ਫਿਲ੍ਮ ਇਸ਼੍ਕਿਯਾ ਦੇਖਨੇ ਕੇ ਬਾਦ.....
ਆਕਾਂਕ੍ਸ਼ਾ ਪਾਰੇ
'ਮੈਂ ਔਰਤ ਹੋਤਾ ਤੋ ਪਤਾ ਭੀ ਨਹੀਂ ਚਲਤਾ ਕੀ ਪਰੀ ਹੂਂ ਯਾ ਤਵਾਯਫ। ਯਹ ਗਾਲੀ ਕਿਸੇ ਹੈ? ਔਰਤ ਕੋ ਯਾ ਔਰਤ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਤਵਾਯਫ ਕੋ? ਯਾ ਫਿਰ ਦੋਨੋਂ ਕੋ ਹੀ। ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਕੁਛ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਤੋ ਫਰ੍ਕ ਸ਼ਾਯਦ ਨਜਰ ਹੀ ਆਤਾ ਹੋ। ਦਫ੍ਤਰ ਮੇਂ ਕਿਸੀ ਸੇ ਹਂਸ ਕਰ ਬਾਤ ਕਰ ਲੋ, ਸ਼ਾਮ ਟਹਲਤੇ ਹੁਏ ਕਿਸੀ ਕੇ ਸਾਥ ਚਾਯ ਪੀ ਆਓ, ਕਿਸੀ ਕੇ ਸਾਥ ਫਿਲ੍ਮ ਚਲਨੇ ਕਾ ਕਾਰ੍ਯਕ੍ਰਮ ਰਖ ਲੋ। ਸਸ੍ਤੀ ਯਾ ਸਬਕੇ ਸਾਥ ਚਲੀ ਜਾਤੀ ਹੈ ਯਾਰ (ਏਕ ਆਂਖ ਦਬਾਏ ਬਿਨਾ ਇਸ ਵਾਕ੍ਯ ਕੋ ਨ ਬੋਲੇਂ) ਸੁਨਨੇ ਮੇਂ ਕਿਤਨਾ ਵਕ੍ਤ ਲਗੇਗਾ। ਅਬ ਤੋ ਯਹ ਨਈ ਸਦੀ ਹੈ। ਇਸਲਿਏ ਨਦੀ ਸੌਗਾਤੇਂ ਭੀ ਹੈਂ। ਕਿਸੀ ਏਕ ਲਡ਼ਕੀ ਕੇ ਸਾਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੂਮਤੇ ਫਿਰੋ ਤੋ ਖੁਦ ਕੇ ਕਾਨੋਂ ਮੇਂ ਜਲ੍ਦ ਹੀ ਯਹ ਸ਼ਬ੍ਦ ਪਡ਼ੇਂਗੇ, 'ਦੋਨੋਂ ਧਾਰਾ 377 ਹੈਂ ਬੇ। ਲਡ਼ਕੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਘੂਮੋ ਤੋ ਪਰੀ ਯਾ ਤਵਾਯਫ ਕੇ ਫਰ੍ਕ ਕੇ ਬੀਚ ਕਾ ਮਹੀਨ ਅਂਤਰ ਲੇਕਰ। ਜਬ ਉਨਕੀ ਜੋ ਮਰ੍ਜੀ ਹੋਗੀ, ਜਬ ਜੈਸੀ ਪਰਿਸ੍ਥਿਤਿ ਹੋਗੀ ਵੇ ਅਪਨੀ ਸੁਵਿਧਾ ਸੇ ਨਾਮਕਰਣ ਕਰ ਦੇਂਗੇ। ਦੋ ਦਸ਼ਕ ਪਹਲੇ ਏਕ ਫਿਲ੍ਮ ਆਈ ਥੀ, ਏਕ ਠਾਕੁਰ ਬਿਨਾ ਹਾਥ ਵਾਲਾ। ਦੋ ਚਿਰਕੁਟ ਚੋਰ। ਠਾਕੁਰ ਨੇ ਉਨਮੇਂ ਸ਼ੋਲੇ ਦਹਕਾਏ। ਪੈਸੇ ਜੋ ਚਿਰਕੁਟੋਂ ਨੇ ਚਾਹੇ, ਕਾਮ ਜੋ ਠਾਕੁਰ ਨੇ ਚਾਹਾ। ਬਰਸੋਂ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਦਿਲੋ-ਦਿਮਾਗ ਪਰ ਤੀਨੋਂ ਰਾਜ ਕਰਤੇ ਰਹੇ। 21 ਵੀਂ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦੀ ਤਕ ਆਤੇ-ਆਤੇ ਠਾਕੁਰ ਕਾ ਸ੍ਵਰੂਪ ਬਦਲ ਗਯਾ। ਵਹ ਖੂਬਸੂਰਤ ਔਰਤ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਸੂਮ ਲੇਕਿਨ ਸ਼ਾਤਿਰ। ਚਿਰਕੁਟ ਚੋਰ ਵਹੀ ਰਹੇ। ਮਾਸੂਮ ਠਕੁਰਾਇਨ ਨੇ ਚਿਰਕੁਟੋਂ ਕੋ ਫਿਰ ਇਸ੍ਤੇਮਾਲ ਕਿਯਾ। ਕਾਮ ਔਰ ਪੈਸਾ ਜੋ ਉਸਨੇ ਚਾਹਾ। ਠਾਕੁਰ ਇਂਤਕਾਮ ਕੀ ਆਗ ਮੇਂ ਜਲ ਰਹਾ ਥਾ, ਠਕੁਰਾਇਨ ਵਿਰਹ ਕੀ। ਵਿਰਹ ਕੀ ਆਗ ਭਭਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਧੀਮੀ ਸੁਲਗਤੀ ਹੈ ਸੁਸ੍ਤ। ਉਸਕੀ ਆਂਖੇਂ ਦਰ ਪਰ ਲਗੀ ਰਹੀਂ, ਅਪਨੇ ਪ੍ਰਿਯਤਮ ਕੀ ਖਾਤਿਰ। ਐਸਾ ਨਿਰ੍ਦਯੀ ਬਲਮ ਜੋ ਮਰ ਕਰ ਭੀ ਨਹੀਂ ਮਰ ਸਕਾ। ਜਿਂਦਾ ਰਹਾ ਉਸ ਘਰ ਮੇਂ, ਉਨ ਗੈਸ ਸਿਲੇਂਡਰੋਂ ਮੇਂ, ਉਸ ਰਸੋਈ ਮੇਂ ਜਹਾਂ ਫਿਰ ਠਕੁਰਾਇਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੂਲ੍ਹੇ ਪਰ ਖਾਨਾ ਪਕਾਤੀ ਦਿਖੀ। ਏਕ ਚਿਰਕੁਟ ਸੇ ਲਹਸੁਨ ਛੀਲ ਦੇਨੇ ਕੀ ਗੁਜਾਰਿਸ਼ ਕਰਤੀ ਹੁਈ। ਜਬਕਿ ਪੂਰੇ ਘਰ ਮੇਂ ਸਿਲੇਂਡਰ ਹੀ ਸਿਲੇਂਡਰ ਰਖੇ ਥੇ। ਬੁਜੁਰ੍ਗ ਸਂਗੀਤ ਕਾ ਰਸਿਕ, ਵਿਰਹਨ ਗੁਨਗੁਨਾਨੇ ਕੀ ਸ਼ੌਕੀਨ। ਬੁਰ੍ਜਗ ਸਂਜੀਦਾ ਹੈ, ਅਕੇਲੀ ਜਿਂਦਗੀ ਮੇਂ ਨ ਸਂਜੀਦਗੀ ਰਹੀ ਥੀ ਨ ਸ਼ਰਾਰਤ। ਇਸਲਿਏ ਪਹਲੇ ਸਂਜੀਦਗੀ ਨੇ ਦਸ੍ਤਕ ਦੀ। ਲੇਕਿਨ ਸਿਰ੍ਫ ਦਸ੍ਤਕ ਦੀ। ਇਕਰਾਰ ਕਹੀਂ ਨਹੀਂ। ਬਸ ਏਕ ਸਪਨੇ ਕੀ ਇਮਾਨਦਾਰ ਸ੍ਵੀਕਾਰੋਕ੍ਤਿ। 'ਆਪਸੇ ਮਿਲਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਫਿਰ ਜੀਨੇ ਕੀ ਇਚ੍ਛਾ ਹੋਨੇ ਲਗੀ ਹੈ। ਯਾ ਸ਼ਾਯਦ ਅਪਨੀ ਯੋਜਨਾ ਕੇ ਲਿਏ ਡਾਲਾ ਜਾਨੇ ਵਾਲਾ ਦਾਨਾ। ਲੇਕਿਨ ਇਸ਼੍ਕ ਤੋ ਇਸ਼੍ਕ ਹੈ। ਇਸ਼੍ਕ ਕੋ ਪਾਨੇ ਕੀ ਖਾਤਿਰ ਇਸ਼੍ਕ ਕੇ ਜਰਿਏ ਇਸ਼੍ਕ ਕਾ ਬਦਲਾ ਲੇਨਾ।। ਇਸ਼੍ਕ ਜਬ ਪਰਵਾਨ ਚਢ਼ਤਾ ਹੈ ਤੋ ਖਤ੍ਮ ਕਰਨੇ ਯਾ ਖਤ੍ਮ ਹੋਨੇ ਕੇ ਸਿਵਾਯ ਦੂਸਰਾ ਰਾਸ੍ਤਾ ਕਹਾਂ ਛੋਡ਼ਤਾ ਹੈ। ਰਗ-ਰਗ ਮੇਂ ਦੌਡ਼ਤਾ ਅਕੇਲਾਪਨ, ਉਨ ਸਾਲੋਂ ਕਾ ਹਿਸਾਬ ਸਂਜੀਦਗੀ ਸੇ ਨਹੀਂ ਲਿਯਾ ਜਾ ਸਕਤਾ। ਇਸਲਿਏ ਸ਼ਰਾਰਤ ਜੀਤ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਯਹ ਜੀਨਾ ਤਵਾਯਫ ਹੋ ਜਾਨਾ ਕ੍ਯੋਂ ਹੈ?
ਤੇਜਾਬ ਡਾਲ ਕਰ ਕਿਸੀ ਕੀ ਆਤ੍ਮਾ ਜਲਾ ਦੇਨਾ। ਚੇਹਰੇ ਸੇ ਵਹ ਨੂਰ ਛੀਨ ਲੇਨਾ ਔਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਨਾ ਕਿ ਸਾਲੀ ਹਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਤੋ ਕਿਸੀ ਕੀ ਨਹੀਂ। ਯਹ ਹਰਾਮੀਪਨ ਕ੍ਯੋਂ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਏਕ ਬ੍ਯਾਹਤਾ ਰਖਨਾ ਔਰ ਦਫ੍ਤਰ ਜਾ ਕਰ ਮਾਨਸਿਕ ਭੂਖ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨੇ ਕੇ ਨਾਮ ਪਰ ਵੈਚਾਰਿਕ ਬਹਸ ਕੇ ਦਰਵਾਜੇ ਸੇ ਮਨ ਪਰ ਕਬ੍ਜਾ ਕਰ ਲੇਨਾ, ਕਮੀਨਗੀ ਕ੍ਯੋਂ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਕੋਈ ਠੌਰ ਦੇ, ਮੁਸੀਬਤ ਮੇਂ ਕਾਮ ਆਏ, ਅਗਲ ਮਨ ਮੇਂ ਮੁਗਾਲਤਾ ਪਾਲ ਲੇ ਔਰ ਬਾਦ ਮੇਂ ਕਹੇ, 'ਅਗਰ ਮੈਂ ਔਰਤ ਹੋਤਾ... ਅਗਰ ਔਰਤ ਹੋਤਾ ਤੋ ਸਮਝਤਾ ਕਿ ਜਿਸਕਾ ਪਤਿ ਇਤਨਾ ਚਾਹਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਭੀ ਅਪਨੇ ਹਾਥੋਂ ਸਿਂਦੂਰ ਪੋਂਛ ਕਰ ਚਲਾ ਜਾਏ ਤੋ ਕ੍ਯਾ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਅਗਰ ਔਰਤ ਹੋਤਾ ਤੋ ਸਮਝ ਪਾਤਾ ਕਿ ਭਲਾਈ ਕੇ ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਰ ਕਿਸੀ ਪੁਰੁਸ਼ ਕੋ ਠੇਲਨੇ ਕੀ ਏਕ ਤਵਾਯਫ ਨੇ ਕ੍ਯਾ ਕੀਮਤ ਚੁਕਾਈ ਥੀ। ਯਦਿ ਔਰਤ ਹੋਤਾ ਤੋ ਹੀ ਸਮਝਤਾ ਨ ਕਿ ਸੋਨੇ ਕੀ ਜਂਜੀਰ ਮੇਂ ਬਨਾ ਤਾਜਮਹਲ ਕੈਸੇ ਉਸਕੇ ਸਪਨੇ ਕੇ ਘਰ ਕੋ ਮਕਬਰਾ ਬਨਾ ਗਯਾ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਵਹ ਔਰਤ ਹੋਤਾ ਤਬ ਨ...। ਯਹ ਬੋਲਨੇ ਕੇ ਪਹਲੇ ਔਰਤ ਤੋ ਹੋਤਾ। ਭਲੇ ਹੀ ਤਵਾਯਫ ਹੋਤਾ।
