ਹਮ ਭੀ ਤੁਝਕੋ ਯਾਦ ਆਯੇਂਗ਼ੇ

ਸੀਨੇ ਮੇ ਲਿਯੇ ਤੇਰੀ ਯਾਦੋ ਕੋ

ਹਮ ਤੋ ਦੁਰ ਕਹੀ ਚਲੇ ਜਾਯੇਂਗੇ

ਯਾ ਵਾਦਿਯਾ ਯੇ ਮੌਸਮ ਔਰ ਯੇ ਨਜ਼ਾਰੇ

ਇਨ੍ਹੇ ਹਮ ਤੋ ਕਭੀ ਨਾ ਭੂਲ ਪਾਯੇਂਗੇ

ਕ੍ਯਾ ਭੂਲੂ ਕ੍ਯਾ ਯਾਦ ਕਰੂ

ਅਪਨੀ ਯਾਦੇ ਤੁਝਕੋ ਸੌਗਾਤ ਕਰੂ

ਵਾਦਾ ਨਹੀ ਪਰ ਏਕ ਚਾਹ ਹੈ ਦਿਲ ਮੇ

ਤੁਮਕੋ ਮਿਲਨੇ ਕੋ ਹਮ ਫਿਰ ਆਯੇਂਗ਼ੇ

ਜਿਨ੍ਦਗੀ ਨਹੀ ਤੋ ਚਨ੍ਦ ਲਮ੍ਹੇ ਹੀ ਬਿਤਾਯੇਂਗੇ

ਏ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਰ ਸ਼ਾਯਦ ਹਮ ਭੀ ਤੁਝਕੋ ਯਾਦ ਆਯੇਂਗ਼ੇ

ਅਬ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ

ਛਲਨੀ ਆਤ੍ਮਾ ਪਰ ਮਰਹਮ ਮਤ ਲਗਾਨਾ
ਅਬ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ
ਟੂਟੇ ਸਪਨੋ ਕੋ ਅਬ ਮਤ ਸਜਾਨਾ
ਅਬ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ
ਗਮ ਕੇ ਸਮਂਦਰ ਮੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਕੀ ਨਾਵ ਮਤ ਚਲਾਨਾ
ਅਬ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ
ਕੁਚਲੇ ਹੁਏ ਫੂਲੋ ਕੋ ਪਾਨੀ ਕੇ ਛੀਂਟੇ ਮਤ ਦੇਨਾ
ਅਬ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ
ਮੁਝੇ ਧਰਾ ਪਰ ਗਿਰਾ ਕਰ ਆਸਮਾਨ ਮਤ ਦਿਖਾਨਾ
ਅਬ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ
ਅਕ੍ਸ ਮੇਰਾ ਮਿਟਾ ਕਰ ਉਸੇ ਫਿਰ ਮਤ ਖੋਜਨਾ
ਅਬ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ.

ਮੇਰੀ ਉਮ੍ਰ ਕਾ ਏਕ ਦਿਨ ਸਾਥ ਲੇ ਜਾਤਾ ਹੈ ਸੂਰਜ

ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਕੀ ਖਿੜਕੀ ਸੇ

ਰੋਜ਼ ਸੁਬਹ

ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਤਾ ਹੁਆ ਆਤਾ ਹੈ

ਸੂਰਜ

ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਯਾ ਕਲਾਪੋਂ ਕਾ

ਗਵਾਹ ਬਨਤਾ ਹੈ

ਸੂਰਜ

ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਕੀ ਕਸ਼ਮਕਸ਼ ਔਰ

ਜ਼ਦ੍ਦੋਜ਼ਹਦ ਕੋ

ਬੜੀ ਸ਼ਿਦ੍ਦਤ ਸੇ ਦੇਖਤਾ ਹੈ

ਸੂਰਜ

ਕਹਤਾ ਕੁਛ ਨਹੀਂ, ਬਸ

ਮੂਕ ਦਰ੍ਸ਼ਕ ਬਨਾ ਰਹਤਾ ਹੈ

ਸੂਰਜ

ਔਰ ਸ਼ਾਮ ਕੋ ਜਾਤੇ ਹੁਏ

ਰੋਜ਼ ਮੇਰੀ ਉਮ੍ਰ ਕਾ ਏਕ ਦਿਨ

ਸਾਥ ਲੇ ਜਾਤਾ ਹੈ

ਸੂਰਜ

ਹਾਯ ਰੇ ਜਿਂਦਗੀ...!!!

ਜੋ ਥਾ, ਵੋ ਅਬ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਜੋ ਹੈ, ਵੋ ਸਬ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਸਬਕੀ ਪਸਂਦ ਹੈ ਵੋ

ਫਿਰ ਭੀ ਵੋ ਰਬ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਉਸਕੀ ਵਫ਼ਾਏਂ – ਖ਼ਾਰਿਜ

ਜਿਸਮੇਂ, ਅਦਬ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਵੋ , ਕ੍ਯਾ ਕਰੇਗਾ ਹਾਸਿਲ

ਜਿਸਮੇਂ - ਤਲਬ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਈਮਾਨ ਕਾ ਕਰੇਂ ਕ੍ਯਾ?

ਈਨਾਮ ਜਬ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਇਸ - ਭਾਗਤੇ ਸਫ਼ਰ ਮੇਂ

ਕੁਛ ਭੀ ਅਜਬ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਚੁਟਕੁਲੋਂ ਕਾ ਖਜਾਨਾ ..... ਗੁਦਗੁਦੀ

ਚੁਟਕੁਲੋਂ ਕਾ ਖਜਾਨਾ .....

ਮੇਰੇ ਬ੍ਲੌਗ ''ਗੁਦਗੁਦੀ'' ਪਰ ਏਕ ਬਾਰ ਅਵਸ਼੍ਯ ਪਧਾਰੇਂ -

http://gudgudi-khazana।blogspot।com/2010/01/blog-post.html

ਬੁਝਾ ਕੇ ਚਿਰਾਗ ਰੋਸ਼ਨੀ ਢੂਂਢਤੇ ਹੈਂ ਲੋਗ

ਅਂਧੇਰੇ ਮੇਂ ਤੋ ਸਂਭਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਾਤੇ ਹੈਂ ਲੋਗ
ਪਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੇਂ ਭੀ ਫਿਸਲ ਜਾਤੇ ਹੈਂ ਲੋਗ
ਰੋਤੋਂ ਹੋਓ ਕਾ ਤੋ ਸਾਥ ਦੇਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੋਗ
ਹਂਸਤੇ ਹੁਵੋਂ ਕੋ ਭੀ ਰੂਲਾ ਦੇਤੇ ਹੈਂ ਲੋਗ
ਗੈਰੋਂ ਕੀ ਮਹਫ਼ਿਲ ਮੇ ਤੋ ਭਰ ਭਰ ਕੇ ਪੀਤੇ ਹੈਂ ਲੋਗ
ਅਪਨੋਂ ਕੀ ਮਹਫ਼ਿਲ ਮੇ ਲੁਤ੍ਫੇ-ਮਯ ਗਿਰਾ ਦੇਤੇ ਹੈਂ ਲੋਗ
ਕਾਂਟੋ ਸੇ ਤੋ ਲਾਜਿਮ ਹੈ, ਨਫਰਤ ਕਰਤੇ ਹੀ ਹੈਂ ਲੋਗ
ਜਾਨੇ ਕ੍ਯੋਂ ਫੂਲੋ ਸੇ ਭੀ ਖਾਰ ਖਾਤੇ ਹੈਂ ਲੋਗ
ਯੇ ਫਿਤਰਤ ਹੈ ਉਨਕੀ , ਤਮਾਸ਼ਾਈ ਹੈਂ ਲੋਗ
ਬੁਝਾ ਕੇ ਚਿਰਾਗ , ਰੋਸ਼ਨੀ ਢੂਂਢਤੇ ਹੈਂ ਲੋਗ

ਉਸਕੀ ਗਲੀ ਮੇਂ ਫਿਰ ਮੁਝੇ ਏਕ ਬਾਰ ਲੇ ਚਲੋ

ਸ਼ਾਯਦ ਯੇ ਮੇਰਾ ਵਹਮ ਹੋ ਮੇਰਾ ਖ੍ਯਾਲ ਹੋ

ਮੁਮਕਿਨ ਹੈ ਮੇਰੇ ਬਾਦ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਲਾਲ ਹੋ

ਪਛਤਾ ਰਹਾ ਹੋ ਅਬ ਮੁਝੇ ਦਰ ਸੇ ਉਠਾ ਕੇ ਵੋ

ਬੈਠਾ ਹੋ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਮੇਂ ਆਂਖੇਂ ਬਿਛਾ ਕੇ ਵੋ

ਉਸਨੇ ਭੀ ਤੋ ਕਿਯਾ ਥਾ ਮੁਝੇ ਪ੍ਯਾਰ ਲੇ ਚਲੋ

ਉਸਕੀ ਗਲੀ ਮੇਂ ਫਿਰ ਮੁਝੇ ਏਕ ਬਾਰ ਲੇ ਚਲੋ

ਉਸਕੀ ਗਲੀ ਕੋ ਜਾਨਤਾ ਪਹਚਾਨਤਾ ਹੁ ਮੈਂ

ਵੋ ਮੇਰੀ ਕਤ੍ਲਗਾਹ ਹੈ ਯੇ ਮਾਨਤਾ ਹੁ ਮੈਂ

ਉਸਕੀ ਗਲੀ ਮੇਂ ਮੌਤ ਮੁਕ਼ਦ੍ਦਰ ਕੀ ਬਾਤ ਹੈ

ਸ਼ਾਯਦ ਯੇ ਮੌਤ ਅਹਲੇ ਵਫ਼ਾ ਕੀ ਹਯਾਤ ਹੈ

ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਭੀ ਮੌਤ ਕਾ ਹੁ ਤਲਬਗਾਰ ਲੇ ਚਲੋ

ਉਸਕੀ ਗਲੀ ਮੇਂ ਫਿਰ ਮੁਝੇ ਏਕ ਬਾਰ ਲੇ ਚਲੋ

ਦੀਵਾਨਾ ਕਹ ਕੇ ਲੋਗੋਂ ਨੇ ਹਰ ਬਾਤ ਟਾਲ ਦੀ

ਦੁਨਿਯਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਾਂਵ ਮੇਂ ਜ਼ਂਜੀਰ ਡਾਲ ਦੀ

ਚਾਹੋ ਜੋ ਤੁਮ ਤੋ ਮੇਰਾ ਮੁਕ਼ਦ੍ਦਰ ਸਂਵਾਰ ਦੋ

ਯਾਰੋਂ ਯੇ ਮੇਰੇ ਪਾਂਵ ਕੀ ਬੇਡੀ ਉਤਾਰ ਦੋ

ਯਾ ਖੀਂਚਤੇ ਹੁਵੇ ਸਰੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਲੇ ਚਲੋ

ਉਸ ਕੀ ਗਲੀ ਮੇਂ ਫਿਰ ਮੁਝੇ ਏਕ ਬਾਰ ਲੇ ਚਲੋ।

...ਅਨਜਾਨ