ਪੇਚਿਸ਼ (ਨਈ ਯਾ ਪੁਰਾਨੀ)

ਸ੍ਵਚ੍ਛ ਸੌਂਫ ੩੦੦ ਗ੍ਰਾਮ ਔਰ ਮਿਸ਼੍ਰੀ ੩੦੦ ਗ੍ਰਾਮ ਲੇਂ। ਸੌਂਫ ਕੇ ਦੋ ਬਰਾਬਰ ਹਿਸ੍ਸੇ ਕਰ ਲੇਂ। ਏਕ ਹਿਸ੍ਸਾ ਤਵੇ ਪਰ ਭੂਨ ਲੇਂ। ਭੁਨੀ ਹੁਈ ਔਰ ਬਚੀ ਹੁਈ ਸੌਂਫ ਲੇਕਰ ਬਾਰੀਕ ਪੀਸ ਲੇਂ ਔਰ ਉਤਨੀ ਹੀ ਮਿਸ਼੍ਰੀ (ਪਿਸੀ ਹੁਈ) ਮਿਲਾ ਲੇਂ। ਇਸ ਚੂਰ੍ਣ ਕੋ ਛ ਗ੍ਰਾਮ (ਦੋ ਚਮ੍ਮਚ) ਕੀ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸੇ ਦਿਨ ਮੇਂ ਚਾਰ ਬਾਰ ਖਾਯੇਂ। ਊਪਰ ਸੇ ਦੋ ਘੂਂਟ ਪਾਨੀ ਪੀ ਸਕਤੇ ਹੈਂ। ਆਂਵਯੁਕ੍ਤ ਪੇਚਿਸ਼ - ਨਯੀ ਯਾ ਪੁਰਾਨੀ (ਮਰੋਡ਼ ਦੇਕਰ ਥੋਡਾ-ਥੋਡਾ ਮਲ ਤਥਾ ਆਂਵ ਆਨਾ) ਕੇ ਲਿਏ ਰਾਮਬਾਣ ਹੈ। ਸੌਂਫ ਖਾਨੇ ਸੇ ਬਸ੍ਤੀ-ਸ਼ੂਲ ਯਾ ਪੀਡ਼ਾ ਸਹਿਤ ਆਂਵ ਆਨਾ ਮਿਟਤਾ ਹੈ।

ਯਾ ਦਹੀ, ਭਾਤ, ਮਿਸ਼੍ਰੀ ਕੇ ਸਾਥ ਖਾਨੇ ਸੇ ਆਂਵ-ਮਰੋਡ਼ੀ ਕੇ ਦਸ੍ਤੋਂ ਮੇਂ ਆਰਾਮ ਆਤਾ ਹੈ।

ਯਾ ਮੈਥੀ (ਸ਼ੁਸ਼੍ਕ ਦਾਨਾ) ਕਾ ਸਾਗ ਬਨਾਕਰ ਰੋਜਾਨਾ ਖਾਵੇਂ ਅਥਵਾ ਮੈਥੀ ਦਾਨਾ ਕਾ ਚੂਰ੍ਣ ਤੀਨ ਗ੍ਰਾਮ ਦਹੀ ਮੇਂ ਮਿਲਾਕਰ ਸੇਵਨ ਕਰੇਂ। ਆਂਵ ਕੀ ਬਿਮਾਰੀ ਮੇਂ ਲਾਭ ਕੇ ਅਤਿਰਿਕ੍ਤ ਇਸਸੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਾ ਅਧਿਕ ਆਨਾ ਭੀ ਬਨ੍ਦ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤਿਦਿਨ ਮੈਥੀ ਕਾ ਸਾਗ ਖਾਨੇ ਸੇ ਆਂਵ ਕੀ ਬਿਮਾਰੀ ਅਚ੍ਛੀ ਹੋਤੀ ਹੈ। ਔਰ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਾ ਅਧਿਕ ਆਨਾ ਬਨ੍ਦ ਹੋਤਾ ਹੈ।

ਵਾਯੁ ਗੈਸ

ਪੇਟ ਮੇਂ ਵਾਯੁ-ਗੈਸ ਬਨਨੇ ਕੀ ਅਵਸ੍ਥਾ ਮੇਂ ਭੋਜਨ ਕੇ ਬਾਦ ੧੨੫ ਗ੍ਰਾਮ ਦਹੀ ਕੇ ਮਟ੍ਠੇ ਮੇਂ ਦੋ ਗ੍ਰਾਮ ਅਜਵਾਯਨ ਔਰ ਆਧਾ ਗ੍ਰਾਮ ਕਾਲਾ ਨਮਕ ਮਿਲਾਕਰ ਖਾਨੇ ਸੇ ਵਾਯੁ-ਗੈਸ ਮਿਟਤੀ ਹੈ। ਸਪ੍ਤਾਹ-ਦੋ ਸਪ੍ਤਾਹ ਆਵਸ਼੍ਯਕਤਾਨੁਸਾਰ ਦਿਨ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ ਲੇਂ।

ਇਸਸੇ ਵਾਯੁ-ਗੋਲਾ, ਅਫਾਰਾ ਕੇ ਅਤਿਰਿਕ੍ਤ ਕਬ੍ਜ ਭੀ ਦੂਰ ਹੋਤੀ ਹੈ।

ਪਰਹੇਜ - ਚਾਵਲ, ਅਰਬੀ, ਫੂਲ ਗੋਭੀ ਔਰ ਅਨ੍ਯ ਵਾਯੁ ਪੈਦਾ ਕਰਨੇ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰ੍ਥ।

ਤਤ੍ਕਾਲ ਲਾਭ ਕੇ ਲਿਏ - ਏਕ ਦੋ ਲਹਸੁਨ ਕੀ ਫਾਂਕੇਂ ਛੀਲਕਰ ਬੀਜ ਨਿਕਾਲੀ ਹੁਈ ਮੁਨਕ੍ਕਾ ਮੇਂ ਲਪੇਟਕਰ, ਭੋਜਨ ਕਰਨੇ ਕੇ ਬਾਦ, ਚਬਾਕਰ ਨਿਗਲ ਜਾਨੇ ਸੇ ਥੋਡ਼ੇ ਸਮਯ ਮੇਂ ਹੀ ਪੇਟ ਮੇਂ ਰੁਕੀ ਹਵਾ ਨਿਕਲ ਜਾਯੇਗੀ। ਸਰ੍ਦੀ ਕੇ ਕਾਰਣ ਸਾਰਾ ਸ਼ਰੀਰ ਜਕਡ਼ ਗਯਾ ਹੋ ਔਰ ਕਮਰ ਦਰ੍ਦ ਹੋ ਤੋ ਵਹ ਭੀ ਜਾਤਾ ਰਹੇਗਾ।

ਹੋਠੋਂ ਕਾ ਖੁਸ਼੍ਕੀ ਸੇ ਬਚਾਵ

ਨਾਭਿ ਮੇਂ ਰੋਜਾਨਾ ਸਰਸੋਂ ਕਾ ਤੇਲ ਲਗਾਨੇ ਸੇ ਹੋਂਠ ਨਹੀਂ ਫਟਤੇ ਔਰ ਫਟੇ ਹੁਏ ਹੋਂਠ ਮੁਲਾਯਮ ਔਰ ਸੁਨ੍ਦਰ ਹੋ ਜਾਤੇ ਹੈ। ਸਾਥ ਹੀ ਨੇਤ੍ਰੋਂ ਕੀ ਖੁਜਲੀ ਔਰ ਖੁਸ਼੍ਕੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਤੀ ਹੈ।

ਯਾ ਸਰਸੋਂ ਕਾ ਤੇਲ ਕਨਪਟੀ ਮੇਂ ਮਲਿਏ, ਕਾਨ ਮੇਂ ਡਾਲਿਏ, ਨਾਕ ਮੇਂ ਸੁਡ਼ਕਿਏ, ਨਾਭਿ ਮੇਂ ਲਗਾਇਏ - ਇਸਸੇ ਨੇਤ੍ਰ-ਜ੍ਯੋਤਿ ਤਥਾ ਮਸ੍ਤਿਸ਼੍ਕ - ਸ਼ਕ੍ਤਿ ਬਢ਼ਤੀ ਹੈ। ਜੁਕਾਮ ਕਭੀ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ। ਸਰ੍ਦੀ ਕੇ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨ ਸਰਸੋਂ ਕਾ ਤੇਲ ਨਾਭਿ ਪਰ ਲਗਾਨੇ ਸੇ ਹਾਥ ਪਾਂਵ ਭੀ ਨਹੀਂ ਫਟਤੇ ਔਰ ਹਾਥ ਪੈਰੋਂ ਕੀ ਚਮਡ਼ੀ ਖੁਰਦਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਤੀ।

ਘੁਟਨੋਂ ਕਾ ਦਰ੍ਦ

ਸਵੇਰੇ ਮੈਥੀ ਦਾਨਾ ਕੇ ਬਾਰੀਕ ਚੁਰ੍ਣ ਕੀ ਏਕ ਚਮ੍ਮਚ ਕੀ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸੇ ਪਾਨੀ ਕੇ ਸਾਥ ਫਂਕ੍ਕੀ ਲਗਾਨੇ ਸੇ ਘੁਟਨੋਂ ਕਾ ਦਰ੍ਦ ਸਮਾਪ੍ਤ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਕਰ ਬੁਢ਼ਾਪੇ ਮੇਂ ਘੁਟਨੇ ਨਹੀਂ ਦੁਖਤੇ।

ਯਾ ਸਵੇਰੇ ਭੂਖੇ ਪੇਟ ਤੀਨ ਚਾਰ ਅਖਰੋਟ ਕੀ ਗਿਰਿਯਾਂ ਨਿਕਾਲਕਰ ਕੁਛ ਦਿਨ ਖਾਨੇ ਮਾਤ੍ਰ ਸੇ ਹੀ ਘੁਟਨੋਂ ਕਾ ਦਰ੍ਦ ਸਮਾਪ੍ਤ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ।

ਯਾ ਨਾਰਿਯਲ ਕੀ ਗਿਰੀ ਅਕ੍ਸਰ ਖਾਤੇ ਰਹਨੇ ਸੇ ਘੁਟਨੋਂ ਕਾ ਦਰ੍ਦ ਹੋਨੇ ਕੀ ਸਂਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਤੀ।

ਮੁਂਹ ਕੇ ਛਾਲੇ

ਛੋਟੀ ਹਰਡ਼ ਕੋ ਬਾਰਿਕ ਪੀਸਕਰ ਛਾਲੋਂ ਪਰ ਲਗਾਨੇ ਸੇ ਮੁਂਹ ਤਥਾ ਜੀਭ ਕੇ ਛਾਲੋਂ ਸੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਛਾਲੇ ਕਿਸੀ ਭੀ ਦਵਾ ਸੇ ਠੀਕ ਨਹੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ ਇਸ ਦਵਾ ਕੇ ਲਗਾਨੇ ਸੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯ ਹੀ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਯੇਂਗੇ। ਦਿਨ ਮੇਂ ਦੋ ਤੀਨ ਬਾਰ ਲਗਾਯੇਂ।

ਯਾ (੧) ਪੇਟ ਸਾਫ ਰਖਾ ਜਾਯੇ। (੨) ਅਧਿਕ ਮਿਰ੍ਚ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਪਦਾਰ੍ਥੋਂ ਸੇ ਬਚੇਂ।

ਯਾ ਰਾਤ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ ਏਕ ਛੋਟੀ ਹਰਡ਼ ਚੂਸੇਂ। ਇਸਸੇ ਆਮਾਸ਼ਯ ਔਰ ਆਨ੍ਤਡ਼ਿਯੋਂ ਕੇ ਦੋਸ਼ੋਂ ਕੇ ਕਾਰਣ ਮਹੀਨੋਂ ਠਿਕ ਨ ਹੋਨੇ ਵਾਲੇ ਮੁਂਹ ਵ ਜੀਭ ਕੇ ਛਾਲੇ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਤੇ ਹੈਂ। ਹਰਡ਼ ਕੋ ਚੁਸਤੇ ਰਹਨੇ ਸੇ ਪਾਚਕ ਅਂਗ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ਾਲੀ ਬਨ ਜਾਤੇ ਹੈਂ, ਪੇਟ ਕੇ ਕੀਡ਼ੇ ਨਸ਼੍ਟ ਹੋ ਜਾਤੇ ਹੈਂ।

ਯਾ ਤੁਲਸੀ ਕੀ ਚਾਰ-ਪਾਂਚ ਪਤ੍ਤਿਯਾਂ ਨਿਤ੍ਯ ਸੁਬਹ ਔਰ ਸ਼ਾਮ ਚਬਾਕਰ ਊਪਰ ਸੇ ਦੋ ਘੂਂਟ ਪਾਨੀ ਪੀਯੇਂ। ਮੁਂਹ ਕੇ ਛਾਲੇ ਵ ਮੁਂਹ ਕੀ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧ ਦੂਰ ਹੋਤੀ ਹੈ। ਸਪ੍ਤਾਹ ਭਰ ਖਾਯੇਂ।

ਯਾ ਦੋ ਗ੍ਰਾਮ ਭੁਨਾ ਹੁਆ ਸੁਹਾਗਾ ਕਾ ਬਾਰੀਕ ਚੂਰ੍ਣ ਪਨ੍ਦ੍ਰਹ ਗ੍ਰਾਮ ਗ੍ਲੀਂਸਰੀਨ ਮੇਂ ਮਿਲਾਕਰ ਰਖ ਲੇਂ। ਦਿਨ ਮੇਂ ਦੋ ਤੀਨ ਬਾਰ ਮੁਂਹ ਏਵਂ ਜੀਭ ਕੇ ਛਾਲੋਂ ਪਰ ਲਗਾਯੇਂ।

ਯਾ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੇ ਮੁਂਹ ਕੇ ਛਾਲੇ - ਮਿਸ਼੍ਰੀ ਕੋ ਬਾਰੀਕ ਪੀਸਕਰ ਉਸਮੇਂ ਥੋਡ਼ਾ ਸਾ ਕਪੂਰ ਮਿਲਾਕਰ ਮੁਂਹ ਮੇਂ ਲਗਾਯੇਂ। ਇਸਸੇ ਮੁਂਹ ਕੇ ਛਾਲੇ ਔਰ ਮੁਂਹ ਪਾਕ ਮਿਟਤਾ ਹੈ। ਯਹ ਦਵਾ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੇ ਮੁਂਹ ਆਨੇ ਪਰ ਬਹੁਤ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ।

ਬਾਲੋਂ ਕਾ ਸਮਯ ਸੇ ਪਹਲੇ ਸਫੇਦ ਹੋਨਾ

ਏਕ ਚਮ੍ਮਚ ਭਰ ਆਂਵਲਾ ਚੂਰ੍ਣ ਦੋ ਘੂਂਟ ਪਾਨੀ ਸੇ ਸੋਤੇ ਸਮਯ ਅਂਤਿਮ ਵਸ੍ਤੁ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਲੇਂ। ਅਸਮਯ ਬਾਲ ਸਫੇਦ ਹੋਨੇ ਔਰ ਚੇਹਰੇ ਕੀ ਕਾਨ੍ਤਿ ਨਸ਼੍ਟ ਹੋਨੇ ਪਰ ਜਾਦੂ ਕਾ ਸਾ ਅਸਰ ਕਰਤਾ ਹੈ। (ਸਾਥ ਹੀ ਸ੍ਵਰ ਕੋ ਮਧੁਰ ਔਰ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਬਨਾਤਾ ਹੈ ਤਥਾ ਗਲੇ ਕੀ ਘਰ-ਘਰਾਹਟ ਭੀ ਇਸਸੇ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਤੀ ਹੈ।

ਯਾ ਆਂਵਲਾ ਚੂਰ੍ਣ ਕਾ ਲੇਪ - ਸੂਖੇ ਆਂਵਲੋਂ ਕੇ ਚੂਰ੍ਣ ਕੋ ਪਾਨੀ ਕੇ ਸਾਥ ਲੇਈ ਬਨਾਕਰ ਇਸਕਾ ਖੋਪਡ਼ੀ ਪਰ ਲੇਪ ਕਰਨੇ ਤਥਾ ਪਾਂਚ ਦਸ ਮਿਨਟ ਬਾਦ ਕੇਸ਼ੋਂ ਕੋ ਜਲ ਸੇ ਧੋ ਲੇਨੇ ਸੇ ਬਾਲ ਸਫੇਦ ਹੋਨੇ ਔਰ ਗਿਰਨੇ ਬਨ੍ਦ ਹੋ ਜਾਤੇ ਹੈ।

ਯਾ ਆਂਵਲਾ ਜਲ ਸੇ ਸਿਰ ਧੋਨਾ ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਤਮ - ਵਿਧਿ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈ - ੨੫ ਗ੍ਰਾਮ ਸੂਖੇ ਆਂਵਲੋਂ ਕੇ ਯਵਕੂਟ (ਮੋਟਾ-ਮੋਟਾ ਕੂਟਕਰ) ਕਿਏ ਹੁਏ ਟੁਕਡ਼ੋਂ ਕੋ ੨੫੦ ਗ੍ਰਾਮ ਪਾਨੀ ਮੇਂ ਰਾਤ ਕੋ ਭਿਗੋ ਦੇਂ। ਪ੍ਰਾਤ ਫੂਲੇ ਹੁਏ ਆਂਵਲੋਂ ਕੋ ਕਡ਼ੇ ਹਾਥ ਸੇ ਮਸਲਕਰ ਸਾਰਾ ਜਲ ਪਤਲੇ ਸ੍ਵਚ੍ਛ ਕਪਡ਼ੇ ਸੇ ਛਾਨ ਲੇਂ। ਅਬ ਇਸ ਨਿਥਰੇ ਹੁਏ ਜਲ ਕੋ ਕੇਸ਼ੋਂ ਕੀ ਜਡ਼ੋਂ ਮੇਂ ਹਲ੍ਕੇ-ਹਲ੍ਕੇ ਅਚ੍ਛੀ ਤਰਹ ਮਲਿਏ ਔਰ ਦਸ ਬੀਸ ਮਿਨਟ ਬਾਦ ਕੇਸ਼ੋਂ ਕੋ ਸਾਦੇ ਪਾਨੀ ਸੇ ਧੋ ਡਾਲਿਏ। ਰੂਖੇ ਬਾਲੋਂ ਕੋ ਸਪ੍ਤਾਹ ਮੇਂ ਏਕ ਬਾਰ ਔਰ ਚਿਕਨੇ ਬਾਲੋਂ ਕੋ ਸਪ੍ਤਾਹ ਮਮੇਂ ਦੋ ਬਾਰ ਧੋਨਾ ਚਾਹਿਏ। ਆਵਸ਼੍ਯਕਤਾ ਹੋ ਤੋ ਕੁਛ ਦਿਨ ਰੋਜਾਨਾ ਭੀ ਧੋਯਾ ਜਾ ਸਕਤਾ ਹੈ। ਕੇਸ਼ ਧੋਨੇ ਕੇ ਏਕ ਘਂਟੇ ਪਹਲੇ ਯਾ ਜਿਸ ਦਿਨ ਕੇਸ਼ ਧੋਨੇ ਹੋਂ, ਉਸਕੇ ਏਕ ਦਿਨ ਪਹਲੇ ਰਾਤ ਮੇਂ ਆਂਵਲੋਂ ਕੇ ਤੇਲ ਕੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਕੇਸ਼ੋਂ ਮੇਂ ਕਰੇਂ।

ਤੁਲਸੀ

ਤੁਲਸੀ ਏਕ ਦਿਵ੍ਯ ਪੌਧਾ ਹੈ।

ਤੁਲਸੀ ਕੀ ੨੧ ਸੇ ੩੫ ਪਤ੍ਤਿਯਾਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛ ਖਰਲ ਯਾ ਸਿਲਬਟ੍ਟੇ (ਜਿਸ ਪਰ ਮਸਾਲਾ ਨ ਪੀਸਾ ਗਯਾ ਹੋ) ਪਰ ਚਟਨੀ ਕੀ ਭਾਂਤਿ ਪੀਸ ਲੇਂ ਔਰ ੧੦ ਸੇ ੩੦ ਗ੍ਰਾਮ ਮੀਠੀ ਦਹੀ ਮੇਂ ਮਿਲਾਕਰ ਨਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਤ ਖਾਲੀ ਪੇਟ ਤੀਨ ਮਾਸ ਤਕ ਖਾਯੇਂ। ਧ੍ਯਾਨ ਰਹੇ ਦਹੀ ਖਟ੍ਟਾ ਨ ਹੋ ਔਰ ਯਦਿ ਦਹੀ ਮਾਫਿਕ ਨ ਆਯੇ ਤੋ ਏਕ-ਦੋ ਚਮ੍ਮਚ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਾਕਰ ਲੇਂ। ਛੋਟੇ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੋ ਆਧਾ ਗ੍ਰਾਮ ਦਵਾ ਸ਼ਹਦ ਮੇਂ ਮਿਲਾਕਰ ਦੇਂ। ਦੂਧ ਕੇ ਸਾਥ ਭੁਲਕਰ ਭੀ ਨ ਦੇਂ। ਔਸ਼ਧਿ ਪ੍ਰਾਤ ਖਾਲੀ ਪੇਟ ਲੇਂ। ਆਧਾ ਏਕ ਘਂਟੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ ਨਾਸ਼੍ਤਾ ਲੇ ਸਕਤੇ ਹੈਂ। ਦਵਾ ਦਿਨਭਰ ਮੇਂ ਏਕ ਬਾਰ ਹੀ ਲੇਂ ਪਰਨ੍ਤੁ ਕੈਂਸਰ ਜੈਸੇ ਅਸਹ੍ਯ ਦਰ੍ਦ ਔਰ ਕਸ਼੍ਟਪ੍ਰਦ ਰੋਗੋ ਮੇਂ ੨-੩ ਬਾਰ ਭੀ ਲੇ ਸਕਤੇ ਹੈਂ।

ਇਸਕੇ ਤੀਨ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਸੇਵਨ ਕਰਨੇ ਸੇ ਖਾਂਸੀ, ਸਰ੍ਦੀ, ਤਾਜਾ ਜੁਕਾਮ ਯਾ ਜੁਕਾਮ ਕੀ ਪ੍ਰਵਰਤ੍ਤਿ, ਜਨ੍ਮਜਾਤ ਜੁਕਾਮ, ਸ਼੍ਵਾਸ ਰੋਗ, ਸ੍ਮਰਣ ਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕਾ ਅਭਾਵ, ਪੁਰਾਨਾ ਸੇ ਪੁਰਾਨਾ ਸਿਰਦਰ੍ਦ, ਨੇਤ੍ਰ-ਪੀਡ਼ਾ, ਉਚ੍ਚ ਅਥਵਾ ਨਿਮ੍ਨ ਰਕ੍ਤਚਾਪ, ਹ੍ਰਦਯ ਰੋਗ, ਸ਼ਰੀਰ ਕਾ ਮੋਟਾਪਾ, ਅਮ੍ਲਤਾ, ਪੇਚਿਸ਼, ਮਨ੍ਦਾਗ੍ਨਿ, ਕਬ੍ਜ, ਗੈਸ, ਗੁਰ੍ਦੇ ਕਾ ਠੀਕ ਸੇ ਕਾਮ ਨ ਕਰਨਾ, ਗੁਰ੍ਦੇ ਕੀ ਪਥਰੀ ਤਥਾ ਅਨ੍ਯ ਬੀਮਾਰਿਯਾਂ, ਗਠਿਯਾ ਕਾ ਦਰ੍ਦ, ਵਰਦ੍ਧਾਵਸ੍ਥਾ ਕੀ ਕਮਜੋਰੀ, ਵਿਟਾਮਿਨ ਏ ਔਰ ਸੀ ਕੀ ਕਮੀ ਸੇ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨ ਹੋਨੇ ਵਾਲੇ ਰੋਗ, ਸਫੇਦ ਦਾਗ, ਕੁਸ਼੍ਠ ਤਥਾ ਚਰ੍ਮ ਰੋਗ, ਸ਼ਰੀਰ ਕੀ ਝੁਰ੍ਰਿਯਾਂ, ਪੁਰਾਨੀ ਬਿਵਾਇਯਾਂ, ਮਹਿਲਾਓਂ ਕੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਬੀਮਾਰਿਯਾਂ, ਬੁਖਾਰ, ਖਸਰਾ ਆਦਿ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋਤੇ ਹੈਂ।

ਯਹ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੈਂਸਰ ਮੇਂ ਭੀ ਬਹੁਤ ਲਾਭਪ੍ਰਦ ਹੈ।