾ ਹੈ। ਕਲ ਸੇ ਇਸ ਪੇਪਰ ਵਾਲੇ ਕੋ ਬਦਲ ਦੋ, .... ਏਕ ਯਹੀ ਪੇਪਰ ਨਹੀ ਲਾਤਾ ਬਾਕੀ ਸਬ ਲੇ ਆਤਾ ਹੈ, ਨਹੀ ਚਾਹਿਏ ਮੁਝੇ ਐਸਾ ਪੇਪਰਵਾਲਾ.....................। ਫਿਰ ਘਰ ਕਾ ਏਕ ਸਦਸ੍ਯ ਕਹੇਗਾ ਕਿ "ਤਸਲ੍ਲੀ ਭੀ ਰਖਾ ਕਰੋ।" ਫਿਰ ਦੂਸਰਾ ਸਦਸ੍ਯ ਕਹੇਗਾ "ਪੇਪਰ ਪੇਪਰ ਪੇਪਰ..., ਪੇਪਰ ਹੋ ਗਏ ਯਾ ......."ਪਰ ਮਾਂ ਤੋ ਮਾਂ ਹੋਤੀ ਹੈ ਨਾ" ਆ ਗਈ ਅਪਨੇ ਬੜੇ ਬੇਟੇ ਕਾ ਪਕ੍ਸ਼ ਲੇਨੇ। ਔਰ ਬੋਲਨੇ ਲਗੇਗੀ "ਏਕ ਪੇਪਰ ਨਹੀ ਲਾ ਸਕਤੇ ਤੁਮ, ਮੈਂ ਤੋ ਅਨਪਢ ਠਹਰੀ, ਨਹੀ ਤੋ ਖੁਦ ਜਾਕਰ ਲੇ ਲਾਤੀ।" ਵੋ ਪੇਪਰ ਕੋਈ ਔਰ ਨਹੀ "ਜਨਸਤ੍ਤਾ" ਹੈ। ਔਰ ਉਸ ਪੇਪਰ ਕੇ ਜਿਸ ਕਾਲਮ ਕੋ ਪਢਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਮੈਂ ਸੁਬਹ ਸੁਬਹ ਬੈਚੇਨ ਰਹਤਾ ਹੂਂ ਵੋ ਕਾਲਮ ਹੈ "ਕਾਗਦ ਕਾਰੇ" ਬਾਕੀ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕਾਮ ਇਸਕੋ ਪਢਨੇ ਕੇ ਬਾਦ .................

ਆਜ ਕਾ ਦਿਨ

ਆਜ "ਜਨਸਤ੍ਤਾ" ਆਯਾ ਹੁਆ ਹੈ। ਪਰ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਜੀ ਕੇ ਜਾਨੇ ਕੀ ਖਬਰ ਸੁਬਹ ਕਿਸੀ ਸਮਾਚਾਰ ਚੈਨਲ ਸੇ ਮਿਲੀ। ਏਕਦਮ ਸੇ ਸ੍ਤਮ੍ਭ ਰਹ ਗਯਾ। ਔਰ ਏਕਟਕ ਟੀਵੀ ਕੋ ਦੇਖਤਾ ਰਹਾ। ਪਰ ਫਿਰ ਅਪਨੀ ਭਾਵਾਨਾਓਂ ਪਰ ਕਾਬੂ ਪਾਯਾ। ਨਾ ਜਾਨੇ ਕੈਸਾ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਥਾ ਮੇਰਾ ਔਰ ਉਨਕਾ। ਕਭੀ ਕਭੀ ਸੋਚਤਾ ਹੂਂ ਤੋ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਔਰ ਵਿਚਾਰੋਂ ਕਾ ਏਕ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਹੈ। ਏਕ ਭਾਵਨਾਤ੍ਮਕ ਰਿਸ਼੍ਤਾ। ਪਤਾ ਨਹੀ ਕਬ ਕੈਸੇ "ਕਾਗਦ ਕਾਰੇ" ਸੇ ਪਰਿਚਯ ਹੁਆ ਔਰ ਏਕ ਰਿਸ਼ਤੇਂ ਮੇਂ ਬਦਲ ਗਯਾ। ਉਨਕੇ ਲਿਖੇ "ਕਾਗਦ ਕਾਰੇ" ਕਭੀ ਹੋਂਸਲਾ ਦੇ ਜਾਤੇ, ਕਭੀ ਕੁਛ ਸੀਖਾ ਜਾਤੇ, ਕਭੀ ਅਨਦੇਖੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਕੋ ਦੇਖਾ ਜਾਤੇ, ਕਭੀ ਆਂਖੋ ਮੇਂ ਆਂਸ਼ੁ ਲੇ ਆਤੇ ਔਰ ਕਭੀ ਜੀਨੇ ਕਾ ਜਜ਼੍ਬਾ ਦੇ ਜਾਤੇ। ਉਨਕੇ ਲਿਖੇ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਸੇ ਮਿਟ੍ਟੀ ਕੀ ਖੂਸ਼ਬੂ ਆਤੀ ਹੈ। ਉਨਕਾ "ਅਪਨ" ਸ਼ਬ੍ਦ ਅਪਨਾ ਸਾ ਲਗਤਾ ਹੈ। ਉਨਕੀ ਖਰੀ ਖਰੀ ਬਾਤੋਂ ਊਂਚੇ ਓਹਦੋਂ ਪਰ ਬੈਠੇ ਲੋਗੋ ਕੀ ਜਮੀਨ ਕੋ ਹਿਲਾ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਪਤਾ ਨਹੀ ਉਨਕੇ ਲਿਖੇ ਕਿਤਨੇ ਲੇਖੋਂ ਕੀ ਕਟਿਂਗ ਆਜ ਭੀ ਫਾਈਲ ਮੇਂ ਲਗੀ ਹੁਈ ਹੈ। ਆਜ ਜਬ ਉਸ ਫਾਈਲ ਕੋ ਨਿਕਾਲਾ ਤੋ ਉਨਕੇ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਔਰ ਵਿਚਾਰੋਂ ਕੀ ਲਹਰੋਂ ਮੇਂ ਬਹਤਾ ਚਲਾ ਗਯਾ। ਕਈ ਬਾਰ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਜੀ ਸੇ ਆਮਨਾ ਸਾਮਨਾ ਪਰ ਕਭੀ ਬਾਤ ਨਹੀ ਹੁਈ। ਸੋਚ ਰਹਾ ਹੂਂ ਕਿ ਪਰਸੋ ਰਵਿਵਾਰ ਹੈ। ਕ੍ਯਾ ਸਚਮੁਚ "ਕਾਗਦ ਕਾਰੇ" ਨਹੀ ਆਐਗਾ? ਕ੍ਯਾ ਅਬ ਭੀ ਮੈਂ ਰਵਿਵਾਰ ਕੀ ਸੁਬਹ ਕਾ ਬੇਸਰ੍ਬੀ ਸੇ ਇਂਤਜਾਰ ਕਰੁਂਗਾ? ਉਸ ਬੈਚੇਨੀ ਕਾ ਅਬ ਕ੍ਯਾ ਹੋਗਾ? ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਜੀ ਅਬ ਕੌਨ ਹਰ ਰਵਿਵਾਰ ਸੁਬਹ ਮੇਰੇ ਸਂਗ ਬੈਠਕਰ ਚਾਯ ਪੀਐਗਾ। ਇਸ ਰਵਿਵਾਰ ਸੁਬਹ ਜਨਸਤ੍ਤਾ ਤੋ ਆਐਗਾ, ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਜੀ ਕ੍ਯਾ ਆਪ ਸਚਮੁਚ ਨਹੀ ਆਐਂਗੇ?...................................

ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਜੀ ਕੀ ਖਰੀ ਖਰੀ ਜਿਸਕੇ ਹਮ ਕਾਯਲ ਥੇ।

ਕਹਤੇ ਹੈ ਆਜ ਅਗਰ ਬਾਲਕੋ ਉਧੋਗ ਖੜਾ ਕਿਯਾ ਜਾਤਾ ਤੋ ਉਸਮੇਂ ਕਮ ਸੇ ਕਮ ਪਾਂਚ ਹਜਾਰ ਕਰੋੜ ਰੁਪਯ ਲਗਤੇ। ਬਾਲਕੋ ਕੇ ਇਕ੍ਯਾਵਨ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਤ ਸ਼ੇਯਰ ਯਾਨੀ ਉਸਕੋਂ ਚਲਾਨੇ ਕੀ ਮਿਲਕਿਯਤ ਔਰ ਉਸ ਪਰ ਨਿਯਂਤ੍ਰਣ ਸਾਢੇ ਪਾਂਚ ਸੌ ਕਰੋਡ ਰੁਪਯੋਂ ਮੇਂ ਸ੍ਟਾਰਲਾਇਟ ਕਂਪਨੀ ਕੋ ਸੌਂਪ ਦਿਯਾ ਗਯਾ। ਇਸ ਉਧੋਗ ਕੇ ਪਾਸ ਅਪਨੇ ਦੋ ਬਿਜਲੀ ਘਰ ਹੈ ਜਿਨਮੇਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕ ਪਾਂਚ ਸੌ ਕਰੋੜ ਕਾ ਮਾਨਾ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਵਿਨਿਵੇਸ਼ ਮਂਤ੍ਰੀ ਅਰੁਣ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਸਬ ਆਂਕੜੇ ਬਤਾਏ ਲੇਕਿਨ ਮਾਨਨੇ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਮਾਨਤੇ ਕਿ ਯਹ ਸੌਦਾ ਸਾਫ ਔਰ ਪਾਰਦਰ੍ਸ਼ੀ ਹੈ। ਛਤੀਸ਼ਗਢ ਕੇ ਮੁਖ੍ਯਮਂਤ੍ਰੀ ਨੇ ਆਰੋਪ ਲਗਾਯਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਧਾਨਮਂਤ੍ਰੀ ਨਿਵਾਸ ਕੇ ਏਕ ਅਸਂਵੈਧਾਨਿਕ ਸਤ੍ਤਾ ਕੇਂਦ੍ਰ ਨੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਰੁਪਯ ਇਸ ਸੌਦੇ ਮੇਂ ਲਿਏ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਅਰੁਣ ਸ਼ੌਰੀ ਇਸੇ ਬਕਵਾਸ ਬਤਾਤੇ ਹਹੈ। ਵੀਪੀ ਸਿਂਹ ਔਰ ਬੋਫਰ੍ਸ ਵੀਰ ਅਰੁਣ ਸ਼ੌਰੀ ਅਬ ਤਕ ਨਹੀਂ ਬਤਾ ਸਕੇ ਕਿ ਵੇ ਚੌਂਸਠ ਕਰੋੜ ਕਿਸਨੇ ਖਾਏ? ਪਂਦ੍ਰਹ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਲੇਕਿਨ ਬਾਲਕੋ ਕੇ ਸੌਦੇ ਮੇਂ ਕੋਈ ਗਡਬਡ ਵੇ ਨਹੀ ਦੇਖਤੇ। ਅਰੁਣ ਸ਼ੌਰੀ ਜਬ ਪਤ੍ਰਕਾਰ ਹੁਆ ਕਰਤੇ ਥੇ ਤੋ ਗਾਂਧੀ ਕੇ ਲਂਬੇ-ਲਂਬੇ ਉਦ੍ਧਰਣ ਦੇ-ਦੇਕਰ ਰਾਜਨੇਤਾਓਂ ਕੋ ਕੋੜੇ ਮਾਰਾ ਕਰਤੇ ਥੇ। ਕ੍ਯਾ ਬਾਲਕੋ ਸ੍ਟਰਲਾਇਟ ਕਂਪਨੀ ਕੋ ਇਸਲਿਏ ਸੌਂਪਾ ਗਯਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਕੇ ਮਾਲਿਕ ਨੇ ਗਾਂਧੀ ਕੇ ਟਰਸ੍ਟੀਸ਼ਿਪ ਸਿਦ੍ਧਾਂਤ ਕੋ ਮਾਨ ਲਿਯਾ ਹੈ? ਤਬ ਏਕ ਲੇਖ ਮੇਂ ਨੇਤਾਓਂ ਕੋ ਦੁਤਕਾਰਤੇ ਹੁਏ ਅਰੁਣ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਲਿਖਾ ਥਾ- ਕਾਕੇ ਯੇ ਥੂਕ ਕੇ ਚਾਟ ਜਾਏਂਗੇ। ਉਨਕੇ ਮੁਹਾਵਰੇ ਔਰ ਮਂਤਵ੍ਯ ਕੋ ਅਬ ਉਨ੍ਹੀਂ ਪਰ ਲਾਗੂ ਕਿਯਾ ਜਾਏ ਤੋ ਕਹਨਾ ਪੜੇਗਾ- ਕਾਕੇ, ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵ ਬੈਂਕ ਕੇ ਪਲੇ-ਪਨਪੇ ਏਡਮ ਸ੍ਮਿਥ ਕੇ ਸਪੂਤ ਹੈ। ਯੇ ਗਾਂਧੀ ਕੋ ਥੂਕ ਕਰ ਹੇਡਗੇਵਾਰ ਕੋ ਚਾਟ ਜਾਏਂਗੇ। ਬਾਲਕੋ, ਤੁਮ ਦੇਖਨਾ ਯੇ ਬੜੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਸੇ ਦੇਸ਼ ਕੋ ਬੇਚ ਖਾਏਂਗੇ।

ਨੋਟ- ਊਪਰ ਬਾਕ੍ਸ ਮੇਂ ਲਿਖਾ ਹੁਆ ਅਂਸ਼ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਜੀ ਕੇ ਏਕ ਲੇਖ ਸੇ ਲਿਯਾ ਗਯਾ ਹੈ ਜੋ ਜਨਸਤ੍ਤਾ ਮੇਂ ਛਪਾ ਥਾ। ਜਿਸਕੀ ਕਟਿਂਗ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਹੈ ਔਰ ਵਹਾਂ ਸੇ ਉਤਾਰਾ ਗਯਾ ਹੈ। ਇਸਲਿਏ "ਜਨਸਤ੍ਤਾ" ਪੇਪਰ ਕਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਿਯਾ। ਔਰ ਫੋਟੋ ਗੂਗਲ ਔਰ ਰਵਿਵਾਰ ਡਾਟ ਕਾਮ ਸੇ ਲਿਯਾ ਗਯਾ ਹੈ। ਸਾਥ ਹੀ ਯੇ ਪੋਸ੍ਟ ਕਲ ਲਿਖੀ ਗਈ ਥੀ ਪਰ ਕਿਨ੍ਹੀਂ ਕਾਰਣੋਂ ਸੇ ਆਜ ਪੋਸ੍ਟ ਕੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਜਿਂਦਗੀ ਕੇ ਰਂਗ- ਵਿਜਯ ਜੀ ਕੇ ਸਂਗ

ਜਿਂਦਗੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਰਂਗੋ ਸੇ ਭਰੀ ਹੁਈ ਹੈ। ਹਰ ਰਂਗ ਨਿਰਾਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਯਾਰਾ ਹੈ। ਔਰ ਹਰ ਰਂਗ ਹਰ ਦੂਸਰੇ ਸੇ ਜੁੜਾ ਹੁਆ ਹੈ ਜੈਸੇ ਸੁਖ ਸੇ ਦੁਖ। ਇਸਲਿਏ ਜਿਂਦਗੀ ਮੇਂ ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਕੇ ਰਂਗ ਕੇ ਬਾਦ ਖੁਸ਼ੀ ਕਾ ਰਂਗ ਆਤਾ ਹੈ। ਔਰ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਰਸ ਘੋਲ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਆਜ ਹਮ ਭੀ ਆ ਗਏ ਅਪਨੀ ਜਿਦਂਗੀ ਕੇ ਰਂਗੋ ਕੋ ਲੇਕਰ।

ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਕਾ ਰਂਗ : ਬੁਰ੍ਜੁਗੋਂ ਕੀ ਦੁਆ ਕਾਮ ਕਰ ਜਾਤੀ ਹੈ।

ਬਾਤ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਪਹਲੇ ਕੀ ਹੈ. ਜਬ ਮੈਂ ਪਢਾਈ ਕਿਯਾ ਕਰਤਾ ਥਾ ਔਰ ਕਿਰਾਯੇ ਕੇ ਘਰ ਪਰ ਰਹਤਾ ਥਾ. ਉਸ ਘਰ ਮੇਂ ਅਕ੍ਸਰ ਬਿਜਲੀ ਨਹੀ ਰਹਤੀ ਥੀ ਤਬ ਮੈਂ ਰਾਤ ਕੋ ਸ੍ਟ੍ਰੀਟ ਲਾਈਟ ਕੇ ਨੀਚੇ ਬੈਠਕਰ ਪਢਾਈ ਕਰਤਾ ਥਾ. ਔਰ ਸਪਨੇ ਦੇਖਾ ਕਰਤਾ ਥਾ। ਐਸੇ ਹੀ ਏਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਪਢ ਰਹਾ ਥਾ ਤੋ ਏਕ ਬੁਢਾ ਬਾਬਾ ਆਯਾ ਔਰ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਬੈਠਾਕਰ ਬਾਤੇਂ ਕਰਨੇ ਲਗਾ. ਹਮ ਕੁਛ ਬਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਥੇ. ਰਾਤ ਕੋ ਮੈਂ ਚਾਯ ਪੀਨੇ ,ਪਾਸ ਕੇ ਮੋਹਲ੍ਲੇ ਕੀ ਏਕ ਕੈਂਟੀਨ ਮੇਂ ਜਾਤਾ ਥਾ . ਉਸ ਦਿਨ ਉਸ ਬੁਢੇ ਕੇ ਲਿਏ ਭੀ ਚਾਯ ਲੇ ਆਯਾ . ਥੋਡੀ ਦੇਰ ਬਾਦ ਮੈਂਨੇ ਊਪਰ ਸ੍ਟ੍ਰੀਟ ਲਾਈਟ ਕੋ ਦੇਖ ਕਰ ਉਸ ਸੇ ਕਹਾ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਘਰ ਕੀ ਬਿਜਲੀ ਮੇਂ ਕਬ ਪਢ ਪਾਊਂਗਾ....... ਉਸ ਬੁਢੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਰ ਪਰ ਹਾਥ ਫੇਰਾ ਔਰ ਕਹਾ , ਫ਼ਿਕ੍ਰ ਨ ਕਰ ਬੇਟਾ , ਏਕ ਦਿਨ ਤੂ ਇਨ੍ਹੀ ਖਮ੍ਬੋਂ ਕੋ ਬਿਜਲੀ ਬੇਚੇਂਗਾ. ਮੈਂ ਹਂਸ ਪਢਾ .....ਔਰ ਉਸਸੇ ਕਹਾ ਕਿ ਯੇ ਹੋਨੇ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ .. ਬੁਢੇ ਨੇ ਹਂਸਤੇ ਹੁਏ ਕਹਾ, ਹੋਂਗਾ. ਦੇਖਤੇ ਰਹ, ਜਰੁਰ ਹੋਂਗਾ. ਆਜ ਕਰੀਬ ੨੦ ਬਰਸ ਬਾਦ ਮੈਂ ਅਪਨੀ ਕਂਪਨੀ ਕੇ ਬਨੇ ਹੁਏ ਲਾਈਟਿਂਗ ਸ੍ਟਿਮ ਬਹੁਤ ਸੇ ਮੁਨਿਸ੍ਪਲ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨ ਕੋ ਬੇਚਤਾ ਹੂਂ ਤੋ ਉਸ ਬੁਢੇ ਬਾਬਾ ਕੀ ਯਾਦ ਆ ਜਾਤੀ ਹੈ. ਔਰ ਮੁਂਹ ਸੇ ਯੇ ਹੀ ਸ਼ਬ੍ਦ ਨਿਕਲਤੇ ਹੈ।

“ਜ਼ਿਨ੍ਦਗੀ ਕੇ ਅਪਨੇ ਜਾਦੂ ਹੋਤੇ ਹੈ ਔਰ ਸਪਨੇ ਯਹੀ ਇਸੀ ਦੁਨਿਯਾ ਮੇਂ ਸਚ ਹੋਤੇ ਹੈ......”

ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕਾ ਰਂਗ : ਗਾਂਧੀ ਜੀ ਕੇ ਸਂਗ|

"Be the change you want to see in the world." Mahatma Gandhi

ਹਂਸੀ ਕਾ ਰਂਗ : ਇਸ ਫਿਲ੍ਮ ਕੇ ਗਾਯਕ ਹਮ ਹੈ।

ਦੋਸ੍ਤੋਂ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਕੀ ਦੋ ਲਾਇਫਲਾਇਂਸ ਹੈ, ਏਕ ਮ੍ਯੂਜਿਕ ਔਰ ਦੂਸਰਾ ਕੌਮੇਡੀ. ਮੈਂ ਹਰ ਪਰਿਸ੍ਥਿਤੀ ਮੇਂ ਕੌਮੇਡੀ ਦੇਖ ਲੇਤਾ ਹੂਂ. ਏਕ ਵਾਕ੍ਯਾ ਬਤਾਤਾ ਹੂਂ. ਮੈਂ Mining Engineering ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ. ਹਮ ਸਬ Civil Engineering ਕੀ ਲਡ਼ਕਿਯੋਂ ਪਰ ਖੂਬ ਮਰਤੇ ਥੇ. ਮੈਂ ਤਬ ਬਹੁਤ ਅਚ੍ਛਾ ਗਾਨਾ ਗਾਤਾ ਥਾ. ਮੇਰੇ ਕ੍ਲਾਸ ਕਾ ਏਕ ਬਨ੍ਦਾ ਸਿਵਿਲ ਕੀ ਏਕ ਲੜਕੀ ਪਰ ਮਰਤਾ ਥਾ. ਉਸਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਯਾਰ ਮੈਂ Lip-Movement ਕਰੂਂਗਾ, ਤੁਮ ਗਾ ਲੇਨਾ. ਮੈਂ ਤੈਯਾਰ ਹੋ ਗਯਾ. ਹਮ ਲਡ਼ਕਿਯੋਂ ਕੇ ਰੂਮ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਪਹੁਂਚ ਗਏ ਔਰ ਉਸ ਲੜਕੀ ਕੋ ਦੇਖਕਰ ਗਾਨੇ ਲਗ ਗਾਯੇ. “ਪ੍ਯਾਰ ਦੀਵਾਨਾ ਹੋਤਾ ਹੈ, ਮਸ੍ਤਾਨਾ ਹੋਤਾ ਹੈ.........”ਲੜਕੀ ਦੂਰ ਥੀ, ਵੋ ਸੋਚੀ ਕੀ ਯਹੀ ਬਨ੍ਦਾ ਗਾ ਰਹਾ ਹੈ. ਵੋ ਖੁਸ਼, ਬਨ੍ਦਾ ਖੁਸ਼, ਹਮਾਰੀ ਟੀਮ ਖੁਸ਼. ਅਚਾਨਕ , ਇਸ ਬਨ੍ਦੇ ਕੋ ਖਾਂਸੀ ਆ ਗਯੀ. ਵੋ ਖਾਂਸਨੇ ਲਗਾ, ਔਰ ਮੇਰਾ ਗਾਨਾ ਚਾਲੂ ਹੀ ਥਾ. ਜਬ ਤਕ ਉਸਕੀ ਖਾਂਸੀ ਰੂਕਤੀ ਔਰ ਮੁਝੇ ਬਾਤ ਸਮਝ ਮੇਂ ਆਤੀ ਤਬ ਤਕ ਗਾਨੇ ਕਾ ਅਨ੍ਤਰਾ ਖ਼ਤ੍ਮ ਹੋ ਚੁਕਾ ਥਾ . ਔਰ ਲੜਕੀ ਕੋ ਸਬ ਕੁਛ ਪਤਾ ਚਲ ਗਯਾ ਥਾ. ਵੋ ਬਾਹਰ ਆਈ, ਬਨ੍ਦੇ ਕੋ, ਮੁਝੇ ਔਰ ਸਾਰੀ ਟੋਲੀ ਕੋ ਖੂਬ ਖਰੀ ਖਰੀ ਬਾਤੇ ਸੁਨਾਈ. ਔਰ ਆਜ ਉਨ ਪਲੋਂ ਕੋ ਯਾਦ ਕਰਤਾ ਹੂਂ ਤੋ ਆਜ ਭੀ ਹਂਸੀ ਛੂਟ ਜਾਤੀ ਹੈ।

ਵਿਜਯ ਜੀ ਕੇ ਬ੍ਲੋਗ ਕਾ ਪਤਾ- ਵਿਜਯ ਜੀ ਕੀ ਕਵਿਤਾਏਂ

ਅਬ ਵਹ ਮਰੀਜ ਕਭੀ ਦਰਵਾਜਾ ਖਟਖਟਾਨੇ ਨਹੀਂ ਆਏਗਾ।

ਲਤਿਕਾ ਰੇਣੁ ਜੀ ਕਾ ਫਣੀਸ਼੍ਵਰਨਾਥ 'ਰੇਣੁ' ਜੀ ਪਰ ਲਿਖਾ ਅਂਤਰਂਗ ਸਂਸ੍ਮਰਣ ।

ਭਾਗਲਪੁਰ ਜੇਲ ਸੇ ਕੁਛ ਰਾਜਨੀਤਿਕ-ਬਨ੍ਦੀ ਪਟਨਾ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਮੇਂ ਇਲਾਜ ਕੇ ਲਿਏ ਭੇਜੇ ਗਏ ਥੇ। ਮੈਂ ਯਹਾਂ ਨਰ੍ਸ-ਇਂਚਾਰ੍ਜ ਥੀ। ਥੋਡੇ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਇਲਾਜ ਕਰਾਕਰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿਏ ਗਏ। ਏਕ ਦਿਨ ਵਾਰ੍ਡ ਕਾ ਚਕ੍ਕਰ ਲਗਾਤੇ ਹੁਏ ਦੇਖਤੀ ਹੂਂ, ਭਾਗਲਪੁਰ ਜੇਲ ਸੇ ਆਏ ਕੁਛ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਸਸ ਮੇਂ ਗਪ੍ਪੇਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹੈ। ਮੈਂਨੇ ਉਨਸੇ ਪੂਛਾ, "ਆਪ ਲੋਗੋ ਕੇ ਸਾਹਬ ਲੋਗ ਤੋ ਚਲੇ ਗਏ, ਫਿਰ ਆਪ ਸਬ ਅਬ ਤਕ ਯਹੀ ਹੈਂ?" "ਏਕ ਸਾਹਬ ਅਭੀ ਹੈ" ਏਕ ਸਿਪਾਹੀ ਨੇ ਬੇਡ ਕੀ ਤਰਫ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਕਹਾ। ਮੈਂਨੇ ਦੇਖਾ ਏਕ ਬਢੀ ਦਾਢੀ ਔਰ ਬਾਲਵਾਲਾ ਦੁਬਲਾ-ਪਤਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਆਂਖੇ ਬਨ੍ਦ ਕਿਏ ਪੜਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੁਛ ਪੂਛਨੇ ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਂਖੇਂ ਖੋਲੀਂ, ਔਰ ਮੁਝੇ ਮਿਨਟੋਂ ਦੇਖਤਾ ਰਹਾ। ਕੁਛ ਬੋਲਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਗੇ ਬਢ ਗਈ। ਸ਼ਾਮ ਕੋ ਏਕ ਨਰ੍ਸ ਨੇ ਆਕਰ ਬਤਾਯਾ- ਭਾਗਲਪੁਰ ਜੇਲ ਸੇ ਆਯਾ ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਕਾ ਵਹ ਬਨ੍ਦੀ ਮਰੀਜ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਪੂਛ ਰਹਾ ਥਾ। ਪਹਲੇ ਤੋ ਮਰੀਜ ਖੁਦ ਹੀ ਪੂਛ ਲਿਯਾ ਕਰਤਾ ਥਾ, ਬਾਦ ਮੇਂ ਕੁਛ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯ ਸੁਧਰਾ ਤੋ ਪਰ੍ਚੀ ਪਰ ਲਿਖਕਰ ਕਿਸੀ ਕੇ ਮਾਰ੍ਫਤ ਭਿਜਵਾਤਾ-" ਆਪ ਮੁਝੇ ਦੇਖਨੇ ਕ੍ਯੋਂ ਨਹੀ ਆਤੀਂ।" ਮੈਂ ਜਾਤੀ। ਬਹੁਤ ਪੂਛਨੇ ਪਰ ਅਪਨੀ ਤਬੀਯਤ ਕੇ ਬਾਰੇਂ ਮੇਂ ਦੋ ਏਕ ਬਾਤ ਬਤਲਾਤਾ ਔਰ ਚੁਪ। ਉਸਕੀ ਆਂਖੋ ਮੇਂ ਜੀ ਪਾਨੇ ਕੀ ਲਾਲਸਾ ਝਲਕਤੀ ਹੋਤੀ ਥੀ ਔਰ ਕਈ ਬਾਰ ਤੋ ਉਸ ਮਾਸੂਮ ਸੇ ਚੇਹਰੇ ਕੋ ਦੇਖਕਰ ਮੈਂ ਸੋਚਤੀ ਯਹ ਆਦਮੀ, ਇਸ ਕਦਕਾਠੀ ਔਰ ਉਮ੍ਰ ਕਾ ਕ੍ਰਾਂਤਿਕਾਰੀ ਭੀ ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ? ਡਾ. ਬਨਰ੍ਜੀ ਕੀ ਦੇਖਰੇਖ ਮੇਂ ਮਰੀਜ ਏਕ ਦਿਨ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹੋਕਰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿਯਾ ਗਯਾ। ਬਾਦ ਕੋ, ਸਾਲ ਛਹ ਮਹੀਨੇ ਮੇਂ ਕਭੀ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਮੇਂ ਹੀ ਵਹ ਦਿਖ ਜਾਤਾ। ਦੇਖਕਰ ਸੋਚਤੀ, ਕਿਸੀ ਕੋ ਦੇਖਨੇ ਆਯਾ ਹੋਗਾ, ਲੇਕਿਨ ਤਬ ਕ੍ਯਾ ਜਾਨਤੀ ਥੀ ਕਿ ਵਹ ਮੁਝੇ ਹੀ ਦੇਖਨੇ ਪੂਰ੍ਣਿਯਾ ਸੇ ਯਹਾਂ ਚਲਾ ਆਤਾ ਹੈ। ਬਸ, ਵੈਸੇ ਹੀ ਚੁਪ, ਨਿ:ਸ਼ਬ੍ਦ ਵਾਰ੍ਡ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵਿਚਰਕਰ ਵਾਪਸ ਹੋ ਜਾਤਾ। ਕਭੀ ਨਜਰੇਂ ਮਿਲਤੀਂ ਤੋ ਮੈਂ ਮਹਜ ਔਪਚਾਰਿਕਤਾਵਸ਼ ਪੂਛ ਲਿਯਾ ਕਰਤੀ,"ਆਪਨੀ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਤੋ?" " ਹਾਂ..." ਬਹੁਤ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਸਾ ਉਤ੍ਤਰ। ਏਕ ਬਾਰ ਮਿਲਾ ਤੋ ਕਹਨੇ ਲਗਾ-" ਦੇਖਿਏ, ਮੈਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਨਜਰ ਆਨੇ ਲਗਾ ਹੂਂ ਨ? ਡਾਕ੍ਟਰ ਨੇ ਕਹਾ ਥਾ, ਘਰ ਜਾਕਰ ਖੂਬ ਆਮ, ਦਹੀ, ਦੂਧ, ਮਛਲੀ ਖਾਓ, ਸੋ ਮੈਂਨੇ ਅਪਨੀ ਖੁਰਾਕ ਬਢਾ ਦੀ ਹੈ ਔਰ ....... ਮਰੀਜ ਸਚਮੁਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਨਜਰ ਆ ਰਹਾ ਥਾ। ਮੈਂਨੇ ਕਹਾ " ਇਸੀ ਤਰਹ ਖਾਨੇ ਪੀਨੇ ਪਰ ਧ੍ਯਾਨ ਰਖਨਾ ਹੋਗਾ।" ਔਰ ਵਹ ਹਂਂਸਨੇ ਲਗਾ ਥਾ। ਚਾਰ ਵਰ੍ਸ਼ ਬਾਦ ਏਕ ਦਿਨ ਏਕ ਨਰ੍ਸ ਨੇ ਮੁਝੇ ਏਕ ਪੁਰ੍ਜਾ ਥਮਾਯਾ-" ਮੈਂ ਫਿਰ ਬੀਮਾਰ ਹੋਕਰ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਮੇਂ ਭਰ੍ਤੀ ਹੂਂ, ਆਪ ਮੁਝੇ ਦੇਖਨੇ ਨਹੀ ਆਏਂਗੀ?" ਔਰ ਦੇਖਨੇ ਗਈ, ਸੁਨਾ ਬੀਮਾਰੀ ਅਬਕੀ ਬਢ ਗਈ ਹੈ, ਮੁਂਹ ਸੇ ਖੂਨ ਗਿਰਤਾ ਹੈ, ਮੈਂਨੇ ਕਹਾ-" ਆਪਨੇ ਬਦਪਰਹੇਜੀ ਕੀ?" " ਇਸ ਬਾਰ ਮੈਂ ਬਚੂਂਗਾ ਨਹੀਂ" -ਮੇਰੇ ਸਵਾਲ ਕੇ ਬਦਲੇ ਹਤਾਸ਼ ਹੋਕਰ ਉਸਨੇ ਕਹਾ। ਤੋ ਮੈਂਨੇ ਸਾਂਤ੍ਵਨਾ ਦੀ-" ਠੀਕ-ਠਾਕ ਰਹਿਏ, ਆਪ ਜਰੁਰ ਬਚੇਂਗ਼ੇ" ਜਾਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸੇ ਦੇਖਕਰ ਮਨ ਕੋ ਕੈਸਾ ਤੋ ਲਗਾ ਥਾ, ਸ਼ਾਯਦ ਯਹੀ ਕੁਛ ਕਿ ਇਸੇ ਬਚਨਾ ਚਾਹਿਏ। ਪਿਛਲੀ ਬੀਮਾਰੀ ਸੇ ਵਾਪਸ ਜਾਨੇ ਕੇ ਬਾਦ, ਬੀਚ-ਬੀਚ ਮੇਂ ਉਸਕਾ ਆਕਰ ਮਿਲਨਾ, ਅਪਨੇ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥਯ ਕੇ ਬਾਰੇਂ ਮੇਰੇ ਹਲ੍ਕੇ ਫੁਲ੍ਕੇ ਨਿਸ਼੍ਕਸ਼ੋਂ ਪਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਨਾ ਉਸੇ ਅਚ੍ਛਾ ਲਗਤਾ ਥਾ ਔਰ ਅਚ੍ਛੀ ਲਗਨੇ ਵਾਲੀ ਉਸ ਬਾਤ ਨੇ ਹੀ ਸ਼ਾਯਦ ਉਸਕੇ ਮਨ ਮੇਂ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਸ੍ਨੇਹ ਕੇ ਬੀਜ ਬੋ ਦਿਏ ਥੇ। ਦੁਬਾਰਾ ਭਰ੍ਤੀ ਹੋਨੇ ਪਰ ਮੇਰੀ ਸਾਂਤ੍ਵਨਾ ਕੇ ਬਦਲੇ ਕਹਾ- " ਇਸ ਬਾਰ ਬਚ ਗਯਾ ਤੋ ਫਿਰ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਕਭੀ ਬਦਪਰਹੇਜੀ ਨਹੀਂ ਕਰੁਂਗਾ।"

ਉਸਕੇ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹੋਕਰ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਸੇ ਨਿਕਲਨੇ ਤਕ ਜਾਨੇ ਕ੍ਯੋਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਮੇਂ ਭੀ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਯਾ, ਔਰ ਹਮ ਦੋਨੋਂ ਏਕ-ਦੂਸਰੇ ਕੋ ਜ੍ਯਾਦਾ ਸਮਝਨੇ ਲਗੇ ਥੇ। ਵਹ ਅਨਜਾਨ ਮਰੀਜ ਮੇਰੇ ਮਨ ਮੇਂ ਅਪਨੇ ਲਿਏ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਜਗਾਕਰ ਖੁਦ ਵਹ ਯਹ ਪਾਲਨੇ ਲਗਾ ਥਾ ਕਿ ਮਰਣਾਂਤਕ ਦੌਰੇ ਸੇ ਉਸੇ ਡਾਕ੍ਟਰ ਔਰ ਦਵਾ ਨੇ ਨਹੀ, ਮੈਂਨੇ ਬਚਾਯਾ ਹੈ। ਵਹ ਵਾਪਸ ਅਪਨੇ ਗਾਂਵ ਲੌਟ ਗਯਾ। ਇਸ ਬਾਰ ਬੀਚ-ਬੀਚ ਮੇਂ ਉਸਕੇ ਪਤ੍ਰ ਮਿਲਤੇ ਰਹੇ। ਕਭੀ ਮੈਂ ਭੀ ਲਿਖ ਦੇਤੀ। ਫਿਰ ਏਕ ਦਿਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਉਸੇ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਲੇ ਆਏ। ਸੁਨ-ਦੇਖ ਕਰ ਪਹਲੇ ਤੋ ਗੁਸ੍ਸਾ ਆਯਾ ਲੇਕਿਨ ਉਸਕਾ ਸੂਨਾ, ਸਪਾਟ ਔਰ ਮ੍ਲਾਨ ਚੇਹਰਾ ਦੇਖ, ਖੁਦ ਹੀ ਸਹਮ ਗਈ। "ਇਸ ਬਾਰ, ਅਬ ਔਰ ਬਚਨੇ ਕੀ ਉਮ੍ਮੀਦ ਨਹੀਂ"- ਮੇਰੇ ਆਕ੍ਰੋਸ਼ ਕੇ ਬਦਲੇ ਉਸਕੀ ਆਂਖੋ ਸੇ ਆਂਸੂ ਝਰਨੇ ਲਗੇ ਥੇ। ਹੋਂਠ ਨਿ:ਸ਼ਬ੍ਦ। ਏਕਾਂਤ ਮੇ ਜਾਕਰ ਆਦਿਸ਼ਕ੍ਤਿ ਮਾਂ ਕੋ ਯਾਦ ਕਿਯਾ-"ਯਾ ਤੋ ਇਸੇ ਪੂਰ੍ਣ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਕਰ ਦੋ, ਯਾ ਉਠਾ ਲੋ ਮਾਂ। ਬਾਰ ਬਾਰ ਕ੍ਯੋਂ?" ਪਿਛਲੇ ਵਰ੍ਸ਼ੋਂ ਮੇਂ ਆਤ੍ਮੀਯਤਾ ਕਾ ਏਕ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਜੁੜਾ ਥਾ ਸੋ ਸਾਧਿਕਾਰ ਡਾਂਟਾ-ਡਪਟਾ-" ਹਰ ਬਾਰ ਮਰਨੇ ਲਗਤੇ ਹੋ ਤੋ ਯਹੀਂ ਏਕ ਜਗਹ ਦੇਖੀ ਹੈ?" "ਔਰ ਕਹਾਂ ਜਾਊਂ?" ਭਰੇ ਗਲੇ ਸੇ ਉਸਕੀ ਆਵਾਜ ਨਿਕਲੀ ਥੀ। ਨਹੀ ਕਹ ਸਕਤੀ, ਉਸਕੇ ਇਸ ਏਕ ਵਾਕ੍ਯ ਨੇ ਮੁਝੇ ਕਿਸ ਗਹਰਾਈ ਤਕ ਬਾਂਧ ਡਾਲਾ ਥਾ ਮੈਂ ਕਰਤੀ ਭੀ ਕ੍ਯਾ ਸੇਵਾ ਮੇਂ ਜੁਟੀ। ਡਯੂਟੀ ਕੇ ਅਲਾਵਾ ਜੋ ਸਮਯ ਬਚਤਾ, ਉਸੀ ਕੇ ਪਾਸ ਬੈਠੀ ਹੋਤੀ। ਅਪਨੇ ਹਾਥ ਕਾ ਬਨਾ ਖਾਨਾ ਉਸੇ ਖਿਲਾਤੀ, ਉਸਕੇ ਕਪੜੇ, ਸ਼ਰੀਰ ਸਾਫ ਕਰਤੀ, ਉਸਕੇ ਲਿਏ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਏਂ ਕਰਤੀ-ਬਚਾ ਲੋ ਮਾਂ। ਔਰ ਬਚਾ, ਯਾਨੀ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਹੁਆ ਤੋ ਏਕ ਦਿਨ ਜਿਦ ਪਕੜ ਬੈਠਾ-" ਅਬ ਕਹੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਊਂਗਾ। ਯਹੀ ਰਹੂਂਗਾ, ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਪਾਸ।" ਮੈਂਨੇ ਸਮਝਾ, ਭਾਵੁਕਤਾ ਮੇਂ ਬੋਲ ਰਹਾ ਹੈ। ਏਕ ਸ਼ਾਮ ਡੇਰੇ ਸੇ ਖਾਨਾ ਲੇਕਰ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਜਾਨੇ ਕੀ ਤੈਯਾਰੀ ਮੇਂ ਥੀ, ਕਿ ਵਹ ਅਪਨਾ ਸਾਮਾਨ ਰਿਕ੍ਸ਼ਾ ਪਰ ਲਾਦੇ ਪਹੁਂਚਾ-"ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਸੇ ਡਿਸ੍ਚਾਰ੍ਜ-ਸਰ੍ਟਿਫਿਕੇਟ ਲੇ ਲਿਯਾ ਹੈ, ਔਰ ਸਚਮੁਚ ਮੁਝੇ ਅਬ ਕਹੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਨਾ ਹੈ।" ਉਸ ਬਾਲ ਸੁਲਭ ਜਿਦ ਕਾ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਕੋਈ ਉਤ੍ਤਰ ਨਹੀਂ ਥਾ- ਠੀਕ ਹੈ ਬਾਬਾ। ਸ਼ਾਦੀ ਕੀ ਬਾਤ ਤਯ ਹੁਈ ਤੋ ਮੈਂਨੇ ਅਪਨੇ ਬੜੇ ਭਾਈ ਕੋ ਖਬਰ ਕੀ। ਉਨ੍ਹੇਂ ਸਾਰੀ ਜਾਨਕਾਰੀ ਮਿਲੀ ਤੋ ਸਮਝਾਯਾ-" ਇਤਨੇ ਭਯਾਨਕ ਮਰੀਜ ਕੇ ਸਾਥ ਸ਼ਾਦੀ ਮਤ ਕਰੋ।" ਲੇਕਿਨ ਮੁਝੇ ਅਪਨੇ ਨਿਰ੍ਣਯ ਪਰ ਅਡਿਗ ਦੇਖ ਵਹ ਝੁਕੇ ਔਰ 5 ਫਰਵਰੀ 1952 ਕੋ ਮੇਰੇ ਮਕਾਨ ਪਰ ਹਮ ਦੋਨੋਂ ਕੀ ਵਿਧਿਵਤ ਸ਼ਾਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਸ਼ਾਦੀ ਕੇ ਦਿਨ ਉਨਕੀ ਸ਼ਾਰੀਰਿਕ ਹਾਲਤ ਕੈਸੀ ਥੀ -ਜਾਨਤੇ ਹੈ "ਇਤਨੇ ਕਮਜੋਰ, ਕਿ ਸ਼ਾਦੀ ਕੀ ਤਮਾਮ ਰਸ੍ਮੇਂ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਦੀਵਾਰ ਸੇ ਟਿਕਕਰ ਪੂਰੀ ਕੀਂ। ਹਮ ਕੁਛ ਮਹੀਨੋਂ ਕੇ ਲਿਏ ਔਰਾਹੀ-ਹਿਂਗਨਾ ਗਏ। ਮੈਂਨੇ ਪਹਲੀ ਬਾਰ ਉਨਕਾ ਗਾਂਵ-ਘਰ ਦੇਖਾ। ਪਟਨਾ ਆਏ ਤੋ ਜਿਦ ਪਕੜ ਲੀ- "ਤੁਮ ਨੌਕਰੀ ਛੋੜ ਦੋ।" ਲੇਕਿਨ ਜਬ ਤਕ ਕੋਈ ਆਰ੍ਥਿਕ ਵਿਕਲ੍ਪ ਨਹੀਂ ਮਿਲਤਾ, ਮੈਂ ਨੌਕਰੀ ਕੈਸੇ ਛੋੜ ਦੇਤੀ? ਅਜੀਬ ਪਸੋਪੇਸ਼ ਮੇਂ ਥੀ ਕਿ ਏਕ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਫੈਸਲਾ ਸੁਨਾਯਾ-" ਅਬ ਮੈਂ ਲਿਖੂਂਗਾ। ਜੀਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਵਿਕਲ੍ਪ ਤੋ ਢੂਢ੍ਨਾ ਹੀ ਹੋਗਾ, ਲੇਕਿਨ ਮੁਝੇ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਪਸਨ੍ਦ ਨਹੀਂ।" ਔਰ "ਮੈਲਾ ਆਂਚਲ" ਲਿਖਨੇ ਕੀ ਸ਼ੁਰੁਆਤ ਵਹੀਂ ਹੁਈ- ਸਬ੍ਜੀ ਬਾਗ ਸ੍ਥਿਤ ਮਕਾਨ ਪਰ। "ਮੈਲਾ ਆਂਚਲ" ਕੇ ਡਾ. ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਕੀ ਕਲ੍ਪਨਾ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਡਾ. ਪ੍ਰਸੂਨ ਬਨਰ੍ਜੀ- ਡਾ. ਟੀ.ਏਨ. ਬਨਰ੍ਜੀ ਕੇ ਲੜਕੇ, ਜੋ ਤਬ ਹਾਊਸ ਸਰ੍ਜਨ ਥੇ, ਕੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਤਵ, ਚਲਨੇ, ਹਂਸਨੇ, ਬੋਲਨੇ ਕੇ ਅਨ੍ਦਾਜ ਸੇ ਲੀ। ਮਮਤਾ ਕੇ ਰੁਪ ਮੇਂ ਮੁਝੇ ਖੀਂਚਾ ਔਰ ਕਮਲੀ ਕੇ ਰੁਪ ਮੇਂ ਗਾਂਵ ਵਾਲੀ ਪਤ੍ਨੀ ਪਦਮਾ ਜੀ ਕੋ। ਬਾਕੀ ਕੀ ਪਰਸ਼੍ਠਭੂਮਿ ਰਹੀ ਉਨਕਾ ਗ੍ਰਾਮੀਣ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰ। ਏਕ ਵਰ੍ਸ਼ ਮੇਂ ਜਬ ਲੇਖਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਯਾ ਤਬ ਸਮਸ੍ਯਾ ਖੜੀ ਹੁਈ ਉਸਕੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਕੀ। ਉਨ ਦਿਨੋਂ ਯਹਾਂ ਰਾਮੇਸ਼੍ਵਰ ਬਾਬੂ ਕਾ ਯੂਨਿਯਨ ਪ੍ਰੇਸ ਹੁਆ ਕਰਤਾ ਥਾ। ਤਯ ਹੁਆ, ਖੁਦ ਹੀ ਛਾਪੇਂਗੇ। ਰਾਮੇਸ਼੍ਵਰ ਬਾਬੂ ਛਾਪਨੇ ਪਰ ਸਹਮਤ ਹੁਏ। ਸ਼ਰ੍ਤ ਯਹ ਰਖੀ ਗਈ ਕਿ ਸਾਤ ਸੌ ਰੁਪਏ ਕਾ ਕਾਗਜ ਪਹਲੇ ਦੇਂਗੇ, ਛਪਾਈ ਕੇ ਨੌ ਸੌ ਰੁਪਯ ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਉਪਨਯਾਸ ਬੇਚ ਕਰ ਸਧਾ ਦੇਂਗੇ। ਔਰ "ਮੈਲਾ ਆਂਚਲ" ਛਪ ਗਯਾ।

ਛਪਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਰਾਮੇਸ਼ਵਰ ਬਾਬੂ ਕੇ ਪੈਂਤਰੇ ਬਦਲੇ। ਕਹਾ, ਰੁਪਏ ਦੀਜਿਏ ਤਬ ਉਪਨ੍ਯਾਸ ਕੋ ਹਾਥ ਲਗਾਨੇ ਦੇਂਗੇ। ਏਕ ਸ਼ਾਮ ਲੌਟੇ ਤੋ ਦੁਖੀ ਥੇ- "ਮੈਲਾ ਆਂਚਲ" ਬਿਕ ਰਹਾ ਹੈ, ਔਰ ਮੁਝੇ ਬਤਾਯਾ ਨਹੀਂ ਜਾਤਾ। ਕੋਈ ਬਾਤ ਨਹੀਂ, ਦੂਸਰਾ ਲਿਖ ਦੂਂਗ਼ਾ। ਮੈਂਨੇ ਕੋਈ ਸਲਾਹ ਦੀ ਤੋ ਖੀਝ ਉਠੇ- "ਪੈਸਾ ਹੀ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਪਾਸ ਕਿ ਬਚੀ ਪ੍ਰਤਿਯਾਂ ਉਠਾ ਲਾਊਂ? ਦੋ ਹਜਾਰ ਰੁਪਏ ਕੀ ਮਾਂਗ ਕਰਤੇ ਹੈਂ ਵੇ।" ਮੈਂਨੇ ਇਧਰ ਉਧਰ ਸੇ ਰੁਪਏ ਜੁਗਾਡ ਕਿਏ ਔਰ 'ਮੈਲਾ ਆਂਚਲ' ਕੀ ਸਹੀ ਸਲਾਮਤ ਔਰ ਦੀਮਕ ਖਾਈ ਪ੍ਰਤਿਯਾਂ ਤਕ ਘਰ ਮੇਂ ਰਖ ਦੀ ਗਈ। ਏਕ ਦੋਪਹਰ ਰਾਜਕਮਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਕੇ ਮਾਲਿਕ ਓਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਜੀ ਘਰ ਢੂਂਢਤੇ ਹੁਏ ਪਹੁਂਚੇ। ਰੇਣੁ ਥੇ ਨਹੀਂ, ਓਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਜੀ ਸ੍ਲਿਪ ਛੋੜਕਰ ਚਚਲੇ ਗਏ- "ਵਹ ਆਏਂ ਤੋ ਕਹਿਐਗਾ, ਮੈਂ ਡੇਢ ਦੋ ਘਂਟੇ ਮੇਂ ਫਿਰ ਆਊਂਗਾ। ਦਿਲ੍ਲੀ ਸੇ ਉਨ੍ਹੀਂ ਸੇ ਮਿਲਨੇ ਆਯਾ ਹੂਂ। ਲੌਟੇ ਤੋ ਓਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਜੀ ਕੀ ਸ੍ਲਿਪ ਦੇਖਕਰ ਕੂਦਨੇ ਲਗੇ " ਬਹੁਤ ਬੜੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ 'ਮੈਲਾ ਆਂਚਲ' ਛਾਪਨੇ ਕੀ ਅਨੁਮਤਿ ਲੇਨੇ ਆਏ ਹੈਂ।" ਸ਼ਾਮ ਕੋ ਓਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਜੀ, ਮੈਂ ਔਰ ਇਨਮੇਂ ਬਾਤਚੀਤ ਹੋ ਹੀ ਰਹੀ ਥੀ ਕਿ ਨਾਗਾਰ੍ਜੁਨ ਜੀ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼੍ਯਾਮੂ ਸਨ੍ਯਾਸੀ ਕੋ ਲੇਕਰ ਪਹੁਂਚੇ। 'ਮੈਲਾ ਆਂਚਲ' ਇਨ੍ਹੇਂ ਚਾਹਿਏ। ਔਰ ਲੀਜਿਏ, ਮੋਲ-ਭਾਵ ਸ਼ੁਰੁ। ਦੋ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਇਕਟਠੇ - ਕਿਸ ਦੇਂ ਨ ਦੇਂ। ਵਹ ਮੁਝੇ ਅਨ੍ਦਰ ਕੇ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਲੇ ਗਏ। ਕਹਾ- ਫੈਸਲਾ ਤੁਮ੍ਹੀਂ ਪਰ ਛੋੜ ਦੂਂਗਾ। ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਪੈਸਾ ਲਗਾ ਹੈ। ਕਹਨਾ-'ਮੈਲਾ ਆਂਚਲ' ਹਮ ਓਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਜੀ ਕੋ ਹੀ ਦੇਂਗੇ। ਬਾਹਰ ਆਕਰ ਕਹਾ- "ਛਪਵਾਨੇ ਮੇਂ ਸਾਰਾ ਪੈਸਾ ਲਤਿਕਾ ਜੀ ਕਾ ਖਰ੍ਚ ਹੁਆ ਹੈ, ਸੋ ਯਹੀ ਜਾਨੇ, ਕਿਸੇ ਦੇਂਗੀ।" ਮੈਂਨੇ ਫੈਸਲਾ ਸੁਨਾਯਾ ਤੋ ਨਾਗਾਰ੍ਜੁਨ ਜੀ ਦੁਖੀ ਹੁਏ। ਸਨ੍ਯਾਸੀ ਜੀ ਦੁਗਨੀ ਰਾਯਲ੍ਟੀ ਦੇਨੇ ਪਰ ਤੈਯਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਲੇਕਿਨ ਮੈਨੇ ਕਹਾ- "ਜੋ ਹੋ ਗਯਾ, ਹੋ ਗਯਾ।" ਔਰ ਰਾਤ ਕੋ ਓਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਬਚੀ ਪ੍ਰਤਿਯੋਂ ਕਾ ਬਂਡਲ ਬਾਂਧਾ, ਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰ ਲਾਦਾ, ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰਹ ਵਹ ਉਪਨ੍ਯਾਸ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਆਯਾ। 1973 ਮੇਂ ਦਿਲ੍ਲੀ ਗਏ। ਡਾ ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੇ ਇਲਾਜ ਕਿਯਾ। ਕਹਾ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਕਰਵਾ ਲੀਜਿਏ। ਵਾਪਿਸ ਆਏ ਤੋ ਚੀਰ-ਫਾੜ ਕੇ ਡਰ ਸੇ ਫਿਰ ਵਹਾਂ ਨਹੀ ਗਏ। 4 ਨਵਮ੍ਬਰ ਕੋ ਘਰ ਜਾਨੇ ਲਗੇ। ਮੈਂਨੇ ਕਹਾ -"ਆਜ ਗੁਰੁਵਾਰ ਹੈ, ਯਾਤ੍ਰਾ ਪਰ ਨਿਕਲਨਾ ਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ।" "ਘਰ ਜਾਨੇ ਮੇਂ ਯਾਤ੍ਰਾ ਕਾ ਸ਼ੁਭ ਅਸ਼ੁਭ ਕੈਸਾ?" ਕਹਕਰ ਮੁਝੇ ਤੋ ਚੁਪ ਕਰ ਦਿਯਾ, ਲੇਕਿਨ ਮੁਝੇ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਹੁਆ ਥਾ। ਅਚ੍ਛੇ ਬੁਰੇ ਕਾ ਯੋਗ ਮਾਨਨੇ ਵਾਲੇ ਉਨਕੋ ਆਜ ਯਹ ਕੈਂਸੀ ਝਕ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈ? ਸ਼ੁਭ ਅਸ਼ੁਭ ਬਹੁਤ ਮਾਨਤੇ ਥੇ। ਘਰ ਗਏ ਤੋ ਚੁਪ੍ਪੀ ਲਗਾ ਦੀ- ਨ ਚਿਟ੍ਠੀ ਨ ਪਤ੍ਰੀ। ਜੈਸੀ ਪੁਰਾਨੀ ਆਦਤ ਥੀ। ਕਿਸੀ ਨੇ ਆਕਰ ਖਬਰ ਦੀ, ਗਾਂਵ ਮੇਂ ਬੁਰੀ ਤਰਹ ਬੀਮਾਰ ਹੈ, ਫਾਰ੍ਬਿਸਗਂਜ ਲਾਯਾ ਗਯਾ ਹੈ ਖੂਨ ਚਢਾਯਾ ਜਾ ਰਹਾ ਹੈ। ਬਾਦ ਕੋ ਟੈਕ੍ਸੀ ਮੇਂ ਪਟਨਾ ਲਾਏ ਗਏ। ਦੇਖਾ- ਸ੍ਲਾਇਨ ਕੀ ਬੋਤਲੇਂ ਸਾਥ ਲਗੀ ਹੈਂ, ਸਾਥ ਮੇਂ ਡਾਕ੍ਟਰ, ਕਮ੍ਪਾਉਣ੍ਡਰ, ਘਰ ਕਾ ਨੌਕਰ, ਦੋ ਏਕ ਔਰ ਲੋਗ। ਪੇਟ ਕੜਾ ਹੋ ਗਯਾ ਥਾ, ਪਾਖਾਨਾ-ਪੇਸ਼ਾਬ ਬਨ੍ਦ। ਡਾਕ੍ਟਰ ਨੇ ਕਹਾ ਹੈ "ਤੁਰਂਤ ਆਪਰੇਸ਼ਨ।" ਤੋ ਮਨ ਮੇਂ ਹੁਆ ਇਤਨੀ ਜਲ੍ਦੀ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਕ੍ਯੋਂ? ਥੋੜਾ ਠਹਰ ਲੇਤੇ ਹੈਂ। 1969 ਮੇਂ ਭੀ ਹਾਲਤ ਐਸੀ ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਥੀ- ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਨ ਦਿਨ, ਤੀਨ ਰਾਤ ਹਿਚਕੀ ਆਤੀ ਰਹੀ, ਖੂਨ-ਗ੍ਲੂਕੋਜ ਚਢਾਯਾ ਗਯਾ ਤੋ ਠੀਕ ਹੋ ਗਯੇ। ਇਸ ਬਾਰ ਭੀ ਮੈਂਨੇ ਗ੍ਲੂਕੋਜ ਚਢ੍ਵਾਯਾ ਤੋ ਪੇਸ਼ਾਬ ਹੁਆ। ਲਗਾ ਠੀਕ ਹੋ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਪਰ ਹੋਮੋਗ੍ਲੋਬਿਨ ਬਹੁਤ ਕਮ ਥਾ। ਡਾਕ੍ਟਰ ਨੇ ਕਹਾ " ਹੋਮੋਗ੍ਲੋਬਿਨ ਸੌ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਤ ਹੋ ਜਾਏ ਤਬ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਕਰੇਂਗੇ।" ਹੀਮੋਗ੍ਲੋਬਿਨ ਠੀਕ ਹੁਆ ਤੋ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਕੀ ਤਾਰੀਖ ਤਯ ਕਰ ਦੀ ਗਈ। ਚੁਨਾਵ ਕੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋ ਚੁਕੀ ਥੀ, ਸੋ ਕਹਾ- ਅਬ ਚੁਨਾਵ ਕੇ ਬਾਦ ਹੀ। ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਕੀ ਤਾਰੀਖ ਸੇ ਪਹਲੇ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਸੇ ਭਾਗਕਰ ਡੇਰੇ ਆ ਗਏ। ਕਾਫੀ ਹਾਊਸ ਜਾਨਾ, ਚੁਨਾਵ-ਕਾਰ੍ਯਾਲਯ ਮੇਂ ਬੈਠਨਾ। ਚੁਨਾਵ ਕੋ ਲੇਕਰ ਬਹੁਤ ਉਤ੍ਸਾਹਿਤ ਥੇ। ਚਾਰ ਦਿਨੋਂ ਤਕ ਯਹ ਸਬ ਚਲਾ ਔਰ ਫਿਰ ਪਾਂਚਵੇ ਦਿਨ ਉਲ੍ਟੀ ਸ਼ੁਰੁ। ਫਿਰ ਅਸ੍ਪਤਾਲ ਪਹੁਂਚਾਯਾ ਗਯਾ। ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਸੇ ਬਹੁਤ ਡਰਤੇ ਥੇ, ਸੋ ਇਰਾਦਾ ਥਾ ਕਿਸੀ ਤਰਹ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲੇ, ਲੇਕਿਨ ਕਸ਼੍ਟ ਬਢਾ ਤੋ ਕਹਾ- "ਨਹੀਂ, ਅਬ ਕਰਾ ਹੀ ਦੂਂਗਾ।"

ਡਾਕ੍ਟਰ ਸੇ 24 ਅਪ੍ਰੈਲ ਕੀ ਤਾਰੀਖ ਤਯ ਕਰ ਦੀ। 24 ਤਾਰੀਖ ਗੁਰੁਵਾਰ ਥਾ। ਮੈਂਨੇ ਯਾਦ ਦਿਲਾਯਾ ਤੋ ਬੋਲੇਂ- "ਕੋਈ ਬਾਤ ਨਹੀਂ, ਹੋ ਲੇਨੇ ਦੋ। ਮੁਝੇ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਹੋਗਾ।" ਊਪਰ-ਊਪਰ ਬੁਲਨ੍ਦੀ ਥੀ ਲੇਕਿਨ ਅਨ੍ਦਰ ਹੀ ਅਨ੍ਦਰ ਨਰ੍ਵਸ ਹੋ ਰਹੇ ਥੇ। ਸੁਬਹ ਮੇਂ ਕਹਾ-" ਕੋਕਾਕੋਲਾ ਪੀਊਂਗਾ।" ਮੈਂਨੇ ਮਨਾ ਕਿਯਾ। "ਕੋਕਾਕੋਲਾ ਪੀ ਲੇਨੇ ਮੇਂ ਕ੍ਯਾ ਹੈ? ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਮੇਂ ਤੋ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕਰ ਡਾਕ੍ਟਰ ਨਿਕਾਲ ਹੀ ਦੇਗਾ।" ਫਿਰ ਭੀ ਮੈਂਨੇ ਨਹੀਂ ਦਿਯਾ ਤੋ ਬੋਲੇ-"ਰਾਮਵਚਨ ਜੀ ਕੋ ਕਹ ਦਿਯਾ ਹੈ, ਆਇਸਬੈਗ ਲੇ ਆਨੇ ਕੋ। ਕੋਕਾਕੋਲਾ ਉਸਮੇਂ ਰਖਨਾ, ਹੋਸ਼ ਆਨੇ ਪਰ ਪੀਊਂਗ਼ਾ।" ਔਰ ਹੋਸ਼ ਕ੍ਯੋਂ ਕਰ ਆਤਾ? ਸਪ੍ਤਾਹ ਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਮੇਂ ਗੁਜਰ ਗਏ ਤੋ ਏਕ ਦਿਨ ਕੋਕਾਕੋਲਾ ਕੀ ਦੋ ਚਾਰ ਬੂਂਦੇ ਮੈਂਨੇ ਹੋਠੋਂ ਪਰ ਟਪਕਾਈ। ਵੇ ਇਧਰ ਉਧਰ ਹੋਕਰ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਸਕੇ ਖਾਨੇ ਪੀਨੇ ਕੀ ਬਚ੍ਚੋਂ ਵਾਲੀ ਜਿਦ। ਕ੍ਯਾ ਕਹੂਂ? ਦੋ ਚਾਰ ਦਿਨ ਬੀਮਾਰ ਹੋਕਰ ਉਠਤੇ ਤੋ ਜਿਦ ਪਕੜ ਲੇਤੇ- ਕਈ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ ਚਿਕਨ ਮਂਗਵਾਓ। ਨਹੀਂ ਮਂਗਵਾਓ ਤੋ ਪਥ੍ਯ ਨਹੀਂ ਲੂਂਗਾ, ਯਹ ਨਹੀਂ ਖਾਊਂਗਾ, ਵਹ ਨਹੀਂ ਖਾਊਂਗਾ ਔਰ ਨ ਜਾਨੇ ਕ੍ਯਾ ਕ੍ਯਾ ......... ਅਬ ਸੋਚਤੀ ਹੂਂ ਤੋ ਲਗਤਾ ਹੈ ਅਬ ਸੇ ਤੈਂਤੀਸ ਵਰ੍ਸ਼ ਪਹਲੇ ਮਰਤ੍ਯੁ ਕੇ ਕਗਾਰ ਪਰ ਖੜੇ ਏਕ ਮਰੀਜ ਕੋ ਮੈਂਨੇ ਦੇਖਾ ਥਾ। ਉਸਕੀ ਸੇਵਾ ਕੀ ਥੀ। ਯਹ ਨਹੀਂ ਕਹਤੀ ਕਿ ਉਸੇ ਜੀਵਨ ਦਿਯਾ ਥਾ। ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਹਨੇ ਵਾਲੀ ਕੌਨ ਹੋਤੀ ਹੂਂ? ਤਬ ਸੇ ਲੇਕਰ ਆਜ 11 ਅਪ੍ਰੈਲ ਕੀ 1977 ਰਾਤ ਤਕ ਉਸੇ ਅਨਵਰਤ ਸੇਤੀ ਰਹੀ ਔਰ ਅਂਤਤ: ਵਹ ਚਲਾ ਗਯਾ। ਮੈਂ ਕਿਸਸੇ ਕਹੂਂ ਕਿ ਇਤਨੇ ਵਰ੍ਸ਼ੋਂ ਕੀ ਇਸ ਸੇਵਾ ਨੇ ਮੁਝੇ ਕ੍ਯਾ ਦਿਯਾ? ਜਬ ਤਕ ਜੀਵਿਤ ਹੂਂ, ਉਨਕੀ ਯਾਦ ਸੇਤੀ ਰਹੂਂਗੀ- ਦੋ ਕਮਰੋਂ ਕਾ ਯਹ ਫ੍ਲੈਟ , ਦੀਵਾਰੋਂ ਪਰ ਲਗੀ ਉਨਕੀ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ, ਉਨਕੇ ਦੈਨਿਕ ਉਪਯੋਗ ਕੇ ਸਾਮਾਨ ਔਰ ਪੁਸ੍ਤਕੇਂ...... ਯਹੀ ਸਬ ਛੋੜ ਕਰ ਤੋ ਗਏ ਹੈਂ ਵਹ - ਪਿਛਲੇ ਤੈਂਤੀਸ ਵਰ੍ਸ਼ੋਂ ਕੀ ਭੁਲਾਈ ਨ ਭੂਲਨੇ ਵਾਲੀ ਯਾਦੇਂ। ਆਜ ਭੀ ਲੋਗ ਆਤੇ ਹੈ। ਦਰਵਾਜੇ ਕੀ ਕੁਣ੍ਡੀ ਖਟਕਤੀ ਹੈ ਲਗਤਾ ਹੈ ਸ਼ਾਯਦ ਵਹ ਹੀ ਹੋਂ।
"ਕੇ?".............. ਪੂਛਤੀ ਹੂਂ।
ਜਵਾਬ ਮੇਂ "ਆਮਿ.... ਆਮਰਾ....... ਜੈਸੇ ਸ਼ਬ੍ਦ ਨਹੀਂ ਹੋਤੇ। ਅਬ ਵਹ ਮਰੀਜ ਕਭੀ ਯਹ ਦਰਵਾਜਾ ਖਟਖਟਾਨੇ ਨਹੀਂ ਆਏਗਾ। ਦਰਵਾਜਾ, ਚਾਹੇ ਤੀਮਾਰਦਾਰ ਲਤਿਕਾ ਕਾ ਹੋ, ਯਾ ਖੁਦ ਫਣੀਸ਼੍ਵਰਨਾਥ 'ਰੇਣੁ' ਕਾ।

ਨੋਟ- ਲਤਿਕਾ ਰੇਣੁ ਜੀ ਕਾ ਫਣੀਸ਼੍ਵਰਨਾਥ 'ਰੇਣੁ' ਜੀ ਪਰ ਲਿਖਾ ਯਹ ਅਂਤਰਂਗ ਸਂਸ੍ਮਰਣ "ਰੇਣੁ ਕਾ ਜੀਵਨ" ਕਿਤਾਬ ਸੇ ਲਿਯਾ ਗਯਾ ਹੈ ਜਿਸਕਾ ਸਂਪਾਦਨ ਕਿਯਾ ਹੈ "ਭਾਰਤ ਯਾਯਾਵਰ ਜੀ" ਨੇ ਔਰ ਛਾਪਾ ਹੈ "ਵਾਣੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ" ਨੇ। ਇਨ ਸਬਕਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਿਯਾ ਕਹਤੇ ਹੁਏ ਸਾਥ ਮੇਂ ਮਾਫੀ ਭੀ ਚਾਹੂਂਗਾ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਪੋਸ੍ਟ ਜ੍ਯਾਦਾ ਬੜੀ ਹੋ ਰਹੀ ਥੀ ਇਸਲਿਏ ਕੁਛ ਲਾਈਨੋਂ ਕੋ ਹਟਾਨਾ ਪੜਾ। ਪਰ ਜਬ ਸੇ ਇਸ ਸਂਸ੍ਮਰਣ ਕੋ ਪਢਾ ਤੋ ਤਬ ਸੇ ਬੈਚੇਨ ਹੋ ਰਹਾ ਥਾ ਇਸੇ ਬ੍ਲੋਗ ਸਾਥਿਯੋਂ ਸੇ ਬਾਂਟਨੇ ਕੇ ਲਿਏ।

ਏਕ ਸੂਚਨਾ- ਆਗੇ ਸੇ "ਜਿਦਂਗ਼ੀ ਕੇ ਰਂਗ" ਵਾਲੀ ਪੋਸ੍ਟ ਮਹੀਨੇ ਕੇ ਪਹਲੇ ਔਰ ਤੀਸਰੇ ਸੋਮਵਾਰ ਕੋ ਹੀ ਪੇਸ਼ ਕੀ ਜਾਐਗੀ।

ਜਿਂਦਗੀ ਕੇ ਰਂਗ - ਮੀਤ ਜੀ ਕੇ ਸਂਗ਼

ਆਜ ਮੀਤ ਜੀ ਅਪਨੀ "ਜਿਂਦਗੀ ਕੇ ਰਂਗੋ" ਸੇ ਹਮੇਂ ਮਿਲਵਾ ਰਹੇ ਹੈ।

ਜਿਂਦਗੀ ਰਂਗ ਬਿਰਂਗੀ


ਜ਼ਿਨ੍ਦਗੀ ਮੇਂ ਰਂਗ ਹੀ ਰਂਗ ਭਰੇ ਹੁਏ ਹੈਂ. ਅਗਰ ਯੇ ਰਂਗ ਜ਼ਿਨ੍ਦਗੀ ਸੇ ਨਿਕਾਲ ਦਿਏ ਜਾਏਂ, ਤੋ ਫਿਰ ਜੀਵਨ ਕਾ ਮਤਲਬ ਹੀ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਰਹ ਜਾਯੇਗਾ. ਇਨ੍ਹੀਂ ਰਂਗੋਂ ਕੋ ਹਮ ਦਰ੍ਦ, ਖ਼ੁਸ਼ੀ, ਗਮ, ਆਂਸੂ, ਔਰ ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਜੈਸੇ ਨਾਮੋਂ ਸੇ ਪੁਕਾਰਤੇ ਹੈਂ..... ਹਰ ਇਂਸਾਨ ਕੀ ਜ਼ਿਨ੍ਦਗੀ ਮੇਂ ਕਭੀ ਨਾ ਕਭੀ ਐਸਾ ਮੋਡ਼ ਆਤਾ ਹੈ ਜਬ ਵੋ ਅਪਨੇ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਹੋ ਰਹੀ ਘਟਨਾਓ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਮਜਬੂਰ ਸਾ ਮਹਸੂਸ ਕਰਨੇ ਲਗਤਾ ਹੈ. ਉਸ ਪਲ ਉਸੇ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਯਹ ਜਨ੍ਮ ਲਿਯਾ ਹੀ ਕ੍ਯੋਂ? ਲੇਕਿਨ ਫਿਰ ਉਸੀ ਪਲ ਏਕ ਨਯੀ ਤੁਲਿਕਾ ਉਸਕੇ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਏਕ ਨਯਾ ਰਂਗ ਭਰ ਦੇਤੀ ਹੈ. ਔਰ ਵਹ ਉਸੀ ਰਂਗ ਸੇ ਅਪਨੀ ਜਿਦਂਗੀ ਕੀ ਪੇਟਿਂਗ੍ਸ ਮੇਂ ਖੁਸ਼ਿਯੋਂ ਕੇ ਰਂਗ ਭਰਨੇ ਲਗਤਾ ਹੈ.

ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਕਾ ਰਂਗ- ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੇ ਵਾਲੋਂ ਕਾ ਸਾਥ ਭਗਵਾਨ ਭੀ ਦੇਤਾ ਹੈ.

ਜਬ ਮੈਂ ਰੋਜਗਾਰ ਕੇ ਲਿਏ ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ. ਏਕ ਨੌਕਰੀ ਕੀ ਤਲਾਸ਼ ਕੇ ਲਿਏ ਸੁਬਹ ਘਰ ਸੇ ਨਿਕਲ ਜਾਨਾ ਔਰ ਸ਼ਾਮ ਕੋ ਖਾਲੀ ਹਾਥ ਲੌਟ ਆਨਾ. ਰੋਜ ਕੀ ਯਹ ਦੈਨਿਕਚਰ੍ਯਾ ਮੁਝੇ ਅਂਦਰ ਹੀ ਅਦਂਰ ਘੁਨ ਕੀ ਤਰਹ ਖਾਏ ਜਾ ਰਹੀ ਥੀ. ਮਮ੍ਮੀ ਪਾਪਾ ਕੇ ਚੇਹਰੋ ਪਰ ਉਦਾਸੀ ਕਾ ਰਂਗ ਦੇਖਾ ਨਹੀ ਜਾਤਾ ਥਾ. ਸ਼ਾਯਦ ਜ਼ਿਨ੍ਦਗੀ ਕੇ ਦੁਖੋਂ ਨੇ ਅਪਨੇ ਰਂਗ ਦਿਖਾਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਏ ਥੇ. ਪਤਾ ਨਹੀ ਕ੍ਯਾ ਕ੍ਯਾ ਸੋਚਤੇ ਹੁਏ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਯੂਂ ਹੀ ਬੀਤ ਜਾਤੀ ਥੀ. ਔਰ ਫਿਰ ਸੁਬਹ ਵਹੀ ਨੌਕਰੀ ਕੀ ਤਲਾਸ਼ ਕੇ ਲਿਏ ਦਿਲ੍ਲੀ ਕੀ ਗਲਿਯੋਂ ਮੇਂ ਭਟਕਨਾ. ਪਰ ਕੁਛ ਦਿਨੋਂ ਕੇ ਬਾਦ ਦਿਲ੍ਲੀ ਪੁਲਿਸ ਕੀ ਭਰ੍ਤੀ ਕੀ ਸੂਚਨਾ ਕਾ ਦੀਪਕ ਸੂਰਜ ਸਾ ਉਜਾਲਾ ਲੇਕੇ ਆਯਾ. ਮੈਂਨੇ ਦਿਲ੍ਲੀ ਪੁਲਿਸ ਭਰ੍ਤੀ ਕੇ ਲਿਏ ਫਾਰ੍ਮ ਭਰ ਦਿਯਾ. ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਮੇਂ ਖੁਦ ਕੋ ਹਰ ਪਲ ਪੁਲਿਸ ਵਰ੍ਦੀ ਮੇਂ ਦੇਖਨੇ ਲਗਾ. ਰੋਜ ਸੁਬਹ ਉਠਕਰ ਦੌੜਨੇ ਜਾਨੇ ਲਗਾ. ਪਰ ਏਕ ਦਿਨ ਮੁਸੀਬਤ ਸੇ ਭਰੀ ਬਿਜਲੀ ਫਿਰ ਸੇ ਗਿਰ ਪੜੀ. ਮੇਰੇ ਫਿਜਿਕਲ ਟੇਸ੍ਟ ਸੇ ਕੁਛ ਦਿਨ ਪਹਲੇ ਹੀ ਪ੍ਰੇਕ੍ਟਿਸ ਕੇ ਦੌਰਾਨ ਦੌਡ਼ਤੇ ਸਮਯ ਮੇਰੇ ਪਾਂਵ ਮੇਂ ਮੋਚ ਆ ਗਯੀ. ਮੁਝੇ ਲਗਾ ਕੀ ਜੈਸੇ ਭਗਵਾਨ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਯਹ ਸਬ ਜਾਨਬੂਝਕਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ. ਮੈਂਨੇ ਗੁਸ੍ਸੇ ਮੇਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਟਿਸ ਬਂਦ ਕਰ ਦੀ. ਟੇਸ੍ਟ ਮੇਂ ਅਬ 5 ਦਿਨ ਬਾਕਿ ਥੇ. ਏਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਘਰ ਸੇ ਟਹਲਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਨਿਕਲਾ. ਘਰ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਹੀ ਕਾਫੀ ਬੜਾ ਪਾਰ੍ਕ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਪਾਰ੍ਕ ਮੇਂ ਜਾਕਰ ਬੈਠ ਗਯਾ, ਵਹਾਂ ਕੁਛ ਬਚ੍ਚੇ ਖੇਲ ਰਹੇ ਥੇ, ਉਨ੍ਹੀਂ ਕੋ ਦੇਖਨੇ ਲਗਾ. ਕੁਛ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਰ ਏਕ ਲੜਕੀ ਅਪਨੀ ਮਾਂ ਕੇ ਸਾਥ ਬੈਠੀ ਥੀ. ਉਸ ਲੜਕੀ ਕੇ ਪਾਂਵ ਮੇਂ ਕੁਛ ਤਕਲੀਫ ਥੀ, ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਵੋ ਠੀਕ ਸੇ ਚਲ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੀ ਥੀ. ਸ਼ਾਯਦ ਯਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਉਸੇ ਜਨ੍ਮ ਸੇ ਥੀ. ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਕੋ ਕੋਸਤਾ ਹੁਆ ਅਪਨੇ ਟੇਸ੍ਟ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਸੋਚ ਰਹਾ ਥਾ. ਤਭੀ ਕੁਛ ੨-੩ ਉਚ੍ਚਕੋਂ (ਅਫੀਮਚੀਯੋਂ) ਨੇ ਉਸ ਲੜਕੀ ਕੀ ਮਾਂ ਕਾ ਮਂਗਲਸੂਤ੍ਰ ਖੀਂਚਾ ਔਰ ਵਹਾਂ ਸੇ ਭਾਗਨੇ ਲਗੇ. ਮੈਂ ਦੇਖ ਕਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹ ਗਯਾ ਕਿ ਜੋ ਲੜਕੀ ਠੀਕ ਸੇ ਚਲ ਭੀ ਨਹੀਂ ਸਕਤੀ ਥੀ. ਵੋ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ ਸੇ ਭਾਗੀ ਔਰ ਏਕ ਕੋ ਪਕੜ ਲਿਯਾ. ਕੁਛ ਪਲ ਕੇ ਲਿਏ ਹਾਥਾਪਾਈ ਭੀ ਹੁਈ। ਯਹ ਦੇਖਕਰ ਆਸਪਾਸ ਕੇ ਲੋਗ ਮਦਦ ਕੇ ਲਿਏ ਆ ਗਏ. ਕੁਛ ਦੇਰ ਬਾਦ ਪੁਲਿਸ ਭੀ ਆ ਗਈ ਔਰ ਚੋਰ ਉਚ੍ਚਕੇ ਕੋ ਅਪਨੇ ਸਾਥ ਲੇ ਗਈ. ਸ਼ਾਮ ਕੋ ਮੈਂ ਫਿਰ ਸੇ ਪਾਰ੍ਕ ਗਯਾ. ਵੋ ਲੜਕੀ ਔਰ ਉਸਕੀ ਮਾਂ ਅਬ ਭੀ ਟਹਲਨੇ ਆਯੇ ਥੇ. ਮੈਂਨੇ ਉਸ ਲੜਕੀ ਕੇ ਪਾਸ ਜਾਕਰ ਉਸ ਸੇ ਬਾਤ ਕੀ. ਮੈਂਨੇ ਕਹਾ ਕੀ ਆਪਕੋ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਅਗਰ ਵੋ ਚੋਰ ਆਪਕੋ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁਂਚਾ ਦੇਤਾ ਤੋ? ਵੋ ਬੋਲੀ- ਨੁਕ੍ਸਾਨ ਪਹੁਂਚਾ ਦੇਤਾ ਤੋ ਪਹੁਂਚਾ ਦੇਤਾ. ਮੈਂਨੇ ਕਹਾ "ਆਪ ਮਦਦ ਕੇ ਲਿਏ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾ ਸਕਤੀ ਥੀ." ਵੋ ਬੋਲੀ- ਭਗਵਾਨ ਭੀ ਉਸੀ ਕੀ ਮਦਦ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਤਾ ਹੈ. ਮੈਂਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀ ਔਰ ਦੇਖੋ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕੀ. ਵੋ ਦੇਖੋ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੇ ਗਲੇ ਮੇਂ ਮਂਗਲਸੂਤ੍ਰ .... ਉਸਕੇ ਉਨ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਕੋ ਹੀ ਬਦਲ ਦਿਯਾ. ਅਬ ਵਹੀ ਪਾਰ੍ਕ ਥਾ, ਵਹੀ ਲੜਕੀ ਥੀ, ਵਹੀ ਉਸਕੀ ਮਾਂ ਥੀ ਔਰ ਉਸਕੀ ਮਾਂ ਕੇ ਗਲੇ ਮੇਂ ਉਸ ਲੜਕੀ ਕੇ ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਬਾਰਾ ਵਾਪਸ ਦਿਲਾਯਾ ਹੁਆ ਮਂਗਲਸੂਤ੍ਰ ਚਮਕ ਰਹਾ ਥਾ. ਸਾਥ ਹੀ ਮੈਂ ਭੀ ਵਹੀ ਥਾ ਲੇਕਿਨ ਅਬ ਮੇਰੇ ਮਨ ਮੇਂ ਵੋ ਭਾਵਨਾਏਂ ਨਹੀਂ ਥੀ, ਜੋ ਸੁਬਹ ਤਕ ਥੀ. ਮੈਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਨਿਸ਼੍ਚਯ ਕਰ ਚੁਕਾ ਥਾ ਕਿ ਬੇਸ਼ਕ ਦੌਡ਼ ਮੇਂ ਅਂਤਿਮ ਹੀ ਕ੍ਯੋਂ ਨਾ ਆਂਊ, ਪਰ ਦੌਡੂਂਗਾ ਜਰੁਰ. ਮੈਂ ਦੋੜਾ ਔਰ ਛ੍ਠੇ ਸ੍ਥਾਨ ਪਰ ਭੀ ਆਯਾ। ਮੁਝੇ ਦੌਡ਼ਤੇ ਵਕ੍ਤ ਪਾਂਵ ਮੇਂ ਬੇਹਦ ਦਰ੍ਦ ਹੁਆ, ਲੇਕਿਨ ਦੌਡ਼ ਮੇਂ ਛਠਾ ਸ੍ਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਕਰਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਭੀ ਜੋ ਅਨੁਭੂਤਿ, ਜੋ ਏਹਸਾਸ, ਜੋ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਆਜ ਤਕ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਮੇਂ ਬਸੀ ਹੈ ਵੋ ਸ਼ਾਯਦ ਮਰਤੇ ਦਮ ਤਕ ਯੂਂ ਹੀ ਰਹੇਗੀ ਔਰ ਸਾਥ ਮੇਂ ਉਸ ਲੜਕੀ ਦ੍ਵਾਰਾ ਕਹੀ ਗਯੀ ਬਾਤ ਭੀ ਕਿ - ਭਗਵਾਨ ਭੀ ਉਸੀ ਕੀ ਮਦਦ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਤਾ ਹੈ. ਮੈਂਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀ ਔਰ ਦੇਖੋ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕੀ. ਔਰ ਜ਼ਿਨ੍ਦਗੀ ਕਾ ਏਕ ਰਂਗ ਔਰ ਦੇਖਿਏ ਕਿ ਆਜ ਮੇਂ ਏਕ ਪੁਲਿਸਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਕਰ ਏਕ ਡਿਜਾਇਨਰ ਹੂਂ.

ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕਾ ਰਂਗ-ਸੂਰਜ ਕਾ ਟੁਕੜਾ

"ਤੋੜ ਕੇ ਸੂਰਜ ਕਾ ਟੁਕੜਾ, ਓਪ ਮੇਂ ਲੇ ਆਊਂ ਮੈਂ! ਹੋ ਜਲਨ ਹਾਂਥੋਂ ਮੇਂ, ਤੋ ਕ੍ਯਾ! ਕੁਛ ਅਂਧੇਰਾ ਕਮ ਤੋ ਹੋ.. ਮੀਤ

ਹਂਸੀ ਕਾ ਰਂਗ- ਏਕ ਯੁਵਰਾਜ ਇਧਰ ਭੀ

ਮੋਰੀ ਗੇਟ ਕੇ ਕ੍ਰਿਕੇਟ ਗ੍ਰਾਉਂਡ ਸੇ ਲਗਾ ਹੁਆ ਏਕ ਗਰ੍ਲ੍ਸ ਇਂਜੀਨਿਯਰਿਂਗ ਕਾਲੇਜ ਹੈ. ਅਪਨੇ ੨-3 ਮੈਚ ਸੇ ਹੀ ਮੈਂਨੇ ਵਹਾਂ ਯੁਵਰਾਜ ਕੀ ਤਰਹ ਕਾਫੀ ਨਾਮ ਕਮਾ ਲਿਯਾ ਥਾ :) ਲਡ਼ਕਿਯਾਂ ਮੁਝੇ ਪਹਚਾਨਨੇ ਲਗੀ ਥੀ " ਯਹੀ ਹੈ ਵੋ ਜਿਸਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ੮੦ ਗੇਂਦੋਂ ਮੇਂ ੧੧੯ ਰਨ ਬਨਾਯੇ ਥੇ." ਏਕ ਸੁਨ੍ਦਰ ਸੀ ਲੜਕੀ ਕੀ ਸੁਰੀਲੀ ਆਵਾਜ ਕਾਨੋਂ ਮੇਂ ਪੜੀ ਥੀ. ਉਸ ਦਿਨ ਭੀ ਹਮਾਰਾ ਮੈਚ ਥਾ. ਪਹਲੇ ਫਿਲ੍ਡਿਂਗ ਕਰਨੀ ਥੀ, ਮੈਂ ਥਰ੍ਡ ਮੇਨ ਪਰ ਫਿਲ੍ਡਿਂਗ ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ, ਉਸ ਦਿਨ ਭੀ ਲਡ਼ਕਿਯਾਂ ਹਮਾਰਾ ਮੈਚ (ਖਾਸਕਰ ਮੇਰਾ ਮੈਚ) ਦੇਖਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਗ੍ਰਾਉਂਡ ਕੀ ਦੀਵਾਰ ਪਰ ਬੈਠੀ ਥੀ. ਉਸ ਦਿਨ ਗ੍ਰਾਉਂਡ ਮੇਂ ਬਰਸਾਤ ਕੀ ਵਜਹ ਸੇ ਜਗਹ ਜਗਹ ਕਾਫੀ ਕੀਚੜ ਥਾ.... ਜਹਾਂ ਮੈਂ ਫਿਲ੍ਡਿਂਗ ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ ਵਹਾਂ ਭੀ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਗਡ੍ਢੋਂ ਮੇਂ ਕੀਚਡ ਕਾ ਪਾਨੀ ਥਾ. ਮੇਰੀ ਹਰ ਫਿਲ੍ਡਿਂਗ ਪਰ ਲਡ਼ਕਿਯਾਂ ਤਾਲਿਯਾਂ ਬਜਾ ਰਹੀਂ ਥੀ. ਤਭੀ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਏਕ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ ਕੈਚ ਆਯਾ ਜਿਸੇ ਮੈਂਨੇ ਨਾ ਜਾਨੇ ਕੈਸੇ ਲਪਕ ਲਿਯਾ...ਲਡ਼ਕਿਯਾਂ ਉਛਲ-ਉਛਲ ਕਰ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਤਾਲਿਯਾਂ ਬਜਾ ਰਹੀ ਥੀ ਔਰ ਵੇਵ੍ਸ ਕਰ ਰਹੀ ਥੀ. ਮੈਂ ਭੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਸੇ ਉਨ੍ਹੇਂ ਵੇਵ੍ਸ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਪੀਛੇ ਕੀ ਓਰ ਚਲ ਰਹਾ ਥਾ, ਮੈਂ ਵੇਵ੍ਸ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਭੂਲ ਗਯਾ ਕਿ ਗ੍ਰਾਉਂਡ ਮੇਂ ਪਾਨੀ ਭਰਾ ਹੁਆ ਹੈ ਕਈ ਲਡ਼ਕਿਯਾਂ ਮੁਝੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਸੇ ਸਮਝਾ ਭੀ ਰਹੀਂ ਥੀ ਪਰ ਮੈਂ ਅਤਿ ਉਤ੍ਸਾਹ ਮੇਂ ਧ੍ਯਾਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਪਾਯਾ ਔਰ ਕੀਚੜ ਸੇ ਭਰੇ ਹੁਏ ਪਾਨੀ ਕੇ ਗਡ੍ਢੇ ਮੇਂ ਗਿਰ ਗਯਾ.. ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਸਫੇਦ ਡ੍ਰੇਸ ਕੀਚੜ ਸੇ ਸਨ ਗਈ...ਔਰ ਚਾਰੋ ਤਰਫ ਸਬ ਹਂਸਨੇ ਲਗੇ. ਵਹੀ ਬੈਠੀ ਲੜਕਿਯੋਂ ਕੀ ਹਂਸੀ ਜੋ ਫੂਟੀ ਬਸ ਪੂਛੋ ਮਤ. ਸ਼ਾਯਦ ਉਨਕੀ ਹਂਸੀ ਕੀ ਆਵਾਜ ਆਪ ਤਕ ਭੀ ਪਹੁਂਚ ਰਹੀ ਹੋਗੀ......

ਮੀਤ ਜੀ ਕੇ ਬ੍ਲੋਗ ਕਾ ਡਾਕ ਪਤਾ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਮੀਤ

ਜਿਂਦਗੀ ਕੇ ਰਂਗ ਅਨਿਲ ਜੀ ਕੇ ਸਂਗ।

ਆਜ ਅਨਿਲ ਜੀ ਅਪਨੀ "ਜ਼ਿਦਗੀ ਕੇ ਰਂਗੋ" ਸੇ ਹਮਾਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਾ ਰਹੇ ਹੈਂ।


ਜੀਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਸਾਂਸੋਂ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਹੋਤੀ ਹੈ, ਹਰ ਏਕ ਨਯਾ ਪਲ ਜੀਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਆਪਕੋ ਨਯੀ ਸਾਂਸੇ ਚਾਹਿਏ ਔਰ ਅਗਰ ਆਪਕੋ ਕਿਸੀ ਏਕ ਐਸੀ ਛੋਟੀ ਸੀ ਜਗਹ ਬਂਦ ਕਰ ਦਿਯਾ ਜਾਏ ਜਹਾਂ ਸਾਂਸ ਲੇਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕੋਈ ਆਵਾਗਮਨ ਨ ਹੋ, ਉਸ ਪਰ ਸੇ ਏਕ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਬਾਰੀਕ ਛੇਦੋਂ ਕੋ ਭੀ ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਬਂਦ ਕਰ ਦਿਯਾ ਜਾਨੇ ਲਗੇ ਤਬ ਯਾ ਤੋ ਆਪ ਹਾਰ ਮਾਨਕਰ ਮੌਤ ਕੋ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲੋ ਯਾ ਫਿਰ ਉਸਮੇਂ ਨਏ ਸੁਰਾਖ ਬਨਾ ਲੋ ਯਾ ਪੁਰਾਨੇ ਬਂਦ ਸੁਰਾਖੋਂ ਕੋ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਸੇ ਖੋਲ ਦੋ.

ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਕਕਾ ਰਂਗ : "ਹਾਰ ਕੋ ਜੀਤ ਮੇਂ ਬਦਲਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਡਟੇ ਰਹੋ"

5 ਸਾਲ ਪਹਲੇ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਭੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹਾਲ ਥਾ, ਹਾਂ ਠੀਕ ਬਿਲ੍ਕੁਲ ਐਸਾ ਹੀ. ਅਚਾਨਕ ਜਿਂਦਗੀ ਨੇ ਕਰਵਟ ਲੀ ਔਰ ਸਬ ਕੁਛ ਬਦਲ ਗਯਾ. ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਬਸ ਮਾਂ ਥੀ, ਭਾਈ ਔਰ ਬਹਨ ਥੇ. ਵੋ ਮੇਰੇ ਏਮ.ਸੀ.ਏ. ਕਾ ਅਂਤਿਮ ਵਰ੍ਸ਼ ਥਾ. ਔਰ ਫੀਸ ਭਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਬਸ 15 ਦਿਨ ਸ਼ੇਸ਼ ਥੇ, ਜਿਨਮੇਂ ਸੇ 10 ਦਿਨ ਬੈਂਕ ਮੈਨੇਜਰ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਲੋਨ ਕੇ ਲਿਏ ਗਿੜਗਿੜਾਨੇ ਮੇਂ ਔਰ ਸਗੇ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਯੋਂ ਕੇ ਮੁਂਹ ਫੇਰਨੇ ਮੇਂ ਜਾ ਚੁਕੇ ਥੇ. ਮੈਂਨੇ ਭੀ ਸੋਚ ਲਿਯਾ ਥਾ ਕਿ ਚਾਹੇ ਜੋ ਹੋ ਜਾਏ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮਾਨੂਂਗਾ. ਫੀਸ ਕੇ ਇਂਤਜ਼ਾਮ ਕੇ ਸਿਲਸਿਲੇ ਮੇਂ ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਏਕ ਪੁਰਾਨੇ ਦੋਸ੍ਤ ਕੇ ਪਾਸ ਜਾਨੇ ਕਾ ਕਹ ਕਰ ਘਰ ਸੇ ਸਰ੍ਦਿਯੋਂ ਕੀ ਗੁਨਗੁਨੀ ਧੂਪ ਮੇਂ ਪੈਂਟ ਔਰ ਸ਼ਰ੍ਟ ਮੇਂ ਨਿਕਲ ਗਯਾ. ਜਬ ਆਗਰਾ ਪਹੁਂਚਾ ਤੋ ਜਿਸ ਦੋਸ੍ਤ ਕੇ ਘਰ ਗਯਾ ਥਾ ਉਸਕੇ ਪਿਤਾਜੀ ਕਾ ਤਬਾਬਲਾ ਹੋ ਗਯਾ ਔਰ ਵੋ ਬਨਾਰਸ ਪਹੁਂਚ ਗਏ ਥੇ. ਉਨਕੇ ਪੜੋਸਿਯੋਂ ਸੇ ਉਨਕਾ ਪਤਾ ਮਾਲੂਮ ਕਿਯਾ ਤੋ ਬਸ ਇਤਨਾ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕਿ ਦੋਸ੍ਤ ਕੇ ਪਿਤਾਜੀ ਬਨਾਰਸ ਕੇ ਫਲਾਂ ਪੁਲਿਸ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਮੇਂ ਹੈਂ. ਰਾਤ ਕੇ ਅਂਧੇਰੇ ਨੇ ਅਪਨੀ ਦਸ੍ਤਕ ਦੇਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਯਾ ਥਾ. ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਅਬ ਏਕ ਫੂਟੀ ਕੌਡੀ ਨਹੀਂ ਬਚੀ ਥੀ. ਅਚਾਨਕ ਸੇ ਮੇਰੇ ਕਦਮ ਆਗਰਾ ਕੇ ਰੇਲਵੇ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਕੀ ਓਰ ਮੁੜ ਗਏ, ਖਾਲੀ ਪੇਟ ਔਰ ਖਾਲੀ ਜੇਬ ਕੇ ਸਾਥ ਮੇਂ ਮਰੁਧਰ ਏਕ੍ਸਪ੍ਰੇਸ ਮੇਂ ਚਢ਼ ਗਯਾ ਜੋ ਬਨਾਰਸ ਜਾ ਰਹੀ ਥੀ. ਸਰ੍ਦਿਯੋਂ ਕੀ ਠਂਡੀ ਰਾਤੋਂ ਕਾ ਟ੍ਰੇਨ ਕੇ ਜਨਰਲ ਡਿਬ੍ਬੇ ਮੇਂ ਕੈਸਾ ਏਹਸਾਸ ਹੋਤਾ ਹੈ ਯੇ ਮੁਝੇ ਉਸ ਰਾਤ ਪਤਾ ਚਲਾ ਜਬ ਠਿਠੁਰਤੇ-ਕਾਂਪਤੇ ਹੁਏ ਹਾਥ ਪੈਰ ਔਰ ਕਪੜੋ ਕੇ ਨਾਮ ਪਰ ਸ਼ਰ੍ਟ-ਪੇਂਟ. ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਖ੍ਯਾਲ ਆਤਾ ਕਿ ਘਰ ਸੇ ਗਰ੍ਮ ਕਪੜੇ ਪਹਨ ਕਰ ਕ੍ਯੋਂ ਨਾ ਚਲਾ. ਜਬ ਰਾਤ ਕੋ ਠਂੜ ਬਰ੍ਦਾਸ਼੍ਤ ਸੇ ਬਾਹਰ ਹੋਨੇ ਲਗੀ ਤੋ ਸੀਟ ਕੇ ਨੀਚੇ ਅਖਬਾਰ ਬਿਛਾ ਕਰ ਲੇਟ ਗਯਾ. ਚਲਤੀ ਹੁਈ ਟ੍ਰੇਨ ਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੇ ਸਾਥ ਜਬ ਬਦਨ ਕਾ ਕੋਈ ਹਿਸ੍ਸਾ ਟ੍ਰੇਨ ਕੇ ਲੋਹੇ ਕੋ ਛੂ ਜਾਤਾ ਤੋ ਜਾਨ ਸੀ ਨਿਕਲ ਜਾਤੀ ਔਰ ਉਸ ਪਰ ਸੇ ਟ੍ਰੇਨ ਕੀ ਖੁਲੀ ਖਿਡ਼ਕਿਯੋਂ ਸੇ ਆਤੀ ਹੁਈ ਹਵਾ. ਵੋ ਰਾਤ ਥੀ ਕਿ ਬੀਤਨੇ ਕਾ ਨਾਮ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੇ ਰਹੀ ਥੀ. ਜਬ ਅਗਲੇ ਰੋਜ਼ ਬਨਾਰਸ ਕੇ ਰੇਲਵੇ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਪਰ ਉਤਰਾ ਤੋ ਮੁਂਹ ਮੇਂ ਜਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਬਸ ਪਾਨੀ ਹੀ ਥਾ ਜੋ ਮੁਝੇ ਸਬਸੇ ਪਹਲੇ ਨਸੀਬ ਹੁਆ. ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਸੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕਰ ਉਸ ਪੁਲਿਸ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਕਾ ਪਤਾ ਕਿਯਾ ਜੋ ਕਿ ਵਹਾਂ ਸੇ 6-7 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਥਾ. ਵਹਾਂ ਸੇ ਤੇਜ਼ ਕ਼ਦਮੋਂ ਸੇ ਚਲਤਾ ਹੁਆ ਮੈਂ ਉਸ ਥਾਨੇ ਜੈਸੇ ਤੈਸੇ ਪਹੁਂਚਾ, ਵਹਾਂ ਮਾਲੂਮ ਕਰਨੇ ਪਰ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕਿ ਸਿਂਹ ਸਾਹਬ ਤੋ ਦੂਸਰੇ ਥਾਨੇ ਮੇਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹੈਂ ਜੋ ਵਹਾਂ ਸੇ 8-9 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਥਾ. ਧਕ੍ਕੇ ਖਾਤਾ ਹੁਆ ਮੈਂ ਉਸ ਥਾਨੇ ਪਹੁਂਚਾ ਔਰ ਵਹਾਂ ਮਾਲੂਮ ਕਰਨੇ ਪਰ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕਿ ਸਿਂਹ ਸਾਹਬ ਤੋ ਅਪਨੇ ਘਰ ਪਰ ਹੋਂਗੇ ਇਸ ਵਕ਼੍ਤ. ਉਨਕਾ ਘਰ ਵਹਾਂ ਸੇ ਕਰੀਬ 4-5 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਰਹਾ ਹੋਗਾ. ਕਦਮ ਠੀਕ ਸੇ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇ ਥੇ. ਬੁਰੀ ਤਰਹ ਸੇ ਥਕ ਗਯਾ ਥਾ ਬੀਚ ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੇਂ ਕੁਛ ਸੀਢਿਯਾਂ ਥੀ ਉਨ ਪਰ ਬੈਠ ਗਯਾ. ਸਰ ਕੋ ਅਪਨੇ ਘੁਟਨੋਂ ਮੇਂ ਝੁਕਾਏ. ਪਾਸ ਹੀ ਆਕਰ ਏਕ ਸਾਧੂ ਬੈਠ ਗਯਾ ਔਰ ਅਪਨੇ ਥੈਲੇ ਸੇ ਨਿਕਾਲ ਕਰ ਕੁਛ ਖਾਨੇ ਲਗਾ. ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਪਰ ਗਯੀ ਤੋ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਕੇ ਨਾਮ ਪਰ ਮੁਝੇ ਦੋ ਲਡ੍ਡੂ ਦਿਏ. ਜੋ ਉਸ ਵਕ਼੍ਤ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਅਮਰਤ ਸਾਮਾਨ ਥੇ.ਕੁਛ ਦੇਰ ਬੈਠੇ ਰਹਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਵਹਾਂ ਸੇ ਉਠ ਮੈਂ ਗਿਰਤਾ ਪਡ਼ਤਾ ਅਪਨੇ ਦੋਸ੍ਤ ਕੇ ਘਰ ਪਹੁਂਚ ਗਯਾ. ਉਸੇ ਮੈਂਨੇ ਅਪਨੇ ਘਰ ਕੇ ਹਾਲਾਤ, ਉਨ ਹਾਲਾਤੋਂ ਕੀ ਵਜਹ ਬਤਾਈ ਔਰ ਅਪਨੇ ਆਨੇ ਕਾ ਕਾਰਣ ਭੀ ਬਤਾਯਾ. ਉਸਨੇ ਮੁਝੇ ਅਗਲੇ ਰੋਜ਼ ਨਾ ਜਾਨੇ ਕਹਾਂ ਸੇ ਲਾਕਰ 20,000 ਰੁਪਯੇ ਦਿਏ. ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਏਕ ਬਹੁਤ ਬਡ਼ੀ ਮਦਦ ਥੀ. ਅਗਲੇ ਰੋਜ਼ ਜਬ ਲੌਟਾ ਤੋ ਉਸਨੇ ਏਕ ਮੋਟਾ ਕਮ੍ਬਲ ਔਰ ਏਕ ਸ੍ਵੇਟਰ ਮੁਝੇ ਦਿਯਾ. ਇਨ ਚਂਦ ਦਿਨੋਂ ਕੇ ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਨੇ ਮੁਝੇ ਯੇ ਸਿਖਾ ਦਿਯਾ ਥਾ ਕਿ ਹਾਰ ਕੋ ਜੀਤ ਮੇਂ ਬਦਲਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਡਟੇ ਰਹਨਾ ਔਰ ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਕਰਤੇ ਰਹਨਾ ਬਹੁਤ ਜਰੂਰੀ ਹੈ.

ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕਾ ਰਂਗ : ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਔਰ ਸਾਂਸੇ ਸਾਥ ਸਾਥ ਚਲਤੀ ਹੈ।

ਹਾਰ ਕੋ ਜੀਤ ਮੇਂ ਬਦਲਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਕਰਤੇ ਰਹਨਾ ਉਤਨਾ ਹੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਜਿਤਨਾ ਕਿ ਸਾਂਸ ਲੇਤੇ ਰਹਨਾ" ਅਨਿਲ ਕਾਨ੍ਤ

ਹਂਸੀ ਕਾ ਰਂਗ : ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਜੀ ਕ੍ਯਾ ਮੈਂ ਹਂਸ ਸਕਤਾ ਹੂਂ?

ਹਮ ਛਟਵੀਂ ਕਕ੍ਸ਼ਾ ਮੇਂ ਪਢ਼ਤੇ ਥੇ. ਪੀ.ਟੀ. ਕੇ ਅਧ੍ਯਾਪਕ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਸਰ ਜੋ ਕਿ ਉਪ ਪ੍ਰਧਾਨਾਚਾਰ੍ਯ ਕੀ ਹਰ ਬਾਤ ਮੇਂ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਸਮਝੇ ਹਾਂ ਮੇਂ ਹਾਂ ਮਿਲਾਤੇ ਥੇ. ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਏਂ ਚਲ ਰਹੀ ਥੀਂ. ਕੁਛ ਛਾਤ੍ਰ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਓਂ ਮੇਂ ਪਾਨੀ ਪੀਨੇ ਔਰ ਮੂਤ੍ਰਾਸ਼ਯ ਕੇ ਬਹਾਨੇ ਨਕ਼ਲ ਕਰਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਤੇ. ਹਰ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਉਪ ਪ੍ਰਧਾਨਾਚਾਰ੍ਯ ਨੇ ਆਕਰ ਕਹਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਬਿਨਾ ਅਨੁਮਤਿ ਕੇ ਕਿਸੀ ਕੋ ਭੀ ਕੋਈ ਅਨੁਮਤਿ ਨ ਦੀ ਜਾਏ. ਸਂਯੋਗਵਸ਼ ਹਮਾਰੇ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਸਰ ਥੇ. ਕੁਛ ਦੇਰ ਬਾਦ ਏਕ ਲੜਕੇ ਕੋ ਜੋ ਕਿ ਦੋਨੋਂ ਹਾਥ ਸੇ ਲਿਖ ਸਕਤਾ ਥਾ, ਉਸਕੋ ਨਾ ਜਾਨੇ ਕ੍ਯਾ ਸੂਝੀ. ਵੋ ਖੜਾ ਹੋਕਰ ਪੂਂਛਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਸਰ ਕ੍ਯਾ ਮੈਂ ਅਬ ਬਾਯੇਂ ਹਾਥ ਸੇ ਲਿਖ ਸਕਤਾ ਹੂਂ. ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਜੀ ਨੇ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਸਮਝੇ ਬੋਲ ਦਿਯਾ ਕਿ ਅਭੀ ਪੂਂਛ ਕਰ ਆਤਾ ਹੂਂ ਔਰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ. ਉਨਕੇ ਬਾਹਰ ਜਾਤੇ ਹੀ ਪੂਰੀ ਕ੍ਲਾਸ ਜੋਰ ਸੇ ਹਂਸ ਪੜੀ.( ਅਬ ਆਪ ਭੀ ਹਂਸਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਯੇ ਮਤ ਕਹ ਦੇਨਾ ਕਿ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਜੀ ਸੇ ਪੂਂਛਕਰ ਆਤੇ ਹੈ।)


ਕੈਸੇ ਲਗੇ ਅਨਿਲ ਜੀ ਕੀ ਜ਼ਿਂਦਗੀ ਕੇ ਰਂਗ। ਅਗਰ ਆਪਕੋ ਇਨਕੀ ਜਿਂਦਗੀ ਕੇ ਔਰ ਭੀ ਰਂਗ ਦੇਖਨੇ ਹੈ ਤੋ ਮੇਰਾ ਅਪਨਾ ਜਹਾਨ ਪਰ ਘੂਮ ਆਈਏ।