ਅਲਵਿਦਾ!...ਹਮ ਚਲ ਦਿਏ...

....ਅਲਵਿਦਾ!...ਹਮ ਚਲ ਦਿਏ...


ਜਾਨਾ ਤੋ ਹੈ ਸਭੀ ਕੋ ਏਕ ਦਿਨ...
ਤੋ ਹਮ ਕ੍ਯੋਂ ਨ ਆਜ ਹੀ ਚਲ ਦੇਂ...
ਕਹਾ-ਸੁਨਾ- ਲਿਖਾ ਮਾਫ ਹੋ ਦੋਸ੍ਤੋਂ...
ਆਪ ਯਹਾਂ ਬਨੇ ਰਹਿਏ ਖੁਸ਼ੀ ਸੇ...
ਹਮੇਂ ਤੋ ਬਸ ਇਜਾਜਤ ਹੀ ਦੇਂ....


ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਝੋਲੀ ਹਮਾਰੀ...
ਭਰੀ ਹੁਈ ਹੈ ਸੁਨ੍ਦਰ ਯਾਦੇਂ...
ਕੁਛ ਕਮਜੋਰ ਕ੍ਸ਼ਣ...
ਕੁਛ ਹਾਸ੍ਯ ਕੇ ਚਟਪਟੇ ਵ੍ਯਂਜਨ..
ਕੁਛ ਜੀਵਨ ਸੇ ਜੁੜੇ ਤਥ੍ਯ...
ਕੁਛ ਮਨ ਕਾ ਸੂਨਾ ਪਨ!
ਭਾਵਨਾਓਂ ਕੇ ਸਾਗਰ ਕਾ ਖਾਰਾਪਨ...
ਸ਼ੀਤਲ ਮਦ-ਮਸ੍ਤ ਨਦਿਯੋਂ ਕੀ ਮਿਠਾਸ....
ਔਰ ਗੈਰੋਂ ਸੇ ਮਿਲਾ ਹੁਆ ਅਪਨਾਪਨ...


ਸਬ ਕੁਛ ਬਾਂਧ ਲਿਯਾ...
ਵਿਚਾਰੋਂ ਕੇ ਦਰਢ ਬਂਧਨ ਮੇਂ...
ਲਿਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹੈ ਸਂਗ ਅਪਨੇ...
ਪੋਟਲੀ ਦਿਲ ਸੇ ਲਗਾਏ ਹੁਏ...
ਪਥ ਤੋ ਅਬ ਭੀ ਹੈ ਸ਼ਾਯਦ ਲਂਬਾ...
ਮੌਸਮ ਭੀ ਸ਼ਾਯਦ ਹੈ ਖੁਸ਼-ਮਿਜਾਜ...
ਪਰ ਹਮ?...ਦਿਲ ਸੇ ਹੈ ਕੁਮ੍ਹਲਾਏਂ ਹੁਏ....


ਛੋੜ ਕਰ ਜਾ ਰਹੇ ਯਾਦੇਂ ਅਪਨੀ...
ਰਚਨਾਓਂ ਕੇ ਫੂਲੋਂ ਮੇਂ ਪਿਰੋ ਕਰ...
ਫੂਲ ਸੂਖ ਭੀ ਜਾਏਂਗੇ ਤੋ ਕ੍ਯਾ....
ਮਹਕ ਬਨੀ ਰਹੇਗੀ ਉਮ੍ਰ ਭਰ...


ਯਾਦ ਆਨਾ ਹਂਮੇਸ਼ਾ ਦੋਸ੍ਤੋਂ...
ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਏਂ ਹਮ ਦਿਏ ਜਾ ਰਹੇ...
ਨਾਮ ਊਂਚਾ ਹੋ ਆਪ ਸਬਕਾ....
ਸਫਲਤਾ ਕਦਮ ਚੁਮਤੀ ਰਹੇ,
ਸਮਯ ਨੇ ਅਬ ਪੁਕਾਰਾ ਹੈ ਹਮੇਂ
...ਅਲਵਿਦਾ!...ਹਮ ਜਾ ਰਹੇ!

ਆਈ ਹੈ...ਏਕ ਖੁਸ਼ ਖਬਰ

ਹੈ!.....ਕੁਛ ਨਏ-ਪਨ ਕੀ ਤਲਾਸ਼!




ਨਹੀਂ ਹੈ ਕੋਈ ਨਯਾ ਵਿਚਾਰ...
ਸਾਮਨੇ ਰਖਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਮੇਰੇ ਪਾਸ!
ਸਬ ਕੁਛ ਪੁਰਾਨਾ ਹੈ..ਜਾਨਾ ਪਹਚਾਨਾ ਹੈ...
ਜੋ ਭੀ ਸਂਜੋਯਾ ਹੁਆ ਹੈ...ਖਾਸ, ਖਾਸ!


ਰਚਨਾਏਂ ਪਢ ਰਹੀ ਹੂਂ...ਹਰ ਰੋਜ...
ਜੈਸੇ ਬਾਸੀ ਕਢੀ ਕੋ ਕੋਈ ਦੇ ਰਹਾ ਉਬਾਲ!
ਬਾਸੀ ਖਾਨਾ ਖਾ ਕਰ ਭਰ ਰਹਾ ਹੈ ਪੇਟ...
ਤੋ ਨਯਾ ਪਕਵਾਨ ਬਨਾਨੇਕਾ ਕ੍ਯੋਂ ਉਠਾਏ ਜਂਜਾਲ!


ਚਲਿਏ...ਅਪਨੀ ਮਰਜੀ ਕਾ ਹਰ ਕੋਈ ਮਾਲਿਕ...
ਨੁਕ੍ਤਾਚੀਨੀ ਕਰਨੇ ਕਾ ਹਮੇਂ ਕ੍ਯਾ ਹੈ ਹਕ?
ਕਿਸੀ ਕੋ ਯੇ ਕਰੋ...ਯੇ ਨ ਕਰੋ ਕ੍ਯੋਂ ਕਹੇਂ...
ਅਪਨੀ ਪਹੁਂਚ ਹੈ ਸਿਰ੍ਫ ਅਪਨੇ ਤਕ!


ਫਿਰਭੀ ਆਸ਼ਾ ਹੈ ਕੁਛ ਨਏ ਫੂਲੋਂ ਕੇ ਖਿਲਨੇ ਕੀ...
ਜੋ ਤਾਜਗੀ ਦੇ...ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੇਂ...ਦੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਮਹਕ!
ਜੈਸੇ ਕਰ ਰਹਾ ਹੈ ਵਿਜ੍ਞਾਨ ਤਰਕ੍ਕੀ...
ਕ੍ਯਾ ਸਾਹਿਤ੍ਯ ਨਹੀਂ ਲੇ ਸਕਤਾ ਸਬਕ?


ਸਾਹਿਤ੍ਯਿਕ ਕਿਸੀ ਔਰ ਦੁਨਿਯਾਸੇ ਆਏ ਨਹੀਂ ਹੈ....
ਵਹ ਰਹਤੇ..ਵਿਚਰਤੇਂ ਹੈ...ਹਮਾਰੇ ਬੀਚ,ਯਹੀਂ ਪਰ!
ਰਚਨਾ ਕਾ ਕੁਛ ਨਯਾ ਪਕਵਾਨ ਹਰਦਮ...
ਬਨਾਕਰ ਪਰੋਸਤੇਂ ਹੈ...ਡਟੇਂ ਹੁਏ ਹੈ ਯਹੀਂ ਪਰ!


ਖੁਸ਼ ਖਬਰ ਯਹੀ ਹੈ ਕਿ 'ਪਰਿਕਲ੍ਪਨਾ'....
ਬੇਤਾਬੀ ਸੇ ਢੂਂਢ ਰਹੀ ਹੈ ਆਜ ਉਨ੍ਹੇਂ!
ਉਨਕੀ ਕਲਾ ਕੀ ਕਦ੍ਰ ਹੋਗੀ ਯਕੀਨਨ...
ਆਦਰ,ਮਾਨ- ਸਮ੍ਮਾਨ ਭੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਹੋਗਾ ਉਨ੍ਹੇਂ!


ਵਟਵਰਕ੍ਸ਼ ਔਰ ਪਰਿਕਲ੍ਪਨਾ ਕੇ ਸਾਥ... ਆਪ....ਇਸ ਲਿਂਕ ਦ੍ਵਾਰਾ ਜੁਡ ਸਕਤੇਂ ਹੈ!...

http://urvija.parikalpnaa.com/2012/05/blog-post_03.html

ਕ੍ਯਾ ਕਹਤਾ ਕਬੀਰਾ ਇਸ ਪਰ...

ਸਮਝ ਕਰ ਭੀ ਨਾ-ਸਮਝ ਹੈ ਹਮ!

ਚਾਹਤਾ ਤੋ ਹੈ ਮਨ...
ਬਹੁਤ ਕੁਛ ਕਹਨਾ!
ਬਿਤੀ ਬਾਤੋਂ ਕੋ....
ਬਾਰ ਬਾਰ ਦੋਹਰਾਨਾ....
ਕਿਸੀ ਸੇ ਕੁਛ ਲੇ ਕਰ...
ਕਿਸੀ ਕੋ ਕੁਛ ਦੇਨਾ!

ਪਰ ਯੇ ਹੁਈ ਸਿਰ੍ਫ....
ਅਪਨੇ ਮਨ ਕੀ ਬਾਤ....
ਕਿਸੀ ਕੇ ਮਨ ਮੇਂ ਕ੍ਯਾ ਸਮਾਯਾ....
ਮੇਰੀ ਤਰਹ ਹੀ...
ਹਰ ਕੋਈ ਹੈ ਅਜ੍ਞਾਤ!
ਗਲਤਫਹਮਿਯਾਂ ਅਨਗਿਨਤ....
ਜਿਨਕੀ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਔਕਾਤ...
ਫਿਰ ਭੀ ਉਨ੍ਹੇਂ ਦਿਲ ਸੇ ਨਿਕਾਲਨਾ...
ਹੈ ਸਭੀ ਕੇ ਲਿਏ....ਬਹੁਤ ਬੜੀ ਬਾਤ!

ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਸੇ ਹੈ ਭਰਪੂਰ...
ਹਰ ਦਿਲ ਕਾ...ਹਰ ਕੋਨਾ...
ਇਸ ਬਾਤ ਕੋ ਸਮਝਤਾ ਹੈ...
ਹਰ ਕੋਈ ਸਯਾਨਾ...
ਪਰ ਹਰ ਕਿਸੀ ਪਰ ਉਸੇ ਲੁਟਾਨਾ...
ਚਾਹੇਗਾ ਕ੍ਯਾ ਕੋਈ ਦੀਵਾਨਾ?

ਪ੍ਰੇਮ ਕੀ ਗਂਗਾ ਬਹਾਨੇ ਕੀ ਬਾਤੇਂ...
ਕਿਤਾਬੋਂ ਮੇਂ ਰਹ ਗਈ ਹੈ ਦਬ ਕਰ...
ਸਾਧੁ-ਮਹਾਤ੍ਮਾਓਂ ਕੇ....
ਪ੍ਰਵਚਨੋਂ ਮੇਂ ਸੁਨਾਈ ਦੇਤੀ ਹੈ ਅਕ੍ਸਰ!
...ਪਰ ਸੁਨ ਕਰ ਅਨਸੁਨਾ ਕਰਨੇ ਕੀ ਆਦਤ....
ਜੋਰ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈ ਹਮਾਰੇ ਅਂਦਰ....

...ਪ੍ਯਾਰੇ ਹੈ ਹਮੇਂ ਝਗੜੇ ਔਰ ਕ੍ਲੇਸ਼-ਕਲਹ.....
ਨਫਰਤ ਔਰ ਬਦਲੇ ਕੀ ਭਾਵਨਾ!
ਕਟੁ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕੀ ਗਰ੍ਮ ਬੌਛਾਰੇਂ.....
ਬੜਾ ਹੀ ਅਚ੍ਛਾ ਲਗਤਾ ਹੈ ਹਮੇਂ....
ਮਿਤ੍ਰੋਂ ਕਾ ਪਲ ਭਰ ਮੇਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁ ਬਨ ਜਾਨਾ!

ਕੁਛ ਕਹਨੇ ਪਰ....
ਦੇਖਾ ਹੈ ਹਮਨੇ ਐਸੇ ਸਿਰ-ਫਿਰੋਂ ਕੋ...
'ਮੈ ਐਸਾ ਹੀ ਹੂਂ!' ਕਹਕਰ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਤੇਂ ਹੁਏ ...,
ਅਪਨੇ ਅਖ੍ਖਡਪਨ ਪਰ ਗਰ੍ਵ ਕਰਤੇਂ ਹੁਏ ,
ਬੜੇ ਠਾਠ ਸੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਇਤਰਾਤੇਂ ਹੁਏ !

ਕ੍ਯਾ ਕਰਸ਼੍ਣ....ਕ੍ਯਾ ਰਾਮ...
ਕ੍ਯਾ ਹਰ ਹਰ ਭੋਲੇ...
ਕ੍ਯਾ ਜਯ ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ!
ਨਜਰ ਆ ਰਹਾ ਹੈ ਹਰ ਕੋਈ....
'ਨਾਮ' ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਨ੍ਹੀਕਾ ਜਪਤਾ...
ਕ੍ਯਾ ਕਹਤਾ ਕਬੀਰਾ ਇਸ ਪਰ....
ਕਾਸ਼!...ਕਿ ਆਜ ਵਹ ਜ਼ਿਂਦਾ ਹੋਤਾ!

ਨੋਟ...ਯਹ ਹਮਾਰੇ ਸਮਾਜ ਕੀ ਛਬੀ ਹੈ!...ਇਸੇ ਕਰਪਯਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਗਤ ਨਾ ਲਿਯਾ ਜਾਏ!


ਉਪਨ੍ਯਾਸ ਕੇ ਉਨ੍ਨੀਸਵੇ ਪਨ੍ਨੇ ਕਾ ਲਿਂਕ ਦਿਯਾ ਜਾ ਰਹਾ ਹੈ!


http://readerblogs.navbharattimes.indiatimes.com/mujhekuchhkehnahai/entry/19-%E0%A4%95-%E0%A4%95-%E0%A4%B2-%E0%A4%9C-%E0%A4%AC%E0%A4%A8-%E0%A4%97%E0%A4%88-%E0%A4%95-%E0%A4%B2-%E0%A4%A8-%E0%A4%89%E0%A4%AA%E0%A4%A8-%E0%A4%AF-%E0%A4%B8

ਖੁਦ ਅਪਨੇ ਆਪ ਸੇ ਹੈ ਬੇਖਬਰ...ਹਮਲੋਗ!

ਕਾਸ਼!..ਅਪਨੀ ਭੀ ਖਬਰ ਲੇਂ...ਹਮਲੋਗ!

ਹਂਮੇਸ਼ਾ ਦੂਸਰੋਂ ਕੀ ਖੋਜ ਖਬਰ ਲੇਨੇ ਮੇਂ....
ਲਿਪ੍ਤ ਰਹਤੇ ਹੈ ਹਮ ਲੋਗ....
ਉਸਨੇ ਕ੍ਯਾ ਪਹਨਾ, ਕ੍ਯਾ ਖਾਯਾ..
ਵਹ ਕਹਾਂ ਗਯਾ...ਕਬ ਆਯਾ...
ਉਸਨੇ ਯੇ ਕਹਾ...ਉਸਨੇ ਯੇ ਕਿਯਾ....
ਸਬ ਜਾਨਕਾਰੀ ਰਖਤੇਂ ਹੈ ਹਮਲੋਗ!


ਵਹ ਬਹੁਤ ਅਚ੍ਛਾ ਹੈ....ਮਿਲਨਸਾਰ ਹੈ....
ਕਮਾਲ ਕਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਤ੍ਵ ਹੈ ਉਸਕਾ....
ਹਂਮੇਸ਼ਾ ਮਦਦ ਕਰਤਾ ਆਯਾ ਹੈ ਵਹ...ਔਰ
ਉਸਕੀ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾ ਕੇ ਬੜੇ ਬੜੇ ਪੂਲ....
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕਰ ਬਾਂਧ ਦੇਤੇ ਹੈ ਹਮ ਲੋਗ....


ਲੇਕਿਨ ਭੂਲ ਜਾਤੇ ਹੈ ਹਰਦਮ....
ਅਪਨੇ ਗੁਣੋਂ ਕੋ ਜਾਨਨਾ....
ਅਪਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨੀਯ ਕਾਰ੍ਯੋਂ ਕੋ ਪਹਚਾਨਨਾ....
ਅਪਨੀ ਖੁਦ ਕੀ ਪੀਠ ਥਪਥਪਾਨਾ....
ਐਸਾ ਕ੍ਯੋਂ ਕਰਤੇ ਹੈ ਹਮ ਲੋਗ?


ਉਪਹਾਰ ਦੇਤੇ ਹੈ ਹਮ ਦੂਸਰੋਂ ਕੋ....
ਦੂਸਰੇ ਭੀ ਦੇਤੇ ਹੈ ਹਮੇਂ....
ਲੇਕਿਨ ਕਭੀ..ਅਪਨੇ ਆਪ ਸੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕਰ...
ਅਪਨੇ ਆਪ ਕੋ ਸੁਨ੍ਦਰਸਾ ਉਪਹਾਰ....
ਕ੍ਯੋਂ ਨਹੀਂ ਦੇਤੇ ਹਮ ਲੋਗ?


ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਬਨਾਈ ਹੈ ਸੁਨ੍ਦਰ ਚੀਜੇਂ....
ਉਨਮੇਂ ਸੇ ਮੈਂ ਭੀ ਹੂਂ ਏਕ...
ਮਦਦ ਮੈਂਨੇ ਭੀ ਕੀ ਹੈ ਬਹੁਤੋਂਕੀ...ਕਈਬਾਰ...
ਮੈਂ ਭੀ ਹੂਂ ਭਲਾ, ਸਾਫ਼ ਦਿਲ ਕਾ ਔਰ ਨੇਕ...
...ਪਰ ਅਪਨੇ ਪਰ ਦੋ ਮੀਠੇ ਸ਼ਬ੍ਦ.....
..ਕਹਾਂ ਖਰ੍ਚ ਕਰਤੇ ਹੈ ਹਮਲੋਗ!


ਦੂਸਰੋਂ ਕੀ ਪਸਂਦ- ਨਾਪਸਂਦ ਕੀ ਚਿਂਤਾ...
ਦੂਸਰੋਂ ਕੀ ਸੇਹਤ ਕਾ ਭਾਰੀ ਖ਼ਯਾਲ...
ਦੂਸਰੋਂ ਕੀ ਦੁਨਿਯਾ ਬਸਾਨੇ ਕਾ ਸਪਨਾ...
ਦੂਸਰੋਂ ਕੋ ਖੁਸ਼ ਰਖਨੇ ਕੀ ਦਿਲੀ ਖ੍ਵਾਹਿਸ਼..
ਕ੍ਯਾ ਸਿਰ੍ਫ ਦੂਸਰੋਂ ਕੇ ਲਿਏ ਜੀ ਰਹੇ ਹੈ ਹਮਲੋਗ?


ਅਪਨੇ ਲਿਏ ਭੀ...ਕੁਛ ਕਰ ਗੁਜਰਨਾ....
ਬੇਸ਼ਕ ਫਰ੍ਜ ਹੈ ਹਮਾਰਾ....
ਅਪਨੇ ਮਨ ਕੋ ਖੁਸ਼ ਰਖਨਾ...
ਅਪਨੀ ਸੇਹਤ ਕਾ ਧ੍ਯਾਨ ਰਖਨਾ...
ਅਪਨੇ ਆਪ ਸੇ ਪ੍ਯਾਰ ਕਰਨਾ...ਕਰ੍ਤਵ੍ਯ ਹੈ ਹਮਾਰਾ!
ਕਾਸ਼!.. ਇਤਨੀ ਸੀ ਬਾਤ ਅਗਰ ਸਮਝ ਸਕੇਂ ਹਮਲੋਗ!

ਮੈ ਥਾ ਦਿਲ-ਫੈਂਕ ਸੈਯਾ...( ਹਾਸ੍ਯ-ਕਵਿਤਾ)

ਮੈਂ ਥਾ ਦਿਲ-ਫੈਂਕ ਸੈਂਯਾ...(ਹਾਸ੍ਯ-ਕਵਿਤਾ)

ਏਕ ਗੋਲਗਪ੍ਪੇ...ਭਲ੍ਲੇ-ਪਾਪਡੀ ਬੇਚਨੇ ਵਾਲੇ ਯੁਵਕ ਨੇ ਅਪਨੀ ਆਪਬੀਤੀ ਜਬ ਮੁਝੇ ਸੁਨਾਈ ...ਤੋ ਲਗਾ ‘ਕ੍ਯਾ ਬਾਤ ਹੈ!...ਯਹ ਕਹਾਨੀ ਸਿਰ੍ਫ ਮੁਝ ਤਕ ਰਹੇ...ਐਸਾ ਹੋਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ!...ਇਸ ਕਹਾਨੀ ਸੇ ਸਬਕ ਲੇ ਕਰ ਤੋ ਹਜਾਰੋਂ ਮਨਚਲੇਂ ‘ਸੈਂਯਾ’...ਸ਼ਰੀਫ’ਭੈਯਾ’ਮੇਂ ਤਬ੍ਦੀਲ ਹੋ ਸਕਤੇ ਹੈ!...ਨੇਕੀ ਔਰ ਪੂਛ ਪੂਛ!...ਇਸ ਕਹਾਨੀ ਕੋ ਕਵਿਤਾ ਕਾ ਰੂਪ ਦੇ ਕਰ ਸੁਨਾਨੇ ਕੀ ਜਰੁਰਤ ਹੈ...ਤੋ ਸੁਨਿਏ ਵਹ ਕਹਾਨੀ ..... ਏਕ ਹਾਸ੍ਯ ਕਵਿਤਾ ਕੇ ਖਿਲ-ਖਿਲਾਤੇ ਰੂਪ ਮੇਂ...ਮੈਂ ਦਿਲ-ਫੈਂਕ ਸੈਂਯਾ,ਸ਼ਰੀਫ ਭੈਯਾ ਬਨ ਗਯਾ!....
ਵਹ ਏਕ ਮਨਚਲਾ...ਦਿਲ-ਫੈਂਕ ਸੈਂਯਾ....
ਆਖਿਰ ਸ਼ਰੀਫ ‘ਭੈਯਾ’ ਬਨ ਹੀ ਗਯਾ...
ਬਨਾਯਾ ਏਕ ਹਸੀਨਾ ਨੇ....ਕੈਸੇ?
ਹਮ ਸੁਨਤੇ ਗਏ...ਵਹ ਸੁਨਾਤਾ ਗਯਾ!

ਭਲ੍ਲੇ-ਪਾਪਡੀਯਾਂ-ਟਿਕ੍ਕਿਯਾਂ-ਪਾਵਭਾਜੀ...
ਵੋ ਚਟਖਾਰੇ ਲੇ ਲੇ ਕਰ ਖਾਤੀ ਰਹੀ...
ਸਬ ਉਧਾਰ ਕੇ ਖਾਤੇ ਮੇਂ ਲਿਖਵਾਤੀ ਰਹੀ...
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਆ ਗਯਾ ਥਾ ਉਸ ਪਰ...
ਮੇਰੀ ਨਜਰ ਉਸਕੇ ਕਂਧੇ ਪਰ ਟਂਗੇ ਪਰ੍ਸ ਸੇ ...ਟਕਰਾ ਕਰ ਵਾਪਸ ਲੌਟਤੀ ਰਹੀ!
ਉਸਕਾ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਨਾ ਹੀ ਪੇ-ਮੇਂਟ ਥਾ ਮੇਰੇ ਲਿਏ...
ਸੋਚਾ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਪ੍ਯਾਰ ਹੀ ਹੋਗਾ ...
ਉਸਕੇ ਭੀ ਦਿਲ ਮੇਂ...
ਪਰ...
ਉਸ ਦਿਨ ਜਬ ਉਸਨੇ ‘ਭੈਯਾ’ਕਹ ਕਰ ਪੁਕਾਰਾ...
ਤਬ ਭੀ ਅਪਨੇ ਉਪਰ ਮੈਂਨੇ ਲਿਯਾ ਨਹੀਂ!
ਸੋਚਾ ਕਿਸੀ ਔਰ ਸੇ ਕਹਾ ਹੋਗਾ ਭੈਯਾ...
ਮੇਰੀ ਸ਼ਕ੍ਲ ਤੋ ਕਿਸੀ ਭੈਯਾ ਜੈਸੀ ਨਹੀਂ!
ਲੇਕਿਨ ਜਬ ਫਿਰ ਜੋਰ ਦੇ ਕਰ ਬੋਲੀ...
’ਭਲ੍ਲੇ ਤੋ ਆਜ ਰਹਨੇ ਹੀ ਦੋ ਭੈਯਾ!...
ਬੀਸ ਗੋਲ-ਗਪ੍ਪੇ ਖਾ ਲਿਏ...ਕਮ ਤੋ ਨਹੀਂ!’
ਸੁਨ ਕਰ ਮੇਰੇ ਤੋ ਹੋਸ਼ ਹੀ ਉੜ ਗਏ....
ਤਬ ਅਪਨੇ ਆਪ ਕੋ ਸਂਭਾਲ ਪਾਯਾ ਨਹੀਂ!

ਦੋ ਦਿਨ ਲਗ ਹੀ ਗਏ...ਫਿਰ ਸਂਭਲ ਹੀ ਗਯਾ....
ਜਬ ਵੋ ਫਿਰ ਆਈ ਮੇਰੀ ਦੁਕਾਨ ਪਰ...
ਮੈਂਨੇ ਉਧਾਰੀ ਕਾ ਬਿਲ ਥਮਾ ਹੀ ਦਿਯਾ....
ਦਿਮਾਗ ਸੇ ਹਟ ਚੁਕਾ ਥਾ ‘ਸੈਂਯਾ’!
ਅਬ ਮੈਂ ਬਨ ਚੁਕਾ ਥਾ ਗੋਲ-ਗਪ੍ਪੇ ਵਾਲਾ ਭੈਯਾ!
ਸੋ...ਜ਼ਰਾ ਭੀ ਘਬਰਾਯਾ ਨਹੀਂ...
ਹਸੀਨਾ ਕੇ ਹਾਥ ਸੇ ਟਕਰਾਯਾ ਮੇਰਾ ਹਾਥ...
ਫਿਰ ਭੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਾਯਾ ਨਹੀਂ....

ਅਬ ਹਸੀਨਾ ਪਰ ਭੀ ਨਜਰ ਡਾਲਿਏਂ ਜਨਾਬ!
ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਈ ਵੋ...ਮੇਰੀ ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਆਂਖੇ ਡਾਲ ਕਰ...
ਦਾਹਿਨਾ ਹਾਥ ਮੇਰੀ ਤਰਫ ਬਢਾ ਕਰ...
‘ਆਈ ਲਵ੍ਹ ਯੂ, ਹੈਂਡਸਮ!’ ਕਹਾ ਉਸਨੇ....
ਹਾਥ ਮੇਂ ਥਮਾਏ ਹੁਏ ਬਿਲ ਪਰ...
ਉਸਨੇ ਨਜਰ ਡਾਲੀ ਹੀ ਨਹੀਂ....
ਅਬ ਪੂਰੇ ਹੋਸ਼ ਮੇਂ ਥਾ ਮੈਂ....
ਨਮਸ੍ਤੇ ਕੀ ਮੁਦ੍ਰਾ ਮੇਂ ਹਾਥ ਜੋੜ ਕਰ...
ਢਿਠਾਈ ਸੇ ਸੀਨਾ ਤਾਨ ਕਰ... ਕਹ ਦਿਯਾ...
‘ ਬਹਨ ਜੀ!...ਬਿਲ ਚੁਕਤਾ ਕੀਜਿਏ ਜਲ੍ਦੀ ਸੇ...
ਉਧਾਰੀ ਕਾ ਘਂਧਾ ਕਰਨਾ ਅਬ ਮੇਰੇ ਬਸ ਮੇਂ ਨਹੀਂ!
ਭਲ੍ਲੇ-ਪਾਪਡੀ-ਗੋਲਗਪ੍ਪੇ ਬੇਚਨੇ ਵਾਲਾ...
ਮੈਂ ਭੈਯਾ ਹੂਂ....ਕੋਈ ਹੈਂਡਸਮ ਨਹੀਂ!’....

...ਔਰ ਬਿਨਾ ਉਧਾਰ ਚੁਕਾਏਂ....
ਪਾਂਵ ਪਟਕਤੀ ਹੁਈ...ਗਈ ਵਹ ਹਸੀਨਾ !
ਫਿਰ ਕਭੀ ਦਿਖਾਈ ਦੀ ਨਹੀਂ!
ਪੈਸੇ ਚਾਹੇ ਡੂਬ ਗਏ...
ਘਾਟਾ ਹੁਆ ਤੋ ਹੁਆ...
ਪਰ ਮੁਝ ਜੈਸੇ ਦਿਲ ਫੈਂਕ ਆਸ਼ਿਕ ਕੋ...
ਸ਼ਰੀਫ ’ਭੈਯਾ’ ਬਨਾਨਾ ਉਸਕਾ....
ਕ੍ਯਾ ਏਕ ਭਾਗੀਰਥ ਕਾਮ ਨਹੀਂ?....

( ਫੋਟੋ ਗੂਗਲ ਸੇ ਸਾਭਾਰ ਲੀ ਗਈ ਹੈ!)

ਮੇਰੇ ਬ੍ਲੌਗ-ਪੋਸ੍ਟ ਕੀ ਕਿਸ੍ਮਤ ਖੁਲ ਗਈ!

ਮੇਰੇ ਬ੍ਲੌਗ-ਪੋਸ੍ਟ ਕੀ ਕਿਸ੍ਮਤ ਖੁਲ ਗਈ......

ਮੈਂਨੇ ਲਿਖਾ ਏਕ ਬ੍ਲੌਗ-ਪੋਸ੍ਟ!

ਨੇਤਾਜੀ ਕੀ ਕਾਲੀ ਕਰਤੂਤੇ....

ਵੋਟ ਮਾਂਗਨੇ ਕੇ ਨਏ ਤਰੀਕੇ....

ਸਰਕਾਰੀ ਖਜਾਨੇ ਕਾ ਦੁਰੁਪਯੋਗ...

ਝੂਠੇ ਵਾਦੇ...ਝੂਠੀ ਕਸਮੋਂ ਕੀ ਬਾਢ....

ਦਬੀ ਹਂਸੀ ਮੇ ਛਿਪੀ....ਲੁਚ੍ਚਾਈ....

ਆਂਸੂਓਂ ਕੇ ਆਵਰਣ ਮੇਂ ਲਿਪਟੀ...ਬੇ-ਸ਼ਰਮੀ...

ਸਬ ਸ਼ਾਮਿਲ ਥਾ ਬ੍ਲੌਗ-ਪੋਸ੍ਟ ਮੇਂ....

ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਥਾ ਤੋ ਬਸ!....ਏਕ ਟਿਪ੍ਪਣੀ ਕਾ....

ਟਿਪ੍ਪਣਿਯਾਂ ਜਬ ਮਿਲ ਗਈ...ਮੇਰੀ ਕਿਸ੍ਮਤ ਖੁਲ ਗਈ !

ਮੈਂਨੇ ਲਿਖਾ ਏਕ ਬ੍ਲੌਗ-ਪੋਸ੍ਟ....

ਸਰਕਾਰੀ ਅਫਸਰੋਂ ਕੇ ਕਾਲੇ ਕਾਰਨਾਮੇਂ...

ਰਿਸ਼੍ਵਤ-ਖੋਰੀ ਕੇ ਨਏ ਰੂਪ-ਰਂਗ...

ਫਾਇਲੋਂ ਕੇ ਗੁਮ ਹੋ ਜਾਨੇ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ...

ਬਿਨਾ ਕਾਰਣ ਤਬਾਦਲੇ ਹੋਨੇ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ....

ਪੁਲਿਸ ਕੇਸ ਕੇ ਚਲਤੇ...

ਆਤ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਯਾ ਏਕ੍ਸੀਡੈਂਟ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ...

ਸਬ ਕਲਮ ਬਦ੍ਧ ਕਰ ਦਿਯਾ ਮੈਂਨੇ...

ਸੋਚ ਕਰ ਕਿ ਬਸ!...ਏਕ ਟਿਪ੍ਪਣੀ ਜਰੁਰ ਮਿਲੇਗੀ...

ਕੁਛ ਟਿਪ੍ਪਣਿਯਾਂ ਮਿਲ ਗਈ....ਮੇਰੀ ਕਿਸ੍ਮਤ ਖੁਲ ਗਈ!

ਮੈਂਨੇ ਲਿਖਾ ਏਕ ਬ੍ਲੌਗ-ਪੋਸ੍ਟ!

ਵ੍ਯਂਗ੍ਯ ਥਾ ਵੇਲੇਂਟਾਇਨ ਡੇ ਕਾ...

ਆਜ ਕੇ ਯੁਵਾ ਲੜਕੇ-ਲੜਕਿਯਾਂ...

ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਕਰਤਿ ਕੇ ਦੀਵਾਨੇ....

ਦਿਖਾਵੇ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕੇ ਪਰਵਾਨੇ....

ਉਨਕੀ ਨਾ ਸਮਝੀ ਕੋ ਬਢਾਵਾ ਦੇ ਰਹੇ....

ਉਨਕੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ...ਉਨਕੇ ਅਭਿਭਾਵਕ...

ਖੁਲੀ ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਜੋ ਦੇਖਾ...ਵਹੀ ਲਿਖਾ...

ਔਰ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਏਂ ਜਾਨਨੀ ਚਾਹੀ ਮੈਂਨੇ...

ਕੁਛ ਟਿਪ੍ਪਣਿਯਾਂ ਮਿਲ ਗਈ...ਮੇਰੀ ਕਿਸ੍ਮਤ ਖੁਲ ਗਈ!

ਬ੍ਲੌਗ-ਪੋਸ੍ਟ ਕੀ ਬਾਤ ਕਰੇ ਤੋ....

ਟਿਪ੍ਪਣਿਯਾਂ ਜ੍ਯਾਦਾ ਨ ਸਹੀ....

....ਕਮ ਤੋ ਮਿਲਨੀ ਹੀ ਚਾਹਿਏ!

ਲਿਖਨਾ ਸਾਰ੍ਥਕ ਹੁਆ ਐਸਾ ਮੇਰੇ ਸਾਥਿਯੋਂ...

....ਐਸਾ ਬ੍ਲੌਗ ਲੇਖਕ ਕੋ ਲਗਨਾ ਹੀ ਚਾਹਿਏ!

ਐਸੀ ੨੬ ਜਨਵਰੀ...ਐਸਾ ਗਣਤਂਤ੍ਰ ਦਿਵਸ ..

...ਬਹੁਤ ਅਚ੍ਛਾ ਲਗ ਰਹਾ ਹੈ....ਕਮ ਸੇ ਕਮ ਆਜ ਕੇ ਦਿਨ ਤੋ ਦੇਸ਼ਭਕ੍ਤਿ ਕੀ ਯਾਦ ਤਾਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈ ਨੇਤਾ ਲੋਗ !...
...ਆਮ ਆਦਮੀ ਕੀ ਤੋ ਬਾਤ ਹੀ ਔਰ ਹੈ...ਆਮ ਆਦਮੀ ਤੋ ਦੇਸ਼ਭਕ੍ਤਿ ਕਾ ਜੋਸ਼ ਦਿਲ ਮੇਂ ਲਿਏ ਹੁਏ ਹਂਮੇਸ਼ਾ ਸੇ ਹੀ ਖਡਾ ਹੈ...ਉਸੇ ਹਰਦਮ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ 'ਵੋ ਸੁਬਹਾ, ਕਭੀ ਤੋ ਆਏਗੀ...'

.....ਵਹ ਏਕ ਐਸੀ ਸੁਬਹ ਕੀ ਕਲ੍ਪਨਾ ਹਰ ਰੋਜ ਕਰਤਾ ਹੈ ...ਜਬ ਮਹਂਗਾਈ ਘਟੇਗੀ, ਰਿਸ਼੍ਵਤ ਖੋਰੀ ਮਿਟੇਗੀ, ਗਰੀਬੀ ਕਿਤਾਬੋਂ ਕੇ ਪਨ੍ਨੋਂ ਤਕ ਸਿਮਟ ਕਰ ਰਹ ਜਾਏਗੀ ,ਕੋਰ੍ਟ ਕੇ ਲਂਬੇ ਸਮਯ ਤਕ ਲਟਕਤੇ ...ਕੇਸ ਜਲ੍ਦੀ ਔਰ ਸਹੀ ਫੈਸਲੇ ਕਾ ਰੁਖ ਕਰੇਂਗੇ, ਨੇਤਾ ਲੋਗ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਔਰ ਸਚ੍ਚਾਈ ਸੇ ਰਾਜਪਾਟ ਸਂਭਾਲਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਂਗੇ...ਤੋ ਆਮ ਆਦਮੀ ਦੇਸ਼ ਛਬੀ ਕੁਛ ਕੁਛ ਐਸੀ ਹੀ ਦੇਖਨਾ ਚਾਹਤਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਉਸੇ ਆਜ ਜੋ ਦੇਸ਼ ਕੀ ਛਬੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ ਵਹ ਕੁਛ ਐਸੀ ਹੈ....

ਮੈਂਨੇ ਨਵਭਾਰਤ ਟਾਇਮ੍ਸ ਕੇ ਅਪਨੇ ਬ੍ਲੌਗ ਮੇਂ ਇਸ ਛਬੀ ਕੋ ਕਵਿਤਾ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਕੁਛ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸੇ ਉਤਾਰਾ ਹੈ...ਆਪ ਕੇ ਲਿਏ ਯਹਾਂ ਲਿਂਕ ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੂਂ....ਬਤਾਇਏ ਯਹ ਸਹੀ ਹੈ ਯਾ ਗਲਤ!

http://readerblogs.navbharattimes.indiatimes.com/mujhekuchhkehnahai/entry/26-%E0%A4%9C%E0%A4%A8%E0%A4%B5%E0%A4%B0-%E0%A4%95-%E0%A4%AE-%E0%A4%97%E0%A4%B2%E0%A4%AE%E0%A4%AF-%E0%A4%A4-%E0%A4%AF-%E0%A4%B9-%E0%A4%B0-%E0%A4%94%E0%A4%B0-%E0%A4%B9%E0%A4%AE-%E0%A4%B0-%E0%A4%A8-%E0%A4%A4-%E0%A4%B2-%E0%A4%97