ਸਾਗਰ ਕਿਨਾਰੇ

ਸਾਗਰ ਕਿਨਾਰੇ ਮੈਂ



ਜਬ ਭੀ ਆਈ


ਹਰ ਲਹਰ ਮੇਂ ਦਿਖੀ


ਤੇਰੀ ਹੀ ਛਵਿ ਸਮਾਯੀ


ਲਹਰੋਂ ਕੇ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸੇ


ਤੇਰੀ ਹੀ ਯਾਦ ਆਈ


ਹਰ ਜਗਹ ਦੇਤਾ ਹੈ


ਤੇਰਾ ਹੀ ਅਕ੍ਸ ਦਿਖਾਈ


ਸੀਲੀ ਸੀ ਰੇਤ ਪਰ


ਤੇਰੇ ਨਕ੍ਸ਼ੇ- ਪਾ ਦਿਖਤੇ ਹੈਂ


ਉਨ ਪਰ ਚਲ ਮੇਰੇ


ਕਦਮ ਤੁਝ ਤਕ ਪਹੁਂਚਤੇ ਹੈਂ


ਖ਼੍ਵਾਬੋਂ ਕੀ ਦੁਨਿਯਾ


ਬੜੀ ਹਂਸੀਂ ਲਗਤੀ ਹੈ


ਖ੍ਯਾਲ ਜੈਸੇ ਮੇਰੇ


ਤੁਝ ਤਕ ਪਹੁਂਚਤੇ ਹੈਂ


ਅਚਾਨਕ ਸੇ ਉਠਤੀ ਹੈ


ਏਕ ਉਦ੍ਵੇਗ ਭਰੀ ਲਹਰ


ਮਿਟਾ ਦੇਤੀ ਹੈ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਂ


ਔਰ ਰਹ ਜਾਤੀ ਹੂਂ ਮੈਂ ਸਿਹਰ


ਸੂਨੀ ਸੂਨੀ ਸੀ ਆਂਖੋਂ ਸੇ


ਕੁਛ ਆਤਾ ਨਹੀਂ ਨਜ਼ਰ


ਏਕ ਕਤਰਾ ਅਸ਼੍ਕ ਕਾ


ਬਨ ਜਾਤਾ ਹੈ ਜ਼ਹਰ


ਨਾ ਤੁਝਕੋ ਮੇਰੀ ਖਬਰ


ਨਾ ਮੁਝਕੋ ਤੇਰੀ ਖਬਰ


ਯੇ ਖ੍ਵਾਹਿਸ਼ੋਂ ਕਾ ਸੈਲਾਬ


ਬਨ ਜਾਤਾ ਹੈ ਕਹਰ

ਨਰ - ਨਾਰੀ ਸਂਵਾਦ ..

ਨਰ ---


ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ ,


ਮੈਂ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਯਾਰ ਕਰਤਾ ਹੂਂ


ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਲਿਏ ਕੁਛ ਭੀ ਕਰ ਸਕਤਾ ਹੂਂ


ਤੁਮ ਕਹੋ ਤੋ ਚਾਂਦ ਤਾਰੋਂ ਸੇ


ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਝੋਲੀ ਭੀ ਭਰ ਸਕਤਾ ਹੂਂ ।


ਬਸ ਤੁਮ ਮੇਰੀ ਯੇ ਪ੍ਯਾਸ ਬੁਝਾਓ


ਮੇਰੇ ਦਗ੍ਧ ਹੋਠੋਂ ਕੋ


ਸ਼ੀਤਲ ਕਰ ਜਾਓ


ਮੈਂ ਤੁਮਮੇ ਸਮਾਂ ਜਾਊਂ


ਤੁਮ ਮੁਝਮੇਂ ਸਿਮਟ ਜਾਓ।

ਨਾਰੀ -----------


ਦਾਵਾ ਕਰਤੇ ਹੋ ਕਿ


ਤੁਮ ਮੁਝੇ ਪ੍ਯਾਰ ਕਰਤੇ ਹੋ


ਲੇਕਿਨ ਕ੍ਯਾ ਕਭੀ


ਮੇਰਾ ਮਨ ਭੀ ਪਢਤੇ ਹੋ ?


ਮੇਰੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਕੋ ਆਜ ਤਕ


ਸਮਝ ਨਹੀ ਪਾਯੇ


ਔਰ ਚਾਂਦ ਤਾਰੋਂ ਕੀ ਬਾਤ ਕਰਤੇ ਹੋ ।


ਤੁਮਨੇ ਸਦੈਵ ਅਪਨਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥ ਸਾਧਾ ਹੈ


ਜਬ ਭੀ ਮੁਝੇ ਅਪਨੀ ਬਾਂਹੋਂ ਮੇਂ ਬਾਂਧਾ ਹੈ


ਤੁਮ ਕਹਤੇ ਹੋ ਕਿ ਮੁਝਮੇਂ ਸਮਾਤੇ ਹੋ


ਪਰ ਕ੍ਯਾ ਕਭੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭੀ ਛੂ ਪਾਤੇ ਹੋ ?


ਤੁਮਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਸ ਅਪਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੀ


ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਮਾਲੂਮ ਨਹੀ ਕਿ


ਮੁਝ ਪਰ ਕ੍ਯਾ ਗੁਜ਼ਰੀ ਹੈ


ਗਰ ਚਾਹਤੇ ਹੋ ਸਚ ਹੀ ਮੁਝੇ ਪਾਨਾ


ਤੋ ਤਨ ਸੇ ਪਹਲੇ ਮਨ ਕਾ ਪਾਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ।


ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੁਮ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਾ ਜਾਓਗੇ


ਸਾਰੇ ਏਹਸਾਸ ਅਪਨੇ ਆਪ ਸਿਮਟ ਆਯੇਂਗੇ


ਨ ਤੁਮਕੋ ਕੁਛ ਕਹਨੇ ਕੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੋਗੀ


ਔਰ ਨ ਹੀ ਮੁਝੇ ਕੋਈ ਸ਼ਬ੍ਦ ਮਿਲ ਪਾਯੇਂਗੇ।


ਫਿਰ ਨ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਸੁਰ ਮੇਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾ ਕਾ ਪੁਟ ਹੋਗਾ


ਔਰ ਨ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਯੂਂ ਆਹਤ ਹੋਗਾ


ਸਮਰ੍ਪਣ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪਰ੍ਯਾਯ ਹੋਗਾ


ਮੌਨ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸ੍ਵੀਕਾਰ੍ਯ ਹੋਗਾ ....

ਵਿਡਮ੍ਬਨਾ

ਅਕ੍ਸਰ -


ਸੁਬਹ ਸੜਕ ਪਰ


ਨਨ੍ਹੇਂ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੋ ਦੇਖਤੀ ਹੂਂ ,






ਕੁਛ ਸਜੇ - ਸਂਵਰੇ


ਬਸ੍ਤਾ ਉਠਾਯੇ


ਬਸ ਕੇ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਮੇਂ


ਮਾਂ ਕਾ ਹਾਥ ਥਾਮੇ ਹੁਏ


ਸ੍ਕੂਲ ਜਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ


ਉਤ੍ਸਾਹਿਤ ਸੇ , ਪ੍ਯਾਰੇ ਸੇ ,


ਲਗਤਾ ਹੈ


ਦੇਸ਼ ਕਾ ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਬਨਨੇ ਕੋ


ਆਤੁਰ ਹੈਂ ।

ਔਰ ਕੁਛ ਨਨ੍ਹੇ ਬਚ੍ਚੇ


ਨਂਗੇ ਪੈਰ , ਨਂਗੇ ਬਦਨ


ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਮਾਯੂਸੀ ਲਿਏ


ਚਹਰੇ ਪਰ ਉਦਾਸੀ ਲਿਏ


ਏਕ ਬਡ਼ਾ ਸਾ ਝੋਲਾ ਥਾਮੇਂ


ਕਚਰੇ ਕੇ ਡਿਬ੍ਬੇ ਕੇ ਪਾਸ


ਚਕ੍ਕਰ ਕਾਟਤੇ ਹੁਏ


ਕੁਛ ਬੀਨਤੇ ਹੁਏ


ਕੁਛ ਚੁਨਤੇ ਹੁਏ


ਏਕ ਦਿਨ ਕੀ


ਰੋਟੀ ਕੇ ਜੁਗਾਡ਼ ਕੇ ਲਿਏ


ਅਪਨਾ ਭਵਿਸ਼੍ਯ


ਦਾਂਵ ਪਰ ਲਗਾਤੇ ਹੁਏ


ਹਰ ਪਲ ਵ੍ਯਾਕੁਲ ਹੈਂ ,


ਆਕੁਲ ਹੈਂ.

ਲੋਕਾਰ੍ਪਣ ਅਨਮੋਲ ਸਂਚਯਨ ਪੁਸ੍ਤਕ ਕਾ

"ਅਨਮੋਲ ਸਂਚਯਨ "

ਯੇ ਪੁਸ੍ਤਕ ੩੧ ਕਵਿਯੋਂ ਕੀ ਕਵਿਤਾਓਂ ਕਾ ਕਾਵ੍ਯ ਕਲਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਰਸ਼੍ਮਿ ਪ੍ਰਭਾ ਜੀ ਦ੍ਵਾਰਾ ਸਂਗਰਹੀਤ ਹੈ.

ਇਸਕਾ ਵਿਮੋਚਨ ਪਦਮਸ਼੍ਰੀ ਸ਼੍ਰੀ ਬਾਲ ਸ੍ਵਰੁਪ ਰਾਹੀ ਜੀ ਕੇ ਦ੍ਵਾਰਾ ੧੯ ਵੇਂ ਵਿਸ਼੍ਵ ਪੁਸ੍ਤਕ ਮੇਲਾ ਮੇਂ ੩੧ ਜਨਵਰੀ ੨੦੧੦ ਕੋ ਪ੍ਰਗਤਿ ਮੈਦਾਨ ਦਿਲ੍ਲੀ ਮੇਂ ਸਂਮ੍ਪਨ੍ਨ ਹੁਆ.


ਜਿਸ ਕਵਿਤਾ ਕੋ ਮਂਚ ਪਰ ਮੈਂਨੇ ਪਢਾ ਥਾ ਵੋ ਮੈਂ ਯਹਾਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੂਂ... ਯੇ ਸੁਝਾਵ ਮੁਝੇ ਅਦਾ ਜੀ ਨੇ ਦਿਯਾ ਹੈ... ਸ਼ੁਕ੍ਰਿਯਾ ਅਦਾ .


ਜ੍ਞਾਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁ ਖੋਲ ਕਰ


ਵਿਜ੍ਞਾਨ ਕਾ ਵਿਸ੍ਤਾਰ ਕਰ


ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ ਕੌਨ ਪਥ ਪਰ


ਦੇਖੋ ਜ਼ਰਾ ਤੁਮ ਸੋਚ ਕਰ।






ਕੌਨ ਰਾਹ ਕੇ ਪਥਿਕ ਹੋ


ਕੌਨ ਸੀ ਮਂਜਿਲ ਹੈ


ਸਹੀ ਡਗਰ ਕੇ ਬਿਨਾ


ਮਂਜਿਲ ਭੀ ਭਟਕ ਗਈ ਹੈ।






ਅਸ੍ਤ੍ਰ - ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਮਾਣ ਕਰ


ਸ੍ਵਯਂ ਕਾ ਹੀ ਸਂਹਾਰ ਕਰ


ਕ੍ਯਾ ਚਾਹਤੇ ਹੋ ਮਾਨਵ ?


ਇਸ ਸਰਸ਼੍ਟਿ ਕਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ ।






ਵਿਜ੍ਞਾਨ ਇਤਨਾ ਬਢ ਗਯਾ


ਵਿਨਾਸ਼ ਕੀ ਓਰ ਚਲ ਦਿਯਾ


ਧਰਾ ਸੇ ਭੀ ਊਪਰ ਉਠ


ਗ੍ਰਹ ਕੀ ਓਰ ਚਲ ਦਿਯਾ ।






ਹੇ ਮਨੁਜ ! ਰੋਕੋ ਕਦਮ


ਸ੍ਨੇਹ ਸੇ ਭਰ ਲੋ ਯੇ ਮਨ


ਲੌਟ ਆਓ ਉਸ ਪਥ ਸੇ


ਹੋ ਰਹਾ ਜਹਾਂ ਮਨੁਸ਼੍ਯਤਾ ਕਾ ਪਤਨ।

ਜ਼ਿਂਦਗੀ, ਮਾਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਨਾ ਨਹੀ ਹੋਤੀ ਹੈ.

ਜ਼ਿਂਦਗੀ, ਮਾਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਨਾ ਨਹੀ ਹੋਤੀ ਹੈ.



ਮਾਨਤੀ ਹੂਂ ਕਿ-


ਕਲ੍ਪਨਾ ਕੀ ਜ਼ਿਂਦਗੀ ਸੇ ਬੇਹਤਰ


ਕੋਈ ਜ਼ਿਂਦਗੀ ਨਹੀ ਹੋਤੀ ਹੈ,


ਜਹਾਂ ਹਰ ਪਲ


ਅਪਨੇ ਖ੍ਵਾਬੋਂ ਕੇ ਅਨੁਸਾਰ


ਢਾਲ ਲਿਯਾ ਜਾਤਾ ਹੈ


ਹਰ ਸਵਾਲ,


ਜੀ ਲੇਤੇ ਹੈਂ ਹਰ ਪਲ


ਅਪਨੇ ਹੀ ਢਂਗ ਸੇ


ਮਨ ਮੇਂ ਨਹੀ ਰਹਤਾ


ਫਿਰ ਕੋਈ ਮਲਾਲ


ਪਰ ਫਿਰ ਭੀ


ਜ਼ਿਂਦਗੀ,


ਮਾਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਨਾ ਨਹੀ ਹੋਤੀ ਹੈ.






ਨਾ ਜਾਨੇ ਕਿਤਨੇ ਤੂਫਾਨ


ਮਨ ਮੇਂ ਪਲੇ ਹੋਤੇ ਹੈਂ


ਨਾ ਜਾਨੇ ਕਿਤਨੇ ਸੈਲਾਬ


ਦਿਲ ਮੇਂ ਭਰੇ ਹੋਤੇ ਹੈਂ


ਸਬਕੋ ਬਾਂਧਨਾ ਭੀ


ਕੁਛ ਆਸਾਨ ਨਹੀ ਹੋਤਾ ਹੈ


ਇਨਕੋ ਰੋਕਨਾ ਭੀ ਕਭੀ - ਕਭੀ


ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਸਾ ਹੋਤਾ ਹੈ.


ਪਰ ਧੈਰ੍ਯ ਵੋ ਬਾਂਧ ਹੈ ਕਿ


ਆਈ ਬਾਢ਼ ਭੀ ਸਿਮਟ ਜਾਤੀ ਹੈ


ਜ਼ਿਂਦਗੀ ਕੀ ਕਲ੍ਪਨਾ ਮੇਂ


ਫਿਰ ਹਕ਼ੀਕਤ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਤੀ ਹੈ


ਗਮੋਂ ਕਾ ਸੈਲਾਬ ਭੀ


ਥਮਤਾ ਸਾ ਨਜ਼ਰ ਆਤਾ ਹੈ


ਜ੍ਵਾਰ - ਭਾਟੇ ਕਾ ਸਮੁਦ੍ਰ ਸੇ ਤੋ


ਹਰ ਪਲ ਕਾ ਨਾਤਾ ਹੈ,






ਧੀਰਜ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਇਂਸਾਨ ਕੋ


ਜੀਨਾ ਸਿਖਾਤਾ ਹੈ


ਕਲ੍ਪਨਾ ਮੇਂ ਹੀ ਸਹੀ


ਪਰ ਵਿਸ੍ਤਰਤ ਆਕਾਸ਼ ਮੇਂ


ਵਿਚਰਣ ਕਰਤਾ ਹੈ


ਪਰ ਜਬ ਯਥਾਰ੍ਥ ਕੇ ਕਠੋਰ ਧਰਾਤਲ ਸੇ


ਕਲ੍ਪਨਾ ਟਕਰਾਤੀ ਹੈ


ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੈਸੇ


ਜ਼ਿਂਦਗੀ, ਚੂਰ - ਚੂਰ ਹੋ ਜਾਤੀ ਹੈ


ਕ੍ਯੋਂ ਕਿ--ਜ਼ਿਂਦਗੀ


ਜ਼ਿਂਦਗੀ,


ਮਾਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਨਾ ਨਹੀ ਹੋਤੀ ਹੈ.