ਪੈਰਾਡੌਕ੍ਸ

ਇਸ ਮੌਨ ਕਾ
ਅਨੁਵਾਦ ਨਹੀਂ
ਇਸ ਠਹਰਾਵ ਕੀ ਗਤਿ ਨਹੀਂ
ਇਸ ਅਂਤਰਾਲ ਪਰ
ਰੁਕ ਕਰ
ਕੋਈ ਉਕ੍ਤਿ
ਅਰ੍ਥ ਮੇਂ ਜੁਡ਼ ਸਕੇ
ਸਂਭਵ ਨਹੀਂ
ਸ਼ਬ੍ਦ ਕੋ ਮੌਨ ਸੇ ਢਂਕ ਕਰ
ਦਫ੍ਨ ਕਰ..
ਵਿਰਕ੍ਤਿ
ਕਾ ਢੇਰ ਕਰ....
ਮੁਡ ਗਯੇ....
..................




ਉਮ੍ਮੀਦ ਮੇਂ...



......ਸ਼ਾਯਦ...

ਵੋ ਆਰ੍ਦ੍ਰਤਾ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਪਾਸ ਹੋ...
ਦਫ੍ਨ ਉਸ ਸ਼ਬ੍ਦ ਕੋ
ਅਂਕੁਰਿਤ ਕਰ ਸਕੋ......

ਮੈਂ

ਹਵਾ,ਘਟਾ ਔਰ ਤੂਫਾਨ
ਮੈਂ ਜਂਗਲ ਥੀ
ਔਰ ਖੋਈ ਹੁਈ ਪਗਡਂਡੀ ਭੀ
ਗਹਨ ਗਾਢ਼ਾ ਕੋਈ ਅਹਸਾਸ
ਮਿਟ੍ਟੀ ਭੀ
ਗਲੇ ਪਤ੍ਤੋਂ ਮੇਂ
ਪਨਪਤਾ ਕੋਈ ਅਂਕੁਰ ਭੀ
ਮੈਂ ਵੋ ਲਮ੍ਹਾ ਥੀ
ਜਹਾਂ ਸਚ ਕੇ ਦਾਯਰੇ
ਅਪਨੀ ਜਡ਼ੇ ਕਸ ਰਹੇ ਥੇ
ਮੈਂ ਆਵਾਜ਼ ਥੀ...
ਔਰ ਵਹ ਸ਼ਬ੍ਦ ਭੀ
ਜੋ ਅਰ੍ਥ ਖੋ ਚੁਕਾ ਅਬ ਤਕ
ਮੈਂ ਵੋ ਪਹਚਾਨ ਥੀ
ਜਿਸਕਾ ਨਾਮ ਹੀ ਨਾ ਥਾ
ਵੋ ਸਂਵਾਦ ਥੀ
ਜਿਸਕਾ ਅਨੁਵਾਦ ਅਸਂਭਵ ਥਾ...
ਪ੍ਰਸਂਗ ਭੀ....ਕਹਾਨੀ ਭੀ...
ਅਨੂਠਾ ਕੋਈ ਅਨੁਭਵ ਭੀ....
.....ਖਂਡਿਤ ਪਹਚਾਨ ਕੇ
ਅਂਸ਼ ਸੀ...
ਵਿਭਾਜਿਤ....
ਅਕੇਲੀ ਥੀ...
ਸਹੇਲੀ ਥੀ....
ਪਹੇਲੀ ਥੀ...
ਸਮਾਧਾਨ ਭੀ...
ਏਕ ਲਮ੍ਹਾ ਹੀ ਸਹੀ
ਸਮੂਚੀ ਥੀ...
ਅਪੂਰ੍ਵ ਥੀ...
ਸਂਪੂਰ੍ਣ ਥੀ...

ਉਦ੍ਯਮ

ਅਪਨੀ ਜ਼ਮੀਨ
ਔਰ ਆਸਮਾਂ ਕੇ ਬੀਚ
ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਜ ਕੇ
ਦਹਲੀਜ਼ ਪਰ
ਏਕ ਤਖ੍ਤੇ ਕੇ ਊਪਰ
ਪਂਕ੍ਤਿ ਮੇਂ
ਅਪਰਾਧਿਯੋਂ ਕੀ ਤਰਹ
ਸਾਰੇ
ਭ੍ਰਮ ਵਿਭ੍ਰਮ
ਜੋ ਉਭਰ ਆਯੇ
ਮਾਨਸ ਪਟਲ ਪਰ
ਚਿਤ੍ਤ ਕੇ
ਦੋਗਲੇ ਸਂਤਾਨ ਕੀ ਤਰਹ
...............
ਧਕੇਲਨਾ ਹੈ ਇਨ੍ਹੇ
ਸੀਮਾਓਂ ਕੇ ਪਰੇ
ਕੋਈ ਐਸੀ ਜਗਹ
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡ ਮੇਂ
ਜਹਾਂ ਯਹ
ਸਾਂਸ ਲੇ ਸਕੇ
ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ ਸਤ੍ਯ ਕੀ ਤਰਹ....

ਪਹਲ

ਐਸੇ ਭੀ ਰੁਕਤੀ ਹੈ ਹਵਾ
ਸਾਂਸ ਰੋਕ ਕਰ
ਕਿ ਉਸਕੇ ਪਾਂਵ
ਵਹੀਂ ਜਡ ਹੋ ਜਾਤੇ ਹੈਂ
........
ਠੋਸ
............
ਜੈਸੇ ਕੋਈ ਦੀਵਾਰ ਖਡੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋ....
ਔਰ ਉਮਸ ਕੇ ਸਾਥ
ਉਠਤੀ ਹੈ
ਕਿਸੀ ਬਾਸੀ ਬਾਤ ਕੀ ਗਂਧ
ਸਨ੍ਨਾਟੇ ਸੀ ਕਾਈ ਕੇ ਨੀਚੇ
ਕੁਮ੍ਹਲਾ ਜਾਤੇ ਹੈਂ ਸੁਰ
ਧ੍ਵਨਿ ਗੂਂਗੀ ਹੋ ਜਾਤੀ ਹੈ
.................

ਮਾਲੂਮ ਹੈ ਨਾ
ਠਹਰੀ ਹੁਈ ਹਵਾ ਮੇਂ
ਸਂਗੀਤ ਉਭਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਭੀ
...............



ਕ੍ਯੂਂ ਨਾ...
ਤੁਮ ਹੀ ਸਾਂਸ ਫੂਂਕ ਦੋ
ਕਿ ਥੋਡੀ ਹਲਚਲ ਤੋ ਹੋ....

ਦੁ:ਸ੍ਵਪ੍ਨ

ਬਂਦ ਨੀਂਦ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪਰ
ਅਂਧਕਾਰਮਯ ਅਸ੍ਪਸ਼੍ਟਤਾ ਮੇਂ
ਖਟਖਟਾਤਾ ਹੈ ਕੋਈ ਸਪਨਾ
ਗਾਢੇ ਅਂਧੇਰੇ ਮੇਂ
ਧੁਂਧਲੇ ਸੇ ਸਾਯੇ ਪਹਨ
ਸ਼ਰੀਰ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ
ਫਿਰ ਧੀਰੇ ਸੇ ਫੈਲਤਾ ਹੈ
ਏਕ ਅਨੋਖੀ ਸੀ
ਗਂਧ ਕੀ ਤਰਹ
ਪੂਰੇ ਕਮਰੇ ਮੇਂ
...............
ਅਨੁਭੂਤਿਯੋਂ ਸੇ ਅਭਿਵ੍ਯਕ੍ਤਿ ਕੇ ਮੁਖੌਟੇ ਉਤਾਰ
ਖਰੇਪਨ ਮੇਂ ਨਿਹਾਰਤਾ ਹੈ
ਮਨ ਕੀ ਪੇਟੀ ਖੋਲ ਕਰ
ਲਜ੍ਜਾ, ਡਰ, ਬੌਖਲਾਹਟ ,ਦੁਖ ...
ਹਰ੍ਸ਼, ਚੈਨ, ਖੁਸ਼ਬੂ, ਆਰਾਮ....
ਪ੍ਯਾਸ ,ਤਰਸ....
ਬਿਖੇਰਤਾ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਤਾ ਹੈ...
ਔਰ ਤਬ
ਉਸ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਰੇਂਗਤੇ ਹੈਂ ਸਾਂਪ
ਊਂਚੀ ਇਮਾਰਤ ਸੇ
ਫਿਸਲ ਜਾਤਾ ਹੈ ਪਾਂਵ
ਕੋਈ ਸਾਯਾ ਹਾਥ ਪਹਨ
ਘੋਂਟਤਾ ਹੈ ਗਲਾ .
...........
ਬੌਖਲਾ ਕਰ
ਚੈਤਨ੍ਯ ਕੀ ਤਰਫ
ਭਾਗਤਾ ਹੈ ਮਨ
ਸਾਯੋਂ ਕੀ ਪਕਡ ਸੇ ਜਿਤਨੀ ਦੂਰ
... ਖੋਲ ਦੇਤਾ ਹੈ ਦਰਵਾਜ਼ਾ .......
ਸਿਟਕਨੀ ਪਰ ਰਹ ਜਾਤੇ ਹੈਂ
ਬੌਖਲਾਹਟ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨ
ਔਰ ਪੂਰੇ ਚੈਤਨ੍ਯ ਪਰ
ਫੈਲ ਜਾਤੀ ਹੈ ਗਂਧ.....

ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਕੀ ਆਕਰਤਿ

ਯਕੀਂ ਮਾਨੋ
ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਜਿਸ੍ਮ ਪਹਨਤੀ ਹੈ
ਪਸਰ ਕਰ ਕਹੀਂ
ਬੈਠ ਜਾਤੀ ਹੈ ਜਬ
ਤਬ
ਬੀਚ ਕੀ ਜਗਹ ਭਰ ਜਾਤੀ ਹੈ....

ਸਾਹੀ ਕੀ ਤਰਹ
ਨੁਕੀਲੇ ਕਾਂਟੇ ਪਹਨ
ਇਸ ਤਰਹ
ਪਾਸ ਆਤੀ ਹੈ...
ਕਿ ਬਹੁਤ ਨਜ਼ਦੀਕ ਬੈਠੇ ਹੁਏ ਸੇ ਭੀ
ਫਾਸਲਾ ਬਢ਼ ਜਾਤਾ ਹੈ....

ਮੈਨੇ ਦੇਖਾ ਹੈ ਇਸੇ
ਆਲਿਂਗਨ ਕੋ ਪਹਨਤੇ ਹੁਏ
ਔਰ ਤਬ
ਆਗੋਸ਼ ਕੀ ਤਰਹ
ਗਰਮ ਹੋ
ਰੂਹ ਕੋ ਛੂ ਲੇਤੀ ਹੈ....

ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਕੀ ਪਰਛਾਈ ਹੈ.....
ਕਭੀ ਲਂਬੀ
ਕਭੀ ਛੋਟੀ.....
ਕਭੀ ਅਂਧੇਰੇ ਸੀ ਯਹ ਲਗਤੀ ਹੈ
ਔਰ ਕਭੀ
ਛਾਯਾ ਸੀ ਠਂਡਕ ਦੇਤੀ ਹੈ...


ਕਭੀ ਯਹ ਆਵਾਜ਼ ਦੇਤੀ ਹੈ
ਕਭੀ ਇਤਨਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਤੀ ਹੈ
ਹਰ ਆਵਾਜ਼ ਸੇ ਊਂਚੀ
ਬਸ ਵਹੀ ਸੁਨਾਈ ਦੇਤੀ ਹੈ...

ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਚੁਪ ਭੀ ਹੋਤੀ ਹੈ
ਮੁਂਹ ਪਰ ਉਂਗਲੀ ਰਖ ਕਰ
ਸਹਮੀ ਹੁਈ ਸੀ
ਕਿਸੀ ਰੂਠੇ ਹੁਏ ਬਚ੍ਚੇ ਕੀ
ਆਂਖ ਕੇ ਛੋਰ ਪਰ
ਰੁਕੇ ਆਂਸੂ ਕੀ ਤਰਹ.......
ਬੇਬਸ ਵਹੀਂ ਠਿਠਕ ਰੁਕ ਜਾਤੀ ਹੈ....

ਐਸੇ ਮੇਂ ਜਬ ਕੋਈ
ਸ਼ਬ੍ਦ ਕੇ ਪੋਰ ਸੇ
ਛੂਕਰ...
ਭਰ ਲੇਤਾ ਹੈ ਬਾਹੋਂ ਮੇਂ...
ਆਵਾਜ਼ ਬਨ, ਅਨੁਰਾਗ ਬਨ......
ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਰੋ ਦੇਤੀ ਹੈ.....

ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ

ਸ਼ਬ੍ਦ ਅਲਗ ਥਲਗ
ਸਂਯੋਗ ਔਰ ਸਂਯੋਜਕ ਕੇ
ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਮੇਂ
ਜੈਸੇ ਸ਼ੋਰ ਏਕ ਭੀਡ ਕਾ ...
ਜਿਸਕੀ ਕੋਈ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ


ਸ਼ੂਨ੍ਯ ਕੇ ਸ਼ੋਰ ਮੇਂ
ਬੋਧ ਜੋ ਹਾਵੀ ਹੋ ਰਹਾ
ਕ੍ਰਮ ਠਿਠਕ ਕਰ ਹੈ ਖਡਾ
ਨਿਸ਼੍ਕਰ੍ਸ਼ ਅਧੂਰਾ ਹੀ ਸਹੀ...

ਸਂਭਾਵਨਾਓਂ ਕੇ ਲਿਯੇ
ਵਿਕਲ੍ਪੋਂ ਕਾ ਚੁਨਾਵ ਹੈ
ਨਯੇ ਕਿਸੀ ਅਧ੍ਯਾਯ ਕਾ
ਜੁਡ਼ਨਾ ਯਹਾਂ ਸਂਭਵ ਨਹੀ

ਜੀਵਨੀ ਕੀ ਕਿਤਾਬ ਸੇ
ਬਨ ਸਕਤੀ ਹੂਂ ਕੋਈ ਜੀਵਨੀ
ਨਯੇ ਜੋਖਿਮ ਉਠਾਨੇ ਕਾ
ਬੀਮਾ ਯਹਾਂ ਹੋਤਾ ਨਹੀ

ਵਿਚਾਰ ਕੋ ਆਚਾਰ ਸੇ
ਲਾਦ ਕਰ, ਗਤਿ ਮਂਦ ਕਰ
ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਦਾਯਿਤ੍ਵ ਸਬ
ਨਵ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯ ਮਾਰ ਕਰ.....

ਸਂਯੋਜਕ ਕੇ ਅਭਾਵ ਮੇ
ਸ਼ਬ੍ਦ ਕੇ ਭੀਡ ਕਾ...
ਭਾਵ ਕਾ...
ਕੋਈ ਭੀ ਠੋਸ ਅਰ੍ਥ ਨਹੀਂ

ਸਂਯੋਗ ਕੀ ਕਡ਼ੀ ਕੋ
ਲਗਨੇ ਮੇ ਅਭੀ ਦੇਰ ਹੈ..
ਨੂਤਨ ਕਿਸੀ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯ ਕਾ
ਹਾਲ ਮੇ ਅਵਸਰ ਨਹੀਂ