ਅਨਕਹੀ ਬਾਤੇਂ

ਬਾਤੇਂ ਕਹੀਂ ਭੀ ਸ਼ੁਰੁ ਹੋ ਜਾਤੀ ਹੈ. ਜਂਗਲੀ ਘਾਸ ਕੀ ਤਰਹ ਥੋਡੀ ਸੀ ਨਮੀ ਮੇਂ ਪਨਪ ਜਾਤੀ ਹੈ. ਕਭੀ ਗੋਲ ਗੋਲ ਘੂਮ ਕਰ ਵਹੀਂ ਆ ਖਡੀ ਹੋ ਜਾਤੀ ਹੈ....ਕਭੀ ਯੂਂ ਹੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀ ਤਰਹ ਬਰਸ ਜਾਤੀ ਹੈ. ਕਭੀ ਖੇਤੋਂ ਸੀ ਲਹਲਹਾਤੀ ਹੈ.....ਔਰ ਉਨ ਪਰ ਅਨਾਜ ਸੇ ਲਗਤੇਂ ਹੈਂ ਕਿਸ੍ਸੇ. ਬਾਤੋਂ ਬਾਤੋਂ ਮੇਂ ਅਫਸਾਨੇ ਉਗ ਆਤੇ ਹੈਂ.
ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਸੇ ਸਂਵਰਤੀ ਹੈਂ, ਆਵਾਜ਼ ਕੇ ਜਾਯਕੇ ਮੇਂ ਡੂਬ ਕਰ ,ਜਜ਼੍ਬਾਤ ਕੇ ਲਿਬਾਸ ਪਹਨ ਇਤਰਾਤੀ ਹੈਂ ਬਾਤੇਂ. ਕਭੀ ਹਂਸੀ ਕਾ ਰਸ ਆਤਾ ਹੈ....ਕਭੀ ਉਦਾਸੀ ਹਲ੍ਕੀ ਸੀ ਲਗੀ ਹੋਤੀ ਹੈ. ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਤੀ ਹੈਂ ਬਾਤੇਂ ,ਕਭੀ ਸੁਬਕਤੀ ਭੀ ਹੈਂ ....ਹਰ ਬਾਤ ਕੋ ਕਹਨੇ ਕੀ ਅਦਾ ਅਲਗ ਹੋਤੀ ਹੈ....
ਬਾਤੇਂ ਅਨਕਹੀ ਭੀ ਰਹ ਜਾਤੀ ਹੈਂ. ਕਹਨੇ ਵਾਲੇ ਕੇ ਗਲੇ ਮੇਂ ਜਜ਼੍ਬੋਂ ਕੇ ਦਲਦਲ ਮੇਂ ਘਂਸੀ.....ਜਿਤਨਾ ਆਵਾਜ਼ ਕੋ ਥਾਮਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਤੀ ਹੈ...ਥੋਡੀ ਔਰ ਗਹਰਾਈ ਮੇਂ ਉਤਰ ਜਾਤੀ ਹੈ. ਸੁਨਨੇ ਵਾਲੇ ਕੀ ਤਰਸ ਕਿਨਨਾਰੇ ਪਰ ਖਡੀ ....ਬੇਬਸ, ਲਾਚਾਰ.... ਬਾਤ ਕੋ ਡੂਬਤੇ , ਦਮ ਤੋਡਤੇ ਦੇਖਤੀ ਹੈ. ਐਸੀ ਬਾਤੋਂ ਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਤੀ. ਯਹ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕੇ ਜੇਵਰ ਨਹੀਂ ਪਹਨਤੀ .... ਜੁਦਾ ਹੁਏ ਸਾਯੇ ਕੀ ਤਰਹ....ਬੇਆਵਾਜ਼ ....ਬਸ ਗੂਂਜ ਸੁਨਾਈ ਦੇਤੀ ਹੈ.
ਬਾਤ ਜੋ ਕਹਨੇ ਸੇ ਚੂਕ ਜਾਤੀ ਹੈ.....ਉਸਕੀ ਪਕਡ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਤੀ ਹੈ. ਦਲਦਲ ਕੇ ਨੀਚੇ ਸੇ ਨ ਨਿਕਾਲੋ ਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ ਕਾ ਵਰਦਾਨ ਭੀ ਐਸੀ ਬਾਤ ਕੇ ਬੋਝ ਤਲੇ ਦਬ ਜਾਤਾ ਹੈ.....
ਕਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਤੀ ਜੋ ਬਾਤੇਂ......ਵਹੀ ਜ਼੍ਯਾਦਾ ਸੁਨਾਈ ਦੇਤੀ ਹੈਂ...... ਭਟਕ ਐਸੇ ਯਹ ਜਾਤੀ ਹੈਂ....ਹਰ ਮੋਡ ਪਰ ਮਿਲ ਜਾਤੀ ਹੈਂ.....

ਸੀਮਾ

ਪਰਿਵੇਸ਼,ਸੋਚ,ਵਿਕਾਸ,ਆਜ਼ਾਦੀ....ਸੀਮਾ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਕੀ ਹੋਤੀ ਹੈ। ਸੀਮਾਯੇਂ ਅਚਾਨਕ ਸੇ ਆਕਰ ਖਡ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਤੀ। ਪਹਲੇ ਹੋਤਾ ਹੈ ਸ਼ੋਧ,ਸਂਘਰ੍ਸ਼,ਵਿਮਰ੍ਸ਼ ਔਰ ਫਿਰ ਧੀਰੇ ਸੇ ਬਨਤੀ ਹੈਂ ਸੀਮਾਯੇਂ। ਯੁਦ੍ਧ ਲਡ਼ੇ ਜਾਤੇ ਹੈਂ, ਸਭ੍ਯਤਾ ਕੀ ਦਿਸ਼ਾ ਕਾ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਯਾ ਜਾਤਾ ਹੈ,ਵਿਚਾਰ ਕੀ ਪਰਾਕਾਸ਼੍ਠਾ ਤਯ ਕੀ ਜਾਤੀ ਹੈ, ਸਂਭਾਵਨਾਓਂ ਕਾ ਆਂਕਲਨ ਕਿਯਾ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਔਰ ਤਬ ਪਹਲੇ ਕਾਗਜ਼ ਮੇਂ, ਫਿਰ ਨਿਯਮਾਵਲੀ ਮੇਂ ਔਰ ਫਿਰ ਮਨੋਵਰਤ੍ਤਿ ਮੇਂ ਸੀਮਾਓਂ ਕੀ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਤਯ ਕੀ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਔਰ ਪ੍ਰਬਂਧ ਕੇ ਲਿਏ ਅਹਮ ਹੈਂ ਯਹ, ਅਧਿਪਤਿ ਕੀ ਸ੍ਥਾਪਨਾ ਔਰ ਅਨੁਬਂਧ ਕੇ ਲਿਏ ਅਤ੍ਯਾਵਸ਼੍ਯਕ। ਸੀਮਾਓਂ ਕੇ ਅਂਤਰ੍ਗਤ ਏਕ ਆਸ਼੍ਵਾਸਨ ਰਹਤਾ ਹੈ। ਏਕ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤ ਰਹਨੇ ਕਾ ਅਹਸਾਸ..ਜੈਸੇ ਘਰ ਕੀ ਦੀਵਾਰੋਂ ਕੇ ਬੀਚ....। ਏਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ...ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਸਿਗ੍ਨਲ ਔਰ ਫਾਸ੍ਟ ਔਰ ਸ੍ਲੋ ਲੇਨ ਕੀ ਤਰਹ। ਧਰਤੀ ਕਾ ਮਾਨਚਿਤ੍ਰ ਲੇਕਰ , ਫਿਰ ਆਡ਼ੀ ਤਿਰਛੀ ਰੇਖਾਓਂ ਸੇ ਉਸੇ ਬਾਂਟਕਰ ਹਮ ਦੇਸ਼ ਕੇ ਨਕ੍ਸ਼ੇ ਬਨਾਤੇ ਹੈਂ....ਅਂਤਰ੍ਰਾਸ਼੍ਟ੍ਰੀਯ ਨਿਯਮੋਂ ਕੇ ਅਂਤਰ੍ਗਤ ਉਸੇ ਅਪਨਾ ਏਕ ਦਰ੍ਜਾ ਦੇਤੇ ਹੈਂ.....ਸੋਚ ਸਮਝਕਰ ਸਂਵਿਧਾਨ ਬਨਾਤੇ ਹੈਂ। ਹਮੇਂ ਅਨੁਭਵ ਹੈ....ਸਭ੍ਯਤਾਓਂ, ਧਰ੍ਮ, ਜਾਤਿ, ਰੂਪ,ਰਂਗ....ਹਮ ਇਨ ਸਬ ਕੇ ਆਧਾਰ ਪਰ ਪਹਲੇ ਭੀ ਯਹ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹੈਂ। ਸੀਮਾਓਂ ਕੇ ਭੀਤਰ ਬਹੁਤ ਕਮ ਜੋਖਿਮ ਹੈ। ਹਰ ਬਾਤ ਕੇ ਲਿਏ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਔਰ ਪੂਰ੍ਵਾਨੁਮਾਨ ਸਂਭਵ। ਅਨਿਸ਼੍ਚਿਤਤਾ ਕੇ ਹਮ ਆਦੀ ਨਹੀਂ। ਗਣਿਤਜ੍ਞ ਕੀ ਤਰਹ ਹਮ ਪੂਰੇ ਇਲਾਕੇ ਕਾ ਸਹੀ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਫਲ ਜਾਨਨਾ ਚਾਹਤੇ ਹੈਂ। ਕੈਲਕੁਲੇਟ ਟਿਲ ਦ ਸ੍ਮਾਲੇਸ੍ਟ ਸ੍ਕਾਯੇਰ ਪੌਸਿਬਲ।

ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਤਨਾ ਸਹਜ ਹੈ ਗਣਨਾ। ਕੋਈ ਭੀ ਸੀਮਾ ਅਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯ ਨਹੀਂ। ਘਰੋਂ ਕੀ ਦੀਵਾਰੋਂ ਮੇਂ ਖਿਡ਼ਕਿਯੋਂ ਕਾ ਹੋਨਾ, ਹਵਾ ਕਾ ਬੇਹਿਚਕ ਸੀਮਾਓਂ ਕਾ ਉਲ੍ਲਂਘਨ ਕਰਨਾ, ਬਾਦਲੋਂ ਕਾ ਏਕ ਦੇਸ਼ ਸੇ ਦੂਸਰੇ ਮੇਂ ਚਲੇ ਜਾਨਾ........ਕਹੀਂ ਕੀ ਬਰਸਾਤ ਕਾ ਕਹੀਂ ਕੀ ਬਾਢ਼ ਬਨਨਾ।

ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਮ ਇਨ ਸੀਮਾਓਂ ਕੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਜਾਨਾ ਚਾਹਤੇ। ਉਸਕੇ ਲਿਏ ਭੀ ਪ੍ਰਾਵਧਾਨ ਹੈ....ਵਿਸਾ, ਇਮਿਗ੍ਰੇਸ਼ਨ, ਧਰ੍ਮ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ,.....। ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਮੇਂ ਤਕ ਸ੍ਲੋ ਸੇ ਫਾਸ੍ਟ ਔਰ ਫਾਸ੍ਟ ਸੇ ਸ੍ਲੋ ਮੇਂ ਜਾਨੇ ਕਾ ਪ੍ਰਾਵਧਾਨ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਹੈਂ...ਨਿਯਮਾਵਲੀ ਹੈ....। ਨਿਯਮਾਵਲੀ ਕੇ ਨੀਚੇ ਫਿਰ ਏਕ ਸੀਮਾ ਹੈ।

ਸੀਮਾਓਂ ਕਾ ਮਤਲਬ ਸਬ ਕੇ ਲਿਏ ਅਲਗ ਹੈ। ਯੂ ਏਨ ਡਿਪ੍ਲੋਮੈਟ ਕੀ ਔਰ ਪਂਚਾਯਤ ਕਰ੍ਮੀ ਕੀ ਅਲਗ ਸੀਮਾਯੇਂ ਹੈਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਲਡ਼ਕੀ ਕੀ ਤਾਲੀਬਾਨ ਔਰ ਅਮੇਰਿਕਾ ਮੇਂ , ਸਡ਼ਕ ਪਰ ਅਧਿਕਤਮ ਸ੍ਪੀਡ਼ ਕੀ ਯੂ ਏ ਈ ਔਰ ਭਾਰਤ ਮੇਂਅਲਗ ਸੀਮਾਯੇਂ ਹੈਂ।

ਸੀਮਾਓ ਕਾ ਉਲ੍ਲਂਘਨ ਭੀ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕ ਹੈ.....
ਫ੍ਲੂ ਕੇ ਵਾਯਰਸ ਕੋ ਤਕ ਤਮੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਿ ਏਕ ਜਾਨਵਰ, ਜਾਤਿ, ਪ੍ਰਜਾਤਿ ਤਕ ਸੀਮਿਤ ਰਹੇ।

ਸੀਮਾਓਂ ਕੀ ਸੀਮਾਯੇਂ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ.....ਵਿਚਾਰ ,ਉਦ੍ਭੇਦ ਔਰ ਸਂਭਾਵਨਾਯੇਂ ਅਪਾਰ ਹੈਂ.....

ਇਨਕਾ ਅਤਿਕ੍ਰਮਣ ਬਸ ਹੋਨੇ ਕੋ ਹੈ....

ਸ਼ਾਯਦ ਜਰੂਰੀ ਭੀ.....

ਸ਼ਾਯਦ ਅਗਲੇ ਸ੍ਤਰ ਤਕ ਪਹੁਂਚਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਸੀਮਾ ਏਕ ਸੋਪਾਨ ਮਾਤ੍ਰ.......

ਮਿਟ੍ਟੀ ਔਰ ਜਂਗਲ

ਵਹ ਮਿਟ੍ਟੀ ਥੀ। ਉਸ ਪਰ ਏਕ ਜਂਗਲ ਉਗਾ ਥਾ। ਜਂਗਲ ਜਿਸਕੀ ਜਡ਼ੇਂ ਬਹੁਤ ਭੀਤਰ ਉਤਰ ਕਰ ਉਸਕੀ ਰੂਹ ਕੋ ਟਟੋਲਤੀ ਥੀ। ਕਹੀਂ ਗਹਰੇ ਸੇ ਨਮੀ ਖੋਜ ਲਾਤੀ ਥੀ। ਐਸੀ ਨਮੀ ਜਿਸਸੇ ਜਂਗਲ ਪਨਪਤਾ ਥਾ। ਫੂਲ ਖਿਲਤੇ ਥੇ...ਫਲ ਲਗਤੇ ਥੇ। ਹਰਿਯਾਲੀ,ਵਸਂਤ,ਪਂਛੀ,ਪਖੇਰੂ...। ਵਹ ਦੇਨਾ ਜਾਨਤੀ ਥੀ। ਹਲ੍ਕੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਮੇਂ ਸੌਂਧੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਾ ਮਹਕਨਾ ਜਾਨਤੀ ਥੀ। ਬੀਜ ਕੋ ਅਂਕੁਰਿਤ ਕਰ ਵਰਕ੍ਸ਼ ਬਨਾਨਾ ਜਾਨਤੀ ਥੀ। ਉਸਕੇ ਪਾਸ ਬੀਜ ਮੇਂ ਸੋਯੇ ਹੁਏ ਵਰਕ੍ਸ਼ ਕੋ ਜਗਾਨੇ ਕਾ ਜਾਦੁਈ ਮਂਤ੍ਰ ਥਾ। ਵਹ ਮਿਟ੍ਟੀ ਥੀ। ਜਂਗਲ ਕੀ ਪਕਡ਼ ਮੇਂ ਸਿਮਟੀ ਹੁਈ। ਜਂਗਲ ਕੇ ਸੂਖੇ ਗਲੇ ਪਤ੍ਤੇ... ਟੂਟੀ ਡਾਲਿਯਾਂ...ਮੁਰਝਾਯੇ ਫੂਲ ..ਵਹ ਯਹ ਸਬ ਸਹੇਜਨਾ ਜਾਨਤੀ ਥੀ।

ਜਂਗਲ ਕੇ ਲਿਏ ਵਹ ਜੀਵਨ ਥੀ.......ਜਾਦੂ ਥੀ....ਜ਼ਮੀਂ ਥੀ.......

ਮਿਟ੍ਟੀ ਕੇ ਲਿਏ ਜਂਗਲ ਏਕ ਵਜਹ ਥੀ....ਜਿਸਕੇ ਲਿਏ ਵਹ ਥਮੀ ਥੀ...... ਖਡ਼ੀ ਥੀ...।

ਤਲਾਸ਼

ਐਸੇ ਲਗਤਾ ਹੈ ਜੈਸੇ ਕਿਸੀ ਰਾਹ ਕੀ ਤਲਾਸ਼ ਮੇਂ ਜੀਵਨ ਕੀ ਚੇਤਨਾ ਪਾਈ ਹੋ। ਔਰ ਰਾਸ੍ਤੋਂ ਕੇ ਪਡ਼ਾਵੋਂ ਮੇਂ ਨਾ ਰਾਸ੍ਤਾ ਯਾਦ ਰਹਾ ਨਾ ਤਲਾਸ਼। ਜੈਸੇ ਕਿਸੀ ਸਪਨੇ ਕੇ ਉਗਨੇ ਪਰ...ਜਾਗੀ ਆਂਖੋਂ ਕੇ ਸਚ ਧੁਂਧਲੇ ਸੇ ਪਡ਼ ਜਾਤੇ ਹੈਂ। ਔਰ ਸਪਨੇ ਕੇ ਹੀ ਮਾਯਨੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਤੇ ਹੈਂ। ਐਸੇ ਬਂਧਤਾ ਹੈ ਮਨ ਲਗਾਵੋਂ ਕੇ ਤਾਰੋਂ ਸੇ...ਕਿ ਛਟਪਟਾ ਕਰ ਸਪਨੇ ਮੇਂ ਹੀ ਕੈਦ ਹੋਕਰ ਰਹ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਨੀਂਦ ਸੇ ਜਗਨਾ ਫਿਰ ਭੀ ਆਸਾਨ ਹੀ ਹੈ...ਅਧੂਰੀ ਚੇਤਨਾ ਸੇ ਜਾਗਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ। ਕਹੀਂ ਕੋਈ ਚੇਹਰਾ, ਕੋਈ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਕੋਈ ਸ੍ਵਾਦ,ਕੋਈ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ...ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਅਪਨੀ ਸੀ ਨਜ਼ਰ ਆਤੀ ਹੈ। ਉਸਕੇ ਅਪਨੇਪਨ ਕੀ ਵਜਹ ਭੂਲ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਜੈਸੇ ਕਿਸੀ ਦਿਮਾਗੀ ਆਹਤ ਇਂਸਾਨ ਸੇ ਯਾਦਦਾਸ਼੍ਤ ਅਧੂਰੀ ਖੋਈ ਹੋ। ਪਹਲੇ ਇਨ ਉਲਝੇ ਹੁਏ ਤਾਰੋਂ ਮੇਂ ਉਲਝਤੇ ਹੈਂ....ਫਿਰ ਇਨ੍ਹੇ ਸੁਲਝਾਤੇ ਹੁਏ ਸਮਯ ਗੁਜਰ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਤਲਾਸ਼ ਅਕ੍ਸਰ ਅਧੂਰੀ ਹੀ ਰਹ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਡ਼ਾਵ ਕੇ ਆਗੇ ਨਾ ਨਿਕਲ ਪਾਤੇ ਹੈਂ....ਔਰ ਕਿਸੀ ਸ਼ਾਪ ਕੀ ਤਰਹ ਫਿਰ ਫਿਰ ਉਸੀ ਸਪਨੇ ਸੇ ਗੁਜਰ ਜਾਤੇ ਹੈਂ। ਕਭੀ ਸੋਚਤੀ ਹੂਂ...ਉਸ ਪਤ੍ਤੇ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ....ਜੋ ਜਿਸ੍ਮ ਪਹਨ ਕਰ ਟਿਡ੍ਡੇ ਕੀ ਤਰਹ ਉਡ਼ ਸਕਾ.....। ਉਸ ਗਿਰਤੇ ਹੁਏ ਪਂਖ ਕੋ ਦੇਖ ਕਰ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਹੋਤਾ ਹੈ ...ਕਿਸ ਤਰਹ ਪਾਨੀ ਮੇਂ ਜੀਵਿਤ ਹੋਕਰ ਤੈਰ ਸਕਾ।

.....ਸ਼ਾਯਦ ਆਤਾ ਹੈ ਹਮ ਸਭੀ ਕੇ ਪਾਸ ਏਕ ਐਸਾ ਪਲ...ਜਹਾਂ ਹਮ ਫਿਰ ਰਾਸ੍ਤੋਂ ਤਕ ਹਾਥ ਬਢ਼ਾ ਸਕਤੇ ਹੈਂ...। ਤਲਾਸ਼ ਸੇ ਮਂਜਿਲ ਕੀ ਤਰਫ......ਚੇਤਨ, ਅਭਿਜ੍ਞ। ਕਿਸੀ ਸ੍ਕ੍ਰਿਪ੍ਟ ਸੇ ਪਢ਼ੀ ਕਹਾਨੀ ਕੀ ਤਰਹ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਨਿਮਿਸ਼ ਮੇਂ ਸਜੀਵ ਰਹ...ਅਪਨੇ ਰਾਸ੍ਤੇ ...ਅਪਨੀ ਤਲਾਸ਼ ਤਕ ਪਹੁਂਚ ਸਕਤੇ ਹੈਂ।

ਉਲਝੇ ਹੁਏ ਸਾਯੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਸੇ ਕੋਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕੀ ਪਗਡਂਡੀ ਸੀ ਚੇਤਨਾ.....ਜੋ ਤਲਾਸ਼ ਪਰ ਉਜਾਲੇ ਬਿਖੇਰ ਜਾਤੀ ਹੈ...।

Photo credit-Cosmic hand NASA

ਵਿਲੀਨ

ਤੁਮ ਉਸ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕੇ ਸਮਂਦਰ ਸੀ ਹੋ ਜੋ ਲਹਰ ਲਹਰ ਸੀ ਉਠ ਕਰ ਮੁਝੇ ਕਿਨਾਰੇ ਸੇ ਉਠਾ ਲੇ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸਾਂਸੋਂ ਮੇ ਘੁਲ ਯਹ ਮਹਕ ਮੇਰੇ ਪੋਰ ਪੋਰ ਤਕ ਪਹੁਂਚਤੀ ਹੈ। ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਪਹਚਾਨ ਹੈ ਇਸਮੇਂ। ਮੁਝ ਤਕ ਯਹ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਨਾਮ ਬਨ ਕਰ ਆਤੀ ਹੈ। ਮੈਨੇ ਇਸੇ ਜਿਸ੍ਮ ਪਹਨਤੇ ਦੇਖਾ ਹੈ। ਔਰ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਜਿਸ੍ਮ ਕੋ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮੇਂ ਬਦਲਤੇ ਦੇਖਾ ਹੈ। ਛੂਤਾ ਹੂਂ ਤੁਮ੍ਹੇ ਤੋ ਤਪਿਸ਼ ਮੇਂ ਮੋਮ ਸਾ ਪਿਘਲਕਰ ਜੁਡ਼ਤਾ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਤਾ ਹੂਂ। ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਸਾਂਚੇ ਮੇਂ ਢ਼ਲਤਾ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਤਾ ਹੂਂ। ਮੁਝੇ ਅਪਨੇ ਬੁਲਬੁਲੋਂ ਮੇਂ ਬਸਾ ਕਰ ਲਹਰ ਸੀ ਉਠਤੀ ਗਿਰਤੀ ਹੋ। ਅਸਮਂਜਸ,ਅਨੁਰਾਗ ਔਰ ਫਿਰ ਸਮਰ੍ਪਣ....ਧੂਪ ਸਾ ਤੈਰਤਾ ਹੈ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ...। ਮੈਂ ਇਨ ਬੁਲਬੁਲੋਂ ਕੇ ਭੀਤਰ ਉਠਤਾ,ਉਭਰਤਾ ਹੂਂ....ਗਿਰਤਾ ਉਤਰਤਾ ਹੂਂ। ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਸਾਂਸੋਂ ਕੋ ਚਖਤਾ ਹੂਂ। ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਸ੍ਵਾਦ..। ਉਸ ਅਮਰਤ ਕੀ ਤਰਹ ਜੋ ਮੁਝੇ ਜੀਵਿਤ ਕਰਤੀ ਹੈ। ਤੁਮ ਜੀਵਨ ਕੀ ਤਰਹ ਦੌਡ਼ਤੀ ਹੋ ਮੇਰੀ ਨਬ੍ਜ਼ ਮੇਂ। ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਪ੍ਰਵਾਹ, ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਗਤਿ, ਉਥਲ ਪੁਥਲ, ਬੇਚੈਨ....ਅਪਨੀ ਧਡ਼ਕਨੋਂ ਪਰ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਲਯ ਕੋ ਮਹਸੂਸ ਕਰਤਾ ਹੂਂ। ਥਕ ਕਰ ਹੀ ਸ਼ਾਯਦ ਰੁਕਤੀ ਹੋ ਤੁਮ...ਮੇਰੇ ਆਲਿਂਗਨ ਕੀ ਸੀਮਾਓਂ ਮੇਂ ਠਹਰਤੀ ਹੋ ਤੁਮ...। ਛਲਕਤੀ ਸੀ ਤੁਮ...ਸਂਭਾਲਤਾ ਹੂਂ ਤੁਮ੍ਹੇ ਅਪਨੇ ਆਗੋਸ਼ ਮੇਂ....ਔਰ ਤੁਮ ਸਿਮਟਤੀ ਸੀ ਚਲੀ ਆਤੀ ਹੋ। ਮੈਂ ਸਾਂਸ ਰੋਕ ਕਰ ਸੁਨਤਾ ਹੂਂ ਤੁਮ੍ਹੇ....ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮੇਂ ਮਹਕਤਾ ਹੂਂ...। ਹਾਂ ਬਸ ਤਬ ਹੀ ਬਦਲ ਜਾਤੀ ਹੋ...ਸਿਰ੍ਫ ਖੁਸ਼ਬੂ ਬਨ ਜਾਤੀ ਹੋ...ਮੇਰੀ ਪਕਡ਼ ਸੇ ਆਜ਼ਾਦ ਫਿਰ ਛਲਕ ਜਾਤੀ ਹੋ। ਨਿਰ੍ਦੋਸ਼ ਸੀ ਕੋਈ ਹਂਸੀ ਕੀ ਧੁਨ ਕੀ ਤਰਹ...ਕਿਸੀ ਚਂਚਲ ਭੋਲੀ ਲਲਕ ਕੀ ਤਰਹ...। ਅਪਨੀ ਗਹਰਾਈ ਕੀ ਥਾਹ ਸਮਝ ਪਾਨੇ ਕੀ ਚਾਹ...ਚਾਂਦਨੀ ਕੋ ਓਢ਼ ਲੇਨੇ ਕੀ ਆਸ....ਸੈਲਾਬ ਸਾ ਉਠਤੀ ਹੋ ਤੁਮ....ਫਿਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮੇਂ ਬਿਖਰ ਜਾਤੀ ਹੋ....। ਮੁਝੇ ਸਾਥ ਲੇਕਰ ....ਉਠ ਹਵਾ ਮੇਂ ਚਲ....ਮੇਰੇ ਸਾਥ...

...ਬੂਂਦ ਸਾ ਮੈਂ...ਤੇਰੇ ਸਤਰਂਗੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮੇਂ ਨਮ...

ਤੇਰੇ ਸਾਥ ਹੀ ਫਿਰ ..........ਸਾਵਨ ਸਾ ਬਰਸ ਜਾਤਾ ਹੂਂ....।

ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ

ਰਾਤ ਥੀ। ਔਰ ਸਨ੍ਨਾਟਾ ਬਿਲ੍ਕਿਲ ਚੁਪ੍ਪ। ਜੈਸੇ ਬਹੁਤ ਦਿਨੋਂ ਤਕ ਜਾਗਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਅਨਾਯਾਸ ਹੀ ਰਾਤ ਕੀ ਆਂਖ ਲਗੀ ਹੋ। ਪਤ੍ਤੇ ਅਪਨੀ ਟਹਨਿਯੋਂ ਸੇ ਲਟਕੇ ਖਡ਼ੇ ਥੇ। ਬਿਲ੍ਲੀ ਆਂਖ ਮੂਂਦੇ ਸੋ ਰਹੀ ਥੀ। ਉਜਾਲੋਂ ਕਾ ਕਹੀਂ ਨਾਮੋਨਿਸ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਥਾ। ਸਡ਼ਕ ਸੂਨੀ ਥੀ। ਕੋਈ ਬਤ੍ਤੀ ਕਹੀਂ ਦੂਰ ਤਕ ਨਹੀਂ ਟਿਮਟਿਮਾ ਰਹੀ ਥੀ। ਵਹ ਅਮਾਵਾਸ ਕੀ ਰਾਤ ਥੀ। ਚਾਂਦ ਭੀ ਸਾਯੋਂ ਕੋ ਓਢ਼ ਕਰ ਸੋ ਰਹਾ ਥਾ। ਹਵਾ ਸ੍ਤਬ੍ਧ ਸੀ ਖਡ਼ੀ ਥੀ। ਕਭੀ ਦਬੇ ਪਾਂਵ ਅਪਨਾ ਭਾਰ ਦੂਸਰੇ ਪੈਰ ਪਰ ਟਿਕਾ ਦੇਤੀ।

ਵਹ ਸੋ ਰਹਾ ਥਾ। ਉਸਕੀ ਸਾਂਸੋਂ ਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀ ਲਯ ਮੇਂ ਔਰ ਭੀ ਕਿਸੀ ਕੀ ਸਾਂਸੇ ਸ਼ਾਮਿਲ ਥੀ। ਸੁਕੂਨ ਸੇ ਲੀ ਗਈ ਸਾਂਸੇ ਜੋ ਆਤ੍ਮਾ ਕੋ ਪਂਖਾ ਝਲ ਰਹੀ ਹੋਂ। ਰਾਤ ਸੋ ਰਹੀ ਥੀ। ਔਰ ਨੀਂਦ ਸਬ ਪਰ ਪਹਰਾ ਲਗਾਯੇ ਥੀ।


ਇਸ ਰਾਤ ਮੇਂ ਕਰਵਟੇਂ ਨਹੀਂ ਥੀ....ਕੋਈ ਆਧੇ ਅਧੂਰੇ...ਧੁਂਧਲੇ ਹਲ੍ਕੇ ਖ੍ਵਾਬ ਨਹੀਂ ਥੇ....ਬਸ ਨੀਂਦ...।

ਕਲ ਏਕ ਨਯਾ ਸਵੇਰਾ ਥਾ ਜਿਸਮੇਂ ਥਕਾਨ ਨਹੀਂ ਥੀ।

(ਪੇਂਟਿਂਗ-Evelyn De Morgan-sleep and night)

ਦੋਪਹਰੀ

ਮਾਰ੍ਚ ਏਪ੍ਰਿਲ ਕਾ ਮਹੀਨਾ। ਘਨੀ ਛਾਂਵ ਸੀ ਛਨੀ ਧੂਪ ਘਰ ਕੇ ਪਿਛਵਾਡ਼ੇ ਪਰ ਪਡ਼ਤੀ ਥੀ। ਧੂਪ ,ਛਾਂਵ ਪਹਨ ਥੋਡ਼ੀ ਸੀ ਠਂਡੀ ਹੋਕਰ ਗੁਨਗੁਨੀ ਸੀ ਬਦਨ ਕੋ ਛੂਤੀ ਥੀ। ਨੀਂਬੂ ਕੇ ਪੌਧੋਂ ਸੇ ਹਲ੍ਕੀ ਸੀ ਖਟ੍ਟਾਸ ਤਾਜ਼ਗੀ ਕੀ ਤਰਹ ਉਠਤੀ। ਮੁਝੇ ਯਹਾਂ ਬੈਠਨਾ ਅਚ੍ਛਾ ਲਗਤਾ ਥਾ। ਗਰ੍ਮ ਹਵਾਯੇਂ ਆਮ ਕੇ ਪੇਡ਼ ਕੀ ਸਾਂਸੋਂ ਕੀ ਤਰਹ ਚੇਹਰੇ ਪਰ ਮਹਸੂਸ ਹੋਤੀ । ਯਹਾਂ ਮੁਝੇ ਅਕੇਲਾ ਨਹੀਂ ਮਹਸੂਸ ਹੋਤਾ। ਪਤ੍ਤੋਂ ਕੀ ਸਰਸਰਾਹਟ ਸੇ ਲੇਕਰ ਕੋਯਲ ਕੀ ਕੂਕ ਸਬ ਜਾਨਾ ਪਹਚਾਨਾ ਥਾ। ਕਭੀ ਅਚਾਨਕ ਸੇ ਪਕੀ ਇਮਲੀ ਟਪ੍ਪ ਸੀ ਗਿਰ ਜਾਤੀ। ਬਹੁਤ ਸੀ ਆਵਾਜ਼ੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਸੁਕੂਨ ਸੀ ਨਿ:ਸ਼ਬ੍ਦਤਾ।
ਸਿਮੇਨ੍ਟ ਕੇ ਚਬੂਤਰੇ ਪਰ ਬੈਠ ਛੋਟੇ ਪਛੀਟੋਂ ਕੋ ਹਥੇਲੀ ਸੇ ਉਛਾਲਤੀ ਔਰ ਕਲ੍ਪਨਾ ਉਡ਼ਾਨ ਭਰਨੇ ਲਗਤੀ। ਡੌਕ੍ਟਰ, ਇਂਜੀਨਿਯਰ, ਏਸ੍ਟ੍ਰਾਨੌਟ...ਗੁਡ਼ਿਯਾ ਕੀ ਸ਼ਾਦੀ ਕੇ ਸਪਨੇ,ਬਡ਼ੀ ਸੀ ਗਾਡ਼ੀ ਕੇ ਸਪਨੇ....ਅਚ੍ਛੇ ਚਮਕੀਲੇ ਕਪਡ਼ੇ....ਢ਼ੇਰ ਸਾਰੇ ਚਾਭੀ ਸੇ ਚਲਨੇ ਵਾਲੇ ਖਿਲੌਨੇ....। ਚਬੂਤਰੇ ਪਰ ਜਮੀ ਲਾਲ ਮਿਟ੍ਟੀ ਪਰ ਪਾਂਵ ਚਲਾਤੀ ਔਰ ਸਮਂਦਰ ਕੇ ਕਿਨਾਰੇ ਕੀ ਰੇਤੀ ਕੋ ਛੂ ਆਤੀ। ਪਾਸ ਹੀ ਬੇਲ ਥੀ..ਏਕ ਘਨੀ ਬੇਲ ਜਿਸਪਰ ਮੋਗਰੇ ਗੁਚ੍ਛੋਂ ਮੇ ਖਿਲੇ ਹੋਤੇ....ਉਨਕੀ ਮਹਕ ਹਵਾ ਮੇਂ ਘੁਲੀ ਹੋਤੀ। ਥੋਡ਼ਾ ਪਾਨੀ ਬਾਲ੍ਟੀ ਮੇਂ ਲੇਕਰ, ਮਗ ਕੇ ਮੁਂਹ ਪਰ ਹਾਥ ਰਖ ਬੇਲ ਪਰ ਪਾਨੀ ਛਿਡ਼ਕ ਦੇਤੀ...। ਮੋਗਰੇ ਨਹਾ ਕਰ...ਉਛਲ ਖੂਦ ਬੇਲ ਪਰ ਲਹਰਾਨੇ ਲਗਤੇ। ਔਰ ਮੈਂ ਸੋਚਤੀ ਏਕ ਬਾਡ਼ੀ...ਜਿਸ ਪਰ ਮੋਗਰੇ ਹੀ ਮੋਗਰੇ ਹੋਂ..., ਨੀਚੇ ਸਾਫ ਸੁਥਰੀ ਪਕ੍ਕੀ ਕ੍ਯਾਰੀ ਔਰ ਬਾਡ਼ੀ ਪਰ ਲਗਾ ਏਕ ਸਫੇਦ ਗੇਟ।

ਘਰ ਕੇ ਪਿਛਵਾਡ਼ੇ ਕੀ ਬਾਡ਼ੀ ਛੋਟੀ ਟਹਨਿਯੋਂ ਕੋ ਗੂਂਥ ਕਰ ਪਾਪਾ ਨੇ ਰਾਮੂ ਕੀ ਮਦਦ ਸੇ ਬਨਾਈ ਥੀ। ਛੋਟੀ ਮੋਟੀ ਯਹਾਂ ਵਹਾਂ ਮੁਡ਼ੀ ਟਹਨਿਯਾਂ ਕੈਸੇ ਤੋ ਪਂਕ੍ਤਿ ਮੇਂ ਬਂਧ ਗਈ ਥੀ। ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਸਂਭਲ ਕਰ ਮੈਂ ਉਨਪਰ ਹਾਥ ਚਲਾਤੀ। ਚਿਕਨੀ, ਫਿਰ ਖੁਰਦੁਰੀ...ਬੀਚ ਮੇਂ ਕਾਂਟੇ। ਏਕ ਕੋਨੇ ਸੇ ਹਿਲਾਓ ਤੋ ਮਿਟ੍ਟੀ ਫਿਸਲ ਕਰ ਸਰਕ ਸਰਕ ਨੀਚੇ ਗਿਰਤੀ।


ਆਂਖ ਬਂਦ ਕਰ ਫੇਫਡ਼ੋਂ ਕੋ ਫੈਲਾ ਕਰ ਭਰੀ ਪੂਰੀ ਏਕ ਸਾਂਸ ਲੇਤੀ....ਔਰ ਮਾਰ੍ਚ ਏਪ੍ਰਿਲ ਕਾ ਜਾਯਕਾ ਮੇਰੇ ਜਹਨ ਮੇਂ ਸਮਾ ਜਾਤਾ...। ਪੂਰੇ ਸਾਉਂਡ ਔਰ ਵਿਸ਼੍ਅਲ ਏਫੇਕ੍ਟ੍ਸ ਕੇ ਸਾਥ।

..............................................................
ਮਹੀਨਾ ਮਾਰ੍ਚ ਹੀ ਹੈ। ਗਰ੍ਮ ਹਵਾਯੇਂ ਭੀ ਹੈਂ। ਬਡ਼ੀ ਸੀ ਗਾਡ਼ੀ ਕੀ ਸ੍ਟੀਯਰਿਂਗ ਵ੍ਹੀਲ ਥਾਮੇ....ਪ੍ਯਾਰੀ ਸੀ ਗੁਡ਼ਿਯਾ ਕੋ ਰਿਯਰ ਸੀਟ ਮੇਂ ਬੈਠਾ ਕਰ...ਫੂਲੋਂ ਕੀ ਕ੍ਯਾਰਿਯੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਸੇ ਗੁਜਰਤੇ ਹੁਏ.....ਕੈਸੇ ਤੋ ਮਨ ਫਿਰ ਉਸੀ ਦੋਪਹਰੀ ਕੇ ਲਿਏ ਤਰਸਾ ਹੈ.......।