ਕਵਿਯੋਂ ਕੀ ਦੂਰਭਾਸ਼ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਿਕਾ

ਨਮਸ੍ਕਾਰ ਜੀ!

ਦੇਸ਼ ਭਰ ਕੇ ਕਵਿਯੋਂ ਕੀ ਏਕ ਦੂਰਭਾਸ਼ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਬਨਾਨੇ ਕਾ ਵਿਚਾਰ 'ਰਾਸ਼੍ਟ੍ਰੀਯ ਕਵਿ ਸਂਗਮ' ਕੇ ਮਨ ਮੇਂ ਹੈ। ਆਪਸੇ ਅਨੁਰੋਧ ਹੈ ਕਿ ਆਪ ਅਪਨਾ ਔਰ ਅਪਨੇ ਸਂਪਰ੍ਕ ਕੇ ਸਭੀ ਕਵਿਯੋਂ ਕੇ ਵਿਸ਼ਯ ਮੇਂ ਨਿਮ੍ਨ ਜਾਨਕਾਰੀ ਯਥਾਸ਼ੀਘ੍ਰ ਪ੍ਰੇਸ਼ਿਤ ਕਰੇਂ। ਕੋਈ ਭੀ ਰਚਨਾਕਾਰ ਜੋ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਤਾ ਹੈ, ਵਹ ਹਮਾਰੀ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਕਾ ਅਂਗ ਹੋਗਾ। ਭਾਸ਼ਾ, ਜਾਤਿ, ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅਥਵਾ ਅਨ੍ਯ ਕਿਸੀ ਭੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਾ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਕੇ ਸਂਦਰ੍ਭ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਕਿਯਾ ਜਾਏਗਾ। ਯਦਿ ਕਿਸੀ ਰਚਨਾਕਾਰ ਕੀ ਸਂਪੂਰ੍ਣ ਜਾਨਕਾਰੀ ਆਪਕੇ ਪਾਸ ਉਪਲਬ੍ਧ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੋ ਕਰਪਯਾ ਕਵਿ/ਕਵਯਿਤ੍ਰੀ ਕਾ ਦੂਰਭਾਸ਼ ਹਮ ਤਕ ਪਹੁਂਚਾ ਦੇਂ। ਸਮਯ ਕੀ ਕਮੀ ਕੇ ਚਲਤੇ ਕਰਪਯਾ ਇਸ ਸਪ੍ਤਾਹ ਮੇਂ ਇਸ ਕਾਰ੍ਯ ਕੋ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨ ਕਰੇਂ, ਹਮਾਰਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹੈ ਕਿ ਆਗਾਮੀ 3 ਜਨਵਰੀ ਕੋ ਇਸ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਿਕਾ ਕਾ ਲੋਕਾਰ੍ਪਣ ਕਿਯਾ ਜਾਏ।


ਆਪਕੋ ਜੋ ਜਾਨਕਾਰੀ ਹਮ ਤਕ ਪਹੁਂਚਾਨੀ ਹੈ ਵਹ ਨਿਮ੍ਨਲਿਖਿਤ ਹੈ-


ਕਵਿ ਕਾ ਨਾਮ-
ਸ੍ਥਾਯੀ ਪਤਾ-
ਡਾਕ ਪਤਾ-
ਦੂਰਭਾਸ਼ (ਨਿਵਾਸ)-
ਮੋਬਾਇਲ-
ਜਨ੍ਮਤਿਥਿ-
ਲੇਖਨ ਕੀ ਭਾਸ਼ਾ-
ਈਮੇਲ-
ਵੇਬਸਾਇਟ / ਬ੍ਲੌਗ-


ਉਪਰੋਕ੍ਤ ਜਾਨਕਾਰੀ ਆਪ ਹਮੇਂ ਨਿਮ੍ਨ ਸੂਤ੍ਰੋਂ ਪਰ ਪ੍ਰੇਸ਼ਿਤ ਕਰ ਸਕਤੇ ਹੈਂ-

ਡਾਕ ਦ੍ਵਾਰਾ- ਚਿਰਾਗ਼ ਜੈਨ, ਏਚ-24, ਪੌਕੇਟ ਏ, ਆਈ ਏਨ ਏ ਕੌਲੋਨੀ, ਨਈ ਦਿਲ੍ਲੀ- 110023
ਮੋਬਾਇਲ- 9868573612, 9810089088, 9810462721
ਈਮੇਲ- chiragblog@gmail.com

ਅਲ੍ਹਡ਼ ਬੀਕਾਨੇਰੀ

ਖ਼ੁਦ ਪੇ ਹਂਸਨੇ ਕੀ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਿਕਾਲੂਂ ਤੋ ਹਂਸੂਂ

ਅਭੀ ਹਂਸਤਾ ਹੂਂ ਜ਼ਰਾ ਮੂਡ ਮੇਂ ਆ ਲੂਂ ਤੋ ਹਂਸੂਂ

ਜਿਨਕੀ ਸਾਂਸੋਂ ਮੇਂ ਕਭੀ ਗਂਧ ਨ ਫੂਲੋਂ ਕੀ ਬਸੀ

ਸ਼ੋਖ਼ ਕਲਿਯੋਂ ਪੇ ਜਿਨ੍ਹੋਂਨੇ ਸਦਾ ਫਬ੍ਤੀ ਹੀ ਕਸੀ

ਜਿਨਕੀ ਪਲਕੋਂ ਕੇ ਚਮਨ ਮੇਂ ਕੋਈ ਤਿਤਲੀ ਨ ਫਂਸੀ

ਜਿਨਕੇ ਹੋਂਠੋਂ ਪੇ ਕਭੀ ਭੂਲੇ ਸੇ ਆਈ ਨ ਹਂਸੀ

ਐਸੇ ਮਨਹੂਸੋਂ ਕੋ ਜੀ ਭਰ ਕੇ ਹਂਸਾ ਲੂਂ ਤੋ ਹਂਸੂਂ

ਅਲ੍ਹਡ਼ ਬੀਕਾਨੇਰੀ

ਆਪ ਜਿਤਨਾ ਭੀ ਚਾਹੇਂ ਬਿਗਡ਼ ਲੀਜਿਯੇ

ਦੋਸ਼ ਹਮ ਪਰ ਜ਼ਮਾਨੇ ਕਾ ਮਢ਼ ਲੀਜਿਯੇ

ਹਮ ਹੈਂ ਪੁਸ੍ਤਕ ਖੁਲੀ ਹਮਕੋ ਪਢ਼ ਲੀਜਿਯੇ

ਅਪਨੇ ਐਬੋਂ ਕੋ ਢਂਕਨੇ ਕੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ

ਕੁਂਅਰ ਬੇਚੈਨ

ਧਡ਼ਕਨੇਂ ਚੁਪ ਹੈਂ, ਅਧਰ ਮੌਨ, ਨਿਗਾਹੇਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼
ਜ਼ਿਂਦਗੀ ਔਰ ਤੁਝੇ ਕੈਸੇ ਪੁਕਾਰਾ ਜਾਏ

ਅਜ੍ਞਾਤ

ਬਦਨ ਕੇ ਘਾਵ ਦਿਖਲਾ ਕਰ ਜੋ ਅਪਨਾ ਪੇਟ ਭਰਤਾ ਹੈ
ਸੁਨਾ ਹੈ ਵੋ ਭਿਖਾਰੀ ਜ਼ਖ਼੍ਮ ਭਰ ਜਾਨੇ ਸੇ ਡਰਤਾ ਹੈ

ਕੁਂਅਰ ਬੇਚੈਨ

ਉਸਨੇ ਫੇਂਕੇ ਮੁਝਪੇ ਪਤ੍ਥਰ ਔਰ ਮੈਂ ਪਾਨੀ ਕੀ ਤਰਹ
ਔਰ ਊਂਚਾ, ਔਰ ਊਂਚਾ, ਔਰ ਊਂਚਾ ਉਠ ਗਯਾ

ਨਦੀਮ ਸ਼ਾਹਾਬਾਦੀ

ਲਹੂਲੁਹਾਨ ਥੇ ਮੁਝਕੋ ਤਰਾਸ਼ਨੇ ਵਾਲੇ
ਮੈਂ ਏਕ ਸਚ ਥਾ ਤੋ ਚੇਹਰਾ ਮਿਰਾ ਬਦਲਤਾ ਕ੍ਯਾ

ਕਰਸ਼੍ਣ ਬਿਹਾਰੀ ਨੂਰ

ਜ਼ਿਂਦਗੀ ਸੇ ਬਡ਼ੀ ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਨਹੀਂ
ਔਰ ਕ੍ਯਾ ਜ਼ੁਰ੍ਮ ਹੈ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ
ਇਤਨੇ ਹਿਸ੍ਸੋਂ ਮੇਂ ਬਂਟ ਗਯਾ ਹੂਂ ਮੈਂ
ਮਿਰੇ ਹਿਸ੍ਸੇ ਮੇਂ ਕੁਛ ਬਚਾ ਹੀ ਨਹੀਂ
ਜਡ਼ ਦੋ ਚਾਂਦੀ ਮੇਂ ਚਾਹੇ ਸੋਨੇ ਮੇਂ
ਆਈਨਾ ਝੂਠ ਬੋਲਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ
ਸਚ ਘਟੇ ਯਾ ਬਢ਼ੇ ਤੋ ਸਚ ਨ ਰਹੇ
ਝੂਠ ਕੀ ਕੋਈ ਇਂਤਿਹਾ ਹੀ ਨਹੀਂ

ਪਰਵੀਨ ਸ਼ਾਕ਼ਿਰ

ਬਿਛਡ਼ਾ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਬਾਰ ਤੋ ਮਿਲਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ
ਇਸ ਜਖ਼੍ਮ ਕੋ ਹਮਨੇ ਕਭੀ ਸਿਲਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ
ਇਸ ਬਾਰ ਜਿਸੇ ਚਾਟ ਗਈ ਧੂਪ ਕੀ ਖ਼੍ਵਾਹਿਸ਼
ਉਸ ਸ਼ਾਖ ਪੇ ਫਿਰ ਫੂਲ ਕੋ ਖਿਲਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ
ਯਕ ਲਖ੍ਤ ਗਿਰਾ ਹੈ ਤੋ ਜਡ਼ੇ ਤਕ ਨਿਕਲ ਆਈਂ
ਜਿਸ ਪੇਡ਼ ਕੋ ਆਂਧੀ ਮੇਂ ਭੀ ਹਿਲਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ
ਕਾਂਟੋਂ ਮੇਂ ਘਿਰੇ ਫੂਲ ਕੋ ਚੂਮ ਆਯੇਗੀ ਤਿਤਲੀ
ਤਿਤਲੀ ਕੇ ਪਰੋਂ ਕੋ ਕਭੀ ਛਿਲਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ
ਕਿਸ ਤਰਹ ਮਿਰੀ ਰੂਹ ਹਰੀ ਕਰ ਗਯਾ ਆਖ਼ਿਰ
ਵੋ ਜ਼ਹਰ ਜਿਸੇ ਜਿਸ੍ਮ ਮੇਂ ਖਿਲਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ

ਅਜ੍ਞਾਤ

ਮਂਜ਼ਿਲ ਤੋ ਖ਼ੁਸ਼ਨਸੀਬੋਂ ਮੇਂ ਤਕ਼ਸੀਮ ਹੋ ਗਈ
ਹਮ ਜੈਸੇ ਖ਼ੁਸ਼ਖ਼ਯਾਲ ਅਭੀ ਤਕ ਸਫ਼ਰ ਮੇਂ ਹੈਂ