ਕਲ ਮੇਰੀ 'ਲਾਇਫ਼' ਕੀ ਪਹਲੀ 'ਮਕਰ-ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਿ' ਥੀ । ਸੁਬਹ ਸੇ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾ ਹੁਆ ਥਾ । ਖਿਡ਼ਕੀ ਸੇ ਆਵਾਜੇਂ ਆ ਰਹੀ ਥੀਂ---'ਵੋ ਕਾਟਾ', 'ਅਰੇ ਖੀਂਚੋ' 'ਅਰੇ ਲੂਟੋ'....ਰਂਗਬਿਰਂਗੀ ਪਤਂਗੇਂ ਉਡ਼ਤੀ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਥੀਂ । ਸੁਬਹ ਸੇ ਮੈਂ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ ਪਾਪਾ ਕੇ ਦਫ੍ਤਰ ਸੇ ਲੌਟਨੇ ਕਾ । ਵੈਸੇ ਭੀ ਪਤਂਗ ਤੋ ਵੋ ਹੀ ਲਾਨੇ ਵਾਲੇ ਥੇ ਨਾ ।

ਸ਼ਾਮ ਕੋ ਪਾਪਾ ਪਤਂਗ ਲੇਕਰ ਆਏ ਔਰ ਫਿਰ ਹਮ ਸਬ ਟੈਰੇਸ ਪਰ ਗਏ । ਦੇਖਾ ਤੋ ਚਾਰੋਂ ਤਰਫ ਪਤਂਗੇਂ ਹੀ ਪਤਂਗੇਂ ਉਡ਼ ਰਹੀ ਥੀਂ । ਪਾਸ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਮੇਂ ਲੋਗ ਜਮਾ ਥੇ । ਆਸਪਾਸ ਕੀ ਸਾਰੀ ਇਮਾਰਤੋਂ ਕੀ ਛਤੋਂ ਪਰ ਪਤਂਗੇਂ ਉਡ਼ਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਥੀਂ । ਮੁਝੇ ਆਸਮਾਨ ਕੀ ਤਰਫ ਦੇਖਨਾ ਅਚ੍ਛਾ ਲਗਤਾ ਹੈ । ਮੈਂ ਉਡ਼ਤੇ ਹੁਏ ਪਕ੍ਸ਼ਿਯੋਂ ਕੋ ਹਾਥ ਉਠਾਕਰ ਅਪਨੀ ਤਰਫ ਬੁਲਾਤਾ ਹੂਂ । ਪਤਂਗੇਂ ਦੇਖਕਰ ਤੋ ਮੁਝੇ ਔਰ ਭੀ ਅਚ੍ਛਾ ਲਗਾ । ਮੈਂਨੇ ਸੋਚਾ ਕਿ ਕ੍ਯਾ ਮੈਂ ਭੀ ਪਤਂਗ ਔਰ ਪਂਛਿਯੋਂ ਕੀ ਤਰਹ ਉਡ਼ ਸਕਤਾ ਹੂਂ ।

ਬਹਰਹਾਲ...ਛਤ ਪਰ ਮੁਝੇ ਸਬਸੇ ਪਹਲੇ ਮਿਲ ਗਏ ਰਿਤ੍ਵਿਜ-ਭੈਯਾ, ਉਨਕੀ ਮਮ੍ਮੀ ਔਰ ਬੁਆ । ਜੋ ਪਾਂਚਵੇ ਫ੍ਲੋਰ ਪਰ ਰਹਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਮੇਰੇ ਅਚ੍ਛੇ ਦੋਸ੍ਤ ਹੈਂ । ਬਿਲ੍ਡਿਂਗ ਕੇ ਤਮਾਮ ਲੋਗ ਵਹਾਂ ਮੌਜੂਦ ਥੇ । ਮੇਰੇ ਪਹੁਂਚਤੇ ਹੀ ਸਬ ਕੇ ਸਬ ਮੁਝੇ ਲੇ ਭਾਗੇ । ਮੈਂ ਥੋਡ਼ੀ-ਥੋਡ਼ੀ ਦੇਰ ਸਬਕੀ ਗੋਦ ਮੇਂ ਖੇਲਾ ।

ਪਾਪਾ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਏ.ਆਰ.ਰਹਮਾਨ ਵਾਲੀ ਪਤਂਗ ਲਾਾਏ ਥੇ---'ਜਯ ਹੋ' ਪਤਂਗ । ਮੈਂਨੇ ਔਰ ਰਿਤ੍ਵਿਜ ਭੈਯਾ ਨੇ ਅਪਨੀ ਅਪਨੀ ਪਤਂਗੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਫੋਟੋ ਭੀ ਖਿਂਚਾਈ । ( ਡੌਕ੍ਟਰ ਮਾਮਾ ਸੁਨ ਰਹੇ ਹੈਂ ਨਾ ) ਯੇ ਦੇਖਿਏ ਹਮ ਪਾਨੀ ਕੀ ਟਂਕੀ ਕੀ ਸੀਢਿਯੋਂ ਪਰ ਬੈਠੇ ਹੁਏ ਹੈਂ ।
ਸਬ-ਕੇ-ਸਬ ਪਤਂਗੇਂ ਉਡ਼ਾ ਰਹੇ ਥੇ । ਮੈਂਨੇ ਸੋਚਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕ੍ਯੋਂ ਬਚਾ ਰਹ ਜਾਊਂ । ਯੇ ਦੇਖਿਏ ਪਤਂਗ ਉਡ਼ਾਨੇ ਕੀ ਮੇਰੀ ਪਹਲੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ । ਵੋ ਭੀ ਪਾਨੀ ਕੀ ਟਂਕੀ ਕੀ ਸੀਢਿਯੋਂ ਪਰ । ਮੇਰੀ 'ਘਿਰ੍ਰੀ' ਯਾਨੀ 'ਚਰਖੀ' ਤੋ ਦਿਖ ਗਯੀ ਹੋਗੀ ਆਪਕੋ ਨੀਚੇ ।
ਯੇ ਦੇਖਿਏ ਮੇਰੀ ਏ.ਆਰ.ਰਹਮਾਨ; ਵਾਲੀ 'ਜਯ ਹੋ ਪਤਂਗ' । ਇਸ ਪਰ ਰਹਮਾਨ ਦੋ-ਦੋ ਔਸ੍ਕਰ ਹਾਥ ਮੇਂ ਲਿਏ ਹੁਏ ਖਡ਼ੇ ਹੈਂ । ਇਸ ਬਾਰ ਮੁਂਬਈ ਮੇਂ ਜਯ ਹੋ ਪਤਂਗ ਖੂਬ ਉਡ਼ਾਈ ਗਯੀ ਹੈ । 'ਜਯ ਹੋ' ।
ਫਿਰ ਏਕ ਦਾਦੂ ਕਹੀਂ ਸੇ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਚਲੇ ਆਏ । ਔਰ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਮੁਝੇ ਅਪਨੀ ਪਤਂਗ ਦੇਨੀ ਚਾਹੀ । ਮੈਂਨੇ ਪਹਲੇ 'ਔਬ੍ਜਰਵੇਸ਼ਨ' ਕਿਯਾ ਕਿ ਕੈਸੀ ਹੈ ਯੇ ਪਤਂਗ । ਪਰ ਸਫੇਦ ਰਂਗ ਵਾਲੀ ਯੇ ਪਤਂਗ ਮੁਝੇ ਖਾਸ ਨਹੀਂ ਜਂਚੀ ਇਸਲਿਏ ਮੈਂਨੇ ਅਪਨਾ ਹਾਥ ਪੀਛੇ ਖੀਂਚ ਲਿਯਾ ।

ਮੈਂ ਛਤ ਪਰ ਸਿਰ੍ਫ ਪਤਂਗ ਉਡ਼ਾਨੇ ਥੋਡ਼ੀ ਗਯਾ ਥਾ । ਸ੍ਟਾਇਲ ਮਾਰਨੇ ਭੀ ਤੋ ਗਯਾ ਥਾ । ਜ਼ਰਾ ਅਪਨੇ 'ਜਾਦੂ' ਕੋ ਦੇਖਿਏ ਕਾਲੇ ਚਸ਼੍ਮੇ ਮੇਂ । ਕੈਸਾ ਲਗ ਰਹਾ ਹੂਂ ਬਤਾਈਯੇ । ਸਮੀਰ ਅਂਕਲ ਆਪਸੇ ਟਕ੍ਕਰ ਲੇ ਸਕਤਾ ਹੂਂ ਨਾ ।
ਯੇ ਦੇਖਿਏ । ਚਸ਼੍ਮੇ ਕਾ ਜਾਦੂ । ਜਾਦੂ ਕਾ ਚਸ਼੍ਮਾ । ਸਬ ਕੁਛ ਇਤ੍ਤਾ ਕਾਲਾ-ਕਾਲਾ ਕ੍ਯੋਂ ਦਿਖ ਰਹਾ ਹੈ । ਰਾਤ ਹੋ ਗਯੀ ਕ੍ਯਾ ਮਮ੍ਮੀ ।

ਖੂਬ ਥਕ ਗਯਾ ਹੂਂ । ਚਲਤਾ ਹੂਂ । ਸੋਚ ਰਹਾ ਹੂਂ ਆਜ ਸ਼ਾਮ ਕੋ ਫਿਰ ਸੇ ਪਤਂਗ ਉਡ਼ਾਊਂ । ਮੈਂ ਜਾਦੂ ਹੂਂ ਨਾ ਮੈਂ ਕੁਛ ਭੀ ਕਰ ਸਕਤਾ ਹੂਂ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਨਏ ਸਾਲ ਮੇਂ ਸਭੀ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ Resolution ਕਰਤੇ ਹੈਂ । ਮਮ੍ਮੀ-ਪਾਪਾ ਨੇ ਭੀ ਕਿਯਾ ਹੈ । ਮੈਂਨੇ ਭੀ ਕਿਯਾ ਹੈ । ਅਰੇ ਯੇ ਮੇਰਾ ਪਹਲਾ new year ਹੈ ਨਾ । ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਫਰਵਰੀ ਮੇਂ ਹੀ ਤੋ ਇਸ ਦੁਨਿਯਾ ਮੇਂ ਆਯਾ ਥਾ । ਪਤਾ ਹੈ ਰਾਤ ਬਾਰਹ ਬਜੇ ਜਬ ਨਯਾ ਸਾਲ ਆਯਾ ਤੋ ਮੈਂ ਮਜ਼ੇ ਸੇ ਸੋ ਰਹਾ ਥਾ । ਸੁਬਹ ਉਠਤੇ ਹੀ ਤੈਯਾਰ ਹੋ ਗਯਾ । ਸਰ੍ਦੀ ਹੈ ਨਾ ਤੋ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੇਂ ਟੋਪੀ ਭੀ ਪਹਨੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੀ ਤਰਹ ਉਸੇ ਖੀਂਚਕਰ ਨਿਕਾਲ ਦਿਯਾ ।

ਅਪਨੇ ਫ੍ਲੈਟ ਸੇ ਨਿਕਲਕਰ ਲਿਫ੍ਟ ਸੇ ਮੈਂ ਨੀਚੇ ਆਯਾ ਔਰ ਪਹਲੇ ਤੋ ਬਿਲ੍ਡਿਂਗ ਮੇਂ ਹੀ ਸੈਰ
ਕੀ । ਜਬ ਮੈਂ ਨੀਚੇ ਆਯਾ ਤੋ ਬਹੁਤ ਕਮ ਲੋਗ ਟਹਲ ਰਹੇ ਥੇ । ਸ਼ਾਯਦ ਨਏ ਸਾਲ ਕੇ ਸ੍ਵਾਗਤ ਮੇਂ ਸਬ ਕੇ ਸਬ ਦੇਰ ਤਕ ਜਾਗੇ ਹੋਂਗੇ ਔਰ ਅਭੀ ਮਜ਼ੇ ਸੇ ਤਾਨਕਰ ਸੋ ਰਹੇ ਹੋਂਗੇ ।  ਅਪਨੇ pram ਪਰ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਮਸ੍ਤੀ ਕਰਤਾ ਹੂਂ । ਟੇਢ਼ਾ-ਮੇਢ਼ਾ ਹੋਕਰ ਉਛਲਤਾ ਹੂਂ । ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਤਾ ਹੂਂ ਔਰ ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੇਂ ਬਚ੍ਚੇ, ਮਹਿਲਾਏਂ, ਡੌਗੀ ਜੋ ਭੀ ਮਿਲਤੇ ਹੈਂ ਉਨਸੇ ਬਾਤੇਂ ਕਰਤਾ ਹੂਂ ।

ਯੇ ਦੇਖਿਏ ਔਰ ਅਂਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਈਯੇ ਕਿ ਮੇਰੀ ਨਿਗਾਹੇਂ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਪਰ ਟਿਕੀ ਹੈਂ ।
ਵੌਕ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਮੈਂ ਬਿਸ੍ਕਿਟ ਭੀ ਖਾਤਾ ਹੂਂ । ਔਰ ਅਕਸਰ ਵੋ ਬਿਸ੍ਕਿਟ ਪਾਰਲੇ-ਜੀ ਹੋਤਾ ਹੈ । ਜੋ ਮੁਝੇ ਬਹੁਤ ਪਸਂਦ ਹੈ । ਲੇਕਿਨ ਵੌਕ ਕਰਤੇ ਵਕ੍ਤ ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਪ੍ਰਾਮ ਕਾ ਸੀਟ-ਬੇਲ੍ਟ ਲਗਾਨਾ ਨਹੀਂ ਭੂਲਤਾ । ਕ੍ਯਾ ਆਪ ਗਾਡ਼ੀ ਪਰ ਜਾਤੇ ਹੁਏ ਸੀਟ-ਬੇਲ੍ਟ ਔਰ ਟੂ-ਵ੍ਹੀਲਰ ਪਰ ਜਾਤੇ ਹੁਏ ਹੇਲ੍ਮੇਟ ਲਗਾਤੇ ਹੈਂ ।  ਮੁਝੇ ਤੋ ਟ੍ਰੈਫਿਕ-ਪੁਲਿਸ ਪਕਡ਼ਨੇ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਆਪ ਭੂਲ ਗਏ ਤੋ ਆਪਕੋ ਜ਼ਰੂਰ ਪਕਡ਼ ਲੇਗੀ ਔਰ ਰਸੀਦ ਕਾਟ ਦੇਗੀ । ਇਸਲਿਏ ਹੋਸ਼ਿਯਾਰ, ਅਪਨੀ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਾ ਕਾ ਖ੍ਯਾਲ ਰਖਿਏਗਾ । 

ਪ੍ਰਾਮ ਪਰ ਮੈਂ ਪੀਛੇ ਮੁਡ਼ਕਰ ਦੇਖਤਾ ਹੂਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਗਾਡ਼ੀ ਕੋ ਚਲਾ ਕੌਨ ਰਹਾ ਹੈ । ਮਮ੍ਮੀ ਯਾ ਪਾਪਾ । ਵੈਸੇ ਸੁਬਹ-ਸੁਬਹ ਟਹਲਨੇ ਮੇਂ ਮਜ਼ਾ ਬਹੁਤ ਆਤਾ ਹੈ । ਨਏ ਸਾਲ ਕਾ ਮੇਰਾ Resolution ਹੈ ਟਹਲਨੇ ਕਾ । ਆਪਕਾ ਰਿਜੋਲ੍ਯੂਸ਼ਨ ਕ੍ਯਾ ਹੈ । ਅਬ ਚਲਤਾ ਹੂਂ । ਜ਼ੋਰ ਕੀ ਭੂਖ ਲਗੀ ਹੈ । ਬ੍ਰੇਕ-ਫਾਸ੍ਟ ਕਰ ਲੂਂ । ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਕਾਮ ਹੈ ।

ਮੈਂ ਜਾਦੂ ਹੂਂ ਨਾ ਮੈਂ ਕੁਛ ਭੀ ਕਰ ਸਕਤਾ ਹੂਂ ।

ਆਪ ਸਭੀ ਕੋ ਜਾਦੂ ( ਔਰ ਮਮ੍ਮੀ-ਪਾਪਾ ) ਕੀ ਤਰਫ ਸੇ ਨਏ ਸਾਲ ਕੀ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਏਂ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਬੀਸ ਦਿਸਂਬਰ ਕੋ ਪਾਪਾ ਕਾ ਬਰ੍ਥਡੇ ਹੋਤਾ ਹੈ । ਉਨ੍ਨੀਸ ਕੀ ਰਾਤ ਹਮ ਜ਼ਰਾ ਘੂਮਨੇ ਗਏ ਥੇ । ਔਰ ਖਾਨਾ-ਵਾਨਾ ਖਾ ਕੇ ਸੋ ਗਏ । ਅਚਾਨਕ ਮਮ੍ਮਾ ਨੇ ਪਾਪਾ ਕੋ ਰਾਤ ਬਾਰਹ ਬਜਕਰ ਪਾਂਚ ਮਿਨਿਟ ਪਰ ਜਗਾ ਦਿਯਾ । ਪਾਪਾ ਕੋ ਇਸਕੀ ਉਮ੍ਮੀਦ ਨਹੀਂ ਥੀ । ਹੌਲ ਮੇਂ ਕੇਕ ਰਖਾ ਹੁਆ
ਥਾ । ਕੇਕ ਦੇਖਕਰ ਪਾਪਾ ਕੀ ਬਜਾਯ ਮੈਂ ਜ੍ਯਾਦਾ ਉਤ੍ਸਾਹਿਤ ਹੋ ਗਯਾ । ਔਰ ਫੌਰਨ ਕੇਕ ਪਰ ਹਮਲਾ ਕਰਨੇ ਆ ਪਹੁਂਚਾ । ਵੋ ਤੋ ਮਮ੍ਮਾ ਨੇ ਕਿਸੀ ਤਰਹ ਰੋਕ ਲਿਯਾ । ਵਰਨਾ ਮੈਂ ਕੇਕ ਪਰ ਅਪਨਾ ਹਾਥ ਛਾਪ ਚੁਕਾ ਹੋਤਾ ।
ਕੁਛ ਹੀ ਪਲੋਂ ਬਾਦ ਮੁਝੇ ਲਗਾ ਕਿ ਅਰੇ ਕੇਕ ਸਾਮਨੇ ਹੈ ਔਰ ਮੈਂ ਇਤਨੇ ਸੀਧੇ-ਸਾਦੇ ਤਰੀਕ਼ੇ ਸੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬੈਠਾ ਹੂਂ । ਭਲਾ ਐਸਾ ਕੈਸੇ ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ । ਤੋ ਏਕ ਬਾਰ ਫਿਰ ਮੈਂਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ
ਦੀ । ਇਸ ਬਾਰ ਮੈਂ ਕੇਕ ਪਰ ਹਾਥ ਸਾਫ਼..ਮੇਰਾ ਮਤਲਬ ਹਾਥ ਛਪਾਨੇ ਮੇਂ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਯਾ । ਕ੍ਰੀਮ ਹਾਥ ਮੇਂ ਆਯਾ ਤੋ ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੈ ਕਿ ਉਸੇ ਮੁਂਹ ਮੇਂ ਲੇਨਾ ਅਚ੍ਛਾ ਰਹਤਾ ਹੈ । ਇਸ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਮੇਂ ਮੈਂਨੇ ਕ੍ਰੀਮ ਅਪਨੇ ਗਾਲ ਪਰ ਲਗਾ ਲਿਯਾ । ਔਰ ਬਂਦਰ ਬਨ ਗਯਾ । ਇਤਨੀ ਸ਼ਰਾਰਤੋਂ ਕੇ ਬਾਦ ਆਖਿਰਕਾਰ ਕੇਕ ਕਾਟਨੇ ਕੀ ਬਾਰੀ ਆਈ । ਔਰ ਆਧੀ ਰਾਤ ਕੇ ਬਾਦ ਪਾਪਾ ਨੇ ਅਪਨੇ ਪਹਲੇ ਜਨ੍ਮਦਿਨ ਕਾ ਕੇਕ ਕਾਟਾ । ਮੇਰੇ ਪੈਦਾ ਹੋਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਯੇ ਪਾਪਾ ਕਾ ਪਹਲਾ ਜਨ੍ਮਦਿਨ ਥਾ । ਇਸਲਿਏ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਤੋ ਯੇ ਪਾਪਾ ਕਾ ਪਹਲਾ ਜਨ੍ਮਦਿਨ ਹੁਆ ਨਾ । ਫਿਰ ਮੁਝੇ ਭੀ ਕੇਕ ਖਿਲਾਯਾ ਗਯਾ । ਪਤਾ ਹੈ । ਮੈਂਨੇ ਕੇਕ ਚੇਹਰੇ ਪਰ ਲਗਾ ਲਗਾ ਕਰ ਖਾਯਾ । ਔਰ ਅਪਨੀ ਫੇਵਰੇਟ ਚੀਜ਼ੋਂ ਕੀ ਲਿਸ੍ਟ ਮੇਂ ਇਸੇ ਭੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰ ਲਿਯਾ ।

ਪਾਪਾ ਕੇ ਬਰ੍ਥਡੇ ਕੀ ਪਾਰ੍ਟੀ ਬੀਸ ਕੀ ਸ਼ਾਮ ਕੋ ਹੁਈ । ਉਸਕੀ ਰਿਪੋਰ੍ਟ ਮੈਂ ਕਲ ਦੂਂਗਾ । ਫਿਲਹਾਲ ਕੇਕ ਖਾ ਲਿਯਾ ਹੈ ਔਰ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਜਾ ਰਹਾ ਹੂਂ ।

ਮੈਂ ਜਾਦੂ ਹੂਂ ਨਾ ਮੈਂ ਕੁਛ ਭੀ ਕਰ ਸਕਤਾ ਹੂਂ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਅਪਨੀ ਪਿਛਲੀ ਪੋਸ੍ਟ ਮੇਂ ਮੈਂਨੇ ਆਪਕੋ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰਹ ਮੈਂਨੇ ਹਾਜੀ ਅਲੀ ਔਰ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਕੀ ਸੈਰ ਕੀ । ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੈ ਕਿ ਇਸਕੇ ਬਾਦ ਮੁਝੇ ਭੂਖ ਲਗ ਗਈ । ਵਰਲੀ-ਸੀ-ਫੇਸ ਪਹੁਂਚਕਰ ਮਮ੍ਮੀ-ਪਾਪਾ ਨੇ ਮੁਝੇ ਖਾਨਾ ਖਿਲਾਯਾ । ਸਵਿਤਾ ਮੌਸੀ ਹਮੇਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਮਂਦਿਰ ਪਰ ਹੀ ਮਿਲ ਗਯੀ ਥੀਂ । ਜਬ ਮੈਂ ਖਾਨਾ ਖਾ ਰਹਾ ਥਾ ਤਬ ਸਵਿਤਾ ਮੌਸੀ ਔਰ ਰਿਤ੍ਵਿਕ ਭੈਯਾ ਵਰਲੀ ਸੀ-ਫੇਸ ਪਰ ਸਮੁਦ੍ਰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਥੇ । ਸਬ ਬਡ਼ੇ ਲੋਗੋਂ ਨੇ ਆਲੂ ਕੇ ਪਰਾਂਠੇ, ਆਲੂ-ਬਡ਼ੇ ਵਗ਼ੈਰਹ ਭੀ ਖਾਏ ।

ਇਸਕੇ ਬਾਦ ਵਰਲੀ-ਸੀ-ਫੇਸ ਪਰ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਖੀਂਚੀ ਗਯੀਂ । ਯੇ ਦੇਖਿਏ ਮੈਂ ਰਿਤ੍ਵਿਕ ਭੈਯਾ ਕੀ ਗੋਦ ਮੇਂ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕਰ ਰਹਾ ਹੂਂ । ਪੀਛੇ ਆਪਕੋ ਦੂ...ਰ ਬਾਂਦ੍ਰਾ-ਵਰਲੀ-ਸੀ-ਲਿਂਕ ਭੀ ਦਿਖ ਰਹਾ ਹੋਗਾ ।
ਇਸਕੇ ਬਾਦ ਮਮ੍ਮਾ ਔਰ ਜਾਦੂ ਕੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਖੀਂਚੀ ਗਯੀ । ਮਮ੍ਮੀ ਔਰ ਜਾਦੂ ਕੀ ਔਰ ਭੀ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਖੀਂਚੀ ਥੀ ਪਾਪਾ ਨੇ ।
ਮਮ੍ਮੀ-ਪਾਪਾ ਕੀ ਗੋਦ ਮੇਂ ਜਾਦੂ । 
ਰਿਤ੍ਵਿਕ ਭੈਯਾ ਕੀ ਖੀਂਚੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਜਾਦੂ, ਮੌਸੀ ਕੀ ਗੋਦ ਮੇਂ ।
ਸਮੁਦ੍ਰ ਕਿਨਾਰੇ ਜਾਕਰ ਮੈਂ ਸੋਚ ਮੇਂ ਪਡ਼ ਗਯਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਤ੍ਤਾ ਛੋਟਾ ਕ੍ਯੂਂ ਸਮਂਦਰ ਇਤਨਾ ਬਡ਼ਾ ਕ੍ਯੋਂ । ਸਮੁਦ੍ਰ ਕੇ ਕਿਨਾਰੇ ਜਾਕਰ ਡੂਬਤੇ ਹੁਏ ਸੂਰਜ ਕੋ ਦੇਖਨਾ ਔਰ ਅਂਗੂਠਾ ਚੂਸਨਾ ਬਡ਼ਾ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹੋਤਾ ਹੈ । ਆਪ ਭੀ ਕਰਕੇ ਦੇਖਿਏ । ਇਸਮੇਂ ਅਪਨੇ ਆਪ ਹਂਸੀ ਭੀ ਆਤੀ ਹੈ ।
ਮੈਂ ਬਦਮਾਸ਼ ਹੂਂ ਪਕ੍ਕਾ । ਮਮ੍ਮੀ ਕੋ ਦਿਯਾ ਧਕ੍ਕਾ ।

ਯੇ ਰਹਾ ਮੇਰੇ ਪਹਲੇ ਸੈਰ-ਸਪਾਟੇ ਕਾ ਬ੍ਯੌਰਾ । ਆਗੇ-ਆਗੇ ਦੇਖਿਏ ਮੈਂ ਬਂਬਈ ਕੀ ਕੈਸੀ ਸੈਰ ਕਰਵਾਤਾ ਹੂਂ ਆਪਕੋ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਪਿਛਲੀ ਪੋਸ੍ਟ ਮੇਂ ਮੈਂਨੇ ਅਪਨੇ ਸੈਰ ਪਰ ਨਿਕਲਨੇ ਕਾ ਬ੍ਯੌਰਾ ਦਿਯਾ ਥਾ ਔਰ ਬਤਾਯਾ ਥਾ ਕਿ ਘਰ ਸੇ ਨਿਕਲਕਰ ਰਿਤ੍ਵਿਕ ਭੈਯਾ ਕੋ ਸ੍ਕੂਲ ਸੇ ਪਿਕ-ਅਪ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਹਮ ਜਾ ਪਹੁਂਚੇ ਓਬੇਰੌਯ
ਮੌਲ । ਲੇਕਿਨ ਅਭੀ ਤਕ ਮੈਂਨੇ ਆਪਕੋ ਯੇ ਨਹੀਂ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਹਮ ਜਾ ਕਹਾਂ ਰਹੇ ਥੇ । ਬਾਂਦ੍ਰਾ-ਵਰਲੀ-ਸੀ-ਲਿਂਕ ਕੋ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਹਮ ਵਰਲੀ ਆ ਪਹੁਂਚੇ ਔਰ ਫਿਰ ਪਹੁਂਚੇ ਹਾਜੀ-ਅਲੀ ਔਰ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਮਂਦਿਰ । ਹਮ ਘਰ ਸੇ ਯਹੀਂ ਆਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਤੋ ਨਿਕਲੇ ਥੇ । 
ਹਾਜੀ ਅਲੀ ਕਾ ਯੇ ਨਜ਼ਾਰਾ ਆਪਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਫਿਲ੍ਮੋਂ ਮੇਂ ਦੇਖਾ ਹੋਗਾ । ਪਾਪਾ ਕਹਤੇ ਹੈਂ ਕਿ ਏ.ਆਰ.ਰਹਮਾਨ ਨੇ ਫਿਲ੍ਮ 'ਫਿ਼ਜ਼ਾਂ' ਮੇਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕ਼ਵ੍ਵਾਲੀ ਬਨਾਈ ਥੀ ਹਾਜੀ ਅਲੀ ਕੀ । ਸਮੁਦ੍ਰ ਮੇਂ ਜਬ ਦੂਸਰੀ ਤਰਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਘੁਮਾਏਂ ਤੋ ਯੇ ਦਰਸ਼੍ਯ ਦਿਖਤਾ ਹੈ । ਸਾਮਨੇ ਨੇਹਰੂ ਪ੍ਲੇਨੇਟੇਰਿਯਮ ਕੀ ਗੋਲ ਇਮਾਰਤ ਹੈ ।  ਯਹਾਂ ਇਤਨੀ ਕਡ਼ੀ ਧੂਪ ਥੀ ਕਿ ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਅਪਨਾ ਦੁਪਟ੍ਟਾ ਮੁਝੇ ਓਢ਼ਾ ਦਿਯਾ ।

ਹਮ ਹਾਜੀ-ਅਲੀ ਕੇ ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਰ ਆਗੇ ਬਢ਼ ਰਹੇ ਥੇ ।  ਤਭੀ ਮੈਂਨੇ ਦੇਖਾ ਕਿ ਏਕ ਨਾਵ ਪਰ ਏਕ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਬੈਠਾ ਥਾ । ਮਮ੍ਮੀ-ਪਾਪਾ ਫ਼ੌਰਨ ਸਮਝ ਗਏ ਔਰ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਮੁਝੇ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਯੇ ਬਗੁਲਾ
ਹੈ । ਹਾਜੀ-ਅਲੀ ਸੇ ਲੌਟਤੇ ਹੁਏ ਮੈਂ ਸ਼ਾਯਦ ਥਕ ਗਯਾ ਥਾ ਇਸਲਿਏ ਬਾਹਰ ਆਤੇ-ਆਤੇ ਮੈਂ ਪਾਪਾ ਕੀ ਗੋਦ ਮੇਂ ਸੋ ਗਯਾ ।  

ਯਹਾਂ ਸੇ ਹਮ ਪਹੁਂਚੇ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ-ਮਂਦਿਰ । ਜਹਾਂ ਬੇਹਦ ਭੀਡ਼ ਥੀ । ਸ਼ੋਰ ਸੁਨਕਰ ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਖੁਲ ਗਈ ।   

ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਮਂਦਿਰ ਸੇ ਹਮ ਹੀਰਾ-ਪਨ੍ਨਾ ਮੌਲ ਮੇਂ ਗਏ । ਔਰ ਫਿਰ ਵਾਪਸੀ । ਜਿਸਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਮੈਂ ਕਲ ਆਪਕੋ ਬਤਾਊਂਗਾ । ਆਪਕੋ ਮੇਰਾ ਯੇ ਸੈਰ-ਸਪਾਟਾ ਕੈਸਾ ਲਗਾ ਜ਼ਰੂਰ ਬਤਾਈਯੇ । ਫਿਲਹਾਲ ਮੈਂ ਚਲਾ ਅਪਨੇ ਵੌਕਰ ਪਰ ਮਸ੍ਤੀ ਕਰਨੇ ।

ਮੈਂ ਜਾਦੂ ਹੂਂ ਨਾ ਕੁਛ ਭੀ ਕਰ ਸਕਤਾ ਹੂਂ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਹਾਂ ਤੋ ਮੈਂਨੇ ਕਲ ਹੀ ਆਪਸੇ ਕਹਾ ਥਾ ਨਾ ਕਿ ਮੈਂ ਘੂਮਨੇ ਜਾ ਰਹਾ ਹੂਂ....ਅਪਨੀ ਪਿਛਲੀ ਪੋਸ੍ਟ ਚਢ਼ਾਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਮੈਂ ਫ਼ੌਰਨ ਗਾਡ਼ੀ ਮੇਂ ਜਾਕੇ ਅਪਨੀ ਸੀਟ ਪਰ ਬੈਠ ਗਯਾ । ਆਗੇ ਬਢ਼ਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਦੋ ਬਾਤੋਂ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦੂਂ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਆਪ ਤੋ ਜਾਨਤੇ ਹੀ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਰਹਤਾ ਹੂਂ ਬਂਬਈ ਮੇਂ, oh I mean ਮੁਂਬਈ ।

ਯਹਾਂ ਅਗਰ ਏਕ ਛੋਰ ਸੇ ਦੂਸਰੇ ਛੋਰ ਤਕ ਜਾਏਂ ਤੋ ਬਡ਼ਾ ਸਮਯ ਲਗਤਾ ਹੈ । ਆਜ ਸਬੇਰੇ-ਸਬੇਰੇ ਤਯ ਹੁਆ ਹੈ ਕਿ ਹਮ ਲੋਗ ਘੂਮਨੇ ਜਾਯੇਂਗੇ । ਮੈਂਨੇ ਇਤਨੀ ਮਸ੍ਤੀ ਕੀ ਕਿ ਮਮ੍ਮੀ-ਪਾਪਾ ਤਯਸ਼ੁਦਾ ਵਕ੍ਤ ਸੇ ਏਕ ਘਂਟੇ ਲੇਟ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹੈਂ । ਇਸ ਤਸ੍ਵੀਰ ਮੇਂ ਦੇਖਿਏ ਕਿ ਮੈਂ ਏਕਦਮ ਸੀਧਾ-ਸਾਦਾ ਬਚ੍ਚਾ ਤੈਯਾਰ ਹੋਕਰ ਬੈਠਾ ਹੂਂ । ਬਸ ਨਿਕਲ ਰਹਾ ਹੂਂ । ਸ਼ਾਮ ਕੋ ਲੌਟੂਂਗਾ ਤੋ ਬਾਕੀ ਬਾਤੇਂ ਬਤਾਊਂਗਾ ।  


ਵੈਸੇ ਇਤਨਾ ਬਤਾਤਾ ਜਾਊਂ ਕਿ ਜਹਾਂ ਭੀ ਜਾ ਰਹਾ ਹੂਂ ਉਸਕੇ ਲਿਏ ਆਜ ਜਿਂਦਗੀ ਮੇਂ ਪਹਲੀ ਬਾਰ ਮੈਂ ਬਾਂਦ੍ਰਾ-ਵਰਲੀ-ਸੀ-ਲਿਂਕ ਪਾਰ ਕਰੂਂਗਾ । ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਕੀਜਿਏ ਅਗਲੀ ਪੋਸ੍ਟ ਕਾ । ਤੋ ਅਬ ਆਪਕਾ ਯੇ ਜਾਦੂ ਚਲਾ ਘੂਮਨੇ । ਆਪ ਕ੍ਯਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ ਬਤਾਈਯੇ ਬਤਾਈਯੇ ।

ਮੈਂ ਜਾਦੂ ਹੂਂ ਨਾ, ਮੈਂ ਕੁਛ ਭੀ ਕਰ ਸਕਤਾ ਹੂਂ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਜਬ ਸੇ ਮੇਰਾ ਵੌਕਰ ਆਯਾ ਹੈ ਮੇਰੀ ਤੋ ਮੌਜ ਹੋ ਗਯੀ ਹੈ । ਪਹਲੇ ਮੈਂ ਜ਼ਮੀਨ ਪਰ ਰੇਂਗਤੇ ਹੁਏ ਮੌਜ-ਮਸ੍ਤੀ ਕਰਤਾ ਥਾ । ਅਖ਼ਬਾਰ ਸੇ ਲੇਕਰ ਮੋਬਾਇਲ ਔਰ ਕਲਮ ਸੇ ਲੇਕਰ ਬਰਤਨ ਤਕ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਕੋ ਅਪਨੇ ਮੁਂਹ ਮੇਂ ਡਾਲ ਲੇਤਾ ਥਾ । ਲੇਕਿਨ ਵੌਕਰ ਕੇ ਆਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਘਰ ਮੇਂ ਚਹਲਕ਼ਦਮੀ ਕਰਤਾ ਹੂਂ । ਔਰ ਕ੍ਯਾ ਕਰਤਾ ਹੂਂ ਬਤਾਊਂ ਕ੍ਯਾ :

ਕਲ ਰਾਤ ਕੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਬਾਤ ਸੁਨਿਏ । ਮਮ੍ਮੀ ਕਿਚਨ ਮੇਂ ਥੀਂ ਔਰ ਪਾਪਾ ਅਪਨੇ ਕਂਪ੍ਯੂਟਰ ਪਰ ਕੁਛ ਕਰ ਰਹੇ ਥੇ ( ਜ਼੍ਯਾਦਾਤਰ ਵੋ ਕਂਪ੍ਯੂਟਰ ਪਰ ਹੀ ਤੋ ਕਾਮ ਕਰਤੇ ਰਹਤੇ ਹੈਂ ) ਹਮ ਬਾਹਰ ਸੇ ਘੂਮਕਰ ਆਏ ਥੇ । ਮਮ੍ਮਾ 'ਜਿਗਰ ਅਂਕਲ' ( ਹਮਾਰੇ ਨਿਯਮਿਤ ਗ੍ਰੌਸਰੀ-ਸ੍ਟੋਰ ਵਾਲੇ) ਸੇ 'ਪਾਰਲੇ-ਜੀ' ਕਾ ਪੈਕੇਟ ਲਾਈਂ ਥੀਂ ਔਰ ਬੇਖ਼ਬਰੀ ਮੇਂ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਪੈਕੇਟ ਰਖਾ ਸੇਨ੍ਟਰ-ਟੇਬਲ ਪਰ ਔਰ ਮੁਝੇ ਵੌਕਰ ਪਰ ਰਖ ਦਿਯਾ ਫਿਰ ਲਗ ਗਯੀਂ ਰਸੋਈ ਮੇਂ 'ਡਿਨਰ' ਤੈਯਾਰ ਕਰਨੇ । ਮੈਂਨੇ ਪਹਲੇ ਤੋ ਯਹਾਂ-ਵਹਾਂ ਹਾਥ ਮਾਰਾ । ਮੋਬਾਇਲ-ਚਾਰ੍ਜਰ ਕਾ ਵਾਯਰ ਖੀਂਚ ਦਿਯਾ । ਅਖ਼ਬਾਰ ਕੋ ਤੋਡ਼-ਮਰੋਡ਼ ਕਰ ਫੇਂਕ ਦਿਯਾ । ਰਿਮੋਟ ਕੋ ਅਪਨੇ ਕ਼ਬ੍ਜ਼ੇ ਮੇਂ ਕਰ ਲਿਯਾ । ਉਸਕੇ ਬਾਦ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਪਡ਼ੀ ਪਾਰਲੇ-ਜੀ ਕੇ ਪੈਕੇਟ
ਪਰ । 


ਜਬ ਹਮ ਘੂਮ ਰਹੇ ਥੇ ਤੋ ਮਮ੍ਮਾ ਨੇ ਪੈਕੇਟ ਕੋ ਖੋਲਕਰ ਏਕ ਦੋ ਬਿਸ੍ਕਿਟ ਮੁਝੇ ਖਿਲਾ ਦਿਯੇ ਥੇ, ਯਾਨੀ ਪੈਕੇਟ ਖੁਲਾ ਹੁਆ ਥਾ ਔਰ ਜਲ੍ਦੀ ਮੇਂ ਯਹੀਂ ਮਮ੍ਮਾ ਸੇ ਗ਼ਲਤੀ ਸੇ ਹੋ ਗਯੀ । ਮੈਂਨੇ ਪੈਕੇਟ
ਉਠਾਯਾ ਔਰ ਉਸਮੇਂ ਸੇ ਬਿਸ੍ਕਿਟ ਨਿਕਾਲ ਲਿਏ ।  ਅਬ ਬਿਸ੍ਕਿਟ ਤੋ ਹੋਤੇ ਹੀ ਖਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਹੈਂ । ਔਰ ਜਬ ਇਸ ਤਰਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹਾਥ ਲਗ ਜਾਏ ਤੋ ਭਲਾ ਕੋਈ ਮੌਕ਼ਾ ਛੋਡ਼ਤਾ ਹੈ । ਬਸ ਮੈਂਨੇ ਭੀ ਬਿਸ੍ਕਿਟੋਂ ਕੀ ਦਾਵਤ ਉਡ਼ਾਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੀ । ਏਕ ਏਕ ਕਰਕੇ ਕਈ ਬਿਸ੍ਕਿਟੋਂ ਕੋ ਚਖਾ ਔਰ ਰਖ ਦਿਯਾ । ਫਿਰ ਸੋਚਾ ਕਿ ਸਾਰੇ ਬਿਸ੍ਕਿਟ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਯੇ ਜਾਏਂ ਤੋ ਕੈਸਾ ਰਹੇ । ਤੋ ਮੈਂਨੇ ਪੂਰਾ ਪੈਕੇਟ ਹੀ ਉਲਟ ਦਿਯਾ । ਪੈਕੇਟ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਯਾ, ਅਬ ਬਚਾ ਰੈਪਰ । ਹਰ ਚੀਜ਼ ਕੇ ਰੈਪਰ ਮੇਂ ਮੇਰੀ ਬਡ਼ੀ ਦਿਲਚਸ੍ਪੀ ਰਹਤੀ
ਹੈ । ਮੈਂਨੇ ਸੋਚਾ ਕਿ ਬਿਸ੍ਕਿਟ ਤੋ ਚਖ ਲਿਏ ਪਰ ਅਬ ਪੈਕੇਟ ਭੀ ਤੋ ਚਖਕਰ ਦੇਖਾ ਜਾਏ ।

ਫਿਰ ਲਗਾ 'ਅਰੇ ਬਾਪ ਰੇ' ਯੇ ਤੋ ਬਡ਼ੀ ਗਡ਼ਬਡ਼ ਹੋ ਗਯੀ । ਮੈਂਨੇ ਤੋ ਸਾਰਾ ਘਰ ਗਂਦਾ ਕਰ ਦਿਯਾ । ਅਬ ਸਫ਼ਾਈ ਕੌਨ ਕਰੇਗਾ ।


ਮੈਂ ਜਾਦੂ ਹੂਂ ਨਾ ਕੁਛ ਭੀ ਕਰ ਸਕਤਾ ਹੂਂ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਜਬ ਹਮ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਗਏ ਥੇ ਤੋ ਡੌਕ੍ਟਰ ਮਾਮਾ ਨੇ ਮਮ੍ਮੀ ਸੇ ਕਹਾ ਥਾ ਕਿ ਜਾਦੂ ਕੇ ਲਿਏ ਅਬ 'ਵੌਕਰ' ਖ਼ਰੀਦਨੇ ਕਾ ਵਕ੍ਤ ਆ ਗਯਾ ਹੈ । ਫਿਰ ਅਭੀ ਕੁਛ ਦਿਨ ਪਹਲੇ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਫ਼ੋਨ ਪਰ ਭੀ ਕਹਾ ਕਿ ਬਢਿਯਾ 'ਝਾਲਰਦਾਰ' ਵੌਕਰ ਖ਼ਰੀਦਾ ਜਾਏ, ਤਾਕਿ ਜਾਦੂ ਮਜ਼ੇ ਸੇ ਘਰ ਮੇਂ ਘੂਮ ਸਕੇ । ਦਰਅਸਲ ਮੈਂ ਘਿਸਟ-ਘਿਸਟਕਰ ਆਜਕਲ ਪੂਰੇ ਘਰ ਮੇਂ ਘੂਮਤਾ ਹੂਂ । ਔਰ ਰਸੋਈ ਮੇਰੀ ਪਸਂਦੀਦਾ ਜਗਹ ਹੈ । ਇਸਲਿਏ ਹੌਲ ਸੇ ਸੀਧੇ ਰਸੋਈ ਕੀ ਤਰਫ਼ ਭਾਗਤਾ ਹੂਂ ਮੈਂ । ਐਸੇ ਮੇਂ ਅਕਸਰ ਮੇਰਾ ਧ੍ਯਾਨ ਐਸੀ ਚੀਜ਼ੋਂ ਪਰ ਜਾ ਸਕਤਾ ਹੈ ਜਿਨਸੇ ਚੋਟ ਲਗ ਸਕਤੀ ਹੈ । ਜੈਸੇ ਕਿ ਤੀਨ ਦਿਨ ਪਹਲੇ ਮੈਂ 'ਗਾਵ-ਤਕਿਏ' ਯਾ 'ਮਸਨਦ' ਪਰ ਚਢ਼ ਕਰ ਦੂਸਰੀ ਤਰਫ਼ ਉਤਰ ਗਯਾ । ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰ ਕੇ ਬਦਲ ਗਿਰ ਭੀ ਸਕਤਾ ਥਾ । ਇਸੀ ਤਰਹ ਸੇ ਮੈਂ 'ਸੈਟੀ' ਪਰ ਹਾਥ ਰਖਕਰ ਏਕਦਮ ਖਡ਼ਾ ਹੋ
ਗਯਾ । ਔਰ ਜਬ ਟੇਲੀਫੋਨ ਕੀ ਬੇਲ ਬਜੀ ਤੋ ਏਕਦਮ ਚੌਂਕਕਰ ਪੀਛੇ ਹਟਾ ਔਰ ਗਿਰਨੇ ਕੀ ਬਜਾਏ ਬੈਠ ਗਯਾ । ਗਿਰਤਾ ਤੋ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਮੇਂ ਚੋਟ ਲਗਤੀ ਔਰ ਮੈਂ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਸੇ ਰੋਤਾ ।

ਇਸਲਿਏ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਕਲ ਰਾਤ ਏਕ 'ਵੌਕਰ' ਖ਼ਰੀਦ ਦਿਯਾ ਗਯਾ ਹੈ । ਆਜ ਸੁਬਹ ਸੇ ਮੈਂਨੇ ਇਸ ਪਰ ਖੇਲਨਾ ਭੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਯਾ ਹੈ । ਯੇ ਦੇਖਿਏ ।

ਮੇਰੇ ਵੌਕਰ ਪਰ ਡੌਕ੍ਟਰ ਮਾਮਾ ਕੇ ਕਹੇ ਮੁਤਾਬਿਕ਼ ਕਾਫੀ ਚੀਜ਼ੇਂ ਲਗੀ ਹੈਂ । ਔਰ ਖੀਂਚ-ਤਾਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹੇਂ ਤੋਡ਼ਨੇ ਪਰ ਉਤਾਰੂ ਹੂਂ । ਉਮ੍ਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਦੋ ਤੀਨ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਮੈਂ ਇਸੇ ਤੋਡ਼
ਡਾਲੂਂਗਾ ।
ਕਹਿਏ ਯੇ ਪੋਜ਼ ਕੈਸਾ ਲਗਾ । ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਪਾਪਾ ਕੇ ਕੈਮੇਰੇ ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਰਹਤੀ ਹੈ । ਮੈਂ ਚਾਹਤਾ ਹੂਂ ਕਿ ਇਸ ਕੈਮੇਰੇ ਕੋ ਖਾਕਰ ਦੇਖੂਂ । ਇਸਕਾ ਸ੍ਵਾਦ ਅਚ੍ਛਾ ਹੀ ਲਗਤਾ ਹੋਗਾ । ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਇਤ੍ਤੀ ਅਚ੍ਛੀ ਜੋ ਆਤੀ ਹੈਂ ਕੈਮੇਰੇ ਸੇ ।
 

ਮਮ੍ਮੀ ਕੀ ਤਰਫ਼ ਦੇਖਕਰ ਹਂਸ ਰਹਾ ਹੂਂ ਮੈਂ । ਲੇਕਿਨ ਮਮ੍ਮੀ ਕੋ 'ਖੁ਼ਸ਼' ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਨਹੀਂ । ਦਰਅਸਲ ਵੌਕਰ ਪਰ ਮੁਝੇ ਮਜ਼ਾ ਬਹੁਤ ਆ ਰਹਾ ਹੈ ।
ਅਚ੍ਛਾ ਤੋ ਮੈਂ ਚਲਾ 'ਵੌਕ' ਕਰਨੇ । ਆਪਨੇ ਆਜ 'ਮੌਰ੍ਨਿਂਗ-ਵੌਕ' ਕੀ ਕ੍ਯਾ । ਕ੍ਯਾ ਕਹਾ...ਨਹੀਂ ਕੀ ? ਛੀ: ਗਂਦੇ । ਆਜ ਈਦ ਹੈ ਆਪ ਸਬਕੋ ਈਦ-ਮੁਬਾਰਕ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਆਜ ਮੇਰੀ ਮਮ੍ਮੀ ਕਾ ਜਨ੍ਮਦਿਨ ਹੈ । ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਸੇ ਹੀ ਮੁਝੇ ਬੁਖ਼ਾਰ ਆ ਗਯਾ । ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕ੍ਯਾ ਵਜਹ ਥੀ । ਪਰ ਰਾਤ ਕੋ ਤੀਨ ਬਜੇ ਕੇ ਬਾਦ ਸੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਰੋ ਰਹਾ ਥਾ ।

ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਕਿਸੀ ਤਰਹ ਸੇ ਚੁਪ ਕਰਾਯਾ । ਔਰ ਸੁਲਾਯਾ ।

ਸੁਬਹ ਡੌਕ੍ਟਰ ਸੇ ਬਾਤ ਕੀ । ਔਰ ਅਬ ਮੈਂ ਇਸ ਵਕ੍ਤ ਉਨਕੇ ਪਾਸ ਜਾ ਰਹਾ ਹੂਂ । ਹਾਲਾਂਕਿ ਦਿਨ ਮੇਂ ਮੈਂਨੇ ਥੋਡ਼ੀ ਮਸ੍ਤੀ ਭੀ ਕੀ । ਆਜ ਮੈਂ ਅਪਨੀ ਮਮ੍ਮੀ ਕੋ 'ਹੈਪੀ-ਬਰ੍ਥਡੇ' ਕਹਤੇ ਹੁਏ ਉਨਕੀ ਔਰ ਮੇਰੀ ਕੁਛ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਦਿਖਲਾ ਰਹਾ ਹੂਂ । ਦੇਖਿਏ ਯੇ ਸ੍ਲਾਇਡ-ਸ਼ੋ ।

ਮਮ੍ਮੀ ਕੀ ਬਰ੍ਥਡੇ-ਪਾਰ੍ਟੀ ਬਾਦ ਮੇਂ ਹੋਗੀ ।

ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਕੀਜਿਏਗਾ ਤਸ੍ਵੀਰੋਂ ਕਾ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਦਿਨੋਂ ਸੇ ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਬ੍ਲੌਗ ਪਰ ਆਕਰ ਅਪਨੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਆਪਕੋ ਖ਼ਬਰੇਂ ਨਹੀਂ ਦੇ
ਸਕਾ । ਔਰ ਇਸਕੀ ਏਕ ਵਜਹ ਥੀ । ਦਰਅਸਲ ਦਸ ਅਕ੍ਤੂਬਰ ਕੋ ਮੇਰੀ ਨਾਨੀ ਜੀ ਕਾ ਨਿਧਨ ਹੋ ਗਯਾ ਔਰ ਉਸਕੇ ਬਾਦ ਹਮ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਚਲੇ ਗਏ  । ਮੇਰੀ ਨਾਨੀ ਵਹੀਂ ਤੋ ਰਹਤੀ ਥੀਂ ਨਾ । ਨਾਨੀ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੋਂ ਯਹਾਂ ਆਈ ਥੀਂ ਔਰ ਮੈਂਨੇ ਉਨਕੇ ਸਾਥ ਥੋਡ਼ੀ ਸ਼ਰਾਰਤੇਂ ਭੀ ਕੀ ਥੀਂ । ਯੇ ਦੇਖਿਏ ਮੈਂ ਨਾਨੀ ਕੀ ਗੋਦ ਮੇਂ ਕਿਸ ਤਰਹ ਸੋ ਰਹਾ ਹੂਂ ।

ਨਾਨੀ ਜੀ ਮੁਝੇ ਦੇਖਨੇ ਕੋ ਕਬ ਸੇ ਲਾਲਾਯਿਤ ਥੀਂ । ਉਨਕੀ ਤਬਿਯਤ ਕਈ ਦਿਨੋਂ ਸੇ ਖ਼ਰਾਬ ਥੀ ਔਰ ਇਸਕੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੋ ਬਂਬਈ ਆਈ ਥੀਂ । ਮੁਝੇ ਤੋ ਯਹੀ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਵੋ ਮੁਝੇ ਦੇਖਨੇ ਆਈ ਹੋਂਗੀ । ਜਬ ਵੋ ਬਂਬਈ ਆਈ ਥੀਂ ਤੋ ਮੁਝੇ ਗੋਦ ਮੇਂ ਲੇਕਰ ਉਨ੍ਹੇਂ ਕਿਤਨਾ ਅਚ੍ਛਾ ਲਗਾ ਥਾ ਮੈਂ ਬਤਾ ਨਹੀਂ ਸਕਤਾ । ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਕਿਤਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਗੀਤ ਗਾਏ ਥੇ ਮੁਝੇ ਗੋਦ ਮੇਂ ਲੇਕਰ । ਉਨਕੀ ਗੋਦ ਮੇਂ ਜਾਕਰ ਮੈਂ ਜ਼ਰਾ ਭੀ ਰੋਯਾ ਨਹੀਂ ਥਾ ।

ਮੈਂਨੇ ਸੋਚਾ ਥਾ ਕਿ ਥੋਡ਼ਾ ਬਡ਼ਾ ਹੋ ਜਾਊਂਗਾ ਤੋ ਅਪਨੀ ਕਹਾਨਿਯਾਂ ਨਾਨੀ ਕੋ ਸੁਨਾਊਂਗਾ ਔਰ ਨਾਨੀ ਕੀ ਕਹਾਨਿਯਾਂ ਸੁਨੂਂਗਾ । ਸਰ੍ਦਿਯੋਂ ਕੇ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਜਾਕਰ ਨਾਨੀ ਕੇ ਸਾਥ ਦਹੀ-ਜਲੇਬੀ ਖਾਊਂਗਾ ਔਰ ਛਤ ਪਰ ਧੂਪ ਸੇਂਕਤੇ ਹੁਏ ਉਨਸੇ ਢੇਰ ਸਾਰੀ ਬਾਤੇਂ ਕਰੂਂਗਾ । ਪਰ ਅਬ ਯੇ ਕਭੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਪਾਯੇਗਾ । ਨਾਨੀ ਆਪ ਇਤ੍ਤੀ ਜਲ੍ਦੀ ਕ੍ਯੋਂ ਚਲੀ ਗਯੀ ।

                           ਮੇਰੀ ਮਮ੍ਮੀ ਔਰ ਨਾਨੀ ਕੀ ਯੇ ਤਸ੍ਵੀਰ ਦੇਖਿਏ ।

ਆਜ ਬਾਲ ਦਿਵਸ ਹੈ । ਆਪ ਸਭੀ ਕੋ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਏਂ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਏਕ ਦਿਨ ਪਤਾ ਹੈ ਕ੍ਯਾ ਹੁਆ । ਮੇਰੀ ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਪਡ਼ੇ ਨਿਕਾਲੇ । ਕੁਛ ਤੋ ਮਮ੍ਮੀ-ਪਾਪਾ ਖ਼ਰੀਦ ਕਰ ਲਾਏ ਥੇ ਔਰ ਕੁਛ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ, ਨਾਨੀ, ਬੁਆ, ਮੌਸੀ, ਮਾਮਾ-ਮਾਮੀ, ਚਾਚਾ-ਚਾਚੀ, ਅਂਕਲ-ਆਂਟੀ ਵਗ਼ੈਰਹ ਨੇ ਦਿਏ ਥੇ । ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਯੇ ਸਾਰੇ ਕਪਡ਼ੇ ਕਰੀਨੇ-ਸੇ ਰਖ ਦਿਯੇ ਥੇ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਇਨਮੇਂ ਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾਤਰ ਮੇਰੇ ਨਾਪ ਕੇ ਨਹੀਂ ਥੇ । ਮੈਂ ਛੋਟਾ-ਸਾ ਜੋ ਥਾ ਨਾ । ਪਰ ਅਬ ਮੈਂ ਬਡ਼ਾ ਹੋਤਾ ਜਾ ਰਹਾ ਹੂਂ । ਮਮ੍ਮੀ ਕਹ ਰਹੀ ਥੀਂ ਕਿ ''ਆਜ ਨਿਕਾਲੇਂਗੇ-ਕਲ ਨਿਕਾਲੇਂਗੇ'' ਸੋਚਤੇ-ਸੋਚਤੇ ਦਿਨ ਬੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੈਂ । ਇਸਲਿਏ ਆਜ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕਪਡ਼ੇ 'ਚੇਕ' ਕਿਯੇ ਜਾਏਂ ਕਿ ਇਨਮੇਂ ਸੇ ਕੌਨ-ਸੇ ਕਪਡ਼ੇ ਜਾਦੂ ਕੋ ਆਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਕੌਨ-ਸੇ ਨਹੀਂ ਆਤੇ ਹੈਂ ।

ਜੈਸੇ ਹੀ ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਕਪਡ਼ੇ ਨਿਕਾਲੇ ਮੈਂਨੇ ਫੌਰਨ ਉਨ ਪਰ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਉਨਕੀ 'ਤਹ' ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਦੀ । 
ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਪ ਕੇ ਕਪਡ਼ੋਂ ਕੋ ਏਕ ਤਰਫ਼ ਤਹ ਲਗਾਕਰ ਰਖ ਦਿਯਾ ਔਰ ਨਾਪ-ਸੇ ਕੁਛ ਬਡ਼ੇ ਕਪਡ਼ੋਂ ਕੋ ਦੂਸਰੀ ਤਰਫ ਰਖ ਦਿਯਾ । ਲੇਕਿਨ ਮੈਂਨੇ ਫਿਰ ਉਨ ਪਰ 'ਹਮਲਾ' ਕਰ ਦਿਯਾ । ਔਰ ਉਨਕੇ ਬੀਚ ਕੈਸੇ ਘੁਸ ਗਯਾ ਯੇ ਦੇਖਿਏ ।
ਯੇ ਕ੍ਰਮ ਦੇਰ ਤਕ ਚਲਤਾ ਰਹਾ । ਮਮ੍ਮੀ ਤਹ ਕਰਤੀਂ, ਕਪਡ਼ੇ ਜਮਾਤੀਂ ਔਰ ਮੈਂ ਉਨਕੇ ਬੀਚ ਜਾਕਰ ਸਬ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਦੇਤਾ । ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਪਹਲੇ ਤੋ ਆਂਖੇਂ ਦਿਖਾਈਂ ਪਰ ਫਿਰ ਉਨਕੋ ਮੇਰੀ ਯੇ 'ਅਦਾ' ਅਚ੍ਛੀ ਲਗ ਗਯੀ ਔਰ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਮੇਰੀ ਢੇਰ ਸਾਰੀ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਖੀਂਚ ਲੀਂ । 
ਕਭੀ ਮੈਂ ਕਿਸੀ 'ਕੈਪ' ਯਾ ਟੋਪੀ ਕੋ ਪਹਨਕਰ ਦੇਖਤਾ ਤੋ ਕਭੀ ਕਿਸੀ ਕਪਡ਼ੇ ਕੋ ਚਖਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਤਾ । ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂਨੇ ਖੂਬ 'ਸ਼ੋਰ' ਭੀ ਕਰਤਾ ਰਹਾ । ਕਪਡ਼ੋਂ ਕੀ ਕ੍ਯਾ ਹਾਲਤ ਹੁਈ ਯੇ ਤੋ ਆਪ ਸਮਝ ਸਕਤੇ ਹੈਂ  । ਪਰ ਮਮ੍ਮੀ ਕੋ ਮੈਂ ਕਿਤਨਾ ਤਂਗ ਕਰਤਾ ਹੂਂ ਇਸਕੀ ਸ਼ਾਯਦ ਆਪ ਕਲ੍ਪਨਾ ਭੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਤੇ । ਮੈਂ ਜਾਦੂ ਹੂਂ ਨਾ ਮੈਂ ਕੁਛ ਭੀ ਕਰ ਸਕਤਾ ਹੂਂ । 

ਅਬ ਤਕ ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਕਪਡ਼ੋਂ ਕਾ 'ਸਿਲੇਕ੍ਸ਼ਨ' ਕਰ ਲਿਯਾ ਥਾ । ਅਬ ਬਾਰੀ ਥੀ ਉਨਕੋ ਪਹਨਕਰ ਦੇਖਨੇ ਕੀ ਯਾਨੀ 'ਫ਼ੈਸ਼ਨ ਸ਼ੋ' ਕੀ । ਚੂਂਕਿ ਮੈਂਨੇ ਅਭੀ ਚਲਨਾ ਸੀਖਾ ਨਹੀਂ ਹੈ...ਛੋਟਾ-ਸਾ ਤੋ ਹੂਂ, ਇਸਲਿਏ ਮੇਰਾ ਫੈਸ਼ਨ ਸ਼ੋ ਕੁਛ ਅਲਗ ਤਰਹ ਕਾ ਥਾ । ਉਸਕੀ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਦੇਖਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਆਈਯੇ 'ਜਾਦੁਈ ਤਸ੍ਵੀਰੋਂ' ਪਰ ।

ਬਤਾਈਯੇ ਕੈਸੀ ਲਗੀ ਯੇ ਪੋਸ੍ਟ । ਕ੍ਯਾ ਆਪ ਅਪਨੇ ਕਪਡ਼ੋਂ ਕਾ ਇਸ ਤਰਹ 'ਸਿਲੇਕ੍ਸ਼ਨ' ਕਰਤੇ
ਹੈਂ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਜਿਸ ਦਿਨ ਮੇਰਾ ਛਮਾਹੀ ਬਰ੍ਥਡੇ ਥਾ, ਉਸ ਦਿਨ ਆਪਕੋ ਬਤਾਯਾ ਥਾ ਨਾ ਕਿ ਮੈਂ 'ਫੋਟੋ-ਸ੍ਟੂਡਿਯੋ' ਗਯਾ ਥਾ । ਔਰ ਕਿਸ ਤਰਹ ਮੈਂਨੇ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਰਵਿ ਅਂਕਲ ਕੋ ਤਂਗ ਕਿਯਾ ਥਾ । ਆਖਿਰਕਾਰ ਮੇਰੀ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਆ ਗਯੀ ਹੈਂ । ਯਹਾਂ ਚਢ਼ਾਨੇ ਮੇਂ ਜ਼ਰਾ ਦੇਰ ਹੋ ਗਯੀ । ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ਆਪਕੋ ਯੇ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਦਿਖਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਬਹੁਤ ਦਿਨੋਂ ਸੇ ਬੇਕ਼ਰਾਰ ਥਾ ।

ਯੇ ਦੇਖਿਏ ਇਸ ਤਸ੍ਵੀਰ ਕੇ ਲਿਏ ਮੈਂਨੇ ਰਵਿ ਅਂਕਲ ਕੋ ਬਡ਼ਾ ਸਤਾਯਾ ਥਾ । ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਵੋ ਬੋਲਤੇ ਥੇ ਮੇਰੀ ਤਰਫ ਦੇਖੋ ਔਰ ਮੈਂ ਦੂਸਰੀ ਤਰਫ ਦੇਖਤਾ ਥਾ ਜਹਾਂ ਨੀਲੇ ਲਾਲ ਪਰਦੇ ਟਂਗੇ ਥੇ । ਬੇਚਾਰੇ ਏਕ ਹਾਥ ਮੇਂ ਕੈਮੇਰਾ ਪਕਡ਼ੇ ਰਹੇ ਔਰ ਦੂਸਰੇ ਹਾਥ ਸੇ ਝੁਨਝੁਨਾ ਬਜਾਤੇ ਰਹੇ । ਲੇਕਿਨ ਜਬ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੁਈ ਤਭੀ ਮੈਂਨੇ ਦੇਖਾ । ਰਵਿ ਅਂਕਲ ਭੀ ਗੁਰੂ ਨਿਕਲੇ । ਪਲ ਭਰ ਕੇ ਲਿਏ ਫਿਰੀ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਕੋ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਬਡ਼ੀ ਚਤੁਰਾਈ ਸੇ ਕੈਮੇਰੇ ਮੇਂ ਕ਼ੈਦ ਕਰ ਲਿਯਾ । ਮੇਰੇ ਮਮ੍ਮੀ-ਪਾਪਾ ਇਸ ਤਸ੍ਵੀਰ ਕੋ ਮੁਂਬਈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਡੌਕ੍ਟਰ ਅਂਕਲ (ਡੌਕ੍ਟਰ ਦੇਵਾਂਗ ਸ਼ਾਹ) ਕੋ ਭੀ ਦੇ ਆਏ ਹੈਂ । ਵੋ ਤੀਨ ਚਾਰ ਮਹੀਨੋਂ ਸੇ ਮੇਰੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਮਾਂਗਗ ਰਹੇ ਥੇ ਅਪਨੇ ਕ੍ਲੀਨਿਕ ਮੇਂ ਲਗਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ।
ਵੈਸੇ ਰਵਿ ਅਂਕਲ ਬਢਿਯਾ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਖੀਂਚਤੇ ਹੈਂ । ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ । ਆਪਕੋ ਖਿਂਚਵਾਨੀ ਹੈ ਕ੍ਯਾ 
ਹਾਂ ਤੋ ਮੈਂ ਕਹ ਰਹਾ ਥਾ ਕਿ ਮੈਂਨੇ ਰਵਿ ਅਂਕਲ ਕੋ ਬਡ਼ਾ ਸਤਾਯਾ । ਏਕ ਤਸ੍ਵੀਰ ਮੇਂ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਅਂਕਲ ਚਾਹ ਰਹੇ ਥੇ ਕਿ ਮੈਂ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਊਂ । ਪਾਪਾ ਮੁਝੇ ਪੀਛੇ ਸੇ ਪਕਡ਼ੇ ਥੇ । ਦੋ ਤਰਫ ਸੇ ਸ੍ਪੌਟ-ਲਾਇਟ ਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆ ਰਹੀ ਥੀ । ਰਿਫ੍ਲੇਕ੍ਟਰ ਲਗੇ ਥੇ । ਏਕ ਰਿਫ੍ਲੇਕ੍ਟਰ ਤੋ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਕੇ ਪਾਸ ਰਖਾ ਥਾ । ਜਿਸੇ ਮੈਂਨੇ ਮੌਕ਼ਾ ਲਗਤੇ ਹੀ ਖੀਂਚ ਲਿਯਾ । ਬੇਚਾਰੇ ਰਵਿ ਅਂਕਲ ਕੋ ਕਾਫੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਉਠਾਨੀ ਪਡ਼ੀ । ਆਖਿਰਕਾਰ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਮਜਬੂਰੀ ਮੇਂ ਯੇ ਫੋਟੋ ਲੀ ਜਿਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਚੇਹਰੇ ਕੇ ਭਾਵ ਐਸੇ ਹੈਂ ਜੈਸੇ ਕਹ ਰਹਾ ਹੂਂ---'ਜਾਨੇ ਕਹਾਂ ਫਂਸ ਗਯਾ, ਯੇ ਰਵਿ ਅਂਕਲ ਹੈਂ ਯਾ ਬਂਦਰ ਹੈਂ, ਯੇ ਇਤਨੇ ਚੇਹਰੇ ਕ੍ਯੋਂ ਬਨਾ ਰਹੇ ਹੈਂ ।'
ਆਪ ਬਤਾਈਯੇ ਆਪਕੋ ਮੇਰੀ ਯੇ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਕੈਸੀ ਲਗੀਂ । ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਕੀ 'ਫੋਟੋ-ਸ੍ਟੂਡਿਯੋ' ਮੇਂ ਖਿਂਚਾਈ ਗਯੀ ਪਹਲੀ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਹੈਂ ਯੇ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਆਪਕਾ ਯੇ 'ਜਾਦੂ' ਏਕ ਹਫ੍ਤੇ ਸੇ ਅਪਨੇ 'ਬ੍ਲੌਗ' ਗ਼ਾਯਬ ਥਾ । ਜੀ ਨਹੀਂ...ਨਾ ਤੋ ਜਾਦੂ 'ਬੀਮਾਰ' ਥਾ ਔਰ ਨਾ ਹੀ ਕਹੀਂ 'ਟੂਰ' ਪਰ ਗਯਾ ਥਾ । ਨਾ ਹੀ ਜਾਦੂ ਕੀ ਕੋਈ 'ਮੀਟਿਂਗ੍ਸ' ਚਲ ਰਹੀ ਥੀਂ ਔਰ ਨਾ ਹੀ ਜਾਦੂ ਅਪਨੇ 'ਕਾਮ' ਮੇਂ ਬਹੁਤ ਜ਼੍ਯਾਦਾ 'ਬਿਜ਼ੀ' ਥਾ । ਦਰਅਸਲ ਮਮ੍ਮੀ-ਪਾਪਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕ੍ਯੋਂ 'ਬਿਜਿਯਾ' ਗਏ ਥੇ । ਔਰ ਮੇਰਾ 'ਡਿਕ੍ਟੇਸ਼ਨ' ਲੇਨੇ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਥਾ । ਫਿਰ ਭਲਾ 'ਟਾਇਪਿਸ੍ਟ' ਕੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਲਿਖਤਾ ਕੈਸੇ । ਅਪੁਨ ਜੈਸੇ 'ਬਡ਼ੇ-ਲੋਗ' ਤੋ 'ਡਿਕ੍ਟੇਸ਼ਨ' ਹੀ ਦੇਤੇ ਹੈਂ ਨਾ ।

ਵੈਸੇ ਮਮ੍ਮੀ ਕਹਤੀ ਹੈਂ ਕਿ ਆਜਕਲ 'ਜਾਦੂ'  ਬਾਬਾ ਰਾਮਦੇਵ ਜੀ ਕਾ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਬਨ ਗਯਾ ਹੈ । ਯਹੀ ਨਹੀਂ ਮਮ੍ਮੀ ਤੋ ਯੇ ਭੀ ਕਹਤੀ ਹੈਂ ਕਿ ਹਮਾਰਾ 'ਜਾਦੂ' ਫਲਾਹਾਰੀ ਬਾਬਾ ਹੈ । ਇਨ ਦੋਨੋਂ ਬਾਤੋਂ ਕੀ ਖ਼ਾਸ ਵਜਹੇਂ ਹੈਂ । ਜਹਾਂ ਤਕ 'ਫਲਾਹਾਰੀ ਬਾਬਾ' ਹੋਨੇ ਕਾ ਸਵਾਲ ਹੈ ਤੋ ਯੇ ਨਾਮ ਮੁਝੇ ਇਸਲਿਏ ਮਿਲਾ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਮੈਂ ਆਜਕਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕੇਵਲ ਫਲ ਹੀ ਖਾਤਾ ਹੂਂ । ਉਨਮੇਂ ਮੁਝੇ ਸਬਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾ ਪਸਂਦ ਹੈਂ ਕੇਲੇ । ਵੋ ਭੀ ਬਡ਼ੇ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ.....ਕੇਰਲ ਔਰ ਗੁਜਰਾਤ ਸੇ ਆਨੇ ਵਾਲੇ 'ਇਲਾਯਚੀ ਕੇਲੇ' । ਹਮਾਰੇ ਸ਼ਹਰ ਮੇਂ ਇਨ੍ਹੇਂ ਇਲਾਯਚੀ ਕੇਲੇ ਇਸਲਿਏ ਕਹਤੇ ਹੈਂ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਯੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਹੋਤੇ ਹੈਂ । ਜਬ ਮਮ੍ਮੀ ਮੁਝੇ ਯੇ ਕੇਲੇ 'ਮੈਸ਼' ਕਰਕੇ ਖਿਲਾਤੀ ਹੈਂ ਤੋ ਮੈਂ ਉਨਕੇ ਹਾਥ ਸੇ ਛੀਨ-ਛੀਨ ਕਰ ਖਾਤਾ ਹੂਂ । ਇਸੀ ਤਰਹ ਮੁਝੇ 'ਸੇਬ ਕਾ ਰਸ' ਭੀ ਪਸਂਦ ਹੈ । 'ਚੀਕੂ' ਖਾਨੇ ਮੇਂ ਪਹਲੇ ਥੋਡ਼ੇ-ਸੇ ਨਖਰੇ ਕਿਏ ਥੇ ਮੈਂਨੇ, ਪਰ ਅਬ ਖਾ ਲੇਤਾ ਹੂਂ । ਔਰ ਹਾਂ 'ਪਪੀਤਾ' ਪਾਪਾ ਥੋਡ਼ਾ-ਕਚ੍ਚਾ ਲੇਕਰ ਆਤੇ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਛ ਦਿਨ ਮੇਂ ਪਕ ਜਾਤਾ ਹੈ ਔਰ ਫਿਰ ਮੁਝੇ ਦਿਯਾ ਜਾਤਾ ਹੈ । ਇਸਕਾ 'ਨਸ਼ੀਲਾ ਸ੍ਵਾਦ' ਭੀ ਮੁਝੇ ਪਸਂਦ ਆ ਰਹਾ ਹੈ । 'ਅਨਾਰ ਕਾ ਰਸ' ਭੀ ਮੇਰਾ ਫੇਵਰੇਟ ਹੈ । ਏਕ ਆਂਟੀ ਨੇ ਮਮ੍ਮੀ ਕੋ ਬਤਾਯਾ ਕਿ 'ਜਾਦੂ' ਕੋ ਅਂਜੀਰ ਚੁਸਵਾਯਾ ਜਾਏ । ਮਮ੍ਮੀ ਅਂਜੀਰ ਕੋ ਪਕਡ਼ੇ ਰਹਤੀ ਹੈਂ ਔਰ ਮੈਂ ਉਸੇ 'ਟੀਥਰ' ਸਮਝਕੇ ਜਮਕੇ ਚੂਸਤਾ-ਚਬਾਤਾ ਹੂਂ । ਮੌਸਮੀ ਫਲ ਮੈਂ ਸਭੀ ਮਜ਼ੇ ਸੇ ਖਾ ਲੇਤਾ ਹੂਂ । ਲੇਕਿਨ ਉਨ ਚੀਜ਼ੋਂ ਕੀ ਫੇਹਰਿਸ੍ਤ ਯੇ ਰਹੀ--ਜੋ ਮੁਝੇ ਪਸਂਦ ਨਹੀਂ ਹੈਂ । ਯੇ ਸਬ ਮੈਂਨੇ ਫਿਲਹਾਲ 'ਰਿਜੇਕ੍ਟ' ਕਿਯੇ ਹੁਏ ਹੈਂ---

1. ਦਾਲ-ਚਾਵਲ, ਚਾਹੇ ਸਾਦੇ ਹੋਂ ਯਾ ਮੈਸ਼ ਕਿਏ ਹੁਏ । ( ਮਮ੍ਮੀ ਅਬ ਭੀ ਬਹਲਾ ਕੇ ਖਿਲਾ ਦੇਤੀ ਹੈ )
2. ਦਲਿਯਾ ।
3. ਕਈ ਤਰਹ ਕੇ ਆਟੇ ( ਨਾਚਣੀ/ਰਾਗੀ, ਚਾਵਲ ਕਾ ਆਟਾ ਵਗ਼ੈਰਹ ) ਕੋ ਮਿਲਾਕਰ ਤੈਯਾਰ ਕਿਯਾ ਗਯਾ ਖਾਦ੍ਯ  ।
4. ਬਹੁਤ ਬਾਰੀਕ ਸੂਜੀ ਕੀ ਏਕਦਮ ਪਤਲੀ ਖੀਰ ।
5. ਸੇਰੇਲੇਕ ਰਾਇਸ....ਜੋ ਮੈਂਨੇ ਪਹਲੇ ਹੀ ਦਿਨ 'ਆ--ਫੂ' ਕਰਕੇ ਫੁਹਾਰ ਬਨਾਕਰ ਉਡ਼ਾ ਦਿਯਾ । ਇਤ੍ਯਾਦਿ ।

ਚੂਂਕਿ ਮੈਂ 'ਫਲ' ਹੀ ਖਾਤਾ ਹੂਂ ਇਸਲਿਏ ਮਮ੍ਮੀ ਕਹਤੀ ਹੈਂ ਕਿ 'ਜਾਦੂ' 'ਫਲਾਹਾਰੀ-ਬਾਬਾ' ਹੈ । ਅਬ ਸਵਾਲ ਯੇ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਬਾਬਾ ਰਾਮਦੇਵ ਕਾ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਕੈਸੇ ਕਹਲਾਨੇ ਲਗਾ ।

'ਜ੍ਞਾਨ-ਅਂਕਲ' ਨੇ ਏਕ ਦਿਨ ਲਿਖਾ ਥਾ ਕਿ ਤੁਮ 'ਭੁਜਂਗਾਸਨ' ਬਢਿਯਾ ਕਰਤੇ ਹੋ । 'ਯੋਗ-ਗੁਰੂ' ਮਾਨਨੇ ਕਾ ਮਨ ਕਰਤਾ ਹੈ । ਅਰੇ ਅਂਕਲ, ਅਬ ਆਪ ਮੁਝੇ ਅਪਨਾ ਗੁਰੂ ਬਨਾ ਹੀ ਲੀਜਿਏ । ਮਮ੍ਮੀ ਕਹਤੀ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਬਢਿਯਾ ਤਰੀਕੇ ਸੇ 'ਨੌਕਾਸਨ' ਔਰ 'ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਸਨ' ਭੀ ਕਰਤਾ ਹੂਂ । ਜਲ੍ਦੀ ਹੀ ਮੈਂ ਜਬ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਆਊਂਗਾ ਤੋ ਆਪਕੋ ਸਿਖਾਊਂਗਾ ਕਿ ਅਪਨੇ ਹੀ ਪੈਰੋਂ ਕੇ ਅਂਗੂਠੇ ਕੋ ਕੈਸੇ ਚੂਸਾ ਜਾਏ । ਕੈਸੇ ਮਜ਼ੇ ਸੇ ਭੁਜਂਗਾਸਨ ਔਰ ਅਨ੍ਯ ਸਮਸ੍ਤ-ਆਸਨ ਕਿਏ ਜਾਏਂ । ਫਿਲਹਾਲ ਆਪ ਸਬ ਦੇਖਿਏ ਮੇਰੀ ਯੋਗਾਸਨੋਂ ਵਾਲੀ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ । 
ਇਸੀ ਆਸਨ ਕੋ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰਹ ਭੀ ਕਰਤਾ ਹੂਂ । ਯਹਾਂ ਦੇਖਨੇ ਲਾਯਕ਼ ਹੈ ਮੇਰੀ 'ਆਂਖੋਂ ਕੀ ਅਦਾ' ਅਪਨੇ ਹੀ ਪੈਰ ਕਾ ਅਂਗੂਠਾ ਚੂਸਨੇ ਵਾਲਾ 'ਆਸਨ' । ਖ਼ਾਸਤੌਰ ਪਰ 'ਜ੍ਞਾਨ' ਅਂਕਲ ਕੇ ਲਿਏ ।   ਯੇ ਕੌਨ-ਸਾ ਆਸਨ ਹੈ 'ਮਂਗੇਸ਼-ਅਂਕਲ' ਬਤਾਯੇਂਗੇ । ਵੋ ਯੋਗ-ਗੁਰੂ ਹੈਂ ਨਾ । ਇਸਲਿਏ ।
  
  ਜ਼ਰਾ ਇਸ ਆਸਨ ਕੋ 'ਟ੍ਰਾਇ' ਕਰਕੇ ਦੇਖਿਏਗਾ । ਯੇ '

ਯੋਗ-ਆਸਨ' 'ਪੀ-ਟੀ' ਔਰ 'ਡਾਂਸ' ਕਾ ਮਿਲਾਜੁਲਾ ਰੂਪ ਹੈ ।

ਕਰਪਯਾ ਯੇ ਆਸਾਨ-ਸਾ ਆਸਨ ਸ੍ਨਾਨ ਕੇ ਬਾਦ ਹੀ ਕਰੇਂ ।
ਅਗਰ ਆਪ ਸਭੀ ਯੇ ਆਸਨ ਕਰੇਂਗੇ ਤੋ 'ਜਾਦੂ-ਬਾਬਾ' ਆਪਕੋ ਯਕੀਨ ਦਿਲਾਤੇ ਹੈਂ ਕਿ ਇਸ ਤਰਹ ਆਪਕੇ ਹੋਠੋਂ ਪਰ ਮੁਸ੍ਕਾਨ ਤੈਰ ਜਾਯੇਗੀ ।
ਅਬ ਆਪ ਸਭੀ ਕੋ 'ਫਲਾਹਾਰੀ ਜਾਦੂ ਬਾਬਾ' ਕਾ ਨਮਸ੍ਤੇ । ਕਲ ਫਿਰ ਮਿਲੇਂਗੇ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਸਬ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਜਾਦੂ ਕੀ ਰਾਮ ਰਾਮ ਨਮਸ੍ਤੇ । ਕੈਸੇ ਹੈਂ ਆਪ । ਪਤਾ ਹੈ ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਵਾਲੀ ਈਸ਼ਿਤਾ ਦੀਦੀ ਨੇ ਏਕ ਕਵਿਤਾ ਭੇਜੀ ਹੈ । ਕਵਿਤਾ ਵਾਲੇ ਡੌਕ੍ਟਰ ਮਾਮਾ ਨੇ ਸਹੀ ਕਹਾ ਥਾ ਕਿ ਕਵਿਤਾਈ ਛੁਤਹਾ ਰੋਗ ਹੈ । ਅਬ ਸਬਕੇ ਸਬ ਕਵਿਤਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ । ਇਸਸੇ ਪਹਲੇ ਭੀ ਈਸ਼ਿਤਾ ਦੀਦੀ ਏਕ ਕਵਿਤਾ ਭੇਜ ਚੁਕੀ ਹੈਂ ।

ਜਾਦੂ ਭੈਯਾ ਕੈਸੇ ਹੋ
ਦਿਨ ਭਰ ਜਾਦੂ-ਸਾ ਦਿਖਲਾਤੇ
ਜਾਨੇ ਕ੍ਯਾ ਤੁਮ ਜਤਨ ਲਗਾਤੇ
ਕੈਸੇ ਕੈਸੇ ਸ਼ੋ ਦਿਖਲਾਤੇ
ਸ਼ੋ ਦਿਖਲਾਕਰ ਰੌਬ ਜਮਾਤੇ
ਯੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੋ ਹਿਟ ਹੋ ਜਾਤੇ
ਮਂਦ ਮਂਦ ਮੁਸ੍ਕਾਤੇ ਹੋ
ਜਾਦੂ ਭੈਯਾ ਕੈਸੇ ਹੋ ।।
ਸੁਨਤੇ ਹੈਂ ਤੁਮ ਅਚ੍ਛੇ ਹੋ
ਮਨ ਕੇ ਕੋਮਲ ਸਚ੍ਚੇ ਹੋ
ਛੋਟੇ ਸੇ ਤੁਮ ਬਚ੍ਚੇ ਹੋ
ਜਾਦੂ ਭੈਯਾ ਕੈਸੇ ਹੋ ।
ਮੋਬਾਇਲ ਦੇਖ ਮੁਸ੍ਕਾਤੇ ਹੋ
ਜੈਸੇ ਕੁਛ ਸਮਝਾਤੇ ਹੋ
ਜਾਨੇ ਕ੍ਯਾ ਕ੍ਯਾ ਕਹਤੇ ਸੁਨਤੇ
ਦਿਨ ਭਰ ਹਂਸਤੇ ਰੋਤੇ ਗਾਤੇ
ਖੁਦ ਹੀ ਕਹਤੇ ਖੁਦ ਹੀ ਸੁਨਤੇ
ਖੁਦ ਹੀ ਸਮਝ ਇਤਰਾਤੇ ਹੋ
ਜਾਦੂ ਭੈਯਾ ਕੈਸੇ ਹੋ ।
ਕਭੀ ਏਕ ਸਂਗ ਹਂਸਤੇ ਰੋਤੇ
ਮੁਸ੍ਕਾ ਮੁਸ੍ਕਾ ਕਰ ਦੂ ਧੂ ਪੀਤੇ
ਸ਼ੂ ਸ਼ੂ ਕਰਤੇ ਪੌਟੀ ਕਰਤੇ
ਗਲਾ ਫਾਡ਼ ਚਿਲ੍ਲਾਨੇ ਲਗਤੇ
ਗੁਸ੍ਸਾ ਹੋਨੇ ਪਰ ਮਮ੍ਮੀ ਕਾ
ਹਂਸਕਰ ਦਿਲ ਬਹਲਾਨੇ ਲਗਤੇ
ਜਾਦੂ ਭੈਯਾ ਕੈਸੇ ਹੋ ।।
ਅਦਾ ਬਹੁਤ ਦਿਖਲਾਤੇ ਹੋ
ਹਮਕੋ ਬਹੁਤ ਰਿਝਾਤੇ ਹੋ
ਸਬਕਾ ਦਿਲ ਬਹਲਾਤੇ ਹੋ
ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਨਹੀਂ ਕ੍ਯੋਂ ਆਤੇ ਹੋ
ਕ੍ਯੋਂ ਇਤਨਾ ਭਾਵ ਖਾਤੇ ਹੋ
ਜਾਦੂ ਭੈਯਾ ਕੈਸੇ ਹੋ ।।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਪਤਾ ਹੈ ਕਲ ਮੇਰਾ 'ਮਂਥਲੀ ਬਰ੍ਥਡੇ' ਥਾ । ਕਲ ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਛਹ ਮਹੀਨੇ ਕਾ ਹੋ ਗਯਾ ।
ਅਬ ਆਪ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋਂਗੇ ਕਿ ਕਲ ਮੈਂਨੇ ਕ੍ਯਾ ਕਿਯਾ ਯੇ ਭੀ ਤੋ ਆਪਕੋ ਬਤਾਊਂ । ਕਲ ਮਮ੍ਮੀ-ਪਾਪਾ ਮੁਝੇ 'ਰਵਿ-ਅਂਕਲ' ਕੇ ਪਾਸ ਲੇਕਰ ਗਏ । ਅਰੇ ਰਵਿ-ਰਤਲਾਮੀ ਅਂਕਲ ਨਹੀਂ ਭਈ । ਰਵਿ ਅਂਕਲ ਤੋ ਹਮਾਰੇ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਹੈਂ । ਮਮ੍ਮੀ ਕੇ 'ਪ੍ਰੇਗ੍ਨੇਨ੍ਸੀ-ਫੋਟੋਜ਼' ਭੀ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਹੀ ਖੀਂਚੇ ਥੇ । ਹਮਾਰੇ ਘਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਫੋਟੋਜ਼ ਵੋ ਹੀ ਖੀਂਚਤੇ ਹੈਂ । ਕਲ ਜਬ ਮੈਂ ਉਨਕੇ ਪਾਸ ਫੋਟੋ ਖਿਂਚਵਾਨੇ ਗਯਾ ਤੋ ਬਡ਼ਾ ਮਜ਼ਾ ਆਯਾ । ਸਬ-ਕੇ-ਸਬ ਮੁਝੇ ਹਂਸਾਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਮੇਂ ਲਗੇ ਥੇ । ਪਰ ਸ੍ਟੂਡਿਯੋ ਕਾ ਅਂਧੇਰਾ ਔਰ ਤੇਜ਼ ਸ੍ਪੌਟ-ਲਾਇਟ੍ਸ ਦੇਖਕਰ ਮੈਂ ਜ਼ਰਾ-ਭੀ ਨਹੀਂ ਹਂਸਾ । ਬਲ੍ਕਿ ਚੇਹਰੇ ਪਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੇ ਭਾਵ ਲੇ ਆਯਾ । ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਅਂਕਲ ਨੇ ਜਬ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਸੇ ਜ਼ਰਾ-ਸੀ ਦੂਰ 'ਰਿਫ੍ਲੇਕ੍ਟਰ' ਰਖਾ ਔਰ ਫੋਟੋ ਖੀਂਚਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਫੋਕਸ ਕਿਯਾ...ਮੈਂਨੇ ਝਟ ਸੇ 'ਰਿਫ੍ਲੇਕ੍ਟਰ' ਪਰ ਹਾਥ ਮਾਰ ਦਿਯਾ । ਬੇਚਾਰੇ.....ਆਖਿ਼ਰਕਾਰ ਉਨ੍ਹੇਂ ਫਿਰ ਸੇ ਸਾਰੀ ਤੈਯਾਰੀ ਕਰਨੀ ਪਡ਼ੀ । ਤੋ ਇਸ ਤਰਹ ਉਨ੍ਹੇਂ ਏਕਾਧ ਸ਼ੌਟ ਮੇਰੇ ਹਂਸਨੇ ਕਾ ਮਿਲ ਹੀ ਗਯਾ । ਖਿਲਖਿਲਾਨੇ ਕੇ ਜੋ ਸ਼ੌਟ ਪਾਪਾ ਨੇ ਲਿਏ ਹੈਂ ਵੋ ਤੋ ਨਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲ ਪਾਏ ।  ਕੁਛ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਰਵਿ ਅਂਕਲ ਨੇ ਖੀਂਚੀਂ ਹੈਂ ਔਰ ਜੈਸਾ ਕਿ ਹਰ ਪੇਸ਼ੇਵਰ-ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ਼ਰ ਕੋ 'ਮਰ੍ਜ਼' ਹੋਤਾ ਹੈ...ਵੋ ਉਨ੍ਹੇਂ 'ਕਰੇਕ੍ਟ' ਕਰੇਂਗੇ ਉਸਕੇ ਬਾਦ ਪ੍ਰਿਂਟ ਕਰਕੇ ਦੇਂਗੇ । ਤਬ ਤਕ ਮੈਂ ਬੇਸਬ੍ਰੀ ਸੇ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹਾ ਹੂਂ । ਹਾਂ ਰਵਿ-ਅਂਕਲ ਨੇ ਕਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਦੂ ਕੋ ਏਕ ਬਾਰ ਫਿਰ ਸੇ ਲੇਕਰ ਆਈਯੇ । ਮੈਂ ਫਿਰ ਸੇ 'ਟ੍ਰਾਇ' ਕਰੂਂਗਾ ਔਰ ਉਸਕੇ 'ਨੇਚੁਰਲ ਫੋਟੋ' ਲੂਂਗਾ । ਕਰਿਏ ਕਰਿਏ ਰਵਿ ਅਂਕਲ, 'ਟ੍ਰਾਇ' ਕਰਕੇ ਦੇਖ ਲੀਜਿਏ । ਪਰ ਯਾਦ ਰਖਿਏ ਮੇਰੇ 'ਮੂਡ' ਕਾ ਕੋਈ ਠਿਕਾਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ।

ਆਜਕਲ ਮੈਂ 'ਪਲ੍ਟੀ-ਮਾਸ੍ਟਰ' ਹੋ ਗਯਾ ਹੂਂ । ਦਿਨ ਭਰ ਪਲਟ-ਪਲਟਕਰ ਆਸਪਾਸ ਰਖੀ ਚੀਜ਼ੋਂ ਕੋ ਝਪਟਨੇ ਕਾ ਕਾਮ ਕਰਤਾ ਹੂਂ । ਕਭੀ ਮੋਬਾਇਲ, ਕਭੀ ਰਿਮੋਟ, ਕਭੀ ਤਕਿਯਾ, ਕਭੀ ਚਾਦਰ, ਕਭੀ ਅਖ਼ਬਾਰ ਯਾ ਪਤ੍ਰਿਕਾਏਂ....ਜੋ ਕੁਛ 'ਗ਼ਲਤੀ-ਸੇ' ਮੇਰੇ ਆਸਪਾਸ ਛੂਟਾ ਉਸੇ ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਕ਼ਬ੍ਜ਼ੇ ਮੇਂ ਕਰਤਾ ਹੂਂ ਔਰ ਫਿਰ ਸੀਧੇ ਉਸੇ 'ਚਖਨੇ' ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਤਾ ਹੂਂ । ਯੇ ਲੀਜਿਏ ਮੇਰੀ ਪਲ੍ਟੀ ਮਾਰਨੇ ਕੀ ਕੁਛ ਔਰ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਦੇਖਿਏ ।
ਸਾਮਨੇ ਜੋ ਖਿਲੌਨਾ ਪਡ਼ਾ ਹੈ ਉਸੇ ਦੇਖਕਰ ਮੈਂ ਉਸੇ ਪਕਡ਼ਨੇ ਲਪਕਾ ਹੂਂ । ਔਰ ਯੇ ਆ ਗਯਾ ਖਿਲੌਨਾ ਮੇਰੇ ਕ਼ਬ੍ਜ਼ੇ ਮੇਂ
ਲੇਕਿਨ ਇਤਨੇ ਸੇ ਭਲਾ ਮੁਝੇ ਤਸਲ੍ਲੀ ਕਹਾਂ ਹੋਨੇ ਵਾਲੀ ਹੈ । ਅਬ ਮੈਂ ਦੇਖ ਤੋ ਕੈਮੇਰੇ ਪਰ ਰਹਾ ਹੂਂ ( ਜੋ ਕਿ ਮੇਰੀ ਆਦਤ ਹੈ, ਸਾਮਨੇ ਕੈਮੇਰਾ ਹੋ ਤੋ ਮੈਂ ਭਲਾ ਕਹੀਂ ਔਰ ਕ੍ਯੋਂ ਦੇਖੂਂ ) ਲੇਕਿਨ ਮੁਝੇ ਚਾਹਿਏ ਕੁਛ ਔਰ । ਜਾਨਾ ਹੈ ਕਹੀਂ ਨਜ਼ਰੇਂ ਹੈਂ ਕਹੀਂ ।

ਓਫ੍ਫੋ ਕਿਤਨਾ ਕਾਮ ਕਰਨਾ ਪਡ਼ਤਾ ਹੈ ਮੁਝੇ । ਦੇਖਿਏ ਨਾ ਕਿਤਨਾ ਥਕ ਗਯਾ ਹੂਂ । ਯੇ ਮੇਰੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨੇ ਕੀ ਏਕ 'ਅਦਾ' ਹੈ ।
ਚਲੋ ਚਲੋ ਅਬ ਜ਼ਰਾ ਸ਼ੋਰ ਕਿਯਾ ਜਾਏ । ਹਲ੍ਲਾ-ਗੁਲ੍ਲਾ ਮਚਾਯਾ ਜਾਏ ।

ਕਵਿਤਾ ਵਾਲੇ ਡੌਕ੍ਟਰ ਮਾਮਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਏਕ ਗੀਤ ਭੇਜਾ ਹੈ । ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ਉਸੇ ਆਜ ਨਹੀਂ ਸੁਨਵਾ ਪਾ ਰਹਾ ਹੂਂ । ਕਲ ਸੁਨਵਾਤਾ ਹੂਂ । ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਕੀਜਿਏ । ਮੈਂ ਤੋ ਚਲਾ । 

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਕਲ ਮੈਂਨੇ ਆਪਕੋ ਬਤਾਯਾ ਥਾ ਕਿ ਮੈਂਨੇ ਮਂਗੇਸ਼ ਅਂਕਲ ਔਰ ਸ਼ਿਲ੍ਪਾ ਆਂਟੀ ਕੇ ਘਰ ਜਾਕਰ ਕੈਸੇ 'ਗਣਪਤਿ-ਦਰ੍ਸ਼ਨ' ਕਿਯਾ । ਲੇਕਿਨ ਮੈਂਨੇ ਆਪਕੋ ਸਬ ਕੁਛ ਕਹਾਂ ਬਤਾਯਾ ਥਾ । ਅਰੇ ਵਹਾਂ ਮੈਂਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੁਲ ਖਿਲਾਏ । ਮੈਂ 'ਜਾਦੂ' ਹੂਂ ਨਾ...ਕੁਛ ਭੀ ਕਰ ਸਕਤਾ ਹੂਂ । ਤੋ ਚਲਿਏ ਜ਼ਰਾ ਆਗੇ ਕੀ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਦੇਖਿਏ ਔਰ ਜਾਨਿਏ ਕਿ ਕ੍ਯਾ ਕ੍ਯਾ ਹੁਆ 'ਗਣਪਤਿ-ਦਰ੍ਸ਼ਨ'  ਕੇ ਵਕ੍ਤ ।
ਯਹੀ ਹੈ ਵੋ ਪੂਜਾ ਕੀ ਥਾਲੀ ਜਿਸ ਪਰ ਮੈਂਨੇ ਹਾਥ ਮਾਰਾ ਥਾ । ਔਰ ਯਹੀ ਵੋ ਕੇਲੇ ਹੈਂ ਜੋ ਮੈਂ 'ਚਢ਼ਾਨਾ' ਨਹੀਂ ਚਾਹਤਾ ਥਾ । ਸਚ੍ਚੀ ।  ਅਰੇ ਹਾਂ । ਵਹਾਂ ਮੁਝੇ ਏਕ ਨਈ ਦੋਸ੍ਤ ਭੀ ਮਿਲੀ । ਸ਼ਿਲ੍ਪਾ ਆਂਟੀ ਕੀ ਭਤੀਜੀ ਸਾਵਨੀ ।
ਪਹਲੇ ਤੋ ਹਮਾਰੀ 'ਜਮ' ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਥੀ । ਦੇਖਿਏ ਵੋ ਕੈਸੇ ਦੂਰ ਭਾਗ ਰਹੀ ਹੈ ।

ਲੇਕਿਨ ਫਿਰ ਹਮਾਰੀ ਦੋਸ੍ਤੀ ਹੋ ਗਯੀ । ਹਮਨੇ ਸਾਥ-ਸਾਥ ਫੋਟੋ ਭੀ ਖਿਂਚਾਯਾ ।
ਮੈਂ ਜਹਾਂ ਭੀ ਜਾਤਾ ਹੂਂ ਅਪਨਾ ਕਿਤਨਾ ਸਾਰਾ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਲੇਕਰ ਜਾਤਾ ਹੂਂ ਇਸ ਤਸ੍ਵੀਰ ਮੇਂ ਦੇਖਿਏ ਜ਼ਰਾ ।
  ਅਬ ਜ਼ਰਾ ਦੇਖਿਏ ਕਿ ਰਿਤ੍ਵਿਕ ਭੈਯਾ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਕੈਸੇ ਖੇਲ ਰਹੇ ਹੈਂ ।
ਯੇ ਦੇਖਿਏ ਮਂਗੇਸ਼ ਅਂਕਲ ਕੇ ਘਰ ਕੀ ਖਿਡ਼ਕੀ ਸੇ ਕੈਸਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦਿਖਤਾ ਹੈ ।
ਅਰੇ ਸਬ ਲੋਗ ਜ਼ੋਰ ਸੇ ਬੋਲੋ ਰੇ...ਗਣਪਤਿ ਬਪ੍ਪਾ ਮੋਰਯਾ ।

ਕਲ ਕਾ ਦਿਨ ਬਡ਼ਾ ਖ਼ਾਸ ਹੈ । ਪਰ ਉਸਕੀ ਬਾਤੇਂ ਤੋ ਕਲ ਹੋਂਗੀ ਨਾ ।

ਟਾ ਟਾ ਬਾਯ ਬਾਯ । ਸੀ ਯੂ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਮੈਂਨੇ ਆਪਕੋ ਕਲ ਹੀ ਬਤਾ ਦਿਯਾ ਥਾ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਾ ਆਂਟੀ ਔਰ ਮਂਗੇਸ਼ ਅਂਕਲ ਕੇ ਘਰ ਗਣਪਤਿ-ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਕੇ ਲਿਏ ਜਾਨੇ ਵਾਲਾ ਹੂਂ । 'ਬਾਰਿਸ਼-ਮੌਸੀ' ਝਮਾਝਮ ਬਰਸ ਰਹੀ ਥੀਂ । ਪਰ ਮੈਂਨੇ ਕਹਾ--ਖ਼ਬਰਦਾਰ ਜੋ ਮੁਝੇ ਰੋਕਾ ਤੋ । ਆਜ ਮੈਂ ਰੂਕਨੇ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੂਂ । ਅਚ੍ਛਾ ਬਤਾਈਯੇ ਕਹਾਂ ਸੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੂਂ । ਸ਼ੁਰੂ ਸੇ । ਠੀਕ ਹੈ । ਹੁਆ ਯੇ ਕਿ ਦਿਨ ਮੇਂ ਢਾਈ ਬਜੇ ਕਿ ਆਸਪਾਸ ਪ੍ਰਦੀਪ ਅਂਕਲ ਔਰ ਰੇਸ਼ਮਾ ਆਂਟੀ ਆਈਂ । ਰੇਸ਼ਮਾ ਆਂਟੀ ਸੇ ਯੇ ਮੇਰੀ ਦੂਸਰੀ ਮੁਲਾਕ਼ਾਤ ਥੀ । ਜਬ ਮੈਂ ਕ਼ਰੀਬ ਪਂਦ੍ਰਹ ਦਿਨ ਕਾ ਥਾ ਤਬ ਆਈਂ ਥੀ ਮੁਝਸੇ ਮਿਲਨੇ । ਅਬ ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਹੀ ਜਾਨ-ਪਹਚਾਨ ਗਹਰੀ ਥੋਡ਼ੀ ਹੋਤੀ ਹੈ ਨਾ । ਇਸਲਿਏ ਆਤੇ ਹੀ ਰੇਸ਼ਮਾ ਆਂਟੀ ਨੇ ਮੁਝੇ ਗੋਦ ਮੇਂ ਲਿਯਾ ਤੋ ਮੈਂਨੇ ਅਪਨਾ 'ਇਮਰਜੇਨ੍ਸੀ ਅਲਾਰ੍ਮ' ਬਜਾ ਦਿਯਾ । ਜੇ ਦੇਖਿਏ ।

ਲੇਕਿਨ ਬਾਦ ਮੇਂ ਮੇਰੀ ਰੇਸ਼ਮਾ ਆਂਟੀ ਸੇ ਅਚ੍ਛੀ ਦੋਸ੍ਤੀ ਹੋ ਗਯੀ । ਜਿਸਕੀ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਆਪ 'ਜਾਦੁਈ-ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ' ਪਰ ਕ੍ਲਿਕ ਕਰਕੇ ਦੇਖ ਸਕਤੇ ਹੈਂ । ਖ਼ੈਰ..ਇਸਕੇ ਬਾਦ ਹਮ ਸਬ ਮਂਗੇਸ਼ ਅਂਕਲ ਔਰ ਸ਼ਿਲ੍ਪਾ ਆਂਟੀ ਕੇ ਘਰ ਪਹੁਂਚੇ । ਔਰ ਵਹਾਂ ਗਣਪਤਿ ਕੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਕਿਏ ।

ਮੈਂਨੇ ਤੋ ਆਪਕੋ ਕਲ ਹੀ ਬਤਾਯਾ ਥਾ ਕਿ ਮੁਝੇ ਤੋ ਗਣਪਤਿ ਅਪਨੇ ਫ੍ਰੈਨ੍ਡ ਜੈਸੇ ਲਗਤੇ ਹੈਂ । ਇਸਲਿਏ ਵਹਾਂ ਪਹੁਂਚਤੇ ਹੀ ਮੁਝੇ ਲਗਾ ਕਿ ਮੁਝੇ ਉਨਕੇ ਸਾਥ ਖੇਲਨਾ ਚਾਹਿਏ । ਕਿਸੀ ਤਰਹ ਸਬਨੇ ਸਮਝਾ-ਬੁਝਾਕਰ ਮੁਝੇ ਬੈਠਾ ਦਿਯਾ । ਦੇਖਿਏ ਮਮ੍ਮੀ ਕੀ ਗੋਦ ਮੇਂ ਬੈਠਾ ਹੂਂ ਪਰ 'ਨਜ਼ਰ' ਵਹੀਂ ਟਿਕੀ ਹੈ ।
ਦੇਖਿਏ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਯਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੁਈ ਥੀ । ਮਂਗੇਸ਼ ਅਂਕਲ ਔਰ ਸ਼ਿਲ੍ਪਾ ਆਂਟੀ ਨੇ ਕਿਤਨੀ ਬਢਿਯਾ ਸਜਾਵਟ ਕੀ ਹੈ ਨਾ । ਮਮ੍ਮੀ ਕਿਸੀ ਸੇ ਬਾਤੇਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ । ਔਰ ਮੈਂ.....। ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰੇਂ 'ਵਹੀਂ' 'ਵਹੀਂ' 'ਵਹੀਂ' ।
ਜਬ ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀ ਔਰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਚਢ਼ਾਯਾ ਤੋ ਮੁਝੇ ਲਗਾ ਕਿ ਯੇ ਮੇਰੇ 'ਕੇਲੇ' ਕਹਾਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹੈਂ ।  ਵੈਸੇ ਮੈਂਨੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਕੀ ਥਾਲੀ ਪਰ ਭੀ ਜ਼ੋਰ ਸੇ ਝਪਟ੍ਟਾ ਮਾਰਾ । ਵੋ ਤੋ ਪਾਪਾ-ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਸਂਭਾਲ ਲਿਯਾ ਵਰਨਾ.....।ਫਿਰ ਯੇ ਭੀ ਹੁਆ
ਵੋ ਆਏ ਮਮ੍ਮੀ ਕੀ ਗੋਦ ਮੇਂ ਯੇ ਉਨਕੀ ਫਿਤਰਤ ਹੈ
ਕਭੀ ਗਣਪਤਿ ਕੋ ਕਭੀ ਬਾਕੀ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਦੇਖਤੇ ਹੈਂ ।

ਮਂਗੇਸ਼ ਅਂਕਲ ਨੇ ਵਹਾਂ ਅਨੂਪ ਜਲੋਟਾ ਕੀ ਸੀਡੀ ਲਗਾ ਰਖੀ ਥੀ । ਸਬ ਲੋਗ ਮਸ੍ਤ ਹੋਕਰ ਗੁਨਗੁਨਾ ਰਹੇ ਥੇ--'ਐਸੀ ਲਾਗੀ ਲਗਨ ਮੀਰਾ ਹੋ ਗਯੀ ਮਗਨ' । ਪਾਪਾ ਨੇ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਅਪਨੇ ਬਚਪਨ ਮੇਂ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਅਨੂਪ ਜਲੋਟਾ ਕਾ ਏਕ ਕਂਸਰ੍ਟ ਦੇਖਾ ਥਾ ਜਿਸਮੇਂ ਅਨੂਪ ਜਲੋਟਾ ਅਂਕਲ ਨੇ ਗਲੇ ਕੀ ਕਲਾਬਾਜਿਯਾਂ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਦੇਰ ਤਕ 'ਐਸੀ ਲਾਗੀ ਲਗਨ--ਮੀਰਾ ਹੋ ਗਯੀ ਮਗਨ' ਗਾਯਾ
ਥਾ । ਫਿਰ ਪਾਪਾ ਨੇ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹੇਂ 'ਜਾਨਾ ਥਾ ਗਂਗਾ ਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਕੇਵਟ ਕੀ ਨਾਵ ਚਲੇ' ਭੀ ਬਹੁਤ ਪਸਂਦ ਹੈ । ਵੋ ਭੀ ਬਚਪਨ ਮੇਂ ਖੂਬ ਸੁਨੀ ਰਚਨਾ ਹੈ । ਚਲਤੇ ਚਲਤੇ ਉਨਕੀ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਜਿਨ੍ਹੋਂਨੇ ਜਾਦੂ ਕੋ 'ਗਣਪਤਿ-ਦਰ੍ਸ਼ਨ' ਕੇ ਲਿਏ ਬੁਲਾਯਾ ।

ਯਹਾਂ ਸਾਮਵੇਦ ਭੈਯਾ ਕੀ ਭੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਹੋਨੀ ਚਾਹਿਏ ਥੀ । ਪਰ ਵੋ ਤੋ ਅਪਨੇ ਦੋਸ੍ਤੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਖੇਲ ਰਹੇ ਥੇ । ਇਸਲਿਏ ਮੈਂ ਉਨਕੀ ਫੋਟੋ ਨਹੀਂ ਲੇ ਪਾਯਾ ।

ਅਰੇ ਸਬ ਛੋਟੇ-ਬਡ਼ੇ ਜੋਰ ਸੇ ਬੋਲੋ ਰੇ 'ਗਣਪਤਿ ਬਪ੍ਪਾ ਮੋਰਯਾ' ।
ਕਲ ਮੈਂ ਇਸੀ ਮੌਕ਼ੇ ਕੀ ਕੁਛ ਔਰ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਦਿਖਾਊਂਗਾ ।

ਅਰੇ ਹਾਂ ਜ੍ਞਾਨ-ਅਂਕਲ ਕੋ ਕਲ ਲਗਾਯਾ ਗਯਾ 'ਬਾਲ-ਗਣੇਸ਼' ਵਾਲਾ ਵੀਡਿਯੋ ਬਡ਼ਾ ਪਸਂਦ ਆਯਾ । ਵੋ ਤੋ ਖੂਬ ਨਾਚੇ । ਆਪਨੇ ਦੇਖਾ ਕ੍ਯਾ ਵੋ ਵੀਡਿਯੋ । ਆਪ ਨਾਚੇ ਕ੍ਯਾ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਪਤਾ ਹੈ ਆਜ ਮੈਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਾ ਆਂਟੀ ਔਰ ਮਂਗੇਸ਼ ਅਂਕਲ ਕੇ ਘਰ ਗਣਪਤਿ ਕੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਜਾਨੇ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹਾ ਹੂਂ । ਹਮਾਰੇ ਸ਼ਹਰ ਮੇਂ ਬਾਰਿਸ਼ ਖੂਬ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ । ਲੇਕਿਨ ਬਾਰਿਸ਼-ਵਾਰਿਸ਼ ਸੇ ਮੈਂ ਭਲਾ ਕਹਾਂ ਰੂਕਨੇ ਵਾਲਾ ਹੂਂ । ਪਤਾ ਹੈ ਜਬ ਮੈਂ ਅਪਨੀ ਮਮ੍ਮੀ ਜੀ ਕੇ ਗਰ੍ਭ ਮੇਂ ਥਾ ਤਬ ਭੀ ਤੋ ਗਯਾ ਥਾ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ । ਸਚ੍ਚੀ ।

ਗਣਪਤਿ ਬਡ਼ੋਂ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਹਮ 'ਬਚ੍ਚੋਂ' ਕੇ ਤੋ ਫ੍ਰੈਨ੍ਡ ਹੈਂ । ਅਰੇ ਆਪਨੇ ਗਣਪਤਿ ਪਰ ਬਨੀ ਇਤ੍ਤੀ ਸਾਰੀ ਐਨੀਮੇਸ਼ਨ ਫਿਲ੍ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀਂ ਕ੍ਯਾ । ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਹਾ ਹੂਂ ਕਿ ਕ੍ਯੋਂ ਨਾ ਆਪਕੋ ਆਜ ਏਕ ਬਢਿਯਾ ਸਾ ਗੀਤ ਦਿਖਾਯਾ ਜਾਏ । ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਗੀਤ ਹੈ । ਤੋ ਹੋ ਜਾਏ । ਅਰੇ ਸਬ ਬਡ਼ੇ ਔਰ ਛੋਟੇ ਜ਼ੋਰ ਸੇ ਬੋਲੇ ਰੇ...ਗਣਪਤਿ ਬਪ੍ਪਾ ਮੋਰਯਾ ।

ਅਬ ਸਬ ਲੋਗ ਗਾਓ ਮੇਰੇ ਸਾਥ.....ਉਡ਼ਨਤਸ਼੍ਤਰੀ ਅਂਕਲ, ਡੌਕ੍ਟਰ ਮਾਮਾ, ਸਾਗਰ ਅਂਕਲ, ਮੀਨੂ ਆਂਟੀ, ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਅਂਕਲ, ਸਭੀ ਅਂਕਲ ਆਂਟੀ ਔਰ ਮੇਰੇ ਨਨ੍ਹੇ ਦੋਸ੍ਤ ਆਦਿਤ੍ਯ ਔਰ ਲਵੀਜ਼ਾ... ਅਰੇ ਸਬ ਗਾ ਰਹੇ ਹੈਂ ਨਾ । ਅਬ ਠੀਕ ਹੈ । 


 

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਅਰੇ ਅਰੇ ਬਹੁਤ ਦਿਨੋਂ ਸੇ ਮੈਂਨੇ ਕੋਈ ਕਵਿਤਾ ਨਹੀਂ ਸੁਨਾਈ । ਪਤਾ ਹੈ ਪਿਛਲੀ ਪੋਸ੍ਟ ਪਰ ਮੈਂਨੇ ਲਿਖਾ ਥਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਚਾਚਾਜੀ ਫ੍ਲੈਟ ਖ਼ਰੀਦਨੇ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਮੁਝਸੇ ਰਾਯ ਮਾਂਗ ਰਹੇ ਥੇ । ਇਸ ਪਰ ਕੋਈ ਅਨਾਮ ਜੀ ਹੈਂ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਲਿਖਾ ਕਿ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਾਫੀ ਪੈਸੇ ਵਾਲੇ ਹੈਂ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਮਾਮਾ ਔਰ ਚਾਚਾ । ਇਸ ਪਰ 'ਕਵਿਤਾ ਵਾਲੇ ਡੌਕ੍ਟਰ ਮਾਮਾ' ਨੇ ਮੁਝੇ ਏਕ ਐਸੀ ਕਵਿਤਾ ਭੇਜ ਦੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾ ਨੇ ਬਚਪਨ ਮੇਂ ਅਪਨੇ ਕੋਰ੍ਸ ਮੇਂ ਪਢ਼ੀ ਥੀ । ਸਾਥ ਮੇਂ ਡੌਕ੍ਟਰ ਮਾਮਾ ਨੇ ਕ੍ਯਾ ਟਿਪ੍ਪਣੀ ਕੀ ਹੈ ਵੋ ਆਪ ਯਹਾਂ ਪਢ਼ ਸਕਤੇ ਹੈਂ ।

ਫਿਲਹਾਲ ਤੋ ਪਢਿਯੇ ਯੇ ਕਵਿਤਾ ।

ਕਵਿਤਾ ਤੋ ਅਚ੍ਛੀ ਹੈ । ਡੌਕ੍ਟਰ ਮਾਮਾ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੀ ਤਰਹ ਪੂਛਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਕੇ ਕਵਿ ਕੌਨ
ਹੈਂ । ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ । ਪਰ ਮੈਂ ਤੋ ਚਲਾ । ਨੀਂਦ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਮੁਝੇ ਇਤ੍ਤੀ ਲਂਬੀ ਕਵਿਤਾ ਸੁਨਕਰ ।
ਆਪ ਬਤਾਈਯੇ ਇਸਕੇ ਰਚਯਿਤਾ ਕੌਨ ਹੈਂ । ਖਾਸਤੌਰ ਪਰ ਉਡ਼ਨਤਸ਼੍ਤਰੀ ਅਂਕਲ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਆਪ ਮੇਰੇ ਬਬਲੂ ਚਾਚੂ ਕੋ ਤੋ ਜਾਨਤੇ ਹੀ ਹੈਂ ਨਾ । ਅਰੇ ਵਹੀ ਜਿਨ੍ਹੋਂਨੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ 'ਜਾਦੂ' ਰਖਾ
ਹੈ । ਬਬਲੂ ਚਾਚੂ ਅਕਸਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਤੇ ਰਹਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਅਕਸਰ ਮੇਰਾ ਉਨਕੇ ਸਾਥ 'ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰ੍ਸ਼' ਹੋਤਾ ਰਹਤਾ ਹੈ । ਦਰਅਸਲ ਬਬਲੂ ਚਾਚੂ ਭੀ ਮੇਰੀ ਤਰਹ ਬਹੁਤ ਪਢ਼ਾਕੂ ਹੈਂ ਨਾ ਇਸਲਿਏ ਹਮਾਰੀ ਅਚ੍ਛੀ 'ਛਨਤੀ' ਹੈ । ਆਪ ਤੋ ਜਾਨਤੇ ਹੀ ਹੈਂ ਕਿ ਜਬ ਦੋ 'ਪਢ਼ਨੇ ਲਿਖਨੇ ਵਾਲੇ' ਮਿਲਤੇ ਹੈਂ ਤੋ ਦੇਸ਼-ਦੁਨਿਯਾ ਕੀ ਕਿਤ੍ਤੀ ਸਾਰੀ ਬਾਤੇਂ ਹੋਤੀ ਹੈਂ । ਸੋ ਜਬ ਬਬਲੂ ਚਾਚੂ ਸਂਡੇ ਕੋ ਆਏ..ਮੈਂਨੇ ਸੋਚਾ ਕਿ ਇਸਸੇ ਪਹਲੇ ਕਿ ਵੋ ਅਪਨੇ ਬਡ਼ੇ ਭੈਯਾ ਯਾਨੀ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾ ਕੇ ਸਾਥ ਬਾਤੋਂ ਕੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਬਨਾਨੇ ਲਗੇਂ, ਚਲੋ ਉਨਸੇ ਦੁਨਿਯਾ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਕੁਛ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰ੍ਸ਼ ਕਰ ਲਿਯਾ ਜਾਏ ।

ਆਜਕਲ ਬਬਲੂ ਚਾਚੂ ਏਕ ਫ੍ਲੈਟ ਖ਼ਰੀਦਨੇ ਕਾ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੈਂ । ਵੋ ਪੂਛਨੇ ਲਗੇ ਕਿ ਬੇਟਾ ਜਾਦੂ ਬਤਾਓ ਕਿ 'ਸ੍ਲੋ-ਡਾਉਨ' ਕਾ 'ਪ੍ਰੌਪਰ੍ਟੀ-ਮਾਰ੍ਕੇਟ' ਪਰ ਅਬ ਤਕ ਜੋ ਅਸਰ ਪਡ਼ਾ ਹੈ ਤੁਮਕੋ ਕ੍ਯਾ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਵੋ ਅਭੀ ਕਾਯਮ ਰਹੇਗਾ, ਯਾ ਫਿਰ 'ਪ੍ਰੌਪਰ੍ਟੀ-ਮਾਰ੍ਕੇਟ' ਅਬ ਚਢ਼ਨੇ ਲਗੇਗਾ । ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਯਾ ਕਿ ਚਾਚੂ ਅਭੀ 'ਪ੍ਰੌਪਰ੍ਟੀ' ਕੇ ਦਾਮੋਂ ਮੇਂ ਔਰ ਗਿਰਾਵਟ ਕਾ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ ।  ਮੈਂਨੇ ਚਾਚੂ ਸੇ ਕਹਾ ਕਿ ਦੇਖਿਏ ਮੈਂਨੇ ਅਖ਼ਬਾਰੋਂ ਮੇਂ ਪਢ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਅਬ 'ਮਾਰ੍ਕੇਟ' ਸੁਧਰ ਰਹਾ
ਹੈ । ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ ਕਿ 'ਵਰ੍ਲ੍ਡ-ਇਕੌਨੌਮੀ' ਮੇਂ ਅਚ੍ਛਾ ਸੁਧਾਰ ਦੇਖਨੇ ਕੋ ਮਿਲੇ । ਵੈਸੇ ਭੀ ਈਦ-ਦਸ਼ਹਰਾ-ਦੀਵਾਲੀ ਆ ਰਹੇ ਹੈਂ । ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੈ ਕਿ ਬਾਜ਼ਾਰ ਐਸੇ ਮੌਕ਼ੋਂ ਪਰ ਸੁਧਰ ਸਕਤਾ ਹੈ । ਆਪ ਔਰ ਜ੍ਯਾਦਾ ਗਿਰਾਵਟ ਕਾ ਰਾਸ੍ਤਾ ਮਤ ਦੇਖਿਏ ਔਰ ਫਟਾਫਟ ਏਕ ਫ੍ਲੈਟ ਖ਼ਰੀਦ ਲੀਜਿਏ । ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜ੍ਯਾਦਾ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਆਪਕੇ ਲਿਏ ਘਾਟੇ ਕਾ ਸੌਦਾ ਬਨ ਜਾਏ । ਚਾਚੂ ਕੋ ਮੇਰੇ ਇਸ ਜਵਾਬ ਸੇ ਮਜ਼ਾ ਆ ਗਯਾ । ਫਿਰ ਮੈਂਨੇ ਚਾਚੂ ਸੇ ਕਹਾ ਕਿ ਅਚ੍ਛਾ ਮੇਰੀ ਏਕ ਸਮਸ੍ਯਾ ਹਲ ਕਰ ਦੀਜਿਏ । ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਕੁਛ ਪੈਸੇ ਹੈਂ । ਕਿਤਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਗ ਮੁਝੇ 'ਸ਼ਗੁਨ' ਕੇ ਤੌਰ ਪਰ ਪੈਸੇ ਦੇਤੇ ਰਹਤੇ ਹੈਂ, ਅਬ ਸਬਕੋ ਮਨਾ ਤੋ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਤਾ ਨਾ, ਵੋ ਬੁਰਾ ਮਾਨ ਗਏ ਤੋ...ਵੈਸੇ ਭੀ ਮੈਂ ਇਤਨਾ ਛੋਟਾ ਹੂਂ । ਤੋ ਬਤਾਈਯੇ ਕਿ ਇਨ ਪੈਸੋਂ ਕੋ ਮੈਂ ਕਿਸ 'ਸ੍ਟੌਕ' ਮੇਂ ਲਗਾਊਂ । ਚਾਚੂ ਸੇ ਯੇ ਸਵਾਲ ਇਸਲਿਏ ਪੂਛਾ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਉਨ੍ਹੇਂ 'ਸ੍ਟੌਕ੍ਸ' ਕੀ ਸਮਝ ਮੁਝਸੇ ਜ਼ਰਾ ਜ੍ਯਾਦਾ ਹੀ ਹੈ ।
ਚਾਚੂ ਤੋ ਲਗੇ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਨੇ । ਬੋਲੇ, ਬੇਟਾ ਜਾਦੂ ਇਤ੍ਤੀ ਜਲ੍ਦੀ ਕ੍ਯਾ ਹੈ । ਫਿਲਹਾਲ 'ਸ੍ਟੌਕ੍ਸ' ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਸੋਚੋ ਭੀ ਮਤ । ਜਬ ਵਕ੍ਤ ਆਯੇਗਾ ਤੋ ਮੈਂ ਖੁਦ ਹੀ ਤੁਮਕੋ ਸਬ ਸਿਖਾ ਦੂਂਗਾ । ਅਭੀ ਤੋ ਤੁਮਕੋ ਅਪਨਾ ਏਕ ਸੇਵਿਂਗ੍ਸ-ਅਕਾਉਂਟ ਖੋਲਨਾ ਹੈ । ਔਰ ਉਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਪੈਸੇ ਜਮਾ ਕਰਤੇ ਰਹਨਾ ਹੈ । ਬਾਕ਼ੀ ਬਾਤੇਂ ਸਮਯ ਆਨੇ ਪਰ । ਤੋ ਮੈਂਨੇ ਚਾਚੂ ਸੇ ਕਹਾ ਅਭੀ ਤੋ ਮਮ੍ਮਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪੈਸੇ ਏਕ ਸੁਂਦਰ ਸੇ ਪੈਕੇਟ ਮੇਂ ਤਾਰੀਖ਼ੋਂ ਔਰ ਨਾਮੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਸਹੇਜ ਕਰ ਰਖੇ ਹੈਂ ।

ਇਸਕੇ ਬਾਦ ਸਵਾਲ ਪੂਛਨੇ ਕੀ ਬਾਰੀ ਚਾਚੂ ਕੀ ਥੀ । ਚਾਚੂ ਨੇ ਕਹਾ--ਬੋਲੋ ਜਾਦੂ ਇਨ ਦਿਨੋਂ ਕੋਈ ਫਿਲ੍ਮ ਦੇਖੀ ਕ੍ਯਾ ਤੁਮਨੇ । ਮੈਂਨੇ ਚਾਚੂ ਕੀ ਤਰਫ ਦੇਖਾ ।

ਔਰ ਬੋਲਾ--ਅਰੇ ਚਾਚੂ..ਆਪਕੋ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕ੍ਯਾ ਕਿ ਆਜਕਲ 'ਸ੍ਵਾਇਨ-ਫ੍ਲੂ' ਫੈਲਾ ਹੁਆ ਹੈ । ਔਰ ਸਾਰ੍ਵਜਨਿਕ-ਸ੍ਥਾਨੋਂ ਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾਨਾ ਹੈ । ਵੈਸੇ ਜੋ ਲਾਸ੍ਟ ਫਿਲ੍ਮ ਮੈਂਨੇ ਦੇਖੀ ਥੀ, ਵੋ ਥੀ 'ਓਏ ਲਕੀ ਓਏ' । ਤਬ ਮੈਂ ਅਪਨੀ ਮਮ੍ਮਾ ਕੇ ਗਰ੍ਭ ਮੇਂ ਥਾ । ਵੈਸੇ ਉਸ ਜ਼ਮਾਨੇ ਮੇਂ ਮੈਂਨੇ 'ਦਸਵਿਦਾਨਿਯਾ', 'ਸਿਂਗ ਇਜ਼ ਕਿਂਗ', 'ਆਪਕੀ ਕ਼ਸਮ', 'ਲਕ ਬਾਇ ਚਾਂਸ' 'ਰੌਕ-ਔਨ' ਔਰ 'ਸ੍ਲਮਡੌਗ ਮਿਲਿਨੇਯਰ' ਜੈਸੀ ਫਿਲ੍ਮੇਂ ਦੇਖੀ ਥੀਂ । ਆਪ ਬਤਾਈਯੇ ਆਜਕਲ ਕੌਨ-ਸੀ ਫਿਲ੍ਮ ਅਚ੍ਛੀ ਹੈ । ਚਾਚੂ ਬੋਲੇ--'ਯਾਰ ਜਾਦੂ, ਮੈਂ ਤੋ ਹਰ ਹਫ੍ਤੇ ਫਿਲ੍ਮ ਦੇਖਤਾ ਹੂਂ । ਇਨ ਦਿਨੋਂ ਮੈਂਨੇ 'ਕਮੀਨੇ' ਦੇਖੀ । ਅਚ੍ਛੀ ਨਹੀਂ ਲਗੀ । 

ਹਮ ਬਾਤ ਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਥੇ ਕਿ ਤਭੀ ਖਾਨਾ ਤੈਯਾਰ ਹੋ ਗਯਾ । ਔਰ ਚਾਚੀ ਨੇ ਆਕਰ ਮੁਝੇ ਅਪਨੀ ਗੋਦ ਮੇਂ ਉਠਾ ਲਿਯਾ । ਬਾਤੇਂ ਖ਼ਤ੍ਮ ਹੁਈਂ  ।  

ਯੇ ਬਾਤੇਂ ਆਪਕੋ ਕੈਸੀ ਲਗੀਂ ਜ਼ਰਾ ਬਤਾਈਯੇ ਤੋ ਸਹੀ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਪਂਦ੍ਰਹ ਅਗਸ੍ਤ ਹਮਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਕੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਕਾ ਦਿਨ ਹੋਤਾ ਹੈ । ਮੇਰੀ ਜਿਂਦਗੀ ਮੇਂ ਯੇ ਦਿਨ ਪਹਲੀ ਬਾਰ ਆਯਾ । ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੈ ਕਿ ਮੁਝੇ ਖੂਬ ਧੂਮ-ਧਾਮ ਸੇ ਇਸੇ ਮਨਾਨਾ ਥਾ । ਇਸਲਿਏ ਸਬੇਰੇ-ਸਬੇਰੇ ਮਮ੍ਮਾ ਮੁਝੇ ਏਕ ਸੋਹਰ ਸੁਨਾਯਾ--

'ਯਹੀ ਦਿਨ ਦੇਸਵਾ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰ ਭਏ ਜਗਮਹ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾਈ ਹੋ,
ਲਲਨਾ ਯਹੀ ਸੁਖ ਰਾਖ੍ਯੋ ਸਮ੍ਹਾਰਿ ਮਿਲਹਿਂ ਬਡ਼ੀ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ,
ਮਿਲਹਿਂ ਬਡ਼ੀ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ ਹੋ' ।

ਫਿਰ ਸਵਿਤਾ ਮੌਸੀ ਕਾ ਫੋਨ ਆ ਗਯਾ । ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਮੁਝੇ ਏਕ ਸੋਹਰ ਸੁਨਵਾ ਦਿਯਾ । ਯਾਨੀ ਕਲ ਕੇ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਸੋਹਰ ਕੀ ਬਰਸਾਤ ਹੀ ਹੋਨੇ ਲਗੀ ।

ਜੌਨਿ ਅਜਦਿਯਾ ਕੇ ਬਿਰਵਾ ਤਿਲਕ-ਗਾਂਧੀ ਦਿਹਲਨ,
ਤਿਲਕ-ਗਾਂਧੀ ਦਿਹਲਨ ਹੋ

ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸੇ ਕਈ ਸੋਹਰ ਕਵਿਤਾ ਵਾਲੇ ਡੌਕ੍ਟਰ ਮਾਮਾ ਕੋ ਯਾਦ ਹੋਂ । ਨਾਨੀ ਕੇ ਯਹਾਂ ਯੇ ਪਰਂਪਰਾ ਹੈ ਕਿ ਬਚ੍ਚਾ ਪੈਦਾ ਹੋਨੇ ਪਰ ਸੋਹਰ ਗਾਯਾ ਜਾਤਾ ਹੈ । ਹਾਂ ਤੋ ਮੈਂ ਬਤਾ ਰਹਾ ਥਾ ਕਿ ਵੈਸੇ ਤੋ ਕਲ ਤੈਯਾਰ ਹੋਕਰ ਪਾਪਾ-ਮਮ੍ਮੀ ਕੇ ਦਫ੍ਤਰ ਜਾਨੇ ਕੀ ਯੋਜਨਾ ਥੀ । ਫਿਰ ਅਪਨੀ ਬਿਲ੍ਡਿਂਗ ਮੇਂ ਭੀ ਤੋ ਤਿਰਂਗਾ ਮੁਝੇ ਹੀ ਫਹਰਾਨਾ ਥਾ । ਲੇਕਿਨ ਤੈਯਾਰ ਹੋਨੇ ਮੇਂ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਔਰ ਮੈਂ ਦਫ੍ਤਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਾ । ਹਾਂ ਬਿਲ੍ਡਿਂਗ ਕੇ ਝਂਡਾ-ਵਂਦਨ ਮੇਂ ਜ਼ਰੂਰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੁਆ । ਫਿਰ ਘਰ ਆਕਰ ਮੈਂਨੇ ਅਪਨਾ ਤਿਰਂਗਾ ਲਹਰਾਯਾ । ਯੇ ਰਹੀਂ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ।
ਭਾਰਤ ਮਾਤਾ ਕੀ ਜਯ ।

ਭਾਰਤ ਮਾਤਾ ਕੀ ਜਯ ।
  ਮੇਰੀ ਬਾਕ਼ੀ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਆਪ ਜਾਦੁਈ-ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਪਰ ਦੇਖ ਸਕਤੇ ਹੈਂ ।
ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰਤਾ-ਦਿਵਸ ਕੀ ਦੇਰੀ ਸੇ ਹੀ ਸਹੀ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਏਂ । ਭਾਰਤ ਮਾਤਾ ਕੀ ਜੈ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਪਿਛਲੇ ਛਹ-ਸਾਤ ਦਿਨੋਂ ਸੇ ਮੈਂ ਗ਼ਾਯਬ ਥਾ । ਆਪ ਲੋਗੋਂ ਨੇ ਮੁਝੇ ਪੂਛਾ ਹੀ ਨਹੀਂ । ਅਰੇ ਮੈਂ ਵਹੀ 'ਜਾਦੂ' ਹੂਂ...ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜਾਦੂ । ਦਰਅਸਲ ਮੈਂ ਇਸਲਿਏ ਅਪਨੇ 'ਬ੍ਲੌਗ' ਪਰ ਨਹੀਂ ਆ ਪਾਯਾ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਇਨ ਦਿਨੋਂ ਮੇਰੀ ਤਬਿਯਤ ਜ਼ਰਾ 'ਨਾਸਾਜ਼' ਥੀ । ਨਹੀਂ..ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਬਡ਼ੀ ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਥੀ, ਬਸ ਜ਼ਰਾ ਉਲ੍ਟੀ-ਵੁਲ੍ਟੀ ਹੋ ਰਹੀ ਥੀ । ਹੁਆ ਯੂਂ ਕਿ ਡੌਕ੍ਟਰ-ਅਂਕਲ ਕੀ ਸਲਾਹ ਪਰ ਮਮ੍ਮਾ ਨੇ ਮੁਝੇ ਦਾਲ-ਚਾਵਲ, ਫਲੋਂ ਕਾ ਜੂਸ, ਪਲ੍ਪ ਵਗ਼ੈਰਹ ਖਿਲਾਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਿਯਾ । ਇਸਮੇ ਮੁਝੇ banana ਔਰ apple ਖਾਨੇ ਮੇਂ ਬਡ਼ਾ ਮਜ਼ਾ ਆਯਾ । ਕੇਲਾ ਮਮ੍ਮੀ ਅਪਨੀ ਉਂਗਲੀ ਸੇ ਖਿਲਾਤੀ ਹੈਂ....ਮੁਝੇ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮਮ੍ਮਾ ਕੇ ਹਾਥ ਮੇਂ ਹੀ ਮਿਠਾਸ ਹੈ ਇਸਲਿਏ ਮੈਂ ਉਨਕੀ ਉਂਗਲੀ ਪਕਡ਼ ਪਕਡ਼ ਕੇ ਚੂਸਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੇ ਲਗਾ ਹੂਂ ।  ਔਰ ਐਸਾ ਮੈਂ ਦਿਨ ਮੇਂ ਕਈ ਬਾਰ ਕਰਤਾ ਹੂਂ । ਯੇ ਦੇਖਿਏ । ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰਹ ਕੇਲਾ ਖਾਤਾ ਹੂਂ । ਅਰੇ ਹਾਂ 'ਆਲੂ ਕਾ ਚੋਖਾ' ਖਿਲਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਮਮ੍ਮੀ ਕੋ ਕਹਾ ਥਾ ਡੌਕ੍ਟਰ ਮਾਮਾ ਨੇ, ਅਰੇ ਵਹੀ ਕਵਿਤਾ ਵਾਲੇ ਡੌਕ੍ਟਰ ਮਾਮਾ । ਮੁਝੇ 'ਚੋਖਾ' ਬਡ਼ਾ ਪਸਂਦ ਆਯਾ । ਇਸੇ ਕੁਛ ਲੋਗ 'ਆਲੂ ਕਾ ਭੁਰ੍ਤਾ' ਭੀ ਕਹਤੇ ਹੈਂ । ਮੈਂਨੇ ਖੂਬ ਚਟਖ਼ਾਰੇ ਲੇਕਰ ਖਾਯਾ । ਲੇਕਿਨ ਫਿਲਹਾਲ ਦਾਲ-ਚਾਵਲ ਮੁਝੇ ਜ਼ਰਾ ਭੀ ਪਸਂਦ ਨਹੀਂ ਆਯਾ । ਮੈਂ ਲਗਾਤਾਰ ਨਖ਼ਰੇ ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ ਫਿਰ ਭੀ ਮਮ੍ਮੀ ਖਿਲਾਏ ਜਾ ਰਹੀ ਥੀਂ ਜ਼ਬਰ੍ਦਸ੍ਤੀ । ਸੋ ਮੈਂਨੇ ਉਲ੍ਟੀ ਕਰ ਦੀ । ਔਰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਵਹੀ ਕਿਯਾ, ਮੈਂਨੇ ਫਿਰ ਉਲ੍ਟੀ ਕਰ ਦੀ । ਅਬ ਮਮ੍ਮੀ ਕੋ ਕੌਨ ਸਮਝਾਏ ਕਿ ਮੈਂ ਜ਼ਰਾ ਬਡ਼ਾ ਹੋ ਰਹਾ ਹੂਂ, ਮੇਰੀ ਪਸਂਦ-ਨਾਪਸਂਦ ਭੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੈ । ਕ੍ਯੋਂ ਖਿਲਾਯਾ ਮੁਝੇ ਦਾਲ-ਚਾਵਲ । ਲੋ ਅਬ ਭੁਗਤੋ । ਫਿਰ ਮੁਝੇ ਦੋ-ਤੀਨ ਦਿਨ ਤਕ ਦਾਲ-ਚਾਵਲ ਖਾਨੇ ਪਰ ਉਲ੍ਟੀ ਹੋਤੀ ਰਹੀ । ''ਦਾਲ-ਚਾਵਲ ਮਤਲਬ ਪਿਸੇ-ਹੁਏ ਦਾਲ-ਚਾਵਲ ਕਾ ਪਾਨੀ'' । ਲੇਕਿਨ ਅਬ ਮਮ੍ਮੀ 'ਡਰ' ਗਯੀ ਹੈਂ ਔਰ ਮੁਝੇ ਦਾਲ-ਚਾਵਲ ਦੇਨਾ ਫਿਲਹਾਲ ਬਂਦ ਕਰ ਦਿਯਾ ਹੈ । ਔਰ ਇਸ ਬਾਤ ਕੋ ਲੇਕਰ ਚਿਂਤਿਤ ਹੈਂ ਕਿ ਮੁਝੇ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਕਹਾਂ ਸੇ ਮਿਲੇਗਾ । ਔਰ ਮੁਝੇ ਕ੍ਯਾ-ਕੈਸੇ ਖਿਲਾਯਾ ਜਾਏ ।
ਵੈਸੇ ਆਪਕੋ ਬਤਾ ਦੂਂ ਕਿ ਜਬ ਮੈਂ ਅਪਨੀ ਮਮ੍ਮਾ ਕੇ ਗਰ੍ਭ ਮੇਂ ਥਾ ਤਭੀ ਸੇ ਮੁਝੇ 'ਮੀਠਾ' ਬਹੁਤ ਪਸਂਦ ਹੈ । ਪਾਪਾ ਅਕਸਰ ਮਮ੍ਮਾ ਕੇ ਲਿਏ 'ਘਸੀਟਾ' ਕੇ ਗੁਲਾਬ-ਜਾਮੁਨ ਲਾਤੇ ਥੇ, ਔਰ ਇਸੇ ਖਾਤੇ ਹੀ ਮੈਂ ਮਮ੍ਮਾ ਕੇ ਗਰ੍ਭ ਮੇਂ ਉਛਲਕੂਦ ਮਚਾ ਦੇਤਾ ਥਾ । ਏਕ ਔਰ ਚੀਜ਼ ਮਮ੍ਮਾ ਕੇ ਗਰ੍ਭ ਮੇਂ ਰਹਤੇ ਹੁਏ ਮੁਝੇ ਬਡ਼ੀ ਪਸਂਦ ਥੀ ਔਰ ਵੋ ਥੀ ਆਈਸਕ੍ਰੀਮ । 'ਨੇਚੁਰਲ' ਕੀ ਆਈਸਕ੍ਰੀਮ ਮਮ੍ਮਾ ਕੋ ਬਹੁਤ ਪਸਂਦ ਹੈ ਔਰ ਅਕਸਰ ਵੋ ਇਸੇ ਖਾਤੀ-ਰਹਤੀ ਥੀਂ । ਉਨਕੇ ਖਾਤੇ ਹੀ ਮੈਂ ਉਛਲਕੂਦ ਮਚਾ ਦੇਤਾ ਥਾ । 

ਯੇ ਤੋ ਹੁਈਂ ਖਾਨੇ-ਪੀਨੇ ਕੀ ਬਾਤੇਂ । ਉਨ੍ਹੀਂ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਮੇਰੀ ਮਮ੍ਮਾ ਮੁਝੇ ਕਵਿਤਾਏਂ ਔਰ ਕਹਾਨਿਯਾਂ ਪਢ਼-ਪਢ਼ਕਰ ਸੁਨਾਤੀ ਥੀਂ ਔਰ ਉਨ੍ਹੇਂ ਸੁਨਕਰ ਭੀ ਮੈਂ ਉਛਲਕੂਦ ਮਚਾ ਦੇਤਾ ਥਾ । ਪਤਾ ਹੈ ਫ਼ੈਜ਼ ਅਹਮਦ 'ਫ਼ੈਜ਼' ਕੀ ਕੁਛ ਗ਼ਜ਼ਲੇਂ ਔਰ ਨਜ਼੍ਮੇਂ ਮੁਝੇ ਬਹੁਤ ਪਸਂਦ ਆਤੀ ਥੀਂ ਔਰ ਆਜ ਭੀ ਪਸਂਦ ਹੈਂ । ਇਸੀ ਤਰਹ 'ਵਹ ਕਦਂਬ ਕਾ ਪੇਡ਼' ਭੀ ਮੁਝੇ ਅਚ੍ਛੀ ਲਗਤੀ ਥੀ । ਔਰ ਭੀ ਕੁਛ ਚੀਜ਼ੇਂ ਹੈਂ ਜੋ ਪਸਂਦ ਆਤੀ ਥੀਂ । 

ਅਰੇ ਹਾਂ, ਡੌਕ੍ਟਰ ਮਾਮਾ ਨੇ ਏਕ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਬਾਤ ਲਿਖੀ ਹੈ ਪਿਛਲੀ ਪੋਸ੍ਟ ਪਰ ਟਿਪ੍ਪਣੀ ਮੇਂ । ਪਢਿਏ ਜ਼ਰਾ ।

ਭਈ ਜਾਦੂ ਜੀ,
ਦੇਖਾ ਹਮਾਰਾ ਅਸਰ ?
ਇਸ਼ਿਤਾ ਔਰ ਅਨੁਵਰ੍ਤਿਕਾ ਦੀਦੀ ਭੀ ਕਵਿਤਾ ਸੁਨਾਨੇ ਲਗ ਗਯੀਂ ; ਸੁਨਾਨੇ ਕ੍ਯਾ ਲਿਖਨੇ ਹੀ ਲਗ
ਗਯੀਂ !
ਤੋ,ਇਸੀ ਬਾਤ ਪਰ
ਕੁਛ ਭੀ ਨਹੀਂ ਹੈਂ ਉਨਸੇ ਕਮ
ਕਵਿਤਾ ਲਿਖ ਸਕਤੇ ਹੈਂ ਹਮ
ਹਮਾਰੇ ਲਿਯੇ ਭੀ ਬਾਯੇਂ ਹਾਥ ਕਾ ਖੇਲ ਹੈ ਯਹ
ਔਰ ਲੋ; "ਫਟਾਫਟ" ਲਿਖ ਭੀ ਡਾਲੀ (ਹਾਲਾਂਕਿ ਲਿਖੀ ਹੈ ਦਾਹਿਨੇ ਹਾਥ ਸੇ) :

ਰਾਖੀ ਆਯੀ ਰਾਖੀ ਆਯੀ
ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਰਾਖੀ ਆਯੀ
ਪ੍ਯਾਰੀ ਨਨ੍ਹੀ ਗੋਲ ਕਲਾਈ
ਉਸ ਪਰ ਪਹਲੀ ਬਾਰ ਸਜਾਈ
ਕੀ ਉਸ ਦਿਨ ਜੋ ਖੀਰ-ਚਟਾਈ
ਯਾ ਫਿਰ ਰਬੜੀ ਦੂਧ-ਮਲਾਈ
ਔਰ ਜੋ "ਟੀਥਰ" ਮਮ੍ਮੀ ਲਾਯੀ
ਉਨਮੇਂ ਮਜਾ ਨਹੀਂ ਵੋ ਭਾਈ
ਮੌਜ ਨਹੀਂ ਵੋ ਉਨਮੇਂ ਆਯੀ
ਜੋ ਅਬ ਜਾਕਰ ਮੈਂਨੇ ਪਾਯੀ
ਰਾਖੀ ਖਾਯੀ ਰਾਖੀ ਖਾਯੀ
ਜਾਦੂ ਜੀ ਨੇ ਰਾਖੀ ਖਾਯੀ

ਵੈਸੇ ਏਕ ਬਾਤ ਬਤਾ ਦੇਂ ਤੁਮ੍ਹੇਂ - ਬਚ ਕਰ ਰਹਨਾ ।
ਦੁਨਿਯਾ ਮੇਂ ਸਬਸੇ ਛੁਤਹੀ ਬੀਮਾਰੀ ਹੈ - ਕਵਿਤਾ ।
ਦੇਖੋ ਨਾ; ਹਮਸੇ ਇਸ਼ਿਤਾ ਔਰ ਅਨੁਵਰ੍ਤਿਕਾ ਦੀਦੀ ਕੋ ਲਗ ਗਯੀ ਔਰ ਫਿਰ ਉਨਸੇ ਵਾਪਸ ਹਮੇਂ !
ਪਾਣ੍ਡੇ ਅਂਕਲ (ਜ੍ਞਾਨਦਤ ਪਾਣ੍ਡੇਯ) ਕੋ ਜੋ ਲਗੀ,ਸੋ ਅਲਗ !!
ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ ?

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਮੈਂਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਆਪਕੋ ਬਤਾਯਾ ਥਾ ਨਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਆ ਗਯੀ ਹੈ ਔਰ ਮੈਂ ਉਸੇ 'ਖਾਨੇ' ਜਾ ਰਹਾ ਹੂਂ । ਮੁਝੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਥਾ ਕਿ ਰਾਖੀ ਬਂਧਵਾਈ ਜਾਤੀ ਹੈ 'ਖਾਈ' ਨਹੀਂ ਜਾਤੀ । ਵੋ ਤੋ ਕਲ 'ਰਕ੍ਸ਼ਾਬਂਧਨ' ਕੇ ਦਿਨ ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਮੁਝੇ ਬਤਾਯਾ । ਯੇ ਦੇਖਿਏ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਕੈਸੇ ਬਂਧਵਾਈ ਮੈਂਨੇ ਅਪਨੀ ਰਾਖੀ । ਪਹਲੇ ਤੋ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰਹ ਏਕਦਮ ਤੈਯਾਰ ਹੋ ਗਯਾ । ਨਹਾ-ਧੋਕਰ, ਨਏ ਕਪਡ਼ੇ ਪਹਨਕਰ । ਏਕਦਮ ਤੈਯਾਰ । ਉਸਕੇ ਬਾਦ ਮੈਂਨੇ ਈਸ਼ਿਤਾ ਔਰ ਅਨੁਵਰ੍ਤਿਕਾ ਦੀਦੀ ਕੀ ਲਿਖੀ ਚਿਟ੍ਠੀ ਕੋ ਪਢ਼ਾ । ਫਿਰ ਜਬ ਰਂਗ-ਬਿਰਂਗੀ ਚਿਟ੍ਠੀ ਕੁਛ ਜ੍ਯਾਦਾ ਹੀ ਅਚ੍ਛੀ ਲਗ ਗਯੀ ਤੋ ਉਸੇ 'ਚਖ' ਲਿਯਾ । ਫਿਰ ਰਾਖੀ ਬਾਂਧਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਥਾਲੀ ਸਜਾਈ ਗਈ । ਮੇਰੇ 'ਦੋਸ੍ਤ' ਨੇ ਥਾਲੀ ਸਜਾਨੇ ਮੇਂ ਕੈਸੇ ਮਦਦ ਕੀ, ਇਸ ਤਸ੍ਵੀਰ ਮੇਂ ਆਪ ਦੇਖ ਸਕਤੇ ਹੈਂ ।      ਫਿਰ ਮੁਝੇ ਰਾਖੀ ਬਾਂਧ ਦੀ ਗਯੀ । ਯੇ ਦੇਖਿਏ : ਔਰ ਉਸਕੇ ਬਾਦ..ਉਸਕੇ ਕ੍ਯਾ ਬਾਦ ਕ੍ਯਾ ਹੁਆ........ਯੇ ਦੇਖਿਏ । ਰਾਖੀ ਖਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ।
ਫਿਰ ਮਮ੍ਮੀ ਨੇ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਰਾਖੀ ਖਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਤੀ । ਖਾਯਾ ਤੋ ਕੁਛ ਔਰ ਜਾਤਾ ਹੈ । ਮਮ੍ਮੀ ਕੀ ਗੋਦ ਮੇਂ ਮੈਂ ਕੈਸਾ ਲਗ ਰਹਾ ਹੂਂ ।
ਅਚ੍ਛਾ ਅਬ ਜ਼ਰਾ ਮੇਰੀ ਈਸ਼ਿਤਾ ਔਰ ਅਨੁਵਰ੍ਤਿਕਾ ਦੀਦੀ ਕੀ ਚਿਟ੍ਠੀ ਪਢ਼ ਲੀਜਿਏ ਜੋ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਲਿਖੀ ਹੈ । ( ਬੌਕ੍ਸ ਮੇਂ ਉਨਕੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਭੀ ਹੈ, ਬਾਈਂ ਓਰ ਛੁਟਕੀ ਅਨੁਵਰ੍ਤਿਕਾ ਦੀਦੀ ਔਰ ਦਾਹਿਨੀ ਓਰ ਬਡ਼ਕੀ ਈਸ਼ਿਤਾ ਦੀਦੀ )
   

ਪ੍ਰਿਯ ਜਾਦੂ ਕ੍ਯਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ । ਸੋ ਰਹੇ ਹੋ । ਬਹੁਤ ਸੋਤੇ ਹੋ । ਕੁਛ ਕਾਮ-ਧਾਮ ਕਿਯਾ ਕਰੋ । ਜਾਗ ਜਾਓ ਔਰ ਦੇਖੋ ਦੀਦੀ ਨੇ ਲਾਲ-ਹਰੀ ਰਾਖੀ ਭੇਜੀ ਹੈ । ਲਾਲ ਰਂਗ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਉਤ੍ਸਾਹ ਭਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਔਰ ਹਰਾ ਰਂਗ ਇਸਲਿਏ ਕਿ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਜੀਵਨ ਸਮਰਦ੍ਧ ਔਰ ਸਦਾ ਗਤਿਮਾਨ ਰਹੇ । ਕਭੀ ਰੂਕੇ ਨਹੀਂ, ਕਭੀ ਝੁਕੇ ਨਹੀਂ । ਟੁਕੁਰ ਟੁਕੁਰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ । ਦੀਦੀ ਕੋ ਤੋ ਅਭੀ ਤੁਮਨੇ ਦੇਖਾ ਭੀ ਨਹੀਂ ਹੈ । ਪਹਚਾਨੋਗੇ ਕੈਸੇ । ਕੋਈ ਬਾਤ ਨਹੀਂ । ਜਬ ਕਭੀ ਮਿਲੋਗੇ ਤੋ ਦੀਦੀ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਪਹਚਾਨ ਲੇਗੀ । ਵੈਸੇ ਜਾਨ-ਪਹਚਾਨ ਬਾਹਰ ਸੇ ਨਹੀਂ ਭੀਤਰ ਸੇ ਹੁਆ ਕਰਤੀ ਹੈ । ਸਹੀ ਪਹਚਾਨ ਤੋ ਤਬ ਹੋਤੀ ਹੈ ਜਬ ਮਨ ਕਾ ਦਰ੍ਪਣ ਸਾਫ਼ ਹੋ । ਮੈਂ ਮਨ ਕੇ ਦਰ੍ਪਣ ਮੇਂ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਖਾ ਕਰਤੀ ਹੂਂ । ਜਬ ਸੇ ਤੁਮ ਪੈਦਾ ਹੁਏ ਹੋ ਨਾ ਤਬ ਸੇ । ਤੁਮ ਜਬ ਥੋਡ਼ੇ-ਸੇ ਬਡ਼ੇ ਹੋ ਜਾਓਗੇ ਤੋ ਅਪਨੇ ਆਪ ਮਨ ਕੇ ਭੀਤਰ ਕੀ ਪਹਚਾਨ ਹੋਨੇ ਲਗੇਗੀ । ਸੁਨਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਮ ਮੇਰੀ ਬੁਆ ਕੋ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਕਰਤੇ ਹੋ । ਅਚ੍ਛੀ ਬਾਤ ਹੈ । ਬੁਆ ਕੋ ਭੀ ਅਚ੍ਛਾ ਹੀ ਲਗਤਾ ਹੈ । ਲੇਕਿਨ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਅਪਨੀ ਸ਼ਰਾਰਤੇਂ ਕਮ ਕਰੋ । ਅਚ੍ਛੇ ਬਨੋ । ਇਤਨੇ ਅਚ੍ਛੇ ਕਿ ਤੁਮਸੇ ਅਚ੍ਛਾ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋ । ਅਚ੍ਛਾ ਯੇ ਬਤਾਓ ਕਿ ਘਰ ਕਬ ਆਓਗੇ । ਤੁਮਨੇ ਅਪਨਾ ਬ੍ਲੌਗ ਬਨਾ ਲਿਯਾ ਹੈ । ਸਮਯ ਤੋ ਕਮ ਹੀ ਮਿਲਤਾ ਹੋਗਾ ਨਾ । ਲੇਕਿਨ ਸਮਯ ਨਿਕਾਲਕਰ ਕਭੀ ਬੁਆ ਕੋ ਲਿਵਾ ਕਰ ਚਲੇ ਆਓ । ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਦੀਦੀ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ । ਸਮਯ ਸੇ ਦੂਧ ਪੀ ਲਿਯਾ ਕਰੋ । ਥੋਡ਼ਾ ਪਢ਼ਾਈ-ਲਿਖਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੋ । ਹਾਂ ਮਿਠਾਈ ਤੋ ਸ਼ਾਯਦ ਤੁਮ ਖਾ ਨਹੀਂ ਸਕਤੇ ਇਸਲਿਏ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਨਹੀਂ ਭੇਜ ਰਹੀ ਹੂਂ । ਘਰ ਆਓਗੇ ਤੋ ਸਬਸੇ ਅਚ੍ਛੀ ਮਿਠਾਈ ਖਿਲਾਯੇਂਗੇ ਤੁਮ੍ਹੇਂ । ਮੇਰੀ ਬੁਆ ਔਰ ਫੂਫਾ ਕੋ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਹਨਾ । ਪਢ਼ਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਕਾਫੀ ਥਕ ਗਏ ਹੋਗੇ । ਇਸਲਿਏ ਅਬ ਸੋ ਜਾਨਾ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਬਂਧਨ ਕੀ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਓਂ ਕੇ ਸਾਥ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਦੀਦੀ ਈਸ਼ਿਤਾ ।

ਈਸ਼ਿਤਾ ਦੀਦੀ ਕੀ ਯੇ ਚਿਟ੍ਠੀ ਕਾਫੀ ਰਂਗ-ਬਿਰਂਗੀ ਹੈ । ਮੈਂ ਇਸੇ 'ਸ੍ਕੈਨ' ਕਰਕੇ 'ਜਾਦੁਈ-ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ' ਪਰ ਚਢ਼ਾਨੇ ਵਾਲਾ ਹੂਂ । ਕ੍ਯਾ ਕਰੂਂ ਟਾਇਮ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ ਹੈ ਮੇਰੇ ਪਾਸ । ਜਬ ਫੁਰਸਤ ਮਿਲੇਗੀ ਤੋ ਚਢ਼ਾਊਂਗਾ ।

ਰਾਖੀ ਸੇ ਠੀਕ ਪਹਲੇ ਮੇਰੇ 'ਕਵਿਤਾ ਵਾਲੇ ਡੌਕ੍ਟਰ ਮਾਮਾ' ਕਾ ਮੇਲ ਆਯਾ  । ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਲਿਖਾ---

ਜਾਦੂ ਜੀ ! ਤੋ ਅਬ ਰਾਖੀ ਖਾਨੇ ਕੀ ਤੈਯਾਰੀ ਹੈ ? ਏਕ ਤੋ ਤੁਮ ਦਿਨ ਭਰ ਵੈਸੇ ਹੀ ਜਾਨੇ ਕ੍ਯਾ-ਕ੍ਯਾ ਖਾਤੇ ਰਹਤੇ ਹੋ; ਊਪਰ ਸੇ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਮਮ੍ਮੀ ਪੂਛਤੀ ਰਹਤੀ ਹੈਂ ਕਿ ਕ੍ਯਾ ਖਿਲਾਏਂ ? ਇਧਰ ਦੋ-ਚਾਰ ਦਿਨੋਂ ਸੇ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਕੋਈ ਕਵਿਤਾ ਭੀ ਨਹੀਂ ਸੁਨਾ ਪਾਯੇ ਹਮ । ਤੋ,ਸਾਰੀ ਕਸਰ ਏਕ ਸਾਥ ਪੂਰੀ ਕਿਯੇ ਦੇ ਰਹੇ ਹੈਂ । ਹਮੇਂ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼੍ਯਾਦਾ ਲਮ੍ਬੀ ਕਵਿਤਾਏਂ ਤੁਮ ਅਭੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਓਗੇ,ਤੋ ਲੋ ਸੁਨੋ ਏਕ ਛੋਟੀ ਕਵਿਤਾ,ਜੋ ਹਮ ਅਪਨੇ ਮਾਮਾ ਜੀ ਕੋ ਸੁਨਾਯਾ ਕਰਤੇ ਥੇ (ਜਬ ਹਮਾਰਾ ......................ਖਾਨੇ ਕਾ ਮਨ ਹੋਤਾ ਥਾ) : ਓ ਮਾਮਾ ਓ ਮਾਮਾ ਜਬ ਤੁਮ ਘਂਟਾਘਰ ਜਾਨਾ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਰਸਗੁਲ੍ਲੇ ਲਾਨਾ ਉਨਕੋ ਖਾਕਰ ਪਢਨੇ (ਅਭੀ ਤੋ ਛੂ-ਛੂ ਕਰਨੇ) ਜਾਊਂ ਰਾਜਾ ਬੇਟਾ ਮੈਂ ਬਨ ਜਾਊਂ :   ਯੇ ਤਸ੍ਵੀਰੇਂ ਭੀ ਮਾਮਾਜੀ ਨੇ ਹੀ ਭੇਜੀ ਹੈਂ ।

 

 

 

 

 

ਅਰੇ ਹਾਂ ਈਸ਼ਿਤਾ ਦੀਦੀ ਨੇ ਭੀ ਏਕ ਕਵਿਤਾ ਭੇਜੀ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਹੀ ਲਿਖੀ ਹੈ ।

ਯੇ ਪਢ਼ਨਾ ਤੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ।
ਜਾਦੂ ਭੈਯਾ ਜਾਦੂਗਰ
ਐਸਾ ਕੋਈ ਜਾਦੂ ਕਰ
ਦੀਦੀ ਭੈਯਾ ਸਾਥ ਰਹੇਂ
ਮੀਠੀ ਮੀਠੀ ਬਾਤ ਕਰੇਂ
ਜਲ੍ਦੀ ਸੇ ਤੂ ਆ ਜਾ ਘਰ
ਐਸਾ ਕੋਈ ਜਾਦੂ ਕਰ
ਰਾਖੀ ਹੈ ਯੇ ਪ੍ਯਾਰ ਭਰੀ
ਮੁਸ੍ਕੀ ਮਾਰੋ ਪ੍ਯਾਰ ਭਰੀ
ਦੀਦੀ ਤਾਕੇ ਰੋਜ਼ ਡਗਰ
ਜਲ੍ਦੀ ਸੇ ਤੂ ਆ ਜਾ ਘਰ

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ

ਪਤਾ ਹੈ ਆਜਕਲ ਮੈਂ ਨਯੇ-ਨਯੇ ਕਰਤਬ ਕਰਨੇ ਲਗਾ ਹੂਂ । ਪਹਲੇ ਮੈਂ ਸਿਰ੍ਫ ਅਂਗੂਠਾ ਚੂਸਤਾ ਥਾ ਅਪਨੇ ਹਾਥ ਕਾ ਅਂਗੂਠਾ । ਲੇਕਿਨ ਉਸਕੇ ਬਾਦ ਹੁਆ ਯੇ ਕਿ ਮੈਂਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ੇਂ ਕੀਂ ਔਰ ਅਬ ਦੋਨੋਂ ਪੈਰੋਂ ਕੇ ਅਂਗੂਠੇ ਮੇਰੀ ਗਿਰਫ੍ਤ ਮੇਂ ਆ ਗਯੇ ਹੈਂ । ਆਜਕਲ ਮਮ੍ਮੀ ਕਾ ਕਾਮ ਬਹੁਤ ਬਢ਼ ਗਯਾ
ਹੈ । ਪਹਲੇ ਵੋ ਮੇਰੇ ਹਾਥ ਧੁਲਾ-ਧੁਲਾ ਕਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਥੀਂ ਅਬ ਬਾਰ ਬਾਰ ਉਨ੍ਹੇਂ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਭੀ ਧੁਲਾਨੇ ਪਡ਼ਤੇ ਹੈਂ । ਵੈਸੇ ਤੋ ਮਮ੍ਮੀ ਮੇਰੇ ਲਿਏ ਤਰਹ ਤਰਹ ਕੇ 'ਟੀਥਰ੍ਸ' ਲਾਈ ਹੈਂ । ਪਰ ਕਈ ਬਾਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹੇਂ ਚਬਾ-ਚੂਸ ਕਰ 'ਬੋਰ' ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੂਂ । ਇਸਲਿਏ ਮਾਂ-ਪਾਪਾ ਕਾ ਜ਼ਰਾ-ਸਾ ਧ੍ਯਾਨ ਯਹਾਂ-ਵਹਾਂ ਭਟਕਾ ਔਰ ਮੈਂ ਯੇ ਕਰਤਬ ਕਰਤਾ ਹੂਂ । ਦੇਖਿਏ । ਕਹਤੇ ਹੈਂ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀਕਰਸ਼੍ਣ ਭੀ ਅਪਨਾ ਅਂਗੂਠਾ ਚੂਸਾ ਕਰਤੇ ਥੇ । ਸੂਰਦਾਸ ਕੀ ਯੇ ਪਂਕ੍ਤਿਯਾਂ ਦੇਖਿਏ ਜ਼ਰਾ--

ਕਰ ਪਗ ਗਹਿ ਅਂਗੂਠਾ ਮੁਖ ਮੇਲਤ
ਪ੍ਰਭੁ ਪੌਢੇ ਪਾਲਨੇ ਅਕੇਲੇ ਹਰਸ਼ਿ-ਹਰਸ਼ਿ ਅਪਨੇ ਸਂਗ ਖੇਲਤ
ਸ਼ਿਵ ਸੋਚਤ, ਵਿਧਿ ਬੁਧ੍ਦਿ ਵਿਚਾਰਤ ਬਟ ਬਾਢਯੋ ਸਾਗਰ ਜਲ ਖੇਲਤ
ਬਿਡਰੀ ਚਲੇ ਘਨ ਪ੍ਰਲਯ ਜਾਨਿ ਕੈਂ ਦਿਗਪਤਿ, ਦਿਗਦਂਤੀ ਮਨ ਸਕੇਲਤ
ਮੁਨਿ ਮਨ ਮੀਤ ਭਯੇ ਭਵ-ਕਪਿਤ, ਸ਼ੇਸ਼ ਸਕੁਚਿ ਸਹਸੌ ਫਨ ਖੇਲਤ
ਉਨ ਬ੍ਰਜਬਾਸਿਨ ਬਾਤ ਨਿਜਾਨੀ। ਸਮਝੇ ਸੂਰ ਸਂਕਟ ਪਂਗੁ ਮੇਲਤ ।

ਯੇ ਰਹਾ ਇਨ ਪਂਕ੍ਤਿਯੋਂ ਕਾ ਭਾਵਾਰ੍ਥ--

ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰ ਅਕੇਲੇ ਪਲਨੇ ਮੇਂ ਸੋਯੇ ਹੈਂ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਹਰ੍ਸ਼ਿਤ ਹੋਕਰ ਅਪਨੀ ਧੁਨ ਮੇਂ ਖੇਲ ਰਹੇ ਹੈਂ । ਹਾਥੋਂ ਸੇ ਚਰਣ ਪਕਡ਼ਕਰ (ਪੈਰ ਕੇ) ਅਂਗੂਠੇ ਕੋ ਵੇ ਮੁਖ ਮੇਂ ਡਾਲ ਰਹੇ ਹੈਂ । ਇਸਸੇ ਸ਼ਂਕਰ ਜੀ ਚਿਨ੍ਤਾ ਕਰਨੇ ਲਗੇ, ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਅਪਨੀ ਬੁਦ੍ਧਿ ਸੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨੇ ਲਗੇ (ਕਿ ਪ੍ਰਲਯ ਕਾ ਤੋ ਸਮਯ ਆਯਾ ਨਹੀਂ, ਕ੍ਯਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਯੇ?) ਅਕ੍ਸ਼ਯਵਟ ਬਢ਼ਨੇ ਲਗਾ, ਸਮੁਦ੍ਰ ਕਾ ਜਲ ਉਮਡ਼ ਪਡ਼ਾ, ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਕੇ ਮੇਘ ਪ੍ਰਲਯਕਾਲ ਸਮਝਕਰ ਚਾਰੋਂ ਓਰ ਬਿਖਰਕਰ ਦੌਡ਼ ਪਡ਼ੇ (ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਪ੍ਰਲਯ ਕੇ ਸਮਯ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਬਾਲਮੁਕੁਨ੍ਦ-ਰੂਪ ਸੇ ਪੈਰ ਕਾ ਅਂਗੂਠਾ ਮੁਖ ਮੇਂ ਲੇਤੇ ਹੈਂ), ਦਿਕ੍ਪਾਲ ਲੋਗ (ਭੂਮਿ ਕੇ ਆਧਾਰਭੂਤ) ਦਿਗ੍ਗਜੋਂ ਕੋ ਸਮੇਟਨੇ (ਵਹਾਂ ਸੇ ਹਟਾਨੇ) ਲਗੇ। (ਸਨਕਾਦਿ) ਮੁਨਿ ਭੀ ਮਨ-ਹੀ-ਮਨ ਭਯਭੀਤ ਹੋ ਗਯੇ, ਪਰਥ੍ਵੀ ਕਾਂਪਨੇ ਲਗੀ, ਸਂਕੁਚਿਤ ਹੋਕਰ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਨੇ ਸਹਸ੍ਰ ਫਣ ਉਠਾ ਲਿਯੇ (ਕਿ ਮੁਝੇ ਤੋ ਪ੍ਰਭੁ ਕੀ ਪ੍ਰਲਯ-ਸੂਚਨਾ ਸੇ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਫਣੋਂ ਕੀ ਫੁਂਕਾਰ ਸੇ ਅਗ੍ਨਿ ਉਗਲਕਰ ਵਿਸ਼੍ਵ ਕੋ ਜਲਾ ਦੇਨਾ ਥਾ,ਜਬ ਮੇਰੇ ਕਾਮ ਮੇਂ ਦੇਰੀ ਹੁਈ।) ਲੇਕਿਨ (ਯਹ ਸਬ ਆਧਿਦੈਵਿਕ ਜਗਤ ਮੇਂ ਹੋ ਜਾਨੇ ਪਰ ਭੀ ) ਉਨ ਵ੍ਰਜਵਾਸਿਯੋਂ ਨੇ (ਜੋ ਨਨ੍ਦਭਵਨ ਮੇਂ ਥੇ) ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ । ਸੂਰਦਾਸ ਜੀ ਕਹਤੇ ਹੈਂ-ਵੇ ਤੋ ਯਹੀ ਸਮਝਤੇ ਰਹੇ ਕਿ ਸ਼੍ਯਾਮ (ਖੇਲ ਮੇਂ) ਛਕਡ਼ੇ ਕੋ ਪੈਰ ਸੇ ਹਟਾ ਰਹਾ ਹੈ ।

ਜਾਦੂ ਜੀ ਕੀ ਓਰ ਸੇ ਆਭਾਰ