ਨਾਗਪਂਚਮੀ

ਦਿਨਾਂਕ 14 ਅਗਸ੍ਤ, ਸ਼ਨਿਵਾਰ ਕੀ ਛੁਟ੍ਟੀ ਥੀ ਔਰ ਇਸੀਲਿਏ ਸੁਬਹ ਸੇ ਕਾਮ ਧੀਮੀ ਗਤਿ ਸੇ ਚਲ ਰਹਾ ਥਾ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਦੇਵ ਭੀ ਸੁਬਹ ਸੇ ਮੇਹਰਬਾਨ ਥੇ। ਬਾਰਿਸ਼ ਕੀ ਹੀ ਵਜਹ ਸ਼ਾਯਦ ਅਖਬਾਰ ਵਾਲਾ ਦੇਰ ਸੇ ਆਯਾ, ਦੇਰ ਮਤਲਬ ਸਾਢ਼ੇ ਆਠ ਬਜੇ। ਅਬ ਇਸੇ ਤੋ ਦੇਰ ਹੀ ਕਹੇਂਗੇ। ਇਧਰ ਅਖਬਾਰ ਆਯਾ ਔਰ ਉਧਰ ਮੇਰੀ ਬੇਟੀ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਕਾ ਸੁਪ੍ਰਭਾਤ ਹੁਆ। ਪਤ੍ਨੀਜੀ ਨੇ ਭੀ ਆਵ ਦੇਖਾ ਨ ਤਾਵ, ਤੁਰਂਤ ਬਿਟਿਯਾ ਕੋ ਹਮਾਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਿਯਾ ਔਰ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ (ਆਪ ਆਦੇਸ਼ ਭੀ ਸਮਝ ਸਕਤੇ ਹੈਂ) ਦਿਏ ਕਿ ਆਜ ਉਸੇ ਸ੍ਕੂਲ ਕੇ ਤੈਯਾਰ ਕਰਕੇ ਹਮ ਏਕ ਅਚ੍ਛੇ ਪਿਤਾ ਹੋਨੇ ਕਾ ਸਬੂਤ ਦੇਂ। ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਏਕਮਾਤ੍ਰ ਵਿਕਲ੍ਪ ਥਾ ਹਮਾਰੇ ਸਾਮਨੇ, ਸੋ ਸੌਂਪਾ ਗਯਾ ਕਾਮ ਪੂਰਾ ਕਿਯਾ। ਤੋ ਬਿਟਿਯਾ ਕੇ ਸਾਥ-ਸਾਥ ਹਮੇਂ ਭੀ ਤੈਯਾਰ ਹੋਨੇ ਮੇਂ ਬਜ ਗਏ ਸਾਢ਼ੇ ਨੌ।

ਅਖਬਾਰ ਉਠਾਕਰ ਦੇਖਾ, ਤੋ ਨਾਗਰਾਜ ਕੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਕੇ ਸਾਥ ਲਿਖਾ ਥਾ 'ਆਜ ਨਾਜਪਂਚਮੀ ਹੈ'। ਯੇ ਤੋ ਭਲੀ ਕਰੀ ਪੇਪਰ ਵਾਲੋਂ ਨੇ ਕਿ ਫ਼ੋਟੂ ਦੇਖਕਰ ਤ੍ਯੌਹਾਰ ਮਾਲੂਮ ਪਡ਼ ਗਯਾ, ਵਰਨਾ ਸੁਬਹ ਸੇ ਗਲੀ ਮੇਂ ਐਸਾ ਕੋਈ ਮਾਹੌਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਥਾ ਜਿਸਸਸੇ ਲਗੇ ਕਿ ਆਜ ਕੋਈ ਖਾਸ ਦਿਨ ਹੈ। ਨ ਤੋ ਕਿਸੀ ਨਾਗ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਵਾਜ ਲਗਾਈ, 'ਪਿਲਾਓ ਨਾਗ ਕੋ ਦੂਧ' ਔਰ ਨ ਹੀ ਕੋਈ ਢੋਲ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜੇ ਪਰ ਮਂਗਲ ਧ੍ਵਨਿ ਕਰਨੇ ਆਯਾ। ਆਜ ਸੇ ਛ:-ਸਾਤ ਸਾਲ ਪਹਲੇ ਇਨ੍ਦੌਰ ਸ਼ਹਰ ਮੇਂ ਨਾਗਵਾਲੇ ਕਭੀ-ਕਭੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਜਾਤੇ ਥੇ। ਪਰ ਅਬ ਤੋ ਵਨ ਵਿਭਾਗ ਔਰ ਪੁਲਿਸ ਕਾ ਮਹਕਮਾ ਤਤ੍ਪਰ ਰਹਤਾ ਹੈ, ਜੈਸੇ ਹੀ ਕੋਈ ਨਾਗਵਾਲਾ ਦਿਖਾ ਉਸੇ ਪਕਡ਼ਕਰ ਨਾਗਵਾਲੀ ਪਿਟਾਰੀ ਜਬ੍ਤ ਕਰ ਲੀ ਜਾਤੀ ਹੈ ਔਰ ਨਾਗੋਂ ਕੋ ਜਂਗਲ ਮੇਂ ਛੋਡ਼ ਦਿਯਾ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਇਸਲਿਏ ਬੇਟੀ ਕੋ ਅਖਬਾਰ ਮੇਂ ਨਾਗ ਕਾ ਫ਼ੋਟੋ ਦਿਖਾਯਾ ਔਰ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਆਜ ਨਾਗਪਂਚਮੀ ਕਾ ਤ੍ਯੌਹਾਰ ਹੈ। ਵੋ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੁਈ ਕਿ ਸ਼ਾਯਦ ਆਜ ਸ੍ਕੂਲ ਨ ਜਾਨਾ ਪਡ਼ੇ। ਪਰ ਜਲ੍ਦੀ ਹੀ ਉਸਕੀ ਖੁਸ਼ਿਯੋਂ ਪਰ ਤੁਸ਼ਾਰਾਪਾਤ ਹੋ ਗਯਾ ਜਬ ਹਮਨੇ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਆਜ ਭੀ ਸ੍ਕੂਲ ਤੋ ਜਾਨਾ ਹੀ ਹੈ। ਖੈਰ ਅਭੀ ਚਾਰ ਸਾਲ ਕੀ ਉਮ੍ਰ ਮੇਂ ਉਸੇ ਨਾਗਪਂਚਮੀ ਸੇ ਕੋਈ ਲੇਨਾ-ਦੇਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਬਿਟਿਯਾ 10:45 ਪਰ ਸ੍ਕੂਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਸ਼੍ਰੀਮਤੀਜੀ ਨੇ ਰਸੋਈ ਕੀ ਦੀਵਾਰ ਪਰ ਗੇਰੂ ਸੇ ਨਾਗਦੇਵ ਕਾ ਪਾਰਂਪਰਿਕ ਰੇਖਾਂਕਨ ਕਰ ਉਸੀ ਕਾ ਪੂਜਨ ਕਿਯਾ। ਹਮ ਥੋਡ਼ਾ ਨਾਸ੍ਟੇਲਜਿਯਾ ਗਏ ਥੇ। ਐਸਾ ਅਕ੍ਸਰ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ......ਫ਼੍ਲੈਸ਼ ਬੈਕ..... '70 ਕਾ ਦਸ਼ਕ, ਧਾਰ ਸ਼ਹਰ ਮੇਂ ਪੀਪਲੀ ਬਾਜਾਰ....ਉਮ੍ਰ 8-10 ਸਾਲ। ਈਸ੍ਟਮੈਨ ਕਲਰ ਕੀ ਛਵਿਯਾਂ ਜੇਹਨ ਮੇਂ ਤੈਰ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਉਸ ਸਮਯ ਨਾਗਪਂਚਮੀ ਕੀ ਛੁਟ੍ਟੀ ਹੋਤੀ ਥੀ। ਇਸਲਿਏ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੇ ਲਿਏ ਤ੍ਯੌਹਾਰ ਕਾ ਮਜ਼ਾ ਦੋਗੁਨਾ ਹੋ ਜਾਤਾ ਥਾ। ਬਚ੍ਚੇ ਸੁਬਹ ਸੇ ਤੈਯਾਰ ਹੋਕਰ ਘਰ ਸੇ ਬਾਹਰ ਮੋਹਲ੍ਲੇ ਮੇਂ ਨਿਕਲ ਆਤੇ ਥੇ। ਹਮਾਰਾ ਘਰ T ਜਂਕ੍ਸ਼ਨ ਪਰ ਥਾ। ਤੀਨੋਂ ਦਿਸ਼ਾਓਂ ਮੇਂ 8-10 ਸਾਥ ਕੀ ਉਮ੍ਰ ਕੇ ਹਿਸਾਬ ਸੇ ਲਗਭਗ 15 ਘਰੋਂ ਤਕ ਹਮਾਰੇ ਭ੍ਰਮਣਪਥ ਕੀ ਸੀਮਾਰੇਖਾ ਥੀ। ਤੋ ਹਮ ਭੀ ਆਸ-ਪਾਸ ਕੇ ਸਮਵਯਸ੍ਕ ਸਾਥਿਯੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਨਿਕਲ ਪਡ਼ਤੇ ਨਾਗਪਂਚਮੀ ਕਾ ਜਾਯਜਾ ਲੇਨੇ। ਸੁਬਹ ਸੇ ਦਸਿਯੋਂ ਨਾਗਵਾਲੇ ਆਵਾਜ਼ੇਂ ਲਗਾਨੇ ਲਗਤੇ ..... ਪਿਲਾਓ ਨਾਗ ਕੋ ਦੋ਽਽਽਽਽ਧ...... ਯਾ ...... ਨਾਗ ਕੋ ਦੂਧ ਪਿਲਾ਽਽਽਽਽ਓ। ਹਮ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੇ ਲਿਏ ਰੋਮਾਂਚ ਕੇ ਕ੍ਸ਼ਣ ਵੇ ਹੋਤੇ ਜਬ ਕਿਸੀ ਕੇ ਘਰ ਨਾਗਵਾਲੇ ਕੋ ਪੂਜਾ ਕੇ ਲਿਏ ਬੁਲਾਯਾ ਜਾਤਾ। ਨਾਗ ਵਾਲਾ ਘਰ ਕੀ ਦੇਹਰੀ ਪਰ ਬੈਠ ਜਾਤਾ ਔਰ ਅਪਨੀ ਪੋਟਲੀ ਮੇਂ ਸੇ ਨਾਗ ਕੀ ਪਿਟਾਰੀ ਨਿਕਾਲਤਾ। ਸਭੀ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੀ ਆਂਖੇ ਪੂਰੀ ਖੁਲਕਰ ਝਪਕਨਾ ਬਂਦ ਹੋ ਜਾਤੀ ਕਿ ਏਕ ਭੀ ਪਲ ਚੂਕ ਨ ਜਾਏ। ਓਹ, ਅਬ ਨਾਗਰਾਜ ਕੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਹੁਏ, ਪਿਟਾਰੀ ਮੇਂ ਕੁਂਡਲੀ ਮਾਰੇ ਬੈਠੇ ਯਾ ਲੇਟੇ ਹੈਂ। ਨਾਗ ਵਾਲੇ ਜੋ ਆਮਤੌਰ ਪਰ ਕਾਲਬੇਲਿਯਾ ਸਮਾਜ ਕੇ ਹੋਤੇ ਥੇ, ਨਾਗ ਕੇ ਆਰਾਮ ਮੇਂ ਖਲਲ ਡਾਲਕਰ ਉਸੇ ਫਨ ਉਠਾਨੇ ਕੋ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰਤੇ। ਅਬ ਤਕ ਘਰ ਕੀ ਮਹਿਲਾ ਦੂਧ ਕਾ ਕਟੋਰਾ ਔਰ ਕੁਂਕੁਮ-ਅਕ੍ਸ਼ਤ ਆਦਿ ਪੂਜਨ ਸਾਮਗ੍ਰੀ ਲੇ ਆਤੀ। ਨਾਗ ਵਾਲੇ ਕਟੋਰੇ ਮੇਂ ਨਾਗ ਕਾ ਮੁਂਹ ਡਾਲਕਰ ਦੂਧ ਪਿਲਾਨੇ ਕੀ ਏਕ੍ਟਿਂਗ ਕਰਤਾ ਔਰ ਨਾਗ ਸੇ ਭੀ ਕਰਵਾਤਾ। ਹਮ ਸਭੀ ਬਚ੍ਚੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧ੍ਯਾਨ ਸੇ ਕਟੋਰੇ ਮੇਂ ਦੂਧ ਕਾ ਸ੍ਤਰ ਜਾਂਚਤੇ ਕਿ ਕਿਤਨਾ ਦੂਧ ਪਿਯਾ, ਦੂਧ ਤੋ ਉਤਨਾ ਹੀ ਬਨਾ ਰਹਤਾ। ਅਬ ਹਮ ਸਭੀ ਬਚ੍ਚੇ ਆਪਸ ਮੇਂ ਬਾਤ ਕਰਕੇ ਯਹ ਮਾਨ ਲੇਤੇ ਕਿ ਸੁਬਹ ਸੇ ਹੀ ਦੂਧ ਪੀ ਰਹਾ ਹੈ, ਤੋ ਅਬ ਤਕ ਪੇਟ ਭਰ ਗਯਾ ਹੋਗਾ। ਅਬ ਨਾਗ ਕਾ ਮੁਂਹ ਕਟੋਰੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਾਲ ਲਿਯਾ ਹੈ ਔਰ ਉਸੇ ਪੂਜਨ ਕਰਨੇ ਵਾਲੀ ਕਾਕੀ, ਬੁਆ, ਮਾਸੀ, ਦਾਦੀ, ਨਾਨੀ, ਭਾਭੀ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਕਰ ਦਿਯਾ ਹੈ। (ਹਾਂ, ਖੂਨ ਕਾ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਹੋ ਯਾ ਨ ਹੋ ਉਸ ਸਮਯ ਪੂਰੇ ਮੋਹਲ੍ਲੇ ਮੇਂ ਇਨ੍ਹੀਂ ਪਾਰਿਵਾਰਿਕ ਸਂਬੋਧਨੋਂ ਕਾ ਉਪਯੋਗ ਹੋਤਾ ਥਾ।) ਨਾਗ ਕਾ ਮੁਂਹ ਮੁਟ੍ਠੀ ਮੇਂ ਐਸਾ ਪਕਡ਼ਾ ਹੋਤਾ ਕਿ ਸਾਂਸ ਭੀ ਬੁਮਸ਼੍ਕਿਲ ਆ-ਜਾ ਪਾਤੀ ਹੋਗੀ। ਏਕ ਔਰ ਬਾਤ ਹਮ ਬਚ੍ਚੇ ਖਾਸਤੌਰ ਪਰ ਦੇਖਤੇ ਥੇ, ਵਹ ਥੀ ਨਾਗਰਾਜ ਕੀ ਲਮ੍ਬਾਈ। ਜਿਸ ਬਚ੍ਚੇ ਕੇ ਘਰ ਪਰ 3-4 ਫ਼ੀਟ ਕਾ ਨਾਗ ਆ ਜਾਤਾ ਵਹ ਚਾਰ ਦਿਨੋਂ ਤਕ ਅਪਨੀ ਗਰਦਨ ਨਾਗ ਕੇ ਫਨ ਕੇ ਸਮਾਨ ਉਠਾਏ ਘੂਮਤਾ ਰਹਤਾ। ਔਰ ਜਿਨ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੇ ਘਰ ਛੋਟੇ ਡੇਢ਼ ਫੁਟਿਯੇ

ਬਡ਼ੇ ਹੋਨੇ ਪਰ ਭੀ ਕਈ ਲੋਗ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਤੇ ਰਹਤੇ ਹੈਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਮੇਂ, ਪਡ਼ੌਸ ਮੇਂ, ਨਾਤੇਦਾਰਿਯੋਂ ਮੇਂ, ਸਮਾਜ ਮੇਂ, ਔਫ਼ਿਸ ਮੇਂ - ਖਾਸਕਰ ਨੇਤਾਓਂ, ਅਧਿਕਾਰਿਯੋਂ ਯਾ ਰਸੂਖਦਾਰੋਂ ਸੇ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧ ਬਤਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ।

ਨਾਗ ਆਤੇ ਵੇ ਬੇਚਾਰੇ ਹੀਨ ਭਾਵਨਾ ਸੇ ਗ੍ਰਸ੍ਤ ਹੋ ਜਾਤੇ ਔਰ ਬਡ਼ੇ ਨਾਗ ਵਾਲਾ ਬਚ੍ਚਾ ਇਨ੍ਹੇਂ ਹੇਯ ਦਰਸ਼੍ਟਿ ਸੇ ਦੇਖਤਾ। ਅਬ ਯੇ ਨਾਗ ਕੀ ਸਾਇਜ਼ ਤੋ ਪੂਰੀ ਤਰਹ ਸੇ ਗੈਮ੍ਬਲਿਂਗ ਥੀ। ਜਬ ਤਕ ਪਿਟਾਰੀ ਨ ਖੁਲੇ ਤਬ ਤਕ ਨਾਗ ਕੀ ਲਂਬਾਈ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਲਤੀ ਥੀ। ਕਈ ਬਾਰ ਤੋ ਪਡ਼ੌਸ ਮੇਂ ਨਾਗ ਦੇਖਕਰ ਬਾਂਛੇਂ ਖਿਲ ਜਾਤੀਂ। ਅਬ ਯੇ ਕਹਾਂ ਹੋਤੀ ਹੈਂ ਔਰ ਕੈਸੇ ਖਿਲਤੀ ਹੈਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਹਮ ਦੌਡ਼ਕਰ ਮਾਂ ਕੇ ਪਾਸ ਜਾਤੇ ਔਰ ਆਂਚਲ ਪਕਡ਼ਕਰ ਅਨੁਰੋਧ ਕਰਤੇ ਕਿ ਪਾਸ ਵਾਲੀ ਬਬਲੀ ਕੇ ਘਰ ਪਰ ਜੋ ਨਾਗ ਵਾਲਾ ਹੈ ਨਾ, ਉਸੇ ਹਮ ਭੀ ਬੁਲਾਏਂਗੇ। ਪਰ ਮਾਂ ਤੋ ਘਰ ਕੇ ਕਾਮ ਕੇ ਹਿਸਾਬ ਸੇ ਪੂਜਨ ਕਰਤੀ ਥੀਂ, ਕੋਈ ਮੁਹੂਰ੍ਤ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ ਥਾ ਬਸ ਅਂਦਾਜਨ 12 ਬਜੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਪੂਜਨ ਕਰ ਲੇਤੇ ਥੇ। ਹਮ ਮਾਂ ਕੇ ਮਨਾ ਕਰਨੇ ਪਰ ਮਨ ਮਸੋਸ ਕਰ ਰਹ ਜਾਤੇ। ਘਰ ਪਰ ਨਾਗਵਾਲੇ ਕੇ ਆਨੇ ਪਰ ਸ੍ਥਿਤਿ ਯਹ ਹੋਤੀ ਕਿ ਹਮ ਘਰ ਕੇ ਅਂਦਰ ਔਰ ਮੋਹਲ੍ਲੇ ਕੇ ਬਚ੍ਚੇ ਦੇਹਰੀ ਕੇ ਬਾਹਰ ਸੇ ਝਾਂਕਤੇ ਰਹਤੇ। ਕੁਛ ਹਿਮ੍ਮਤੀ ਔਰ ਜ੍ਯਾਦਾ ਮਿਤ੍ਰਵਤ ਬਚ੍ਚੇ ਅਂਦਰ ਆਕਰ ਹਮਾਰੇ ਪਾਸ ਖਡ਼ੇ ਹੋ ਜਾਤੇ ਔਰ ਗਰ੍ਵ ਸੇ ਬਾਹਰ ਵਾਲੋਂ ਕੋ ਦੇਖਤੇ ਕਿ ਦੇਖੋ ਹਮਾਰੀ ਪਹੁਂਚ ਇਸ ਘਰ ਕੇ ਅਂਦਰ ਤਕ ਹੈ। ਕਮੋਬੇਸ਼ ਐਸਾ ਹਰ ਘਰ ਮੇਂ ਹੋਤਾ ਬਸ ਅਂਦਰ ਔਰ ਬਾਹਰ ਵਾਲੇ ਬਚ੍ਚੇ ਬਦਲ ਜਾਤੇ। ਬਡ਼ੇ ਹੋਨੇ ਪਰ ਭੀ ਕਈ ਲੋਗ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਤੇ ਰਹਤੇ ਹੈਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਮੇਂ, ਪਡ਼ੌਸ ਮੇਂ, ਨਾਤੇਦਾਰਿਯੋਂ ਮੇਂ, ਸਮਾਜ ਮੇਂ, ਔਫ਼ਿਸ ਮੇਂ - ਖਾਸਕਰ ਨੇਤਾਓਂ, ਅਧਿਕਾਰਿਯੋਂ ਯਾ ਰਸੂਖਦਾਰੋਂ ਸੇ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧ ਬਤਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ। ਨਾਗਵਾਲੇ ਕੇ ਸਾਥ ਕਭੀ-ਕਭੀ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਬਚ੍ਚਾ ਹੋਤਾ, ਜਿਸਕੇ ਵੇ ਪੁਰਾਨੇ ਕਪਡ਼ੋਂ ਕੀ ਮਾਂਗ ਕਰਤੇ। ਨਾਗੋਂ ਕੀ ਚਰ੍ਚਾ ਅਗਲੇ ਦੋ-ਚਾਰ ਦਿਨੋਂ ਕਰ ਸ੍ਕੂਲ ਮੇਂ ਚਲਤੀ ਰਹਤੀ। ਸਭੀ ਬਚ੍ਚੇ ਅਪਨੇ-ਅਪਨੇ ਜ੍ਞਾਨ ਕਾ ਆਦਾਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਤੇ ਰਹਤੇ ਮਸਲਨ - ਮੂਂਛੋਂ ਵਾਲਾ ਨਾਗ, ਇਚ੍ਛਾਧਾਰੀ ਨਾਗ, ਮਣਿਧਾਰੀ ਨਾਗ, ਨਾਗਿਨ ਕਾ ਬਦਲਾ, ਮਂਤ੍ਰ ਸੇ ਜਹਰ ਉਤਾਰਨਾ ਆਦਿ-ਆਦਿ।

ਨਾਗਪਂਚਮੀ ਕੇ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਕੋ ਧਾਰ ਮੇਂ ਲਾਲ ਬਾਗ ਕੇ ਪਾਸ ਮੇਲ ਲਗਤਾ ਥਾ। ਅਬ ਭੀ ਲਗਤਾ ਹੈ। ਜਿਸੇ ਭੁਜਰਿਯਾ ਕਾ ਮੇਲਾ ਕਹਤੇ ਹੈਂ। ਵਹਾਂ ਕਈ ਨਾਗਵਾਲੇ ਸ਼ਾਮ ਕੋ ਆਕਰ ਬੈਠ ਜਾਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਬਸ ਐਸੇ ਹੀ ਨਾਗੋਂ ਕਾ ਸਾਰ੍ਵਜਨਿਕ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨ ਹੋਤਾ ਹੈ, ਚਢ਼ਾਵੇ ਮੇਂ ਕੁਛ ਪੈਸੇ ਭੀ ਮਿਲ ਜਾਤੇ ਹੈਂ। ਬਗੀਚੇ ਮੇਂ ਮਿਟ੍ਟੀ ਕੀ ਏਕ ਬਾਂਬੀ ਜੈਸੀ ਰਚਨਾ ਕੀ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਯਹਾਂ ਲੋਗ ਨਾਗਦੇਵ ਕੀ ਪੂਜਾ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਬਗੀਚੇ ਕੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਕੀ ਸਡ਼ਕੋਂ ਪਰ ਝੂਲੇ, ਖਾਨੇ-ਪੀਨੇ ਕੀ ਵਸ੍ਤੁਓਂ ਔਰ ਖਿਲੌਨੋਂ ਦੁਕਾਨੇਂ ਹੋਤੀ ਹੈਂ। ਆਜ ਭੀ ਕਈ ਬਾਰ ਯਹਾਂ ਮਿਟ੍ਟੀ ਕੇ ਖਿਲੌਨੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਜਾਤੇ ਹੈਂ। ਗੁਬ੍ਬਾਰੇ, ਪਿਪਹਰੀ ਵਾਲੇ ਘੂਮਤੇ ਰਹਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਆਜਕਲ ਚੀਨ ਮੇਂ ਬਨੇ ਖਿਲੌਨੇ ਭੀ ਰਖਤੇ ਹੈਂ। ਨਿਪਟ ਭਾਰਤੀਯ ਕਸ੍ਬੇ-ਦੇਹਾਤ ਕਾ ਮਾਹੌਲ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਦਂਗਲ ਕਾ ਆਯੋਜਨ ਭੀ ਹੋਤਾ ਹੈ।

ਆਜ ਇਨ੍ਦੌਰ ਮੇਂ ਐਸੇ ਆਯੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕੇ ਬਰਾਬਰ ਰਹ ਗਏ ਹੈਂ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਯਹ ਸ਼ਹਰ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਭਾਗਤੇ ਹੁਏ ਮੇਟ੍ਰੋ ਸਿਟੀ ਬਨਨੇ ਕੀ ਜਿਦ ਪਰ ਅਡ਼ਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਬੇਟੀ ਇਨ ਮੇਲੇ-ਠੇਲੇ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਤਭੀ ਜਾਨ ਪਾਏਗੀ ਜਬ ਮੈਂ ਉਸੇ ਤੀਜ-ਤ੍ਯੌਹਾਰੋਂ ਯਾ ਮੇਲੋਂ ਕੇ ਅਵਸਰ ਪਰ ਧਾਰ ਯਾ ਆਸ-ਪਾਸ ਕਿਸੀ ਛੋਟੇ ਕਸ੍ਬੇ ਮੇਂ ਲੇ ਜਾਊਂ।

ਜੋ ਲੋਗ ਇਸ ਲੇਖ ਕੋ ਝੇਲਤੇ ਹੁਏ ਯਹਾਂ ਤਕ ਪਹੁਂਚ ਗਏ ਹੈਂ ਉਨਕੀ ਵੀਰਤਾ ਕੋ ਨਮਨ ਔਰ ਧਨ੍ਯਵਾਦ ਤਥਾ ਅਬ ਅਂਤ ਮੇਂ ਕੁਛ ਤਂਤ ਕੀ ਬਾਤ। ਤਂਤ ਸ਼ਬ੍ਦ ਮਾਲਵੀ ਮੇਂ ਸਾਰ ਯਾ ਤਥ੍ਯ ਕੇ ਸਮਕਕ੍ਸ਼ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਗ '70 ਕੇ ਦਸ਼ਕ ਮੇਂ ਮਧ੍ਯ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਮੇਂ ਪਢ਼ੇ ਹੈਂ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਕਕ੍ਸ਼ਾ 3 ਯਾ 4 ਮੇਂ ਹਿਨ੍ਦੀ ਕੀ ਪੁਸ੍ਤਕ ਮੇਂ 'ਨਾਗਪਂਚਮੀ' ਕਵਿਤਾ ਪਢ਼ੀ ਹੋਗੀ। ਪਾਠ ਭੀ ਸ਼ਾਯਦ ਚੌਥਾ ਰਹਾ ਹੋਗਾ। ਪੁਸ੍ਤਕ ਕਾ ਚੌਥਾ ਪਾਠ ਹੋਨੇ ਸੇ ਯਹ ਹੋਤਾ ਥਾ ਕਿ ਅਗਸ੍ਤ ਮਾਹ ਮੇਂ ਪਾਠ 4 ਔਰ ਨਾਗਪਂਚਮੀ ਕਾ ਤ੍ਯੌਹਾਰ ਕੁਛ ਦਿਨੋਂ ਆਗੇ-ਪੀਛੇ ਆਤੇ ਥੇ। ਇਸਲਿਏ ਕਵਿਤਾ ਬਹੁਤ ਅਚ੍ਛੀ ਲਗਤੀ ਥੀ। ਦੁ:ਖ ਕੀ ਬਾਤ ਯਹ ਹੈ ਕਿ ਆਜ ਮੁਝੇ ਪੂਰੀ ਕਵਿਤਾ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਕੀ ਚਾਰ ਲਾਇਨੇਂ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈਂ -
ਸੂਰਜ ਕੇ ਆਤੇ ਹੀ ਭੋਰ ਹੁਆ
ਲਾਠੀ ਲੇਝਿਮ ਕਾ ਸ਼ੋਰ ਹੁਆ
ਯੇ ਨਾਗਪਂਚਮੀ ਝਮ੍ਮਕ ਝਮ
ਯੇ ਢੋਲ-ਢਮਾਕਾ ਢਮ੍ਮਕ ਢਮ।

ਕਵਿਤਾ ਭੂਲ ਜਾਨਾ ਮਤਲਬ ਸਮਯ ਕੇ ਦੌਰ ਕਾ ਧੁਂਧਲਾ ਜਾਨਾ ਹੈ। ਕਿਸੀ ਘਿਸੀ ਰਿਕੌਰ੍ਡ, ਕੈਸੇਟ ਯਾ ਸੀਡੀ ਜੈਸੀ ਅਟਕਤੀ ਯਾਦੇਂ। ਇਸਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾ ਕੁਛ ਲਿਖਨਾ ਮੁਨਾਸਿਬ ਨਹੀਂ ਹੋਗਾ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼੍ਣੁ ਬੈਰਾਗੀਜੀ ਨੇ ਜੋ ਲਿਖ ਦਿਯਾ ਹੈ ਵੋ ਸ਼ਾਯਦ ਹੀ ਕੋਈ ਲਿਖ ਸਕੇ। ਕਵਿਤਾ ਕੇ ਖੋ ਜਾਨੇ ਕੋ ਜੋ ਭਾਵ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਦਿਏ ਹੈਂ ਵੋ ਸਂਗ੍ਰਹਣੀਯ ਹੈਂ। ਇਸੇ ਯਹਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਦੇਖੇਂ। ਕਵਿਤਾ ਕਾ ਬਡ਼ਾ ਹਿਸ੍ਸਾ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਵਾਲੇ ਯੂਨੁਸਜੀ ਨੇ ਯਹਾਂ ਉਪਲਬ੍ਧ ਕਰਾਯਾ ਹੈ। ਯਦਿ ਪਾਠਕੋਂ ਮੇਂ ਸੇ ਕਿਸੀ ਕੋ ਪੂਰੀ ਯਾਦ ਹੋ ਯਾ ਕਹੀਂ ਸੇ ਮਿਲ ਜਾਏ ਤੋ ਮੁਝੇ ਯਾ ਯੂਨੁਸਜੀ ਮੇਲ ਸੇ ਭੇਜ ਦੇਂ ਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਅਪਨੇ ਬ੍ਲੌਗ ਪਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਕੇ ਹਮੇਂ ਸੂਚਿਤ ਕਰ ਦੇਂ।

Read more...

ਗਿਦ੍ਧਭੋਜ

ਅਭੀ ਪਰਸੋਂ ਸ਼ਾਮ ਕੋ ਬਨ-ਠਨ ਕੇ ਨਿਕਲੇ, ਆਖ਼ਿਰ ਸ਼ਾਦੀ ਮੇਂ ਜੀਮਨੇ ਜਾਨਾ ਥਾ। ਜੀਮਨਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇ, ਮਾਲਵੀ ਮੇਂ ਭੋਜਨ ਕਰਨੇ ਕੋ ਜੀਮਨਾ ਕਹਤੇ ਹੈਂ। ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੇਂ ਘਾਂਸੀਰਾਮਜੀ ਮਿਲ ਗਏ। ਘਾਂਸੀਰਾਮਜੀ ਖਾਲਿਸ ਮਾਲਵੀ ਕੈਰੇਕ੍ਟਰ ਹੈਂ। ਹਮਨੇ ਪੂਛਾ ਕਿਧਰ ਕੀ ਤੈਯਾਰੀ ਹੈ। ਛੂਟਤੇ ਹੀ ਬੋਤੇ, 'ਅਰੇ ਵੋ ਫਲਾਨੀ ਜਗਹ ਗਿਦ੍ਧਭੋਜ ਮੇਂ ਜਈ ਰਿਯੋ ਹੂਂ।' ਯੇ ਸੁਨਤੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਮੇਂ ਮਨ੍ਨੂ ਭਂਡਾਰੀ ਕਾ ਮਹਾਭੋਜ ਚਕ੍ਕਰ ਕਾਟਨੇ ਲਗਾ। ਹੈਰਾਨੀ ਸੇ ਗਿਦ੍ਧਭੋਜ ਕੋ ਜਰਾ ਸ੍ਪਸ਼੍ਟ ਕਰਨੇ ਕੋ ਕਹਾ ਤੋ ਬਿਲ੍ਕੁਲ ਅਨੋਖੀ ਬਾਤ ਸਾਮਨੇ ਆਈ। ਵੋ ਭੀ ਉਸੀ ਸ਼ਾਦੀ ਮੇਂ ਜਾ ਰਹੇ ਥੇ ਜਹਾਂ ਮੈਂ ਜਾ ਰਹਾ ਥਾ ਔਰ ਵੇ ਭੋਜਨ ਕੀ ਬਫ਼ੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਕੋ ਗਿਦ੍ਧਭੋਜ ਕਹ ਰਹੇ ਥੇ। ਮੈਂ ਤੋ ਅਵਾਕ ਰਹ ਗਯਾ, ਇਸ ਨਿਪਟ ਦੇਹਾਤੀ ਨੇ ਬਫ਼ੇ ਕੋ ਕੈਸੀ ਅਨੋਖੀ ਉਪਮਾ ਦੀ ਹੈ।

ਖੈਰ ਵਹਾਂ ਪਰ ਪਹੁਂਚੇ ਤੋ ਲੋਗ ਅਭੀ ਆ ਰਹੇ ਥੇ ਔਰ ਜੋ ਆ ਗਏ ਥੇ ਵੇ ਏਕ ਦੂਸਰੇ ਸੇ ਮੇਲ-ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰ ਸਾਮਾਜਿਕਤਾ ਬਢ਼ਾ ਰਹੇ ਥੇ। ਕੁਛ ਦੇਰ ਬਾਦ ਜਬ ਭੋਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁਆ ਤੋ ਥੋਡ਼ੀ ਦੇਰ ਤਕ ਤੋ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਰਹਾ। ਲੇਕਿਨ ਜਬ ਔਰ ਅਧਿਕ ਮੇਹਮਾਨ ਆ ਗਏ ਤੋ ਭੋਜਨ ਕੇ ਲਿਏ ਤਯ ਜਗਹ ਥੋਡ਼ੀ ਛੋਟੀ ਲਗਨੇ ਲਗੀ। ਲੋਗੋਂ ਮੇਂ ਇਤਨਾ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਥਾ ਕਿ ਕੁਛ ਲੋਗੋਂ ਕਾ ਭੋਜਨ ਹੋ ਜਾਨੇ ਤਕ ਰੁਕ ਜਾਏਂ। ਦਰਸ਼੍ਯ ਐਸਾ ਥਾ ਜੈਸੇ ਲੋਗ ਏਕ ਦੂਸਰੇ ਕੇ ਊਪਰ ਸੇ ਖਾਨੇ ਪਰ ਟੂਟ ਪਡ਼ੇ ਹੋਂ। ਅਬ ਮੁਝੇ ਯੇ ਬਫ਼ੇ ਪਾਰ੍ਟੀ ਵਾਕ਼ਈ ਗਿਦ੍ਧਭੋਜ ਲਗ ਰਹੀ ਥੀ। ਹਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀ-ਪੁਰੁਸ਼ ਅਪਨੀ ਪ੍ਲੇਟ ਏਕ ਹਾਥ ਮੇਂ ਲੇਕਰ ਪਂਡਾਲ ਮੇਂ ਉਡ਼ ਰਹੇ ਹੈਂ ਔਰ ਦੂਸਰੇ ਹਾਥ ਮੇਂ ਚਮ੍ਮਚ ਯਾ ਕਾਂਟਾ ਲੇਕਰ ਗੁਲਾਬ-ਜਾਮੁਨ, ਦਹੀਬਡ਼ਾ, ਨੂਡਲ੍ਸ, ਮਂਚੂਰਿਯਨ, ਆਦਿ ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕੇ ਵ੍ਯਂਜਨੋਂ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੋ ਉਦਰਸ੍ਥ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ।

ਮੇਰੀ ਦਰਸ਼੍ਟਿ ਕੁਛ ਧੁਂਧਲਾ ਗਈ ਹੈ.... ਹਾਂ ਅਬ ਠੀਕ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹਾ ਹੈ...ਓਹ ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਹਾ ਹੂਂ ਊਪਰ ਆਸਮਾਨ ਮੇਂ ਏਕ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿ ਉਡ਼ ਰਹਾ ਹੈ। ਹਾਂ ਗਿਦ੍ਧ ਹੀ ਲਗ ਰਹਾ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਚੇਹਰਾ ਤੋ ਏਂਡਰਸਨ ਕਾ ਹੈ ਔਰ ਪਂਖੋਂ ਪਰ ਯੂਨਿਯਨ ਕਾਰ੍ਬਾਇਡ ਲਿਖਾ ਹੈ। ਅਰੇ ਯੇ ਕ੍ਯਾ... ਨੀਚੇ ਪਂਡਾਲ ਕੀ ਜਗਹ ਹਜ਼ਾਰੋਂ ਭੋਪਾਲ ਨਿਵਾਸਿਯੋਂ ਕੇ ਸ਼ਵ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਅਰੇ ਵਹਾਂ ਤੋ ਕੁਛ ਦੇਸੀ ਚੇਹਰੇ ਵਾਲੇ ਗਿਦ੍ਧ ਭੀ ਉਡ਼ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਓਹ ਯੇ ਤੋ ਇਂਸਾਨੋਂ ਕੋ ਅਪਨੀ ਪ੍ਲੇਟੋਂ ਮੇਂ ਡਾਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਅਬ ਤੋ ਪੂਰੇ ਆਸਮਾਨ ਮੇਂ ਗਿਦ੍ਧ ਹੀ ਗਿਦ੍ਧ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਲੇਕਿਨ ਯੇ ਤੋ ਨਰਭਕ੍ਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਬਲ੍ਕਿ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ੀ ਲਗ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਲੋ... ਅਭੀ ਏਕ ਗਿਦ੍ਧ ਨੇ ਏਕ ਸਡ਼ਕ ਕੋ ਸਾਂਪ ਸਮਝਕਰ ਨਿਗਲ ਲਿਯਾ ਹੈ। ਉਧਰ ਬਹੁਤ ਸੇ ਹੈਂ ਜੋ ਸਡ਼ਕੇਂ ਖਾ ਰਹੇ ਹੈਂ, ਕੁਛ ਨੇ ਬਾਂਧ ਔਰ ਪੁਲ ਭੀ ਖਾ ਲਿਏ ਹੈਂ। ਸ੍ਟੇਡਿਯਮ ਭੀ ਬਡ਼ੇ ਸ੍ਵਾਦਿਸ਼੍ਟ ਹੋਤੇ ਹੈਂ, ਖੇਲ ਸਂਘ ਕੀ ਚਟਨੀ ਕੇ ਸਾਥ ਤੋ ਮਜ਼ਾ ਦੋਗੁਨਾ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ...ਯਮੀ਽਽਽...ਕਈ ਬਾਰ ਖਿਲਾਡ਼ਿਯੋਂ ਕੋ ਔਰ ਯਦਿ ਮਹਿਲਾ ਖਿਲਾਡ਼ੀ ਹੋ ਤੋ ਉਨਕੀ ਇਜ੍ਜਤ ਕੋ ਭੀ ਚਖ ਲੇਤੇ ਹੈਂ। ਆਖਿਰ ਗਿਦ੍ਧ ਹੈਂ ਤੋ ਪੇਟ ਭਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਯਦਿ ਟੈਂਕ ਪੂਰੇ ਨਾ ਪਡ਼ੇਂ ਤੋ ਸ਼ਹੀਦੋਂ ਕੇ ਕਫਨ ਭੀ ਖਾ ਲੇਤੇ ਹੈਂ। ਭਈ ਲਾਜਵਾਬ ਹੈਂ ਯੇ ਗਿਦ੍ਧ, ਏਕ ਸਮੂਹ ਕੇ ਹੋਂ ਯਾ ਅਲਗ ਸਮੂਹ ਕੇ, ਅਕ੍ਸਰ ਮਿਲਬਾਂਟ ਕਰ ਖਾਤੇ ਹੈਂ। ਭੈਂਸੋਂ ਕਾ ਚਾਰਾ ਖਾ ਲੇਤੇ ਹੈਂ, ਤੋ ਗਰੀਬੋਂ ਕਾ ਰਾਸ਼ਨ, ਮਿਟ੍ਟੀ ਕਾ ਤੇਲ ਵਗੈਰਹ ਭੀ ਉਦਰਸ੍ਥ ਕਰ ਲੇਤੇ ਹੈਂ। ਬਾਢ਼, ਸੂਖਾ, ਭੂਕਮ੍ਪ ਆਦਿ ਕਈ ਤਰਹ ਕੀ ਰਾਹਤ ਰਾਸ਼ਿਯਾਂ ਇਨਕਾ ਪ੍ਰਿਯ ਵ੍ਯਂਜਨ ਹੈ। ਵਿਭਿਨ੍ਨ ਸਰਕਾਰੀ ਯੋਜਨਾਏਂ ਰੋਜ਼ ਕੇ ਨਾਸ਼੍ਤੇ ਕੇ ਲਿਏ ਹੋਤੀ ਹੈਂ। ਕੁਛ ਗਿਦ੍ਧ ਹਾਈ ਪ੍ਰੋਫ਼ਾਇਲ ਹੋਤੇ ਹੈਂ ਜੋ ਬਡ਼ੇ-ਬਡ਼ੇ ਸੌਦੋਂ ਮੇਂ ਕਮੀਸ਼ਨ ਖਾਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਕਈ ਤੋ ਦੇਸ਼ ਕੀ ਅਸ੍ਮਤ ਔਰ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਾ ਭੀ ਹਜ਼ਮ ਕਰ ਜਾਤੇ ਹੈਂ। ਕੁਛ ਛੁਟਭੈਯੇ ਗਿਦ੍ਧ ਭੀ ਹੈਂ ਜੋ ਫ਼ਾਇਲੇਂ, ਅਰ੍ਜਿਯਾਂ, ਪੇਂਸ਼ਨ, ਸ੍ਕੌਲਰਸ਼ਿਪ ਔਰ ਆਮ ਜਨਤਾ ਕੇ ਕਾਗ਼ਜ ਕੋ ਖਾਕਰ ਹੀ ਸਂਤੁਸ਼੍ਟ ਹੋ ਲੇਤੇ ਹੈਂ। ਕਈ ਖਾਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈਂ ਬਲ੍ਕਿ ਕਾਗ਼ਜ਼ਾਤ ਦਬਾਕਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਮੇਂ ਹਿਸ੍ਸਾ ਬਂਟਾ ਲੇਤੇ ਹੈਂ। ਕੁਛ ਗਿਦ੍ਧ ਇਜ੍ਜਤ ਬਚਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਅਪਨੀ ਸਂਤਾਨ ਕੋ ਭੀ ਮਾਰ ਦੇਤੇ ਹੈਂ। ਯੇ ਗਿਦ੍ਧ ਚਾਹਤੇ ਹੈਂ ਕਿ ਉਨਕੇ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੀ ਸ਼ਾਦੀ ਉਨਕੇ ਧਰ੍ਮ ਔਰ ਜਾਤਿ ਮੇਂ ਹੀ ਹੋ ਲੇਕਿਨ ਗੋਤ੍ਰ ਯਾ ਗਾਂਵ ਮੇਂ ਨਾ ਹੋ।

ਉਨਕੇ ਗਲੇ ਮੇਂ ਰਂਗ ਬਿਰਂਗੇ ਦੁਪਟ੍ਟੇ ਹੈਂ, ਕੁਛ ਕੇ ਸਿਰ ਪਰ ਟੋਪੀ ਔਰ ਕੁਛ ਕੇ ਬਦਨ ਪਰ ਵਰ੍ਦੀ ਹੈ। ਕੁਛ ਗਿਦ੍ਧੋਂ ਨੇ ਰਂਗੀਨ ਚਸ਼੍ਮੇ ਭੀ ਲਗਾ ਰਖੇ ਹੈਂ। ਇਨ ਚਸ਼੍ਮੋਂ ਕਾ ਰਂਗ ਹਰਾ, ਭਗਵਾ, ਨੀਲਾ ਔਰ ਲਾਲ ਯਾ ਕੁਛ ਭੀ ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ। ਆਜਕਲ ਸਫੇਦ ਚਸ਼੍ਮਾ ਭੀ ਪ੍ਰਚਲਨ ਮੇਂ ਹੈ। ਯੇ ਚਸ਼੍ਮੇ ਵਾਲੇ ਗਿਦ੍ਧ ਬਿਨਾ ਚਸ਼੍ਮੇ ਵਾਲੋਂ ਸੇ ਜ਼੍ਯਾਦਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੋਤੇ ਹੈਂ। ਜੈਸੇ ਲਾਲ ਰਂਗ ਵਾਲੇ ਗਿਦ੍ਧ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਅਕ੍ਸਰ ਦੂਸਰੇ ਚਸ਼੍ਮੇ ਵਾਲੇ ਗਿਦ੍ਧੋਂ ਸੇ ਡਰਾਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਫਿਰ...ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਾ ਔਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਕੇ ਨਾਮ ਪਰ ਖੁਦ ਹੀ ਪਬ੍ਲਿਕ ਕੋ ਹਜਮ ਕਰ ਜਾਤੇ ਹੈਂ। ਯੇ ਚਸ਼੍ਮੇ ਵਾਲੇ ਗਿਦ੍ਧ ਕਭੀ ਚਸ਼੍ਮਾ ਹਟਾਕਰ ਦੁਨਿਯਾ ਕੋ ਦੇਖਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹਤੇ।

ਵੈਸੇ ਤੋ ਗਿਦ੍ਧੋਂ ਕਾ ਧਰ੍ਮ ਜਾਤਿ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਹੋਤੇ, ਫਿਰ ਭੀ ਯੇ ਖੁਦ ਕੋ ਕਿਸੀ ਖ਼ਾਸ ਧਰ੍ਮ ਕੇ ਲੋਗੋਂ ਕਾ ਹਿਤੈਸ਼ੀ, ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਕ, ਝਂਡਾਬਰਦਾਰ ਆਦਿ ਬਤਾਤੇ ਹੈਂ। ਯੇ ਧਰ੍ਮ ਕੇ ਨਾਮ ਪਰ ਭੀ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਜੀਮ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਯੇ ਧਾਰ੍ਮਿਕ ਗਿਦ੍ਧ ਅਪਨਾ ਹੀ ਰਾਗ ਅਲਾਪਤੇ ਰਹਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਵਿਵਿਧਤਾ ਸੇ ਇਨ੍ਹੇਂ ਨਫਰਤ ਹੈ। ਯੇ ਚਾਹਤੇ ਹੈਂ ਪੂਰੀ ਦੁਨਿਯਾ ਮੇਂ ਬਸ ਇਨਕੇ ਜੈਸੇ ਹੀ ਗਿਦ੍ਧ ਹੋਂ, ਦੂਸਰੇ ਯਾ ਤੋ ਖਤ੍ਮ ਹੋ ਜਾਏਂ ਯਾ ਇਨਕੇ ਜੈਸੇ ਹੋ ਜਾਏਂ।

ਮੁਝੇ ਔਰ ਅਧਿਕ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇਨੇ ਲਗਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਕੇ ਆਸਮਾਨ ਮੇਂ ਗਿਦ੍ਧ ਹੀ ਗਿਦ੍ਧ ਉਡ਼ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਵੇ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਕੋ ਨੋਂਚ-ਨੋਂਚ ਕੇ ਖਾ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਪਰ ਇਨ ਛੋਟੇ-ਬਡ਼ੇ ਗਿਦ੍ਧੋਂ ਕੇ ਭੋਜਨ ਚਕ੍ਰ ਮੇਂ ਅਂਤਿਮ ਰੂਪ ਸੇ ਆਮ ਜਨਤਾ ਹੀ ਕਲੇਵਾ ਬਨ ਰਹੀ ਹੈ...ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਹਾ ਹੂਂ ਕਿ ਇਸ ਆਮ ਜਨਤਾ ਮੇਂ ਭੀ ਜੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿ ਗਿਦ੍ਧੋਂ ਕੋ ਕੋਸਤਾ ਰਹਤਾ ਹੈ, ਵਹ ਭੀ ਜਬ ਮੌਕਾ ਮਿਲਤਾ ਹੈ ਤੋ ਗਿਦ੍ਧ ਬਨਕਰ ਅਪਨੇ ਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਨਾ ਲੇਤਾ ਹੈ। ਦੇਸ਼ ਕੀ ਪੂਰੀ ਆਬਾਦੀ ਹੀ ਗਿਦ੍ਧ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਕੁਛ ਸ੍ਥਾਯੀ ਔਰ ਕੁਛ ਅਸ੍ਥਾਯੀ। ਸਾਰਾ ਮੁਲ੍ਕ ਮਰਘਟ ਮੇਂ ਤਬ੍ਦੀਲ ਹੋ ਗਯਾ ਹੈ। ਸਾਂਯ-ਸਾਂਯ ਕਰਤਾ ਸਨ੍ਨਾਟਾ ਮੇਰੇ ਕਾਨੋਂ ਕੋ ਚੀਰ ਰਹਾ ਹੈ।

ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਕੇ ਆਸਮਾਨ ਮੇਂ ਗਿਦ੍ਧ ਹੀ ਗਿਦ੍ਧ ਉਡ਼ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਵੇ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਕੋ ਨੋਂਚ-ਨੋਂਚ ਕੇ ਖਾ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਪਰ ਇਨ ਛੋਟੇ-ਬਡ਼ੇ ਗਿਦ੍ਧੋਂ ਕੇ ਭੋਜਨ ਚਕ੍ਰ ਮੇਂ ਅਂਤਿਮ ਰੂਪ ਸੇ ਆਮ ਜਨਤਾ ਹੀ ਕਲੇਵਾ ਬਨ ਰਹੀ ਹੈ...

ਸ੍ਤਬ੍ਧ ਦੇਖ ਰਹਾ ਹੂਂ ਮੈਂ ਸਬਕੁਛ ਗਿਦ੍ਧੋਂ ਕੇ ਮੁਂਹ ਮੇਂ ਜਾਤੇ ਹੁਏ-ਦੇਸ਼ ਕਾ ਧਨ, ਸਂਸਾਧਨ, ਸਂਪਦਾ, ਸਡ਼ਕ, ਰੇਲ, ਪੁਲ, ਬਾਂਧ, ਜਂਗਲ, ਪ੍ਰਾਣੀ, ਜਨਤਾ ਔਰ ਠੀਕ ਵੈਸੇ ਹੀ ਅਰ੍ਜੁਨ ਨੇ ਕਰਸ਼੍ਣ ਕੇ ਵਿਰਾਟ ਰੂਪ ਮੇਂ ਪ੍ਰਾਣਿਯੋਂ ਕੋ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਤੇ ਦੇਖਾ ਥਾ। ਮੁਝੇ ਤਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਹੋ ਗਯਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂਨੇ ਮਨੁਸ਼੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਪਾਯਾ ਹੈ ਤੋ ਅਪਨੇ ਕਰ੍ਮ ਕਰਤਾ ਰਹੂਂ ਔਰ ਗਿਦ੍ਧ ਮੇਂ ਕਨਵਰ੍ਟ ਹੋਨੇ ਕਾ ਵਿਚਾਰ ਭੀ ਮਨ ਮੇਂ ਨਾ ਲਾਊਂ। ਓਹ... ਵੋ ਮੇਰੀ ਹੀ ਓਰ ਆ ਰਹਾ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਮੇਰਾ ਤੋ ਕਿਸੀ ਭੀ ਦੁਪਟ੍ਟੇ, ਟੋਪੀ, ਵਰ੍ਦੀ ਯਾ ਚਸ਼੍ਮੇ ਵਾਲੇ ਗਿਦ੍ਧ ਸੇ ਕੋਈ ਸੀਧਾ ਕਨੇਕ੍ਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਰਹਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਯਦ ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਪੋਸ੍ਟ ਪਢ਼ ਲੀ ਹੈ। ਵੋ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਪਰ ਮਂਡਰਾ ਰਹਾ ਹੈ...ਉਸਕੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਡੈਨੋਂ ਕੀ ਹਵਾ ਸੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਕੇ ਬਚੇ ਬਾਲ ਲਹਰਾ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਆਹ... ਉਸਨੇ ਅਪਨੇ ਨੁਕੀਲੇ ਨਾਖੂਨੋਂ ਵਾਲੇ ਪਂਜੋਂ ਸੇ ਮੇਰੇ ਦੋਨੋਂ ਕਂਧੇ ਜਕਡ਼ ਲਿਏ ਹੈਂ। ਵੋ ਪਕਡ਼ਕਰ ਝਕਜੋਰ ਰਹਾ ਹੈ... ਮੈਂ ਪਸੀਨੇ ਸੇ ਲਥਪਥ...ਚੀਖਨਾ ਚਾਹਤਾ ਹੂਂ...ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਛੋਡ਼ ਰਹੀ ਹੈ...

ਵੋ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਰਹਾ ਹੈ...ਸੁਨੋ...ਅਰੇ ਸੁਨੋ਽਽਽...
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਂ ਸਜਗ ਹੁਈਂ। ਓਹ! ਮੇਰੀ ਪਤ੍ਨੀ ਮੇਰੇ ਦੋਨੋਂ ਕਂਧੋਂ ਕੋ ਪਕਡ਼ ਕਰ ਝਕਝੋਰ ਰਹੀ ਹੈ।
'ਸੁਨੋ! ਆਜ ਉਠਨਾ ਹੈ ਯਾ ਨਹੀਂ?'
ਮੈਂ ਬਿਸ੍ਤਰ ਪਰ ਹੂਂ ਔਰ ਪਤ੍ਨੀਜੀ ਜਗਾਨੇ ਕੀ ਭਰਸਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ...ਤੋ ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਖਂਡ, ਰਾਜਭੋਗ, ਪੇਟਿਸ, ਕੁਲ੍ਚੇ, ਪਨੀਰ ਆਦਿ ਸੂਤਨੇ ਸੇ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨ ਖੁਮਾਰੀ ਸੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣ ਸਪਨਾ ਥਾ।

ਗਿਦ੍ਧ ਦਰਸ਼੍ਯ ਪਟਲ ਸੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਭੀ ਨਹਾਕਰ ਅਖਬਾਰ ਕੇ ਪਨ੍ਨੇ ਪਲਟੂਂਗਾ ਔਰ ਕਾਮ ਪਰ ਚਲਾ ਜਾਊਂਗਾ ਔਰ ਫਿਰ ਵਹੀ ਜ਼ਿਨ੍ਦਗੀ ਕੀ ਭਾਗਮਭਾਗ, ਵਹੀ ਮਾਰਾਮਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਏਗੀ ਜਿਸੇ ਸਰਲ ਭਾਸ਼ਾ ਮੇਂ ਮਨ ਕੋ ਤਸਲ੍ਲੀ ਦੇਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਰੂਟੀਨ ਕਹਤੇ ਹੈਂ। ਅਚ੍ਛਾ ਹੁਆ ਵੋ ਸਪਨਾ ਹੀ ਥਾ ਲੇਕਿਨ ਵੋ ਕੇਵਲ ਸਪਨਾ ਹੀ ਥਾ ਕ੍ਯਾ? ਗਿਦ੍ਧ ਭੀ ਤੋ ਅਪਨੇ ਰੂਟੀਨ ਪਰ ਚਲ ਪਡ਼ੇ ਹੋਂਗੇ।

ਇਤਿ ਗਿਦ੍ਧਮ।

ਅਸ੍ਵੀਕਰਣ: ਯੇ ਵਿਚਾਰ ਮੇਰੇ ਸਪਨੇ ਕੀ ਖੁਰਾਫਾਤੇਂ ਹੈਂ। ਇਨਕਾ ਕਿਸੀ ਭੀ ਜੀਵਿਤ ਯਾ ਮਰਤ ਗਿਦ੍ਧ ਅਥਵਾ ਮਾਨਵ ਸੇ ਕੋਈ ਸਂਬਂਧ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਨਾ ਹੀ ਇਸਮੇਂ ਗਿਦ੍ਧੋਂ ਕਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਨੇ ਕੀ ਕੋਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਸ਼ੁ-ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਅਧਿਕਾਰ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨੁਭਾਵ ਅਨ੍ਯਥਾ ਨ ਲੇਂ। ਗਿਦ੍ਧ ਆਜ ਵਿਲੁਪ੍ਤਪ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਜਾਤਿ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਰਤਿ ਕੀ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰ ਉਸੇ ਸਂਤੁਲਿ ਰਖਤੀ ਹੈ। ਆਇਏ ਉਨਕੇ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣ ਮੇਂ ਸਹਭਾਗੀ ਬਨੇਂ।

ਚਿਟ੍ਠਾਜਗਤ ਪਰ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਤ: Satire, Vulture, ਵ੍ਯਂਗ੍ਯ, ਗਿਦ੍ਧ,

Read more...

ਸੁਰ੍ਖ ਹੋਤਾ 'ਲਾਲ' ਵਾਦ

.....ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ 72 ਕੋ ਮਾਰ ਦਿਯਾ। ਤੋ ਕ੍ਯਾ ਹੁਆ? ਆਖਿ਼ਰ ਸਰਕਾਰ ਕੋ ਇਸ 'ਹਰੇ ਸ਼ਿਕਾਰ' ਕੀ ਕ੍ਯਾ ਜ਼ਰੂਰਤ ਥੀ? ਵੈਸੇ ਵੇ ਲੋਗ ਭੀ ਤੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਉਨ ਆਦਿਵਾਸਿਯੋਂ ਕੀ ਗਰੀਬੀ, ਭੂਖ, ਅਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ, ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ, ਨਿਰ੍ਮਲ ਮਨ ਕਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੀ ਤੋ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਵੇ ਕਹਤੇ ਹੈਂ ਕਿ ਵੇ ਇਨ ਵਨਪੁਤ੍ਰੋਂ ਕੋ ਉਨਕਾ ਹਕ਼ ਦਿਲਵਾ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਜੋ ਹਕ਼ ਗਣਤਂਤ੍ਰ ਸੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਾ ਵੋ ਗਨਤਂਤ੍ਰ ਸੇ ਦਿਲਾ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਵਨੋਪਜ, ਸ਼ਿਕਾਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਖੇਤੀ ਪਰ ਨਿਰ੍ਭਰ ਯੇ ਲੋਗ ਏਕ ਤਰਹ ਸੇ ਜਂਗਲਰਾਜ ਮੇਂ ਹੀ ਗੁਜਰ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰੋ ਯਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਓ। ਅਭੀ ਇਨਕਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਮਾਓਵਾਦੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਯਦਿ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿ ਕੇ ਬਾਦ ਸਰਕਾਰੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਠੀਕ ਸੇ ਧ੍ਯਾਨ ਦੇਤੀ ਤੋ ਸਰਕਾਰੀ ਆਦਮੀ ਖਾਓਵਾਦੀ ਬਨਕਰ ਇਨਕਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਤੇ। ਮਤਲਬ ਇਨਕਾ ਆਖੇਟ ਹੋਨਾ ਤੋ ਤਯ ਥਾ। ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ ਜਿਨ ਸ੍ਥਾਨੀਯ ਲੋਗੋਂ ਨੇ ਕਭੀ ਇਨ ਵਿਭਿਨ੍ਨ 'ਵਾਦਿਯੋਂ' ਕੋ ਅਪਨਾ ਮਦਦਗਾਰ ਸਮਝਾ ਹੋ ਵੇ ਆਜ ਸ੍ਵਯਂ ਕੋ ਅਸਹਾਯ ਔਰ ਠਗਾ ਮਹਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਂ। ਉਨਕੀ ਸ੍ਥਿਤਿ ਫ਼ਿਲ੍ਮੀ ਮਾਫ਼ਿਯਾ ਕੇ ਚਂਗੁਲ ਮੇਂ ਫਂਸੇ ਹੀਰੋ ਕੇ ਜੈਸੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਅਪਨੀ ਮਰ੍ਜੀ ਸੇ ਆ ਤੋ ਸਕਤੇ ਹੋ ਪਰਂਤੁ ਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕਤੇ। ਬਿਲ੍ਕੁਲ ਵਨ-ਵੇ ਟ੍ਰੈਫ਼ਿਕ। ਇਤਨੇ "ਸਾਲੋਂ" ਕੀ ਸਰਕਾਰ ਵਿਰੋਧੀ ਗਤਿਵਿਧਿਯੋਂ, ਹਿਂਸਾ ਔਰ ਸਮਾਂਤਰ ਸਰਕਾਰ ਚਲਨੇ ਪਰ ਭੀ ਲੋਗੋਂ ਕਾ ਕੋਈ ਭਲਾ ਹੁਆ ਹੋਗਾ ਯਾ ਉਨਕੀ ਦੈਨਿਕ ਜ਼ਰੂਰਤੇਂ ਭੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈਂ ਹੋਂਗੀ, ਐਸਾ ਲਗਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਨਕ੍ਸਲੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰ ਕੀ ਜਨਤਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ ਰੂਪ ਸੇ ਸਾਂਪ-ਛਛੂਂਦਰ ਕੀ ਸ੍ਥਿਤਿ ਮੇਂ ਹੋਗੀ। ਇਸ ਲਾਲ ਆਂਦੋਲਨ ਕੋ ਚਲਾਨੇ ਵਾਲੋਂ ਮੇਂ ਅਬ ਵੈਸੇ ਹੀ ਤਤ੍ਵੋਂ ਕੀ ਘੁਸਪੈਠ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਜੈਸੇ ਸ਼ਹਰੋਂ ਮੇਂ ਹਫ੍ਤਾ ਵਸੂਲੀ, ਰਂਗਦਾਰੀ ਆਦਿ ਕਰਨੇ ਵਾਲੇ ਏਕ ਤਯ ਇਲਾਕੇ ਮੇਂ ਸਮਾਂਤਰ ਸਰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਤੋ ਭੀ ਖੌਫ ਕੀ ਚਕ੍ਕੀ ਤੋ ਚਲਾਤੇ ਹੀ ਹੈਂ ਜਿਨਮੇਂ ਸ਼ਹਰੀ ਆਮ ਆਦਮੀ ਪਿਸਤਾ ਹੈ। ਆਂਦੋਲਨ ਕੇ ਪ੍ਰਣੇਤਾ ਕਾਨੂ ਸਾਨ੍ਯਾਲ ਨੇ ਇਸ ਭਟਕਾਵ ਕੋ ਦੇਖਕਰ ਆਤ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਕਰ ਲੀ। ਜਬ ਨਕ੍ਸਲਵਾਦ ਜਨ੍ਮਾ ਹੋਗਾ ਤੋ ਸਂਭਵਤ: ਉਸਕੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਉਚਿਤ ਰਹੇ ਹੋਂਗੇ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਯੇ ਆਂਦੋਲਨ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਕੁਪ੍ਰਬਂਧਨ ਕੇ ਖਿਲਾਫ ਥਾ, ਪਰਂਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿ ਕੇ ਤਰੀਕ਼ੋਂ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰਹ ਸੇ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਹਾ ਜਾ ਸਕਤਾ। ਨਕ੍ਸਲਬਾਡ਼ੀ ਸੇ ਚਲੀ ਯਹ ਧਾਰਾ ਸਮਯ, ਪਰਿਸ੍ਥਿਤਿ, ਸ੍ਥਾਨ ਕੇ ਕਾਰਣ ਅਪਨਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਬਦਲਤੀ ਗਈ ਔਰ ਸਬ ਜਗਹੋਂ ਕੀ ਗਂਦਗੀ ਭੀ ਅਪਨੇ ਸਾਥ ਸਮੇਟਤੀ ਗਈ। ਸਮਯ ਕੇ ਸਾਥ ਉਲਝਨੇ ਭੀ ਬਢ਼ਤੀ ਗਈਂ। ਜਬ ਸਾਧਨ ਹੀ ਗ਼ਲਤ ਹੋ ਗਏ ਤੋ ਦਿਸ਼ਾਹੀਨਤਾ ਕੀ ਸ੍ਥਿਤਿ ਆਨੀ ਹੀ ਥੀ।

ਆਂਦੋਲਨ ਅਧਿਕਤਰ ਵਹਾਂ ਫੈਲਾ ਜਹਾਂ ਭੂਖੇ-ਅਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤ ਲੋਗ ਥੇ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਉਨ੍ਹੇਂ ਬਰਗਲਾਨਾ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਵਿਕਸਿਤ, ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤ, ਰੋਜਗਾਰ ਮੇਂ ਲਗੀ ਆਬਾਦੀ ਮੇਂ ਇਨਕੀ ਪੈਠ ਸਂਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਨ ਲੋਗੋਂ ਕਾ ਭੀ ਇਸਮੇਂ ਯੋਗਦਾਨ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤ ਹੈਂ ਪਰ ਉਨਕੇ ਪਾਸ ਕਾਮ ਨਹੀਂ ਹੈਂ ਯਾ ਫਿਰ ਕਾਮ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਤੇ ਹੈਂ, ਯਾ ਫਿਰ ਵੇ ਲੋਗ ਜੋ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤ ਤੋ ਬਹੁਤ ਅਧਿਕ ਹੈਂ ਲੇਕਿਨ ਉਨਕੀ ਸੋਚ, ਉਨਕੀ ਦਰਸ਼੍ਟਿ ਪਰ ਏਕ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਕਾ ਚਸ਼੍ਮਾ ਚਢ਼ਾ ਹੈ। ਜਬ ਅਂਕੁਰ ਫੂਟਾ ਥਾ ਤਬ ਹੀ ਇਸ ਖਰਪਤਵਾਰ ਕੋ ਪਹਚਾਨਕਰ ਉਖਾਡ਼ ਫੇਂਕਨਾ ਥਾ। ਪਰ ਕੁਛ ਲੋਗੋਂ ਨੇ ਇਸੇ ਖਾਦ ਪਾਨੀ ਦੇਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਿਯਾ, ਆਜ ਭੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਨਤੀਜਾ ਸਬਕੇ ਸਾਮਨੇ ਹੈ। ਦੇਸ਼ ਮੇਂ ਜਹਾਂ ਪ੍ਰਾਕਰਤਿਕ ਔਰ ਖਨਿਜ ਸਂਪਦਾ ਹੈ ਵਹੀਂ ਪਰ ਇਸਕੀ ਲਾਲ ਜਡ਼ੇਂ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈਂ। ਵਰ੍ਤਮਾਨ ਮੇਂ ਭੀ ਇਨਕੇ ਨੇਤਾ ਯਾ ਸਂਗਠਨ ਪ੍ਰਮੁਖ ਕੀ ਗਿਰਫ਼੍ਤਾਰੀ ਪਰ ਕੁਛ ਤਥਾਕਥਿਤ ਲੋਕਤਂਤ੍ਰ ਬਚਾਊ ਸਂਗਠਨੋਂ ਨੇ ਦਿਲ੍ਲੀ ਮੇਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨ ਕਿਯਾ ਹੈ। ਕੁਛ ਸਾਮਾਜਿਕ ਕਾਰ੍ਯਕਰ੍ਤਾਓਂ ਕੇ ਬਯਾਨ ਆਏ ਹੈਂ ਕਿ ਦਂਤੇਵਾਡ਼ਾ ਕਾ ਯੇ ਨਕ੍ਸਲੀ ਹਮਲਾ ਔਪਰੇਸ਼ਨ ਗ੍ਰੀਨ ਹਂਟ ਕਾ ਦੁਸ਼੍ਪਰਿਣਾਮ ਹੈ। ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਾਬਲੋਂ ਪਰ ਆਰੋਪ ਲਗ ਰਹੇ ਹੈਂ ਕਿ ਵੇ ਗਾਂਵੋਂ ਮੇਂ ਘੁਸਕਰ ਨਿਰ੍ਦੋਸ਼ ਆਦਿਵਾਸਿਯੋਂ ਸੇ ਮਾਰਪੀਟ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਠੀਕ ਐਸਾ ਹੀ ਹਮ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰ ਮਾਮਲੋਂ ਮੇਂ ਭੀ ਸੁਨਤੇ ਆ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਇਨ੍ਹੇਂ ਆਤਂਕਵਾਦੀ ਨਹੀਂ ਕਹਾ ਜਾਤਾ ਤੋ ਬਸ ਇਸਲਿਏ ਕਿ ਯੇ ਇਸੀ ਦੇਸ਼ ਕੇ ਨਾਗਰਿਕ ਹੈਂ? ਵਰਨਾ ਇਨਮੇਂ ਔਰ ਬਾਹਰ ਸੇ ਆਕਰ ਆਤਂਕ ਫੈਲਾਨੇ ਵਾਲੋਂ ਮੇਂ ਕ੍ਯਾ ਅਂਤਰ ਹੈ? ਦਂਤੇਵਾਡ਼ਾ ਮੇਂ ਸਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਾ ਬਲ ਕੀ ਬਖ੍ਤਰਬਂਦ ਸੁਰਂਗਰੋਧੀ ਵਾਹਨ ਕੋ ਉਡ਼ਾ ਦੇਨੇ ਵਾਲੇ ਹਥਿਯਾਰ ਇਨ੍ਹੇਂ ਪਾਸ-ਪਡ਼ੌਸ ਸੇ ਯਾ ਦੂਰ-ਦਰਾਜ ਸੇ ਹੀ ਮਿਲੇ ਹੋਂਗੇ, ਜਹਾਂ ਇਨ੍ਹੇਂ ਪ੍ਰਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਣ ਭੀ ਮਿਲਾ ਹੋਗਾ। ਸਾਤ ਰਾਜ੍ਯੋਂ ਮੇਂ ਲਗਭਗ 150 ਜਿਲੋਂ ਮੇਂ ਨਕ੍ਸਲਵਾਦੀ ਹਿਂਸਾ ਕੀ ਆਗ ਫੈਲ ਚੁਕੀ ਹੈ ਔਰ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ ਰੂਪ ਸੇ ਬਾਹਰੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁ ਇਸੇ ਹਵਾ ਦੇਕਰ ਦੇਸ਼ ਕੋ ਅਸ੍ਥਿਰ ਕਰਨੇ ਕਾ ਮਂਸੂਬਾ ਪਾਲੇ ਬੈਠੇ ਹੋਂਗੇ। ਯਦਿ ਐਸਾ ਹੀ ਚਲਤਾ ਰਹਾ ਤੋ ਉਤ੍ਤਰ-ਪੂਰ੍ਵ, ਪਸ਼੍ਚਿਮ ਬਂਗਾਲ, ਉਡ਼ੀਸਾ, ਆਂਧ੍ਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, ਛਤ੍ਤੀਸਗਢ਼, ਮਧ੍ਯ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਔਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣ ਕੇ ਰਾਜ੍ਯੋਂ ਮੇਂ ਲਾਲ ਗਲਿਯਾਰਾ ਬਨ ਜਾਏਗਾ ਜੋ ਨੇਪਾਲ ਹੋਤੇ ਹੁਏ ਸੀਧੇ ਚੀਨ ਕੀ ਓਰ ਜਾਏਗਾ।

ਯਹ ਬਾਤ ਭਲੇ ਹੀ ਸਤ੍ਯ ਹੋ ਕਿ ਕਾਨੂ ਸਾਨ੍ਯਾਲ ਨੇ ਵਂਚਿਤੋਂ ਕੇ ਲਿਏ ਇਸ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਕੋ ਜਨ੍ਮ ਦਿਯਾ, ਪਰਂਤੁ ਸਂਭਵਤ: ਭਾਰਤੀਯਤਾ ਕੇ ਅਭਾਵ ਕੀ ਵਜਹ ਸੇ ਲੋਹਿਯਾ ਔਰ ਜੇਪੀ ਕੇ ਆਂਦੋਲਨ ਕੇ ਜੈਸਾ ਦੇਸ਼ਵ੍ਯਾਪੀ ਸਮਰ੍ਥਨ ਔਰ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਆਜ ਭੀ ਦੇਸ਼ ਕੇ ਵਿਭਿਨ੍ਨ ਭਾਗੋਂ ਮੇਂ, ਜਹਾਂ ਨਕ੍ਸਲ ਯਾ ਮਾਓ ਸਮਸ੍ਯਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਾਮਾਜਿਕ ਵਿਸ਼ਮਤਾਏਂ ਅਵਸ਼੍ਯ ਹੈਂ, ਸਰਕਾਰੀ ਯੋਜਨਾਏਂ, ਪਰਿਯੋਜਨਾਏਂ ਵ ਅਨ੍ਯ ਸਾਮਾਜਿਕ ਸਰੋਕਾਰ ਸਮਾਜ ਕੇ ਹਰ ਵਰ੍ਗ ਕੋ ਬਰਾਬਰੀ ਸੇ ਉਪਲਬ੍ਧ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਭੀ ਇਸ ਵਿਸ਼ਮਤਾ ਕੀ ਖਾਈ ਕੋ ਪਾਟਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਗ੍ਰਾਮੀਣੋਂ ਯਾ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਾਕਰ੍ਮਿਯੋਂ ਕੀ ਲਾਸ਼ੋਂ ਨਿਤਾਂਤ ਹੀ ਗ਼ਲਤ ਔਰ ਮੂਰ੍ਖਤਾਪੂਰ੍ਣ ਰਾਸ੍ਤਾ ਹੈ। ਵਂਚਿਤੋਂ ਕੋ ਹਕ਼ ਦਿਲਾਨੇ ਔਰ ਸਾਮਾਜਿਕ ਸਮਸਰਤਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਕੇ ਅਹਿਂਸਕ ਤਰੀਕ਼ੇ ਭੀ ਹੈਂ। ਆਖ਼ਿਰ ਗਾਂਧੀ ਇਸੀ ਦੇਸ਼ ਮੇਂ ਹੁਏ ਹੈਂ ਔਰ ਆਜ ਭੀ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵ ਮੇਂ ਪ੍ਰਾਸਂਗਿਕ ਹੈਂ।

ਅਬ ਲਗਤਾ ਹੈ ਪਾਨੀ ਸਰ ਸੇ ਊਪਰ ਜਾਨੇ ਮੇਂ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਭੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਦਲ ਏਕਜੁਟ ਹੋਕਰ, ਨਿਜੀ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥ ਸੇ ਪਰੇ ਸੋਚ ਰਖਕਰ ਦਰਢ਼ ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਸੇ ਇਸ ਫਾਂਸ ਕੋ ਨਿਕਾਲ ਸਕਤੇ ਹੈਂ। ਲਿਟ੍ਟੇ ਕਾ ਉਦਾਹਰਣ ਸਾਮਨੇ ਹੈ। ਸਮਯ ਰਹਤੇ ਉਪਾਯ ਨਹੀ ਕਿਏ ਗਏ ਤੋ ਸਾਲੋਂ ਬਾਦ ਦਿਲ੍ਲੀ ਸੇ ਯੇ ਬਯਾਨ ਭੀ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕੇਂਗੇ ਕਿ ਯੇ ਕਾਯਰਾਨਾ ਹਰਕਤ ਹੈ, ਯੇ ਉਨਕੀ ਹਤਾਸ਼ਾ ਕਾ ਪਰਿਣਾਮ ਹੈ, ਇਸਕੇ ਲਿਏ ਕਠੋਰ ਕਦਮ ਉਠਾਏ ਜਾਏਂਗੇ, ਇਸਮੇਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਤਤ੍ਵੋਂ ਕਾ ਹਾਥ ਹੈ।

[ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤ ਆਲੇਖ ਦਂਤੇਵਾਡ਼ਾ ਮੇਂ 6 ਅਪ੍ਰੈਲ 2010 ਕੋ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਾਕਰ੍ਮਿਯੋਂ ਪਰ ਘਾਤ ਲਗਾਕਰ ਕਿਏ ਗਏ ਹਮਲੇ ਕੇ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਵਰੂਪ ਹੈ। ਇਸਮੇਂ ਦੀ ਗਈ ਜਾਨਕਾਰੀ ਔਰ ਵਿਚਾਰ ਮੇਰੀ ਸਾਮਾਨ੍ਯ ਸਮਝ ਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈਂ। ਪਾਠਕ ਕੀ ਇਸਸੇ ਸਹਮਤਿ ਯਾ ਅਸਹਮਤਿ ਹੋ ਸਕਤੀ ਹੈ ਯਾ ਉਨਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਮੇਂ ਕਮਿਯਾਂ ਭੀ ਹੋ ਸਕਤੀ ਹੈਂ।]

Read more...

ਕਿਸ਼ੋਰ: ਪ੍ਯਾਰ ਅਜਨਬੀ ਹੈ

ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੋਂ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੁਮਾਰ ਪਰ ਬਨੀ ਏਕ ਡੌਕ੍ਯੂਮੇਂਟ੍ਰੀ ਦੇਖਨੇ ਕੋ ਮਿਲੀ। ਮੋਜ਼ਰ ਬੇਯਰ ਇਂਟਰਟੇਨਮੇਂਟ ਲਿ. ਦ੍ਵਾਰਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤ ਔਰ ਸਂਦੀਪ ਰਾਯ ਦ੍ਵਾਰਾ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਿਤ 'ਜ਼ਿਨ੍ਦਗੀ ਏਕ ਸਫਰ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੁਮਾਰ' ਲਗਭਗ ਦੋ ਘਂਟੇ ਬੀਸ ਮਿਨਟ ਕੀ ਫ਼ਿਲ੍ਮ ਹੈ। ਇਸਮੇਂ ਕਿਸ਼ੋਰਦਾ ਕੇ ਪਰਿਜਨੋਂ ਕੇ ਸਾਥ-ਸਾਥ ਉਨ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਾਰ ਭੀ ਹੈਂ ਜਿਨ੍ਹੋਂਨੇ ਉਨਕੇ ਸਾਥ ਕਾਮ ਕਿਯਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹੋਂਨੇ ਉਨਕੇ ਸਾਥ ਸਮਯ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨਕੇ ਸਮਕਾਲੀਨ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਸਭੀ ਲੋਗੋਂ ਸੇ ਚਰ੍ਚਾ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਰੇਡਿਯੋ ਉਦ੍ਘੋਸ਼ਕ ਅਮੀਨ ਸਯਾਨੀ ਸਾਹਬ ਨੇ ਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਫ਼ਿਲ੍ਮ ਕੋ ਦੇਖਕਰ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਯਹ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਪਹਲੇ ਸ਼ੂਟ ਕੀ ਗਈ ਹੋਗੀ। ਅਮਿਤ ਕੁਮਾਰ ਬਹੁਤ ਯੁਵਾ ਨਜ਼ਰ ਆਏ ਹੈਂ ਔਰ 'ਜਾਦੂਗਰ' ਔਰ 'ਤੂਫਾਨ' ਕੇ ਦੌਰ ਕੇ ਅਮਿਤਾਭ ਹੈਂ, ਸ਼ਮ੍ਮੀ ਕਪੂਰ ਕੇ ਬਚੇ ਬਾਲ ਕਾਲੇ ਹੈਂ ਔਰ ਖਿਚਡ਼ੀ ਦਾਢ਼ੀ ਮੇਂ ਸਫੇਦੀ ਕਮ। ਆਜ ਤਕ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੁਮਾਰ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਪਤ੍ਰ, ਪਤ੍ਰਿਕਾਓਂ, ਦੂਰਦਰ੍ਸ਼ਨ ਆਦਿ ਸੇ ਹੀ ਜਾਨਨੇ ਕੋ ਮਿਲਾ ਥਾ। ਇਸ ਫ਼ਿਲ੍ਮ ਸੇ ਕਿਸ਼ੋਰ ਦਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਔਰ ਸ਼ਖ੍ਸਿਯਤ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਥੋਡ਼ਾ ਔਰ ਜਾਨਨੇ ਕੋ ਮਿਲਾ। ਫਿਰ ਭੀ ਐਸਾ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਯਹ ਆਦਮੀ ਵਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਊਪਰ ਸੇ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਨਜ਼ਰ ਆਤਾ ਰਹਾ ਯਾ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਹੀ ਖੁਦ ਕੋ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਐਸਾ ਪੇਸ਼ ਕਿਯਾ।



ਕਿਸੀ ਫ਼ਿਲ੍ਮ ਕਾ ਨਾਯਕ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੁਮਾਰ ਹੋ ਤੋ ਆਮਤੌਰ ਪਰ ਯਹੀ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅਭੀ ਵੋ ਨਾਚਤਾ-ਗਾਤਾ, ਯੂਡਲਿਂਗ ਕਰਤਾ ਆਏਗਾ ਔਰ ਅਪਨੀ ਹਰਕਤੋਂ ਸੇ ਸਬ ਹਂਸਾਏਗਾ। ਪਰ ਸ਼ਾਯਦ ਕਿਸ਼ੋਰਦਾ ਅਪਨੇ ਅਂਦਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਤਨਾ ਦਰ੍ਦ ਸਮੇਟੇ ਹੁਏ ਥੇ। ਉਨਕੀ ਗਾਏ ਹੁਏ ਗੀਤ ਸੁਨ ਕਰ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਗੀਤੋ ਮੇਂ ਪੀਡ਼ਾ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਅਪਨੇ ਅਂਦਰ ਸੇ ਉਡ਼ੇਲੀ ਥੀ। ਲੋਗ ਯਾ ਫਿਰ ਮੀਡਿਯਾ ਉਨਕੀ ਕਂਜੂਸੀ ਯਾ ਖਬ੍ਤ ਕੇ ਕਿਸ੍ਸੇ ਬਯਾਂ ਕਰਤੇ ਰਹੇ ਔਰ ਹਮ ਕਭੀ ਪੂਰੀ ਤਰਹ ਸੇ ਨਹੀਂ ਜਾਨ ਪਾਏ ਕਿ ਵੋ ਸ਼ਖ੍ਸਿਯਤ ਕ੍ਯਾ ਥੀ। ਕ੍ਯਾ ਵੋ ਸਿਨਿਕ ਥੇ ਯਾ ਫਿਰ ਏਕ ਟੇਲੇਂਟ ਕੀ ਕੁਛ ਸਨਕ ਥੀ। ਯਾ ਦੂਸਰੇ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਮੇਂ ਕਹੇਂ ਤੋ ਵੋ ਏਕ ਮੂਡੀ ਇਂਸਾਨ ਥੇ, ਅਬ ਇਤਨੀ ਛੂਟ ਤੋ ਮੇਰੇ ਖ੍ਯਾਲ ਸੇ ਏਕ ਕਲਾਕਾਰ ਕੋ ਮਿਲਨੀ ਹੀ ਚਾਹਿਏ। ਸ਼ਾਯਦ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਏਕ ਦਾਯਰਾ ਬਨਾ ਰਖਾ ਥਾ ਜਿਸਕੇ ਅਂਦਰ ਵੋ ਸ਼ਾਯਦ ਹੀ ਕਿਸੀ ਕੋ ਆਨੇ ਦੇਤੇ ਹੋਂ। ਏਕ ਸ੍ਪੇਸ, ਜੋ ਉਸ ਹਰਫਨਮੌਲਾ ਇਂਸਾਨ ਨੇ ਤਯ ਕਿਯਾ ਥਾ। ਉਸਕਾ ਅਪਨਾ ਸ੍ਪੇਸ ਜਿਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਤ੍ਮੀਯ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਜਗਹ ਮਿਲੀ ਹੋ।


ਖੈਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਖ੍ਸ ਪਰ ਕੁਛ ਲਿਖੂਂ ਤੋ ਵੋ ਸਾਗਰ ਮੇਂ ਸੇ ਦੋ ਬੂਂਦ ਕੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਗਾ। ਮੈਂਨੇ ਉਸ ਡੌਕ੍ਯੂਮੇਂਟ੍ਰੀ ਮੇਂ ਉਨਕੀ ਏਕ ਐਸੀ ਫ਼ਿਲ੍ਮ ਕੇ ਕੁਛ ਸੀਨ ਦੇਖੇ ਜੋ ਡਿਬ੍ਬਾਬਂਦ ਹੋਕਰ ਰਹ ਗਯੀ। ਫ਼ਿਲ੍ਮ ਥੀ 'ਪ੍ਯਾਰ ਅਜ਼ਨਬੀ ਹੈ' ਔਰ ਯਹ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੁਮਾਰ ਪ੍ਰੋਡਕ੍ਸ਼ਨ ਕੇ ਤਹਤ ਹੀ ਬਨ ਰਹੀ ਥੀ। ਹੀਰੋਇਨ, ਕਿਸ਼ੋਰਦਾ ਕੀ ਪਤ੍ਨੀ ਲੀਨਾ ਚਂਦਾਵਰਕਰ ਥੀ, ਜੋ ਉਸ ਸਮਯ ਉਨਕੀ ਪਤ੍ਨੀ ਬਨੀ ਨਹੀਂ ਥੀਂ। ਫ਼ਿਲ੍ਮ ਕੇ ਨਾਯਕ ਕਿਸ਼ੋਰ ਹੀ ਥੇ। ਨਿਰ੍ਮਾਤਾ, ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਕ, ਗਾਯਕ ਔਰ ਸਂਗੀਤਕਾਰ ਭੀ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੁਮਾਰ ਥੇ। ਫ਼ਿਲ੍ਮ ਕਾ ਲੇਖਨ ਔਰ ਸਂਵਾਦ ਆਦਿ ਭੀ ਉਨ੍ਹੀਂ ਕੇ ਥੇ। ਸਂਭਵਤ: ਗੀਤ ਭੀ ਉਨ੍ਹੀਂ ਕੇ ਰਹੇ ਹੋਂ, ਅਭੀ ਖੋਜਬੀਨ ਪਰ ਇਸਕੀ ਜਾਨਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਯੇ ਫ਼ਿਲ੍ਮ ਤੋ ਬਨਤੇ-ਬਨਤੇ ਰਹ ਗਈ, ਪਰ ਇਸਕਾ ਸਂਗੀਤ ਭੀ ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਆ ਪਾਯਾ। ਉਸ ਡੌਕ੍ਯੂਮੇਂਟ੍ਰੀ ਮੇਂ ਦੋ ਗੀਤੋਂ ਕੀ ਝਲਕ ਬਤਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਦੋਨੋਂ ਅਦ੍ਭੁਤ ਹੈਂ। ਕਿਸ਼ੋਰ ਦਾ ਨੇ ਗੀਤ ਐਸੀ ਰਾਗਿਨੀ ਮੇਂ ਬਾਂਧੇ ਹੈਂ ਕਿ ਸੁਨਨੇ ਵਾਲਾ ਭੀ ਬਂਧ ਕਰ ਰਹ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਏਕ ਗੀਤ ਕਾ ਮੁਖਡ਼ਾ 'ਪ੍ਯਾਰ ਅਜ਼ਨਬੀ ਹੈ' ਹੈ, ਇਸਕੀ ਕਂਪੋਜ਼ਿਸ਼ਨ ਇਤਨੀ ਸਰਲ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਬਂਦਾ ਗਾਨਾ ਨ ਜਾਨਤਾ ਹੋ ਵਹ ਭੀ ਸਾਥ ਮੇਂ ਗੁਨਗੁਨਾਨੇ ਲਗ ਜਾਏ, ਪਰ ਸਰਲ ਹੋਨੇ ਕੇ ਸਾਥ ਹੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਧੁਰ ਭੀ ਹੈ। ਗੀਤ ਪਿਯਾਨੋ ਕੇ ਪੀਸ ਸੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਧੀਰੇ ਸੇ ਕਿਸ਼ੋਰ ਮੁਖਡ਼ੇ ਕੋ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਮਦ੍ਧਮ ਲਯ ਮੇਂ ਰਿਦਮ ਲਹਰਾਨੇ ਲਗਤੀ ਹੈ ਔਰ ਗੀਤ ਉਸ ਪਰ ਤੈਰਤਾ ਹੁਆ ਸੀਧੇ ਦਿਲ ਮੇਂ ਉਤਰਨੇ ਲਗਤਾ ਹੈ।

ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੇ ਲਿਏ ਕਿਸ਼ੋਰ। ਨਾ ਦੇਵ ਕੇ ਲਿਏ, ਨਾ ਰਾਜੇਸ਼ ਕੇ ਲਿਏ ਔਰ ਨਾ ਹੀ ਅਮਿਤਾਭ ਕੇ ਲਿਏ। ਮਹਸੂਸ ਹੋਤਾ ਹੈ ਜੈਸੇ ਕਿਸ਼ੋਰ ਨੇ ਖੁਦ ਕੇ ਲਿਏ ਗਾਯਾ ਹੋ, ਨ ਕੇਲਵ ਪਰ੍ਦੇ ਪਰ ਬਲ੍ਕਿ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਮੇਂ।

ਆਵਾਜ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਗੋਲ੍ਡਨ ਵੌਇਸ, ਪੀਡ਼ਾ ਐਸੀ ਜੈਸੇ ਗੀਤ ਨਹੀਂ ਕਿਸੀ ਨੇ ਪਿਘਲਾ ਸੋਨਾ ਕਾਨ ਮੇਂ ਉਡ਼ੇਲ ਦਿਯਾ ਹੋ। ਹੌਨ੍ਟ ਕਰਤੀ ਚਿਰਯੁਵਾ ਆਵਾਜ਼, ਕਿਸੀ ਧੁਂਧਭਰੀ ਸੁਬਹ ਮੇਂ ਕੋਈ ਭਟਕੀ ਆਤ੍ਮਾ ਮੁਕ੍ਤਿ ਕਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਹੋ। ਜੈਸੇ ਕੋਈ ਮਾਂਝੀ ਅਪਨੀ ਕਸ਼੍ਤੀ ਲਿਏ ਗਾਤਾ ਜਾ ਰਹਾ ਹੈ ਅਪਨੇ ਸਾਹਿਲ ਕੀ ਤਲਾਸ਼ ਮੇਂ। ਤਲਾਸ਼ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੀ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਕਿਸੀ ਮਂਜਿਲ ਕੀ, ਕਿਸੀ ਠਹਰਾਵ ਕੀ। ਬਰਸੋਂ ਕੀ ਭਟਕਨ ਕੋ ਜੈਸੇ ਏਕ ਠਾਂਵ ਕੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੋ।


ਭਟਕਨ-ਪਹਲਾ ਵਿਵਾਹ, ਰੂਮਾ ਗੁਹਾਠਾਕੁਰਤਾ, ਦੋ ਜੀਨਿਯਸ ਏਕ ਸਾਥ ਨ ਰਹ ਪਾਏ। ਅਲਗ ਹੋਨਾ ਪਡ਼ਾ। ਫਿਰ ਮਧੁਬਾਲਾ ਕਾ ਆਗਮਨ-ਦਿਲੀਪ, ਭਾਰਤ ਭੂਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦੀਪ ਕੁਮਾਰ ਸੇ ਵਿਵਾਹ ਨ ਹੋਨੇ ਕਾ ਦਰ੍ਦ, ਕਿਸ਼ੋਰ-ਪਹਲੀ ਪਤ੍ਨੀ ਕੇ ਵਿਛੋਹ ਕਾ ਦੁਖ। ਲੋਗੋਂ ਨੇ ਕਹਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਸਮਝੌਤਾ। ਕਿਸ਼ੋਰ ਦਾ ਸ਼ਾਦੀ ਸੇ ਪਹਲੇ ਹੀ ਜਾਨਤੇ ਥੇ ਵੋ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗੀ ਪਰ ਸ਼ਾਦੀ ਕੀ ਔਰ ਅਂਤ ਤਕ ਨਿਭਾਯਾ। ਯੋਗਿਤਾ ਬਾਲੀ-ਸ਼ਾਯਦ ਤੇਲ ਔਰ ਪਾਨੀ ਕਾ ਮੇਲ। ਸ਼ਾਯਦ ਯਹੀ ਭਟਕਨ ਕਿਸੀ ਕਿਨਾਰੇ ਕੀ ਖੋਜ ਮੇਂ ਥੀ। ਕ੍ਯਾ ਕਿਸ਼ੋਰਦਾ ਫ਼ਿਲ੍ਮ ਬਨਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਫ਼ਿਲ੍ਮ ਬਨਾਈ ਯਾ ਲੀਨਾ ਮੇਂ ਅਪਨੇ ਜੀਵਨ ਕਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਢੂਂਢਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਯੇ ਗੀਤ ਰਚੇ। ਜੋ ਭੀ ਹੋ ਗੀਤ ਮੇਂ ਏਕ ਅਚੀਨ੍ਹਾ ਦਰ੍ਦ ਹੈ, ਬਾਰਿਸ਼ ਮੇ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਮੋਰ ਕੀ ਤਡ਼ਪਭਰੀ ਕੂਜਨ ਜੈਸਾ। ਪਰ੍ਦੇ ਪਰ ਭੀ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੇ ਚੇਹਰੇ ਪਰ ਯਹੀ ਦਰ੍ਦ ਨਜ਼ਰ ਆਤਾ ਹੈ। ਪਾਰ੍ਟੀ ਮੇਂ ਜੋਡ਼ੇ ਥਿਰਕ ਰਹੇ ਹੈਂ ਔਰ ਕਿਸ਼ੋਰ ਏਕ ਮੇਜ ਕੇ ਪੀਛੇ ਬੈਠੇ ਗਾ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਦੂਰ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਜ ਪਰ ਅਦਰਸ਼੍ਟ ਕੋ ਦੇਖਤੀ ਆਂਖੇਂ ਔਰ ਅਤਲ ਗਹਰਾਈ ਸੇ ਆਤੀ ਆਵਾਜ਼। ਏਕ ਅਲਖ ਜਗਾਤਾ ਜੋਗੀ। ਜੋਗੀ ਕਿਸ਼ੋਰ, ਠੌਰ ਕੀ ਤਲਾਸ਼ ਮੇਂ ਕਿਸ਼ੋਰ।

ਪੂਰੇ ਗੀਤ ਮੇਂ ਪਿਯਾਨੋ ਰਿਦਮ ਕੋ ਸਹਾਰਾ ਦੇਤਾ ਰਹਤਾ ਹੈ, ਸੈਕ੍ਸੋਫ਼ੋਨ ਕੇ ਸੁਰ ਸਾਂਪ ਸੇ ਲਿਪਟ ਜਾਤੇ ਹੈਂ। ਇਂਟਰਲ੍ਯੂਡ ਮੇਂ ਪਿਯਾਨੋ ਅਪਨੇ ਬੋਝ ਕੋ ਧੀਮੇ ਸੇ ਸੈਕ੍ਸੋਫ਼ੋਨ ਕੋ ਥਮਾ ਦੇਤਾ ਹੈ ਔਰ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਲੇ ਲੇਤਾ ਹੈ। ਸਾਇਡ ਰਿਦਮ ਗੈਪ ਕੋ ਭਰਤੀ ਚਲਤੀ ਹੈ। ਦੋ ਅਂਤਰੋਂ ਮੇਂ ਗੀਤ ਪੂਰਾ ਹੋਤਾ ਹੈ ਔਰ ਹਮ ਨਿਸ਼੍ਚਲ ਰਹ ਜਾਤੇ ਹੈਂ। ਬਾਹਰ ਸਨ੍ਨਾਟਾ! ਪਰ ਅਂਦਰ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਹੀਂ ਗਹਰੇ ਉਤਰ ਗਈ ਹੈ ਔਰ ਗੀਤ ਗੂਂਜ ਰਹਾ ਹੈ 'ਪ੍ਯਾਰ ਅਜ਼ਨਬੀ ਹੈ'। ਪੂਰੀ ਕਾਯਨਾਤ ਮੇਂ ਏਕ ਮਹਕ ਸੀ ਘੁਲ ਗਈ ਹੈ। ਲਗਤਾ ਹੈ ਜੈਸੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਓਂ ਸੇ ਕਿਸ਼ੋਰ ਨੇ ਗਾਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਯਾ ਹੈ, ਸਰਾਉਂਡ ਕਿਸ਼ੋਰ ਇਫ਼ੇਕ੍ਟ!

ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੁਨਨੇ ਪਰ ਭੀ ਅਬੁਝ ਪ੍ਯਾਸ ਜਗਾਨੇ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਕੀ ਕਵਿਤਾ ਪਢ਼ਿਏ-

ਪ੍ਯਾਰ ਅਜਨਬੀ ਹੈ ਜਾਨੇ ਕਹਾਂ ਸੇ ਆਏ

ਜਾਨੇ ਕਹਾਂ ਸੇ ਆਏ

ਪ੍ਯਾਰ ਅਜਨਬੀ ਹੈ ਜਾਨੇ ਕਹਾਂ ਸੇ ਆਏ
ਪ੍ਯਾਰ ਅਜਨਬੀ ਹੈ ਜਾਨੇ ਕਹਾਂ ਸੇ ਆਏ
ਕਬ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਫੂਲ ਖਿਲਾਏ ਕਬ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਫੂਲ ਖਿਲਾਏ
ਕਬ ਆਂਸੂ ਦੇ ਜਾਏ

ਪ੍ਯਾਰ ਅਜਨਬੀ ਹੈ ਜਾਨੇ ਕਹਾਂ ਸੇ ਆਏ

ਪ੍ਯਾਰ ਹੈ ਵੋ ਰਂਗੋ ਕਾ ਬਾਦਲ ਜੀਵਨ ਪਰ ਜੋ ਛਾਏ
ਮਨ ਚਾਹੇ ਤੋ ਬਰਸੇ ਵਰਨਾ ਬਿਨ ਬਰਸੇ ਉਡ਼ ਜਾਏ
ਕਭੀ ਯੇ ਮਨ ਕੀ ਪ੍ਯਾਸ ਬੁਝਾਏ
ਕਭੀ ਯੇ ਆਗ ਲਗਾਏ
ਰੇਤ ਮੇਂ ਯੇ ਮੋਤੀ ਸਾ ਚਮਕੇ ਸ਼ਬਨਮ ਸਾ ਖੋ ਜਾਏ


ਪ੍ਯਾਰ ਅਜਨਬੀ ਹੈ ਜਾਨੇ ਕਹਾਂ ਸੇ ਆਏ
ਫਿਰ ਭੀ ਇਸਕੇ ਪੀਛੇ ਪੀਛੇ ਮਨ ਦੀਵਾਨਾ ਦੌਡ਼ੇ
ਜਬ ਤਕ ਤਨ ਮੇਂ ਸਾਂਸ ਚਲੇ ਯੇ ਆਸ ਨ ਇਸਕੀ ਛੋਡ਼ੇ
ਏਕ ਪਲ ਮਨ ਕੋ ਚੈਨ ਯੇ ਦੇ ਤੋ ਇਕ ਪਲ ਚੈਨ ਚੁਰਾਏ
ਯੇ ਅਨਦੇਖੇ ਖ੍ਵਾਬ ਸਜਾਏ ਖ੍ਵਾਬ ਯਹੀ ਦਿਖਲਾਏ


ਪ੍ਯਾਰ ਅਜਨਬੀ ਹੈ ਜਾਨੇ ਕਹਾਂ ਸੇ ਆਏ
ਕਬ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਫੂਲ ਖਿਲਾਏ ਕਬ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਫੂਲ ਖਿਲਾਏ
ਕਬ ਆਂਸੂ ਦੇ ਜਾਏ
ਪ੍ਯਾਰ ਅਜਨਬੀ ਹੈ ਜਾਨੇ ਕਹਾਂ ਸੇ ਆਏ
ਜਾਨੇ ਕਹਾਂ ਸੇ ਆਏ
ਜਾਨੇ ਕਹਾਂ ਸੇ ਆਏ


ਅਬ ਗੀਤ ਸੁਨਿਏ:



ਔਰ ਯੇ ਹੈ ਛੋਟਾ ਸਾ ਉਪਲਬ੍ਧ ਵੀਡਿਯੋ:







ਦੂਸਰੇ ਗੀਤ ਕੇ ਔਡਿਯੋ ਔਰ ਵੀਡਿਯੋ ਦੋਨੋਂ ਹੀ ਏਕ ਮਿਨਟ ਸੇ ਭੀ ਕਮ ਅਵਧਿ ਕੇ ਮਿਲੇ ਹੈਂ। ਆਮਤੌਰ ਪਰ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੇਂ ਗਜ਼ਲੇ ਕਮ ਹੀ ਸੁਨੀ ਹੈਂ ਪਰ ਯਹ ਗੀਤ ਬਤਾਤਾ ਹੈ ਕਿ ਯਦਿ ਕਿਸ਼ੋਰ ਗਜ਼ਲ ਗਾਯਕੀ ਮੇਂ ਉਤਰੇ ਹੋਤੇ ਵਹਾਂ ਭੀ ਸ਼ੀਰ੍ਸ਼ ਪਰ ਰਹਤੇ। ਸਾਇਡ ਰਿਦਮ ਨਾਵ ਕੇ ਚਪ੍ਪੁਓਂ ਸੇ ਤਾਲ ਮਿਲਾਤੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ ਕੋ ਅਭਿਵ੍ਯਕ੍ਤਿ ਕਰਤੇ ਕਿਸ਼ੋਰ ਅਭਿਨੇਤਾ ਨਹੀਂ ਬਲ੍ਕਿ ਰੀਯਲ ਲਗੇ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮੀ ਕੀ ਦੇਵੀ ਕੋ ਸੁਰੋਂ ਕੇ ਅਰ੍ਘ੍ਯ ਚਢ਼ਾਤਾ ਬਂਜਾਰਾ। ਲੀਨਾ ਕੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੇਖਿਏ ਇਸ ਗੀਤ ਮੇਂ। ਬਿਲ੍ਕੁਲ ਮਹੁਏ ਕੀ ਮਹਕ ਔਰ ਖਿਲੇ ਟੇਸੂ। ਔਰ ਗੀਤ ਕ੍ਯਾ ਹੈ ਐਸਾ ਲਗਤਾ ਹੈ ਜੈਸੇ ਕਿਸੀ ਨੇ ਸ਼ਹਦ ਮੇਂ ਕਾਂਟਾ ਡੁਬੋਕਰ ਜੁਬਾਂ ਮੇਂ ਚੁਭੋ ਦਿਯਾ ਹੋ।


ਗੀਤ ਕੇ ਬੋਲ ਹੈਂ:


ਹਮਾਰੀ ਜਿਦ ਹੈ ਕਿ ਦੀਵਾਨਗੀ ਨ ਛੋਡ਼ੇਂਗੇ
ਹਮਾਰੀ ਜਿਦ ਹੈ ਕਿ ਦੀਵਾਨਗੀ ਨ ਛੋਡ਼ੇਂਗੇ
ਨ ਤੁਮ ਭੀ ਕੋਈ ਕ਼ਸਰ ਰਖਨਾ ਆਜ਼ਮਾਨੇ ਮੇਂ
ਜੁਨੂਨ ਏ ਇਸ਼੍ਕ ਭੀ ਕ੍ਯਾ ਸ਼ੈ ਹੈ ਇਸ ਜ਼ਮਾਨੇ ਮੇਂ


ਇਸ ਗੀਤ ਕਾ ਕੇਵਲ ਵੀਡਿਯੋ ਮਿਲਾ ਹੈ, ਇਸਕਾ ਆਨਂਦ ਲੀਜਿਏ:





ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੁਮਾਰ ਕੇ ਇਨ ਗੀਤੋਂ ਕੇ ਪ੍ਰਤਿ ਯੇ ਕੇਵਲ ਮੇਰੀ ਅਨੁਭੂਤਿ ਹੈ। ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ ਆਪਕੋ ਵੈਸਾ ਨ ਲਗੇ ਜੈਸਾ ਮੈਂਨੇ ਅਨੁਭਵ ਕਿਯਾ ਹੈ। ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੁਮਾਰ ਪਰ ਅਧਿਕ ਜਾਨਕਾਰੀ ਮਨੀਸ਼ ਕੁਮਾਰਜੀ ਨੇ ਅਪਨੇ ਬ੍ਲੌਗ ਪਰ ਪਰ ਦੀ ਹੈ।

Read more...

ਹਿਨ੍ਦੀ ਦਿਵਸ

ਹਿਨ੍ਦੀ ਦਿਵਸ ਬੀਤ ਗਯਾ। ਦੇਸ਼ਭਰ ਮੇਂ ਰਸ੍ਮ ਅਦਾਯਗੀ ਭੀ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਭਿਨ੍ਨ ਵਿਭਾਗੋਂ ਨੇ ਹਿਨ੍ਦੀ ਸਪ੍ਤਾਹ ਮਨਾ ਲਿਯਾ। ਸਰਕਾਰੀ ਦਫ੍ਤਰੋਂ ਮੇਂ ਸੂਚਨਾ ਪਟ੍ਟ ਪਰ ਪੁਰਾਨੇ ਨੇਤਾਓਂ, ਸਾਹਿਤ੍ਯਕਾਰੋਂ ਯੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਿਦ੍ਵਾਨੋਂ ਕੇ ਹਿਨ੍ਦੀ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯ ਲਿਖੇ ਗਏ। ਬੈਂਕੋਂ ਮੇਂ ਲਿਖਾ 'ਹਿਨ੍ਦੀ ਮੇਂ ਚੇਕ ਸ੍ਵੀਕਾਰੇ ਜਾਤੇ ਹੈਂ'। ਅਂਗ੍ਰੇਜੀ ਮਾਧ੍ਯਮ ਕੇ ਸ੍ਕੂਲੋਂ ਮੇਂ ਹਿਨ੍ਦੀ ਕੇ ਲਿਏ ਪ੍ਰਤਿਯੋਗਿਤਾਏਂ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀ ਗਈਂ। ਪੁਰਸ੍ਕਾਰ ਵਗੈਰਹ ਭੀ ਬਂਟ ਗਏ। ਫਿਰ...ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਦਗੀ ਕੀ ਧਾਰਾ ਰੋਜ਼ਮਰ੍ਰਾ ਕੀ ਤਰਹ ਬਹਨੇ ਲਗੀ। ਮਾਤਾਏਂ ਗਰ੍ਵ ਸੇ ਕਹਨੇ ਲਗੀਂ, ਯੂ ਨੋ, ਹਮਾਰੀ ਬੇਟੀ ਤੋ ਹਿਨ੍ਦੀ ਮੇਂ ਇਤਨੀ ਵੀ਽਽਽਽ਕ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਬਸ। ਸ੍ਕੂਲੋਂ ਮੇਂ ਹਿਨ੍ਦੀ ਮੇਂ ਬੋਲਨੇ ਪਰ ਸਜ਼ਾ, ਨਹੀਂ ਪਨਿਸ਼ਮੇਂਟ ਮਿਲਨੇ ਲਗਾ। ਜਹਾਂ ਸਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਤੀ ਵਹਾਂ ਤੀਨ ਸਾਲ ਕਾ ਹਿਨ੍ਦੀ ਭਾਸ਼ੀ ਬਚ੍ਚਾ ਜਬ ਸ੍ਕੂਲ ਮੇਂ ਉਸਕੀ ਟੀਚਰ ਸੇ ਹਿਨ੍ਦੀ ਮੇਂ ਕੁਛ ਬੋਲਤਾ ਹੈ ਤੋ ਵੇ ਮਹੋਦਯਾ ਉਸ ਅਲਿਖਿਤ ਨਿਯਮ ਪਾਲਨ ਕਰਨੇ ਮੇਂ ਕੋਤਾਹੀ ਨਹੀਂ ਬਰਤਤੀਂ ਕਿ ਹਿਨ੍ਦੀ ਬੋਲਨੇ ਪਰ ਜ਼ਵਾਬ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦੇਨਾ ਹੈ, ਆਖਿਰ ਝਖ ਮਾਰਕਰ ਅਂਗ੍ਰੇਜੀ ਮੇਂ ਹੀ ਬੋਲੇਗਾ, ਜੈਸੀ ਭੀ ਆਏ।

ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੈ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਮੇਂ ਯਹੀ ਸਬ ਹੋ ਰਹਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਭੀ ਇਨ ਸਬਕੇ ਬੀਚ ਕੁਛ ਐਸਾ ਭੀ ਹੈ ਜਿਸਸੇ ਏਕ ਉਮ੍ਮੀਦ ਬਂਧਤੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਕਾਰ੍ਯਾਲਯ ਕੀ ਬਾਤ ਕਰ ਰਹਾ ਹੂਂ। ਦੇਸ਼ ਕੇ ਮਧ੍ਯ ਮੇਂ ਸ੍ਥਿਤ ਮਧ੍ਯਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਕੇ ਮਾਲਵਾ ਪ੍ਰਾਂਤ ਕੇ ਇਨ੍ਦੌਰ ਸ਼ਹਰ, ਜਿਸੇ ਮਿਨੀ ਮੁਂਬਈ ਭੀ ਕਹਾ ਜਾਨੇ ਲਗਾ ਹੈ, ਮੇਂ ਯੇ ਸਬ ਦੇਖਾ-ਸੁਨਾ ਹੈ ਮੈਂਨੇ। ਪਾਤ੍ਰੋਂ ਕੇ ਨਾਮ ਪਹਚਾਨ ਕੀ ਗੋਪਨੀਯਤਾ ਕੀ ਦਰਸ਼੍ਟਿ ਸੇ ਬਦਲ ਦਿਏ ਗਏ ਹੈਂ।
ਸੁਬੋਧ ਦਾਸਗੁਪ੍ਤਾ ਔਰ ਨੂਰੁਦ੍ਦੀਨ ਪਸ਼੍ਚਿਮ ਬਂਗਾਲ ਕੇ ਰਹਨੇ ਵਾਲੇ ਹੈਂ। ਦੋਨੋਂ ਕੀ ਮਾਤਰਭਾਸ਼ਾ ਬਾਂਗ੍ਲਾ ਹੈ। ਜਬ ਦੋਨੋਂ ਸੇ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਤੀ ਹੈ ਤੋ ਵੇ ਲੋਗ ਮੁਝਸੇ ਹਿਨ੍ਦੀ ਮੇਂ ਹੀ ਬਾਤੇ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਸੁਜਯ ਕਾਕਾਤੀ ਆਸਾਮ ਕੇ ਵਾਸੀ ਹੈਂ। ਬਸ ਕਾਮ ਕੇ ਸਿਲਸਿਲੇ ਮੇਂ ਇਨ੍ਦੌਰ ਆਨਾ ਹੋ ਗਯਾ। ਧਨਂਜਯ ਪਾਤ੍ਰ ਔਰ ਅਨਿਤਾ ਸਾਹੂ ਉਡ਼ੀਸਾ ਕੇ ਰਹਨੇ ਵਾਲੇ ਹੈਂ। ਯੇ ਲੋਗ ਭੀ ਮੇਰੇ ਸਹਕਰ੍ਮੀ ਹੈਂ। ਯੇ ਲੋਗ ਭੀ ਮੁਝ ਸੇ ਹਿਨ੍ਦੀ ਮੇਂ ਹੀ ਬਾਤ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਇਸ ਬਾਤ ਪਰ ਆਪ ਲੋਗ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋਂਗੇ ਕਿ ਯੇ ਤੋ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕ ਹੈ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਮੁਝੇ ਤੋ ਇਨ ਸਭੀ ਕੀ ਭਾਸ਼ਾ ਆਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਇਸਲਿਏ ਉਨ੍ਹੇਂ ਹਿਨ੍ਦੀ ਹੀ ਤੋ ਬੋਲਨਾ ਹੋਗੀ। ਕੁਛ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਇਸਮੇਂ ਭਾਸ਼ਾਈ ਅਲ੍ਪਸਂਖ੍ਯਕਤਾ ਨਜ਼ਰ ਆ ਜਾਏ। ਯਾ ਫਿਰ ਹਿਨ੍ਦੀ ਭਾਸ਼ੀ ਲੋਗੋਂ ਕੀ ਦਾਦਾਗਿਰੀ ਭੀ ਕਹ ਸਕਤੇ ਹੈਂ। ਪਰ ਐਸਾ ਕੁਛ ਭੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਚੂਂਕਿ ਬਂਗਾਲੀ ਕੋ ਅਸਮਿਯਾ ਸਮਝ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਆਤੀ ਹੈ, ਤੋ ਉਡ਼ਿਯਾਭਾਸ਼ੀ ਕੇ ਲਿਏ ਬਾਂਗ੍ਲਾ ਏਕ ਅਲਗ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ। ਇਸਲਿਏ ਯੇ ਲੋਗ ਕੇਵਲ ਮੁਝਸੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਪਸ ਮੇਂ ਹਿਨ੍ਦੀ ਮੇਂ ਹੀ ਚਰ੍ਚਾ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਮੈਂਨੇ ਇਨ੍ਹੇਂ ਕਭੀ ਭੀ ਆਪਸ ਮੇਂ ਅਂਗ੍ਰੇਜੀ ਬੋਲਤੇ ਨਹੀਂ ਸੁਨਾ। ਜ੍ਞਾਨ ਤੋ ਅਂਗ੍ਰੇਜੀ ਕਾ ਉਨ੍ਹੇਂ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤ ਹੈ। ਵੇ ਲੋਗ ਕਾਰ੍ਯਾਲਯੀਨ ਔਰ ਬਾਹਰੀ ਕਾਮ ਯਦਿ ਅਂਗ੍ਰੇਜੀ ਮੇਂ ਹੋਨਾ ਹੈ ਤੋ ਬਖੂਬੀ ਕਰਤੇ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਚਾਹੇ ਵਹ ਪਤ੍ਰਾਚਾਰ ਹੋ, ਮੀਟਿਂਗ ਹੋ ਯਾ ਫ਼ੋਨ ਕੌਲ।

ਯਹਾਂ ਪਂਜਾਬ ਭੀ ਹੈ, ਰਮਣੀਕ ਕੌਰ ਸਲੂਜਾ, ਗੁਰਮੀਤ ਸਿਂਹ ਈਸ਼ਾਰ। ਗੁਜਰਾਤ ਭੀ ਹੈ, ਜਯਤਿ ਸ਼੍ਰਾਫ, ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਦਵੇ। ਮਹਾਰਾਸ਼੍ਟ੍ਰ ਭੀ ਹੈ ਸੁਨਂਦਾ ਕੇਲਕਰ, ਉਲ੍ਲਾਸ ਖਰੇ, ਨਲਿਨੀ ਦੇਉਸਕਰ। ਕੋਂਕਣ (ਗੋਵਾ) ਭੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਲਿਨੀ ਜਾਨਸਨ। ਜ਼ਰਾ ਰੁਕਿਏ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣ ਭਾਰਤ ਭੀ ਹੈ, ਕੇਰਲ ਸੇ ਸੁਜ਼ਾ ਇਲਿਯਾਮਾ ਜੋਸੇਫ਼ ਹੈਂ ਤੋ ਕਰ੍ਨਾਕਟ ਸੇ ਜੀ. ਰਾਮਾਨੁਜ ਹੈਂ। ਹਨੁਮਪ੍ਪਾ ਤਮਿਲਨਾਡੁ ਸੇ ਹੈਂ ਤੋ ਨੀਲਮਣਿ ਰੇਡ੍ਡੀ ਆਂਧ੍ਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਸੇ ਹੈਂ। ਮੁਝੇ ਛੋਡ਼ਕਰ ਅਧਿਕਾਂਸ਼ ਲੋਗ ਅਂਗ੍ਰੇਜੀ ਮਾਧ੍ਯਮ ਸੇ ਪਢ਼ੇ ਹੈਂ ਫਿਰ ਭੀ ਆਜ ਯੇ ਲੋਗ ਅਪਨੇ ਆਪਸੀ ਸਂਵਾਦ ਕੇ ਲਿਏ ਅਂਗ੍ਰੇਜੀ ਪਰ ਨਿਰ੍ਭਰ ਨਹੀਂ ਹੈਂ। ਉਨਕਾ ਹੀ ਕਹਨਾ ਹੈ ਕਿ ਅਂਗ੍ਰੇਜੀ ਕੇ ਬਜਾਏ ਵੇ ਲੋਗ ਹਿਨ੍ਦੀ ਮੇਂ ਬਾਤ ਕਰਨੇ ਮੇਂ ਜ੍ਯਾਦਾ ਸਹਜ ਅਨੁਭਵ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਯਹ ਤਰ੍ਕ ਦਿਯਾ ਜਾ ਸਕਤਾ ਹੈ ਕਿ ਯਦਿ ਯੇ ਸਬ ਲੋਗ ਅਹਮਦਾਬਾਦ ਮੇਂ ਹੋਤੇ ਤੋ ਗੁਜਰਾਤੀ ਬੋਲਤੇ ਯਾ ਫਿਰ ਚੇਨ੍ਨਈ ਮੇਂ ਹੋਤੇ ਤੋ ਤਮਿਲ ਬੋਲਤੇ। ਯਹ ਸਹੀ ਭੀ ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ, ਪਰਨ੍ਤੁ ਸ਼ਾਯਦ ਗੁਜਰਾਤੀ ਯਾ ਤਮਿਲ ਉਨ੍ਹੇਂ ਸੀਖਨੀ ਹੋਤੀ, ਜਬਕਿ ਯੇ ਲੋਗ ਜਬ ਇਨ੍ਦੌਰ ਆਏ ਤੋ ਟੂਟੀ-ਫੂਟੀ, ਕਾਮਚਲਾਊ ਹਿਨ੍ਦੀ ਪਹਲੇ ਸੇ ਹੀ ਜਾਨਤੇ ਥੇ। ਯਹਾਂ ਰਹਕਰ ਤੋ ਉਨਕੀ ਹਿਨ੍ਦੀ ਮੇਂ ਕੇਵਲ ਨਿਖਾਰ ਆਯਾ ਹੈ।

ਆਪ ਲੋਗ ਕ੍ਯਾ ਸੋਚਤੇ ਹੈਂ? ਕ੍ਯਾ ਹਿਨ੍ਦੀ ਦੇਸ਼ ਕੀ ਸਂਪਰ੍ਕ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਕ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਿਵਰ੍ਗ ਔਰ ਹਿਨ੍ਦੀ ਕੇ ਤਥਾਕਥਿਤ ਮਠਾਧੀਸ਼ੋਂ ਨੇ ਹੀ ਹਿਨ੍ਦੀ ਕੋ ਅਂਗ੍ਰੇਜੀ ਕੀ ਬੇਡ਼ਿਯੋਂ ਮੇਂ ਜਕਡ਼ ਨਹੀਂ ਰਖਾ ਹੈ?

ਚਿਟ੍ਠਾਜਗਤ ਪਰ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਤ: ਹਿਨ੍ਦੀ, ਰਾਸ਼੍ਟ੍ਰਭਾਸ਼ਾ, Hindi,

Read more...

ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ

ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੁਛ ਭੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ। ਏਕ ਆਮ ਭਾਰਤੀਯ, ਭਾਰਤ ਕੇ ਹਰਦਯ ਸ੍ਥਲ ਮਧ੍ਯ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਕੇ ਮਾਲਵਾਂਚਲ ਮੇਂ ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਕੀ ਧਾਰਾ ਨਗਰੀ (ਵਰ੍ਤਮਾਨ ਧਾਰ ਸ਼ਹਰ) ਮੇਂ ਪੈਦਾ ਹੁਆ ਵਹੀਂ ਪਰ ਬਚਪਨ ਬੀਤਾ, ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਭੀ ਵਹੀਂ ਪਰ ਹੁਈ, ਔਰ ਅਬ ਯਹੀਂ ਮਾਲਵ ਮਾਟੀ ਪਰ ਦੇਵੀ ਅਹਿਲ੍ਯਾ ਕੇ ਇਨ੍ਦੌਰ ਸ਼ਹਰ ਮੇਂ ਵੇਬਦੁਨਿਯਾ ਮੇਂ ਕਾਰ੍ਯਰਤ ਹੂਂ। ਖਾਲੀ ਸਮਯ ਮੇਂ, ਜੋ ਕਿ ਆਜ ਕੀ ਦੌਡ਼ਤੀ ਭਾਗਤੀ ਜਿਂਦਗੀ ਮੇਂ ਸੇ ਚੁਰਾਨਾ ਪਡ਼ਤਾ ਹੈ, ਅਪਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਕੇ ਸਾਥ ਬਿਤਾਨਾ ਪਸਂਦ ਕਰਤਾ ਹੂਂ, ਫਿਰ ਭੀ ਕੁਛ ਖਾਲੀ ਰਹ ਜਾਏ ਤੋ ਕੁਛ ਪਢ਼ਤਾ ਹੂਂ, ਇਸਕੇ ਬਾਦ ਭੀ ਸਮਯ ਰਹੇ ਤੋ ਕੋਰੇ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਪਰ ਕੁਛ ਆਕਰਤਿਯਾਂ ਉਕੇਰਨੇ ਕਾ ਪ੍ਰਯਾਸ ਕਰਤਾ ਹੂਂ, ਰੇਡਿਯੋ ਕਾ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਔਰ ਕਭੀ ਕਭੀ ਟੀਵੀ ਦੇਖ ਕਰ ਉਸ ਪਰ ਭੀ ਏਹਸਾਨ ਕਰ ਦੇਤਾ ਹੂਂ। ਪਢ਼ਨੇ ਮੇਂ ਕਹਾਨਿਯੋਂ ਔਰ ਨਿਬਂਧ ਕੋ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕਤਾ, ਵਿਜ੍ਞਾਨ ਗਲ੍ਪ ਤੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਸਂਦ ਹੈ। ਇਸਕੇ ਬਾਦ ਕਵਿਤਾ, ਨਾਟਕ, ਉਪਨ੍ਯਾਸ ਆਦਿ ਪਰ ਕਰਪਾ ਕੀ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਵੈਸੇ ਜਬ ਪਸਂਦੀਦਾ ਵਿਸ਼ਯ ਕੀ ਪੁਸ੍ਤਕੇਂ ਪਢ਼ਨੇ ਕੋ ਨਹੀਂ ਹੋ ਤੋ ਕਿਸੀ ਭੀ ਵਿਸ਼ਯ-ਧਰ੍ਮ, ਦਰ੍ਸ਼ਨ, ਰਾਜਨੀਤਿ, ਪਰ੍ਯਾਵਰਣ, ਇਤਿਹਾਸ, ਵਿਜ੍ਞਾਨ ਆਦਿ- ਸੇ ਕਾਮ ਚਲਾ ਲੇਤਾ ਹੂਂ। ਫ਼ਿਲ੍ਮੇਂ ਬਹੁਤ ਦੇਖਾ ਕਰਤਾ ਥਾ। ਰੁਪਹਲੇ ਪਰ੍ਦੇ ਕੇ ਲਿਏ ਦੀਵਾਨਗੀ ਥੀ। ਆਜ ਭੀ ਫ਼ਿਲ੍ਮੇਂ ਦੇਖਤਾ ਹੂਂ ਪਰ ਸਿਨੇਮਾ ਹਾਲ ਮੇਂ ਕਮ ਔਰ ਘਰ ਪਰ ਸੀਡੀ, ਡੀਵੀਡੀ ਪਰ ਜ੍ਯਾਦਾ।

Read more...

ਵਿਵਸ਼ਤਾ

ਕੁਛ ਚਿਟ੍ਠੋਂ ਪਰ ਟਿਪ੍ਪਣੀ ਦੇਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਬ੍ਲੌਗਰ ਯਾ ਗੂਗਲ ਖਾਤੇ ਸੇ ਸਾਇਨ ਇਨ ਕਰਨਾ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਵਸ਼ਤਾ ਕਾ ਪਰਿਣਾਮ ਹੈ ਯਹ।
ਯਦਿ ਯਹ ਘਰ ਅਚ੍ਛਾ ਲਗਾ ਤੋ ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਮੇਂ ਯਹਾਂ ਡੇਰਾ ਜਮਾਯਾ ਜਾਏਗਾ।
ਯਦਿ ਕੋਈ ਭਟਕਤੇ ਹੁਏ ਇਸ ਵੀਰਾਨ ਘਰ ਮੇਂ ਚਲਾ ਆਏ ਤੋ ਕਰਪਯਾ ਮੇਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨ ਘਰ ਮਾਲਵ ਸਂਦੇਸ਼ ਪਰ ਚਲਾ ਆਏ।

Read more...