ਪ੍ਰਭਾਹਤ

ਕ੍ਯਾ ਅਭੀ ਭੀ ਬੈਠੇ ਹੈਂ ਵਹਾਂ
ਸਪਨੇ ਦੇਖਨੇ ਵਾਲੇ
ਚਿੜਿਯਾ ਕੀ ਕਲਗੀ ਪਰ
ਚੀੜੋਂ ਕੀ ਫੁਨਗੀ ਪਰ
ਦੇਖਤੇ ਹੈਂ ਆਭਾ ਕੇ ਰਕ੍ਤਿਮ
ਜਹਾਂ ਦੀਖਤੇ ਹੈਂ ਗਹਰੇ ਸੇ ਕਾਲੇ

ਲੌਟਨੇ ਵਾਲੇ
ਸਾਏ ਲਂਬੇ ਹੋਤੇ ਹੈਂ ਛਾਯਾ ਸੇ ਪ੍ਰੇਤ
ਗਰ੍ਮ ਹਵਾਏਂ
ਦੇਸ ਕੇ ਭੇਸ ਲੌਟਤੀ ਆਸ਼ਾਏਂ
ਬਰਸਾਤ ਕੀ ਬਾਤੀ ਉਮ੍ਮੀਦੇਂ ਜਿਨਪੇ ਗਹਨ ਬਿਕੇ ਖੇਤ
ਭਾਸ਼ਾਓਂ ਸੇ ਖਾਰੇ ਸਮਵੇਤ
ਰੇਤ ਕੀ ਸ਼ਹਤੀਰੇਂ, ਰੇਲਮ ਪੇਲ ਕੇ ਮਰ੍ਜ਼
ਜਮਾ ਖਰ੍ਚ ਕੁਛ ਚੁਕਾਏ/ ਅਨਚੁਕੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਕ਼ਰ੍ਜ਼
ਗਿਰਹਬਾਨ ਮੇਂ ਛਲੇ ਛਾਲੇ
ਦਰ੍ਜ਼ ਹੈ ਤਾਰੀਖ ਮੇਂ
ਖੋਯੇ ਪਾਏ ਹਿਸਾਬ ਕੇ ਹਵਾਲੇ

ਅਸ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤ
ਡਬ੍ਬੇ ਚਿਤ੍ਰਪਟੋਂ ਮੇਂ ਬਦਲਤੇ ਦੁਨਿਯਾਵੀ
ਦੁਵਿਧਾ ਕੀ ਸੁਵਿਧਾ ਕੇ ਬੇਸ਼ਕੀਮਤੀ ਮਰਹਮ
ਦ੍ਰੁਤ ਗਤਿ ਕੀ ਸੁਰ੍ਖਿਯੋਂ ਮੇਂ ਛੀਂਕਤੇ ਮਹਾਨਤਮ
ਆਦਤਨ ਬਾਂਟਤੇ ਹੈਂ ਝੋਲ ਦਿਲਾਸਾਏਂ
ਗੁਫਾਏਂ, ਸੁਰਂਗੇਂ, ਕਂਦਰਾਏਂ
ਪੇਟ ਕੋ ਜੋਡ਼ਨੇ ਹਾਥ ਸੇ ਕਾਟਨੇ ਕੇ ਉਪਕ੍ਰਮ
ਕਹਾਂ ਜਾਏਂ - ਝੂਠ ਮੇਂ ਯਾ ਜੂਠੇ ਸਚ ਮੇਂ
ਹੈਂ ਲਸ੍ਤਪਸ੍ਤ
ਲਮ੍ਬੀ ਚਢਾਈ ਕੇ ਪਹਿਯੇ
ਚਰਮਰਾਯੇ ਸਮ੍ਭਵ ਅਸਂਭਵ ਕੋ ਕੂਦਨੇ ਫਾਂਦਨੇ ਵਾਲੇ

ਐਸੇ ਮੇਂ ਫ਼ਿਲਹਾਲ
ਚੁਪ ਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਚੁਪਕੇ ਸੇ
ਦਿਗ੍ਭ੍ਰਮਿਤ ਆਸਮਾਨੋਂ ਪਰ ਰੋਈ ਹੈ
ਆਰਾਮ ਕੇ ਮਕਾਨੋਂ ਕੀ ਰਾਹ
ਇਤ੍ਮੀਨਾਨੋਂ ਸੇ ਮੁਡ਼ ਕੇ
ਬਹਰਹਾਲ
ਬਲੁਆ ਧਸਾਨੋਂ ਮੇਂ ਖੋਈ ਹੈ
ਗਿਨਤੀ ਕੀ ਸੂਖੀ ਉਂਗਲਿਯੋਂ ਮੇਂ
ਕਿਤਨੇ ਬੁਤ ਪਤ੍ਤੇ ਹੈਂ ਬਨ ਟੂਟਨੇ ਵਾਲੇ
ਬਸ ਇਸ ਬਰਸ ਕੇ ਬਸਂਤ
ਬਰਸੇ ਹੈਂ ਪਤਝਡ਼ ਕੇ ਪਤਨਾਲੇ

ਆਤ੍ਮੀਯ ਸਰ੍ਵਨਾਮ
ਸਂਜ੍ਞਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯ ਤਾਗੋਂ ਮੇਂ
ਲਟਕੇ ਸ੍ਮਰਤਿਯੋਂ ਕੇ ਚਲੇ ਵਰ੍ਸ਼
ਚੌਂਕਤੇ ਚਟਖਤੇ ਵਿਸ਼ਾਦ ਕੋ
ਉਲ੍ਲਾਸ ਮੇਂ ਢੂਂਢਤੇ ਢਲੇ ਉਤ੍ਕਰ੍ਸ਼
ਪਕੜ ਸੇ ਨਿਕਲਤੇ ਜਕੜੀ ਆਖੋਂ ਸੇ ਪਕਡ਼ਤੇ
ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਸੇ ਪਰਿਣਾਮ
ਪਰਿਜਨੋਂ ਸੇ ਪਤ੍ਰ
ਕਾਢੇ ਸਂਵਾਦ ਕੀ ਰੇਖਾਓਂ ਕੇ ਦੁਖੜੇ ਵਕ੍ਰ
ਸਮਯ ਚਕ੍ਰ ਮੇਂ ਗਡ੍ਡਮਗਡ੍ਡ ਸਰੇ ਆਮ
ਜਾਲੇ ਹੀ ਜਾਲੇ
ਜ੍ਯੋਂ ਹਰ ਲੜਾਈ ਕੇ ਹਾਰੇ ਨਾਮ
ਜੀਤੇ ਹੈਂ ਹਰਿਨਾਮ ਕੇ ਸਮ੍ਹਾਲੇ

ਅਨਵਰਤ
ਵੈਸੇ ਹੀ ਕਟਤੇ ਹੈਂ ਸੁਖ ਜੈਸੇ
ਦੁਖ ਢਕ ਜਾਤੇ ਹੈਂ
ਭਯ ਕੇ ਤਾਬੂਤ ਭਰੇ ਦਿਨ
ਦਬੇ ਪਾਂਵ ਪਕ ਜਾਤੇ ਹੈਂ
ਆਹਟੋਂ ਕੋ ਟੋਹਤੇ
ਪ੍ਰਭਾਹਤ
ਠਿਕਾਨੋਂ ਮੇਂ
ਚਾਭਿਯਾਂ ਭੀ ਉਨਕੀ ਹੈਂ ਉਨ੍ਹੀਂ ਕੇ ਹੈਂ ਤਾਲੇ
ਧੂਪ ਛਾਂਵ ਮੇਂ
ਯੂਂ ਹੀ ਬੈਠੇ ਹੈਂ ਸਪਨੋਂ ਮੇਂ ਅਪਨੋਂ ਮੇਂ ਦੇਖਨੇ ਵਾਲੇ

ਏਕ ਦਿਨ/ ਰਾਤ ਆਜ਼ਾਦ

ਰਾਤ ਕੇ ਸਫ਼ਰ ਕਟੇਂ, ਆਖ਼ਿਰ ਸਫ਼ਰ ਬਯਾਨ ਬਨੇ
ਤੁਮ ਬਨੋ, ਹਮ ਬਨੇਂ, ਕਾਸ਼ ਹਿਨ੍ਦੋਸ੍ਤਾਨ ਬਨੇ

ਸਿਰ੍ਫ਼ ਇਤਨਾ ਹੀ ਗੁਲਾਮੋਂ ਨੇ ਆਜ਼ਾਦੋਂ ਸੇ ਕਹਾ
ਸ਼ਾਯਦ ਇਸ ਸਾਲ, ਕੁਛ ਔਰ ਨਏ ਇਂਸਾਨ ਬਨੇਂ

ਕਿਲੇ ਕੀਲੋਂ ਸੇ ਜੜੇ ਹੈਂ, ਮਹਫਿਲੇਂ ਮਸ੍ਤੂਲੋਂ ਮੇਂ,
ਯਹੀ ਕਹਨਾ ਹੈ, ਥੋੜੀ ਬੇਹਤਰ ਸੀ ਪਹਚਾਨ ਬਨੇ

ਵੋ ਹੀ ਚੇਹਰੇ ਹੈਂ ਜ਼ਰ੍ਦ, ਥਾਮੇ ਹੁਏ ਹੈਂ ਝਂਡੋਂ ਕੋ
ਕਹਾਂ ਉਨ੍ਹੇਂ ਰਂਗ ਮਿਲੇਂ, ਗਰ੍ਦ ਪੇ ਮੁਸ੍ਕਾਨ ਬਨੇ

ਬਢ਼ਤ ਕੀ ਬਾਢ਼ ਬੜੀ, ਆਲਾ ਦਫ੍ਤਰੋਂ ਸੇ ਆਤੀ ਹੈਂ
ਥਾਨਾ ਕਚਹਰੀ ਕੀ ਹੈ, ਕਿ ਕੈਸੇ ਯਹਾਂ ਈਮਾਨ ਬਨੇ

ਇਤਨੇ ਸਾਲੋਂ ਸੇ ਯਹੀ ਸੁਨ ਕੇ, ਕਬ ਉਕਤਾਏਂਗੇ
ਮੇਹਰਬਾਂ ਐਸੇ ਹਾਲਾਤ ਸੇ,ਆਪ ਅਬ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਬਨੇਂ

[.. ਆਜ਼ਾਦੀ ਕੀ ਜਿਤਨੀ ਭੀ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਏਂ ਹੋ ਸਕਤੀ ਹੈਂ ,ਉਨਕੇ ਸਾਥ ਉਤਨੀ ਹੀ ਚੇਤਨ ਸਂਵੇਦਨਾਏਂ ਭੀ ... ]

ਨਜ਼ਰਬਟ੍ਟੂ

ਏਕ ਪਿਂਜਰਾ, ਏਕ ਬਦਰੀ, ਏਕ ਪ੍ਯਾਲੀ ਚਾਯ,
ਢੂਂਢ ਕਰ ਮਨ ਢੂਂਢ ਲੇਂ ਚਲ ਝੁਂਡ ਮੇਂ ਸਮੁਦਾਯ।

ਖੋਜ ਮੇਂ ਜੋ ਭੀ ਮਿਲੇ, ਯਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਮਿਲ ਜਾਯ ਮਨ,
ਸਬ ਏਕ ਸਾ ਹੋ, ਯਾ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਹੋ ਤਨਿਕ ਦੀਵਾਨਾਪਨ,
ਮਦ ਹੋ, ਨ ਹੋ ਮਦ-ਅਂਧ, ਬਨ੍ਦੇ ਏਕ ਨਾ ਹੋਂ, ਸਾਥ ਹੋਂ ,
ਮਾਦਕ ਬਹਸ, ਵਿਸ੍ਤਾਰ ਨਭ, ਚੁਟਕੀ ਹੋ ਬਾਤੋਂ ਸੇ ਚੁਭਨ।

ਚਾਰ ਖਮ੍ਭੇ, ਸਰ੍ਪ-ਰਸ੍ਸੀ, ਸੂਪ ਕੇ ਪਰ੍ਯਾਯ,
ਤਰ੍ਕ ਹੋਂ ਪਰ ਨਾ ਮਿਟੇਂ ਮਨ, ਮਰ੍ਮ ਕੇ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯ ।
ਪ੍ਰਿਯਵਰ ਜਵਾਬੋਂ ਮੇਂ ਲੜੇਂ, ਸਹਯੋਗ ਕੇ ਅਧ੍ਯਾਯ,
ਢੂਂਢ ਕਰ ਮਨ ਢੂਂਢ ਲੇਂ ਚਲ ਝੁਂਡ ਮੇਂ ਸਮੁਦਾਯ।

ਢੂਂਢ ਢਕ ਚਿਟ੍ਠੀ ਕੀ ਮਿਟ੍ਟੀ, ਨੇਹ ਕੀ ਬਾਰਾਦਰੀ,
ਨਮ ਨਫ਼ਾਸਤ ਸੇ ਨਸੀਹਤ, ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਸੇ ਛਿਤਰੀ ਪਰੀ,
ਅਕ੍ਲ ਕੇ ਕੁਛ ਸ਼ੋਰ, ਪਲ ਅਲਗਾਵ ਖੀਂਚੀ ਡੋਰ ਪਰ,
ਪਲ ਤਨੇ ਬਦਲਾਵ, ਪਲਕੇਂ ਰਸਭਰੀ ਕੀ ਟੋਕਰੀ ।

ਇਨ ਵਿਵਿਧ ਧਨੁਸ਼ੋਂ ਕੇ ਤੀਰੇ, ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੀ ਸ਼ਰਮਾਯ,
ਰੂਪਕੋਂ ਕੋ ਰੂਪ ਕੀ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਲਗ ਜਾਯ ।
ਬੋਰਿਯਾਂ ਭਰ ਮਿਰ੍ਚ ਮਿਰ੍ਚੇਂ ਧੌਂਕ ਕਰ ਸਮਝਾਯ,
ਢੂਂਢ ਕਰ ਮਨ ਢੂਂਢ ਲੇਂ ਚਲ ਝੁਂਡ ਮੇਂ ਸਮੁਦਾਯ ।

...ਏਕ ਪਿਂਜਰਾ, ਏਕ ਬਦਰੀ, ਏਕ ਪ੍ਯਾਲੀ ਚਾਯ,
ਬਸ ਹੋਂ ਕਈ ਨਨ੍ਹੀਂ ਸੀ ਬਾਤੇਂ ਭੇਦ ਮੇਂ ਅਤਿਕਾਯ ।

[ਐਸੇ ਹੀ]

ਕਥਾਹਾਰਾ

ਮਰ੍ਮ ਕੇ ਸਬ ਪਾਂਵ ਬੋਝਿਲ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹੈਂ
ਟੀਸ ਕੇ ਤਲਵੇ ਤਲੇ ਫਟਤੀ ਬਿਵਾਈ,
ਰਿਸ ਗਈ ਹੈ ਰੋਜ਼ਮਰ੍ਰਾ ਰੋਸ਼ਨਾਈ,
ਪ੍ਰੀਤ ਕੇ ਪਦ / ਰਾਜ਼ ਅਂਤਰ੍ਧ੍ਯਾਨ ਹੋ ਕਰ ਖੋ ਚੁਕੇ ਹੈਂ।
ਯੋਜਨਾ ਕੀ ਭੀਡ਼ ਮੇਂ ਸਹਮੇ ਸਫ਼ੇ ਸਬਹਾਲ,
ਬੇਸਰਪੈਰ ਬਾਤੋਂ ਕੇ ਘੁਲੇ ਦਿਨ ਸਾਲ,
ਆਦਮ-ਕਾਲ, ਬਿਖਰੀ ਪੀਡ਼ ਕੇ ਨਿਰ੍ਵਾਣ ਕੇ ਪਲ ਧੋ ਚੁਕੇ ਹੈਂ।
ਚੁਕ ਗਈ ਹੈ, ਛਦ੍ਮ ਅਨ੍ਤਰ ਸੇ ਨਿਰਂਤਰ ਮੇਂ ਰੁਂਧੀ ਬਾਤੋਂ ਕੀ ਗਿਨਤੀ,
ਢੂਂਢਤਾ ਹੈ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਚਿਨ੍ਹੋਂ ਮੇਂ ਬਸੀ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਧਾਰਾ ।
ਕਥਾਹਾਰਾ....

ਕਥਾਹਾਰਾ....
ਹਾਂ ਵਹੀ ਪਾਗਲ, ਘੁਮਕ੍ਕਡ਼ ਬਚਪਨੋਂ ਕੀ ਨੀਮ ਕੋ ਜੋ ਚਾਸ਼ਨੀ ਮੇਂ ਘੋਲਤਾ ਥਾ।
ਅਨਦਿਖੇ ਖਾਰਿਜ ਕਿਏ ਉਨ੍ਮਾਦ ਕੋ, ਅਵਸਾਦ ਕੋ,
ਤਿਲ-ਤਿਲ ਦੁਖਾਨੇ ਕੇ ਨਕਾਬੋਂ ਕੋ ਸਫ਼ੋਂ ਮੇਂ ਖੋਲਤਾ ਥਾ ।
ਡੋਲਤਾ ਸਂਕਰੇ ਪਥੋਂ ਮੇਂ, ਘਾਟ ਮੇਂ, ਪਗਡਂਡਿਯੋਂ ਮੇਂ,
ਮੋਲ ਭਾਵੋਂ ਕੇ ਬਿਨਾ, ਜਗ ਜੋਰ ਜਾਗੀ ਮਂਡਿਯੋਂ ਮੇਂ,
ਸਮਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਲੇ, ਸਾਗਰ / ਨਗਰ ਕੇ ਤਟ ਤਹੋਂ ਮੇਂ,
ਚੁਨ ਤਰਾਸ਼ੇ ਕਥਾ-ਕਿਸ੍ਸੇ ਧਾਰ-ਧਾਰਾ ਤੋਲਤਾ ਥਾ ।
ਬੋਲਤਾ ਥਾ, ਗੋਲ ਮੋਲੋਂ ਮੇਂ, ਕਹਾਂ ਕੈਸੇ ਰਂਗੀਲੋਂ ਨੇ ਰਂਗਾ,
ਰਂਗਬਾਜ ਹਾਥੋਂ ਸੇ ਕਹਾਂ, ਕਿਤਨੀ ਸਲੀਬੋਂ ਮੇਂ ਟਂਗਾ,
ਟਾਂਕੇ ਲਗਾ ਕੈਸੇ ਚਲਾ, ਜਬ ਲੋਚਨੋਂ / ਆਲੋਚਕੋਂ ਨੇ ਤੀਰ ਮਾਰਾ ।
ਕਥਾਹਾਰਾ....

ਕਥਾਹਾਰਾ ..
ਕਥਨ ਕੇ ਮੂਕ ਮੇਂ ਮਨ ਢੂਂਢਤਾ ਰਹਤਾ ਗਯਾ।
ਲਂਬੇ ਸਮਯ ਸੇ ਕਾਜਲੋਂ ਕੋ ਜੋਤ ਸੇ ਲੇ,
ਤਰ੍ਪਣੋਂ ਕੋ ਸ੍ਰੋਤ ਸੇ ਲੇ,
ਕਿਰਮਿਚੋਂ ਕੀ ਭੀਤ ਮੇਂ ਭਰਤਾ ਗਯਾ
ਖਾਲੀ ਗਗਨ ਮੇਂ ਛਾਂਵ ਤਾਰੇ,
ਵਰਨ੍ਦ ਮੇਂ ਅਟਕੇ ਕਿਨਾਰੇ,
ਖੂਂਟ ਸੇ ਖੀਂਚੇ ਵਿਕਲ ਵ੍ਯਾਕੁਲ ਸਭੀ ਸਾਰੇ,
ਸਭੀ ਕੇ ਅਨਕਹੋਂ ਕੀ ਵ੍ਯਂਜਨਾ ਕੇ ਬਾਂਧ ਲੇ ਚਲਤਾ ਗਯਾ ।
ਰਿਸਤਾ ਗਯਾ ਰਿਮਝਿਮ ਕਮਂਡਲ, ਹੋ ਗਯਾ ਕਰਸ਼ਕਾਯ, ਸ੍ਵਰ ਪੂਛੇ
ਕਹੇ ਐ ਮਿਤ੍ਰ ਤੁਮਨੇ ਕ੍ਯੋਂ ਪੁਕਾਰਾ ?
ਕਥਾਹਾਰਾ ..

ਕਥਾਹਾਰਾ ..
ਕਹਾਂ ਛੂਟਾ ਸਫਰ ਮੇਂ, ਧੁਨ ਧੁਨੋਂ ਮੇਂ ਧਿਨ ਤਿਨਾ ਤਾਨਾ ਬਜਾਨੇ ਮੇਂ ।
ਵਿਸ਼ਮ ਬੀਤਾ, ਵਿਸ਼ਯ ਬੀਤੇ,
ਵਿਸ਼ਦ ਸੇ ਕਾਲ ਕ੍ਰਮ ਜੀਤੇ, ਬਹਾਨੇ ਮੇਂ
ਤਮਨ੍ਨਾਏਂ ਉੜੀਂ, ਯੂਂ ਬਾਜ ਬਨ, ਗਾਨੇ ਬਨੇ ਰੋਦਨ ਛੁਪਾਨੇ ਮੇਂ
ਪੁਰਾਨੇ ਦਿਨ, ਉਨ੍ਹੀਂ ਕੇ ਅਟਪਟੇ ਸਂਵਾਦ,
ਪੁਸ੍ਤਕ ਮੇਂ ਦਬੇ ਸਿਕੁੜੇ ਪੜੇ ਪ੍ਰਤਿਵਾਦ
ਸੂਖੇ-ਫੂਲ ਸੁਖ ਮੇਂ ਦੁਖ ਗਏ ਸਨ੍ਦਰ੍ਭ ਕੇ ਅਪਵਾਦ,
ਬਚੇ ਕਿਤਨੇ ਦਿਖੇਂਗੇ ਦਰਸ਼੍ਯ-ਛਿਲਕੇ, ਲੌਟ ਆਨੇ ਮੇਂ ।
ਮਗਰ ਲੌਟੇ - ਜਹਾਂ ਹਿਚਕੇ, ਕਭੀ ਝਿਝਕੇ, ਕਹੀਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯ ਆੜੇ ਹੈਂ,
ਸੁਲਭ ਕੀ ਵਰ੍ਤਨੀ ਦੂਸ਼ਿਤ ਮਿਲੀ, ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯ ਕੇ ਚਂਹੁ ਓਰ ਬਾੜੇ ਹੈਂ,
ਕਭੀ ਬੇਮਨ ਰਹਾ, ਬੇਖੁਦ ਕਹੀਂ, ਵਿਨ੍ਯਾਸ ਕਾ ਗਾਰਾ ।
ਕਥਾਹਾਰਾ....

ਕਥਾਹਾਰਾ....
ਸਿਫ਼ਰ ਹੈ ਯੂਂ ਕਹਾਂ ਬਾਂਚੇ ਪੁਰਾਨੇ ਖੋਖਲੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ ।
ਇਸ ਦਮ ਖਾਂਸਤੇ ਹੈਂ ਬਮ,
ਫਟੇ ਸ਼ੋਧੋਂ ਕੇ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ
ਸਫਲ ਹੈਂ ਵਨ, ਵਿਹਂਗਮ ਵਰ੍ਜਨਾ ਕੇ ਮੁਂਹਲਗੇ ਕਟੁ ਹਾਸ ।
ਘਰਣਾ ਕੇ ਘੋਰ ਸੇ ਸਿਂਚਿਤ
ਕਟੇ ਆਮੋਂ ਕੋ ਜੀਮੇ ਜੋ ਮਹਾਮਂਡਿਤ
ਖਿਂਚੇ ਖਾਨੋਂ ਮੇਂ ਖਂਡਿਤ
ਹੈ ਸਿਯਾਸਤ, ਸਰਫਿਰੇ ਹੈਂ ਦੀਨ ਦਾਤਾ, ਰਂਗ ਕਰੇ ਹੈਂ ਧਰ੍ਮ ਸੇ ਇਤਿਹਾਸ।
ਹੈ ਵਿਗਤ ਮਨੁ ਵੇਦਨਾ, ਐਸੇ ਸਮਯ ਸਮ ਭਾਵ ਕੀ ਬਾਤੇਂ ਲਗੇ ਹੈਂ ਬੇਤੁਕੀ, ਬੇਕਾਰ,
ਬੇਮਤਲਬ ਸਰਾਯੇਂ ਹੈਂ ਬਨੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੋਧ ਕੇ ਆਗਾਰ,
ਸ਼ਾਯਦ ਹੈ ਯਹੀ, ਅਤਿਹਾਸ ਕੀ ਕਾਰਾ
ਕਥਾਹਾਰਾ....
ਥਕਾਹਾਰਾ....

ਆਪ ਸਬ ਕੇ ਲਿਏ :- ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਕਾ ਸਮਯ ਅਪਨੇ ਯੁਗ ਮੇਂ ਖਾਸਾ ਹੋਤਾ ਹੈ - ਇਤਨੇ ਅਂਤਰਾਲ ਕੇ ਬਾਦ ਭੀ ਆਪ ਸਬ ਜੋ ਝਾਂਕ ਜਾਤੇ ਹੈਂ, ਪਸਂਦੋਂ ਮੇਂ ਸ਼ਰੀਕ ਕਰਤੇ ਹੈਂ, ਉਸ ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਨ ਕੇ ਬਡ਼ੇ ਮਾਨੇ ਹੈਂ- ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੋਂ ਜੈਸਾ ਕਹ ਰਹਾ ਥਾ ਉਲਝ ਕੇ ਜ੍ਵਰ ਜਾਲ ਖਾਸੇ ਥੇ - ਖੈਰ ਯੇ ਸਬ ਤੋ ਜੀਨੇ ਕੇ ਰਂਗ ਹੈਂ - ਅਭੀ ਪ੍ਰਯਾਸ ਹੈ ਨਿਯਮਿਤ ਹੋਨੇ ਕਾ ਯਦਿ ਨਿਯਤਿ ਕੀ ਨੇਮਤ ਰਹੇ - ਸਸ੍ਨੇਹ - ਮਨੀਸ਼

ਜੀਵਨਸਾਥੀ

ਤੁਮਕੋ ਬਸ ਦੇਖੂਂ, ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਆਂਖ ਮੇਂ ਤਾਰੇ ਪਢੂਂ
ਮੁਸ਼੍ਕਿਲੋਂ ਕੇ ਦਿਨ, ਦਿਯੋਂ ਕੀ ਜੋਤ ਕੇ ਬਾਰੇ ਪਢੂਂ

ਬਨ ਮੇਂ ਪਰੇਸ਼ਾਂ ਪਰਕਟੇ, ਬਾਦਲ ਉਤਰ ਆਏਂ ਜਹਾਂ
ਬਿਜਲਿਯੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਬਹਕਰ, ਧੀਰ ਕੇ ਧਾਰੇ ਪਢੂਂ

ਧੂਲ ਉੜ ਬਿਛ ਜਾਏਗੀ, ਥੋੜਾ ਸਫ਼ਰ ਹੈ ਗਰ੍ਦ ਕਾ
ਗ਼ਮ ਸਮਯ ਮੇਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਯਾਦ ਕੇ ਪ੍ਯਾਰੇ ਪਢੂਂ

ਰਾਹਤ ਮਿਲੇ ਫ਼ੁਰ੍ਸਤ ਕਰੂਂ, ਫ਼ੁਰ੍ਸਤ ਮਿਲੇ ਰਾਹਤ ਕਰੂਂ
ਉਲਝ ਕੇ ਜ੍ਵਰ ਜਾਲ ਟੂਟੇਂ, ਪ੍ਯਾਰ ਕੇ ਪਾਰੇ ਪਢੂਂ

ਕ੍ਯਾ ਕਰੂਂ ਕ੍ਯਾ ਨਾ ਕਰੂਂ, ਕਿਸ ਬਾਤ ਕੀ ਤੌਬਾ ਕਰੂਂ
ਸਬਸੇ ਬਡ਼ੇ ਗੁਲਫ਼ਾਮ, ਤੁਮਕੇ ਨਾਮ ਕੇ ਨਾਰੇ ਪਢੂਂ

ਇਸ ਬਾਰ ਸੇ, ਉਸ ਪਾਰ ਸੇ, ਹਰ ਜਨ੍ਮ ਸੇ, ਅਵਤਾਰ ਸੇ
ਮਾਂਗ ਲੂਂ ਹਰ ਬਾਰ, ਸੁਖ ਦੁਖ ਸਂਗ ਸਬ ਸਾਰੇ ਪਢੂਂ

ਅਟਪਟੇ ਕਪਾਟ

ਪਿਛਲੇ ਏਕ ਮਹੀਨੇ ਕੇ ਅਵਕਾਸ਼ ਕੇ ਸਮਯ ਜੋਡ਼ ਜੋਡ਼ ਕਰ ਲਿਖੀ ਹੁਈ - ਜਬ ਖ਼ੁਦ ਪਢ਼ਾ ਤੋ ਲਗਾ ਕਿ ਈਂਟ / ਮਟ੍ਟੀ ਵਾਲੇ ਚੂਲ੍ਹੇ ਮੇਂ ਮਿਟਿਯਾ ਕੀ ਹਾਂਡੀ ਮੇਂ ਖਿਚੜੀ ਸੀ ਪਕ ਰਹੀ ਹੈ ਔਰ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਖ਼ੁਦ-ਬੁਦ -ਖ਼ੁਦ-ਬੁਦ-ਬੁਦ-ਬੁਦ -ਖ਼ੁਦ-ਬੁਦ....

....ਅਭੀ ਫਿਰ ਅਨਿਸ਼੍ਚਿਤ ਕਾਲੀਨ ਅਵਕਾਸ਼ - ਥੋੜਾ ਕਾਮ ਆ ਗਯਾ ਹੈ - ਜਾਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਲਮ੍ਬੀ ਕਵਿਤਾ ....

ਉਨ ਦਿਨੋਂ.....
ਬਡ਼ੇ ਸਬੇਰੇ ਅਖਬਾਰ ਬਿਕਤੇ ਥੇ ਲਾਰੀਖਾਨੇ ਮੇਂ,
ਪੈਦਲ ਦੌਡ਼ਤੇ ਥੇ,
ਬਸੇਂ ਪਾਯਦਾਨੋਂ ਤਕ ਠੂਂਸੀ ਜਾਤੀ ਥੀਂ,
ਹੜਬੜੀ ਕੀ ਘਂਟਿਯਾਂ ਬਜਾਤੇ ਥੇ, ਰਿਕ੍ਸ਼ੇ, ਦੂਧਵਾਲੇ ਔਰ ਸਾਈਕਲ ਸਵਾਰ,
ਦਿਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਤੇ ਥੇ ਦੁਨਿਯਾ ਕੇ ਜਿਨਕੇ ਚਢ਼ਤੇ-ਚਢ਼ਤੇ,
ਦੋਪਹਰ ਤਕ ਬਸ ਅਡ੍ਡੇ ਮੇਂ ਜ਼੍ਯਾਦਾ ਗਾਡਿਯਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਤੀ ਥੀ,
ਰਹਤੇ ਥੇ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਕੇ ਮੁਸਾਫਿਰ,
ਅਗਲੇ ਕਮ-ਜ਼ੋਰ ਹੌਲੇ-ਹਲ੍ਕੇ ਸਫਰ ਕੇ
ਭਰਮ ਮੇਂ, ਯਾ ਸ਼ਾਮ ਕੇ ਆਨੇ ਮੇਂ।
ਬਡ਼ੇ ਗ਼ਮ ਤਬ ਭੀ ਥੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਮੇਂ।
ਉਨ ਦਿਨੋਂ.....


ਉਨ ਦਿਨੋਂ....
ਸੁਫ਼ੈਦ ਕੇ ਸਲੇਟੀ ਪੈਮਾਨੇ ਮੇਂ,
ਗਲਿਯਾਰੋਂ ਕੇ ਇਸੀ ਤਰਹ ਆਨੇ ਔਰ ਆ ਕੇ ਜਾਨੇ ਮੇਂ,
ਸੌ ਫੀਸਦੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਮਿਲਾ,
ਨ ਮਿਲਾ ਸਚ ਸ਼ਤ-ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਤ,
ਪਹਾੜੋਂ ਮੇਂ ਹਿਮਨਦ ਟਾਂਗੇਂ ਤੋੜ ਪਿਘਲਤੇ ਰਹੇ,
ਪਠਾਰੋਂ ਮੇਂ ਜੁਗਨੁਓਂ ਕੇ ਝੁਰਮੁਟ ਸਵਾਲ ਸੂਰਜ ਸੇ ਜਲਤੇ ਰਹੇ,
ਬਡ਼ੀ ਰਾਤ ਕੇ ਆਵਾਰਾ, ਚਾਂਦ ਕੋ ਬਿਤਾਤੇ ਗਏ,
ਸਿਤਾਰੋਂ ਕੀ ਭੀਡ਼ ਮੇਂ ਜਵਾਂ ਬਰਗਦ, ਨੀਡ਼ ਤਕ ਪਗਡਂਡਿਯਾਂ ਬਨਾਤੇ, ਗੁਲ ਖਿਲਾਤੇ ਗਏ,
ਰੇਤ ਸੇ ਪਤਲੀ ਨਦੀ ਨੇ ਭੀ ਚਾਹਾ ਥਾ ਕੈਸੇ ਪੂਛ ਜਾਨਾ,
ਕਿ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਕੋਈ ਕ੍ਯੋਂ "ਐਸੇ" ਸਮਝਾ ਹੀ ਨਹੀਂ?,
"ਜੈਸੇ" ਤੁਮਨੇ ਚਾਹਾ ਕਹ ਪਾਨਾ,
ਕੂਟ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਮੇਂ,
ਉਬਲਤੇ ਕਛਾਰੋਂ ਕੇ ਮਾਤਹਤ,
ਦੂਰ ਕਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁਸ਼ ਤਬ ਭੀ ਸਤਰਂਗੀ ਥਾ।

ਕੌਤੂਹਲ, ਕਂਪਨ ਔਰ ਕ੍ਰੋਧ ਕੇ ਬੀਚ ਸਮਤਲ ਮੇਂ ਕੇਵੜਾ, ਕਨੇਰ ਔਰ ਬਾਂਸ ਉਗਨੇ ਲਗੇ ਥੇ।

ਉਨ ਦਿਨੋਂ......
ਜਬ ਆਮ ਕੇ ਬੌਰ ਫੂਲ ਕਰ ਗਏ ਥੇ ਬਿਖਰ,
ਮਹਕ ਹੀ ਮਹਕ ਮੇਂ ਥੀ ਭਰੀ ਦੋਪਹਰ,
ਜੋ ਭੀ ਕੁਛ ਕਹਾ ਜਾ ਰਹਾ ਥਾ, ਉਸ ਪਲ - ਉਸ ਪਹਰ,
ਵੋ ਸਬ ਕਹਾ ਜਾ ਚੁਕਾ ਥਾ,
ਬਸ ਪੂਰਾ ਸੁਨਾ ਨਹੀਂ ਗਯਾ ਥਾ,
ਬਡ਼ੀ ਨਦਿਯਾਂ ਖੁਲੇ ਆਸਮਾਨ/ ਮੈਦਾਨ ਔਰ ਖਟ੍ਟੇ ਕਰੌਂਦੇ
ਬਡ਼ੇ, ਖੁਲੇ ਔਰ ਖਟ੍ਟੇ ਹੋਤੇ ਥੇ,
ਹਮ ਨਵਜਾਤ ਕਾਨ ਥੇ ਔਰ ਮਹਫ਼ਿਲ ਕੀ ਸੀਲਨ ਪੁਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਥੀ,
ਫਲ ਤੋਡ਼ਨੇ ਕੋ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੇ ਥੇ ਉਸ ਸਮਯ,
ਅਪਨੇ ਚਸ਼੍ਮੋਂ ਸੇ ਬਾਹਰ,
ਘਾਮ ਕਾ ਲਾਜ਼ਿਮ ਇਨ੍ਤਜ਼ਾਮ ਨਹੀਂ ਥਾ ।

ਚੌਕੇ ਕੋ ਲੀਪਨੇ ਔਰ ਨਿਤ੍ਯ ਕੇ ਮਂਜਨ ਸੇ ਫ਼ੁਰਸਤ ਭੀ ਮਿਲਨੀ ਚਾਹਿਏ ਥੀ

ਉਨ ਦਿਨੋਂ.......
ਕ੍ਯਾ ਵਹੀ ਥਾ -ਜੋ ਹੁਆ ਥਾ,
ਯਾ ਹੋਨੇ ਵਾਲਾ ਥਾ,
ਹੋਨਾ ਚਾਹਿਏ ਥਾ ਯਾ ਹੋ ਕਰ ਭੀ ਨਹੀਂ ਹੁਆ,
ਅਂਗੂਠੀ ਸੇ ਥਾਨ, ਕਾਲੀ ਟੋਪਿਯੋਂ ਸੇ ਝਾਂਕਤੇ ਸਫ਼ੇਦ ਕਾਨ,
ਨਿਕਲਤੇ ਰਹੇ ਗੋਗਿਯਾ ਪਾਸ਼ਾ ਕੇ ਗਿਲੀ-ਗਿਲੀ ਫਰਮਾਨ,
ਬਂਦ ਚਿਰਾਗੋਂ ਮੇਂ ਠੂਂਸ ਕਰ ਦਿਯਾ ਵਰਦਾਨ, ਥਾ ਅਨਛੁਆ,
ਗਰ੍ਦ ਕੀ ਜੋ ਏਕ ਔਰ ਪਰ੍ਤ ਥੀ ਏਕ ਔਰ ਰੋਸ਼ਨਦਾਨ ਪਰ,
ਉਸਪਰ ਉਚਕਤੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲਿਯੋਂ ਕੀ ਛਾਪੇਂ ਲਗੀ ਥੀਂ,
ਬਾਹਰ ਸਾਹਸ ਔਰ ਆਸ੍ਥਾ ਜੁਲੂਸੋਂ ਮੇਂ ਡਂਟੇ ਥੇ,
ਆਂਗਨ ਮੇਂ, ਮਜਨੂ ਕੀ ਪਸਲਿਯੋਂ ਪਰ ਜੀਰਾ ਨਮਕ ਲਗਾ ਕਰ,
ਇਤ੍ਮੀਨਾਨ ਹੋ ਰਹਾ ਥਾ ,
ਮਸੌਦੇ ਕੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਾ।

ਟੂਟਤੇ ਤਾਰੇ ਕੋ ਦੂਰਬੀਨ ਸੇ ਦੇਖਨੇ ਕੇ ਕਾਰ੍ਯਕ੍ਰਮੋਂ ਕੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਕਾ ਸਮਯ ਥਾ।

ਉਨ ਦਿਨੋਂ....
ਖੁਸ਼ ਕੇ ਪੈਬਂਦ ਔਰ ਰਗਡ਼ ਕੇ ਕਮਰਬਂਦ ਸਾਜੇ,
ਐਸੇ ਹੀ ਬਡ਼ਕੇ ਥੇ ਹੁਏ ਤਾਜ਼ਗੀ ਕੇ ਅਕਲਬਂਦ ਕਿਸ੍ਸੇ,
ਬੁਹਾਰ ਕਰ ਛਾਯਾ ਕੋ ਤਾਪ ਕੇ ਮਨਮਾਨੇ, ਮਨਚਲੇ ਹਿਸ੍ਸੇ,
ਕਾਯਦੇ, ਤਾਡ਼ ਕੇ ਪੇਡ਼, ਸ਼ਹਤੂਤ ਕੇ ਦਰਖ੍ਤ, ਅਮਰਬੇਲੇਂ ਔਰ ਸ਼ਰੀਫ਼ੇ,
ਲਤੀਫ਼ੇ ਬਾਰੀ-ਬਾਰੀ ਅਪਨਾ-ਅਪਨਾ ਮਹੀਨ ਬੁਨਤੇ ਗਏ,
ਔਰ ਚੁਨਤੇ ਗਏ ਠਹਾਕੋਂ ਕੀ ਵਰਤ੍ਤਿਯਾਂ, ਨਾਮ ਕੇ ਬਂਡਲ, ਧਮਾਕੋਂ ਕੇ ਵਜੀਫ਼ੇ
ਸਲੇਟ ਪਰ ਇਬਾਰਤੇਂ ਲਿਖੀ/ ਮਿਟਾਈ/ ਕਾਟਪੀਟੀ/ ਬਨਾਈ ਜਾ ਰਹੀਂ ਥੀ,
ਨੇਪਥ੍ਯ ਮੇਂ ਅਂਗੁਲਿਯੋਂ ਪਰ ਧਾਗੇ ਬਾਂਧੇ ਜਾ ਰਹੇ ਥੇ,
ਹੋਨੇ ਵਾਲਾ ਬੜਾ ਮਜਮਾ ਜਮਨੇ ਲਗਾ ਥਾ,
ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਔਰ ਸਿਪਾਹੀ ਅਪਨੇ ਅਪਨੇ ਮੋਰ੍ਚੋਂ ਪਰ ਜਾਨੇ ਲਗੇ ਥੇ।

ਪਰਦੇ ਉਠਾਨੇ ਕੀ ਉਮ੍ਮੀਦ ਯੂਂ ਥੀ ਕਿ ਅਵਤਾਰ ਨਿਕਲੇਂਗੇ ਜਲ੍ਦ ਹੀ ਇਸ ਦ੍ਵਾਰ ਸੇ ਯਾ ਉਸ ਦ੍ਵਾਰ ਸੇ।

ਉਨ ਦਿਨੋਂ.....
ਪੈਦਾਯਸ਼ੀ ਹਿਚਕਿਯਾਂ ਆਨੇ ਲਗੀਂ ਥੀਂ,
ਠੀਕ ਉਸ ਵਕ੍ਤ - ਜਬ ਤਾਲਿਯਾਂ ਹਥੇਲਿਯੋਂ ਸੇ ਫਿਸਲ ਰਹੀਂ ਥੀਂ,
ਮੇਲੇ ਮੇਂ ਏਕ ਬਚ੍ਚੇ ਕੇ ਖੋਨੇ ਕੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋ ਰਹੀ ਥੀ,
ਔਰ ਮੋਮ ਕੇ ਜਹਾਜੋਂ ਕੇ ਆਗ ਕਾ ਦਰਯਾ ਪਾਰ ਕੀ ਸਫਲ ਯਾਤ੍ਰਾ ਪਰ
ਜਲਸੇ ਕੇ ਪਰਚਮ ਤਨ ਚੁਕੇ ਥੇ ,
ਇਤਨਾ ਸਬ ਹੋਨੇ ਕੇ ਬਾਵਜੂਦ (ਯਾ ਕਾਰਣ?)
ਕ੍ਯੋਂ ਹਮ ਬਡ਼ੇ ਨਾਮੋਂ ਕੋ ਤਬ ਭੀ ਖਂਗਾਲ ਕਰ ਟੇਰ ਰਹੇ ਥੇ?
ਕਲਫ ਕਰੇ ਕੁਰ੍ਤੋਂ ਪਰ ਇਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕਾ ਲੋਹਾ ਫੇਰ ਰਹੇ ਥੇ ,
ਜਬ ਹਮੇਂ ਕੋਈ ਸਂਬਲ, ਪੁਚਕਾਰ ਯਾ ਦਿਲਾਸਾ ਨਹੀਂ ਥੇ ਚਾਹਿਏ,
ਹਮ ਗੋਦਾਮ ਕੋ ਸ਼ਹਰ ਬਨਾ ਆਏ ਥੇ,
ਰਗੋਂ ਕੀ ਬੂਂਦੋਂ ਕੋ ਕਲਮ ਕੀ ਸ੍ਯਾਹੀ ਮੇਂ ਮਿਲਾ ਕਰ ।

ਐਸਾ ਕ੍ਯੋਂ ਲਗਤਾ ਥਾ ਕਿ ਅਗਲੀ ਪੀਢਿਯੋਂ ਕਾ ਆਸਮਾਨ ਉਗਾ ਰਹੇ ਥੇ ਹਮ ਗਰਮ ਮੇਮਨੇ?

ਉਨ ਦਿਨੋਂ.....
ਏਕ ਨਿਸ਼੍ਕਪਟ ਉਚਾਟ ਕੇ ਸਾਥ ਰਹਤੇ-ਰਹਤੇ,
ਸਪਾਟ ਭਰੀ ਊਸ਼੍ਮਾ ਕੋ ਭਰੋਸਾ ਹੋਤਾ ਗਯਾ ਥਾ ਕਹਤੇ-ਕਹਤੇ,
ਕਭੀ ਕਬੀਲੇ ਰਂਗ ਬਦਲ ਕਰ ਫੂਲੋਂ ਕੀ ਕ੍ਯਾਰੀ ਹੋਂਗੇ
ਕਭੀ ਸਾਥ ਗਾੜੇ ਸੁਰ ਸ੍ਵਲਾਪ ਕੇ ਆਲਾਪੋਂ ਪਰ ਭਾਰੀ ਹੋਂਗੇ
ਔਰ ਵੈਸੀ ਸਾਰੀ ਕਸਮੇਂ ਟੂਟ ਕਰ ਨਿਕਲੇਂਗੀ ਗਿਰਫ਼੍ਤ ਕੀ ਬਹਸ ਸੇ
"ਕ੍ਯਾ ਕਰਨਾ ਹੈ" ਬੇਹਤਰ ਹੋਗਾ "ਕੌਨ ਕਹ ਰਹਾ ਹੈ" ਕੇ ਸਹਜ ਸੇ
ਮਹਜ ਪਦ੍ਮਾਸਨ ਕੀ ਬਪੌਤੀ ਪਰ ਧ੍ਯਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਂਗੇ,
ਹੋਂਗੇ ਨੀਂਦ ਸੇ ਉਠਕਰ ਠਂਡੇ ਪਾਨੀ ਕੇ ਸ੍ਨਾਨ, ਧੁਂਧ ਕੇ ਅਵਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਂਗੇ,
ਕ੍ਯਾ ਇਸੀਲਿਏ ਮਲ-ਮਲ ਕਰ ਧੋਤੇ ਗਏ ਸਾਦਗੀ ਔਰ ਇਬਾਦਤ?
ਜਬ ਅਧਪਕੀ ਝਪਟ ਔਰ ਨ੍ਯਾਯਪਾਲਿਕਾ ਮੇਂ ਹਾਜਿਰੀ ਲਗਾਤੇ ਥੇ,
ਅਂਗੂਠਾ ਊਪਰ ਕਰ / ਏਕ ਬਾਹਰ, ਤੀਨ ਅਨ੍ਦਰ ਉਂਗਲੀ ਉਠਾਤੇ ਥੇ।

ਕੁਛ ਬਡ਼ੇ ਸਨ੍ਦੂਕੋਂ ਕੇ ਤਾਲੇ ਅਭੀ ਭੀ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਖੁਲਤੇ ਚੂਲੋਂ ਮੇਂ ਫਂਸੇ, ਜਂਗ ਕੇ ਚਲਤੇ।

ਉਨ ਦਿਨੋਂ....
ਉਮ੍ਮੀਦ ਕੀ ਪਰਿਧਿਯੋਂ ਪਰ ਚਹਚਹੇ ,
ਕਾਗਜੋਂ ਕੇ ਗੁਡ਼ਮੁੜਾਐ ਗੋਲੇ, ਸਬੂਤ ਥੇ ਗਵਾਹ ਰਹੇ,
ਉਥਲੀ ਹੀ ਸਹੀ, ਕਿਸੀ ਕੋ, ਕਹੀਂ ਸੇ, ਕੁਛ ਤੋ, ਪਰਵਾਹ ਕਹੇ,
ਰੇਲ ਕੀ ਪਟਰਿਯੋਂ ਸਾ, ਸਾਥ ਸਾਥ ਚਲਨੇ ਸੇ,
ਕ੍ਯਾ ਬੇਹਤਰ ਹੈ ਉਨ ਕਾ, ਏਕ ਸਾਥ ਮਿਲਨੇ ਸੇ?
ਮੈਂ ਕ੍ਯੋਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਪਾਤਾ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਪੂਰਾ? ਯਹ ਸਮਝ ਪਾਨੇ ਕੀ ਅਧੂਰੀ ਕਲਾ,
ਮੈਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤ ਥਾ ਯਾ ਥਾ ਦੇਸ਼, ਕਾਲ, ਪ੍ਰਬਲ ਕੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਮੇਂ ਛਿਨਾ ਛਲਾ?
ਇਨ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲੋਂ ਕੇ ਮਹਕਮੇ, ਇਫ਼ਰਾਤ ਕੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਕਸਾਏਂਗੇ,
ਧੁਏਂ ਦੁਮਛ੍ਲ੍ਲੋਂ ਮੇਂ ਉਛਲੇਂਗੇ, ਔਰ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਮੇਂ ਖੋ ਜਾਯੇਂਗੇ,
ਅਗਲੀ ਆਬਾਦੀ ਮੇਂ ਕਵਾਯਦ ਲਗਾਏਂਗੇ, ਆਰਾਮਕੁਰ੍ਸੀ ਪਰ ਥਕੇ ਪੈਰ,
ਫੂਟੇਂਗੇ ਪ੍ਰਾਰਮ੍ਭ ਭੀ ਸਂਯਮ ਕੀ ਪਰਿਣਿਤਿ ਮੇਂ ਬਨ ਕਚ੍ਚੇ ਆਮ ਔਰ ਮੀਠੇ ਬੇਰ,
ਕਹੀਂ ਨ ਕਹੀਂ ਨਏ ਬਾਂਕੁਰੇ ਫਿਰ ਜ਼ਰੂਰ ਫੂਲ ਜਾਏਂਗੇ।

ਤਬ ਭੀ ਸੀਟਿਯਾਂ ਗੁਹਾਰ ਮਾਰੇਂਗੀ ਇਸ ਮਂਚ ਕੋ, ਜਬ ਪਟਕਥਾ ਮੇਂ ਬਹੁਰੂਪਿਯੇ ਸੂਤ੍ਰਧਾਰ ਹੀ ਰਹ ਜਾਏਂਗੇ

..... ਇਨ ਦਿਨੋਂ .....
ਸਚ ਔਰ ਅਪਚ ਕੇ ਦਰਮਿਯਾਨੇ ਮੇਂ
ਆਲਸ, ਆਸ੍ਥਾ, ਅਚਰਜ ਔਰ ਆਕ੍ਰੋਸ਼ ਕੇ ਚੂਮਨੇ ਚਬਾਨੇ ਮੇਂ
ਨਏ ਸੁਖ/ਨਏ ਗ਼ਮ ਔਰ ਪੁਰਾਨੇ ਆਨਂਦ ਕੇ ਯੁਗਲ ਗੀਤ ਗਾਨੇ ਮੇਂ
ਸਮਯ ਸਮਾਪ੍ਤ ਹੈ ਇਸ ਸਮਯ, ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਕੋ ਪਢਨੇ ਪਢਾਨੇ ਕਾ,
ਸ਼ਾਯਦ ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ ਸ਼ਾਯਦ, ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਕੇ ਉਖਡ਼ਨੇ ਉਖਡ਼ ਜਾਨੇ ਕਾ ?

..... ਉਨ ਦਿਨੋਂ..... ?
..... ਇਨ ਦਿਨੋਂ .....?

ਚੁਪ : ਗਰਮੀ ਕੇ ਮੌਸਮ ਮੇਂ

ਖਿਡ਼ਕੀ ਖੁਲੀ ਰਕ੍ਖੇਂ, ਹਵਾ ਸੇ ਚੋਰ ਝੋਂਕੇ ਆਏਂਗੇ,
ਪੀਠ ਪਲ੍ਲੋਂ ਪਰ ਧਰੇਂਗੇ, ਮੌਨ ਕੋ ਬਹਲਾਏਂਗੇ ।

ਜਾਲਿਯੋਂ ਸੇ ਜੂਝ ਕਰ ਕੇ,
ਰਾਹਤੋਂ ਕੋ ਮੂਂਦ ਕਰ ਕੇ,
ਉਲਝਨੋਂ ਕੇ ਵਾਕ੍ਯ ਆਧੇ,
ਬਾਬਤੋਂ ਕੀ ਬੂਂਦ ਭਰ ਕੇ,

ਓਂਠ ਪਰ ਅਠਖੇਲਿਯਾਂ ਕਰ, ਸ਼ਬ੍ਦ ਪਢ਼ ਕਰ ਗਾਏਂਗੇ,
ਗੀਤ ਛਂਦੋਂ ਸੇ ਖੁਲੇਂਗੇ, ਮੁਕ੍ਤ ਹੋ ਉੜ ਜਾਏਂਗੇ।

ਇਸ ਗਗਨ ਸੇ ਮਗਨ ਬਨਕਰ,
ਕਹ ਵਿਰਹ ਸਹ ਭਗ੍ਨ ਅਨ੍ਤਰ,
ਵੇਸ਼ ਭੂਸ਼ਾ ਆਗਤੋਂ ਕੀ ,
ਸ੍ਵਾਗਤੋਂ ਭਰ ਮਰ੍ਮ ਮਂਤਰ,

ਆਪ ਹਮ ਫਿਰ ਕਬ ਮਿਲੇਂਗੇ? ਕਬ ਕਹਾਂ ਗੁਮ ਜਾਏਂਗੇ?
ਭੀਡ਼ ਹੈ ਭਰਕਮ, ਕਦਮ ਕਮ, ਰਾਸ੍ਤੇ ਪੁਂਛ ਜਾਏਂਗੇ ।

ਰਾਹ ਜਬ ਉਤ੍ਸਾਹ ਧਰਤੀ,
ਵ੍ਯਂਜਨਾ ਮਨ ਮਾਨ ਅਡ਼ਤੀ,
ਤਾਡ਼ਤੀ ਕਥ ਕਣ ਅਬੋਲੇ ,
ਨਾ ਲਿਖਾ ਅਭਿਪ੍ਰਾਯ ਪਢ਼ਤੀ,

ਅਨਕਹੀ ਗੂਂਜੇਂ ਬਿਲਖ ਕਰ, ਸ਼ੋਰ ਮਨ ਭਰ ਲਾਏਂਗੇ ,
ਮੌਨ ਸੇ ਕੋਲਾਹਲੋਂ ਮੇਂ, ਸਾਥ ਚਲ ਕਰ ਜਾਏਂਗੇ ।

ਚੁਪ ਲਿਖਾ ਥਾ ਭੇਦ ਸਾਰਾ,
ਚੁਪ ਛੁਪਾ ਮੈਲਾ ਕਿਨਾਰਾ ,
ਚੁਪ ਗਿਰੇ ਮਨਕੇ ਛਨਨ ਸੇ,
ਚੁਪ ਮਿਲਾ ਦਰਿਯਾ ਬੇਧਾਰਾ ,

ਬਕ- ਬੋਲ- ਬਤਿਯਾ ਕਰ ਈ ਸਾਥੀ, ਬਹਹਕ ਮੇਂ ਮਦ ਪਾਏਂਗੇ ,
ਦੇਰ ਹੋ ਅਂਧੇਰ ਹੋ, ਸੌਂ ਨਿਤ ਕਦਮ ਮਿਲ ਜਾਏਂਗੇ,

ਖਿਡ਼ਕੀ ਖੁਲੀ ਰਕ੍ਖੇਂ ....

ਖਿਡ਼ਕੀ ਖੁਲੀ ਰਕ੍ਖੇਂ, ਬਹੁਤ ਸੇ ਔਰ ਮੌਕੇ ਆਏਂਗੇ,
ਇਸ ਤਰਹ ਬਾਤੇਂ ਕਰੇਂਗੇ, ਉਸ ਤਰਹ ਹਡ਼ਕਾਏਂਗੇ,
ਕਬ ਮਿਲੇਂਗੇ ਨਾ ਪਤਾ, ਪਰ ਬਾਟ ਜੋਹੇ ਜਾਏਂਗੇ,
ਜਬ ਮਿਲੇਂ ਇਸ ਸਾਥ ਪਰ, ਕੁਛ ਕਹਕਹੇ ਲੇ ਭਾਏਂਗੇ,
ਤਾਕ ਧਰ ਦੇਂਗੇ ਸੁਰਾਹੀ, ਡੂਬ ਕਰ ਮਨ ਲਾਏਂਗੇ,
ਅਪਨੀ ਤਰਲ ਸ਼ਾਮੋਂ ਮੇਂ ਗਿਨ ਗਿਨ ਤਲ੍ਖਿਯਾਂ ਸਹਲਾਏਂਗੇ।

ਖਿਡ਼ਕੀ ਖੁਲੀ ਰਕ੍ਖੇਂ ....

ਦਿਵਸ ਜਾਤ ਨਹਿਂ ਲਾਗਹਿਂ ਬਾਰਾ - ਦੇਖਿਯੇ ਏਕ ਮਹੀਨਾ ਉੜ ਗਯਯਾ - ਪਿਛਲੇ ਏਕ ਮਹੀਨੇ ਮੇਂ ਦੋ ਹਫ੍ਤੇ ਕਾਮ, ਕਾਮ ਕਾ ਆਰਾਮ, ਆਰਾਮ ਕਾ ਕਾਮ, ਔਰ ਕਾਮ, ਔਰ ਕਾਮ, ਬਾਕੀ ਸਮਯ ਰਾਮ ਰਾਮ ਦੁਆ ਸਲਾਮ । ਊਪਰ ਸੇ ਕਿਰਕਿਟ ਕੀ ਖਿਟ ਖਿਟ - ਅਭੀ ਗਾਡੀ ਪੂਰੀ ਲਾਈਨ ਪਰ ਨਹੀਂ ਹੈ - ਅਗਲੇ ਹਫ੍ਤੇ ਤਕ ਸਂਭਾਵਨਾ ਹੈ - ਢਂਗ ਕਾ ਮਾਫ਼ੀਨਾਮਾ ਲਿਖਨੇ ਕਾ ਭੀ ਸਮਯ ਨਹੀਂ - ਸਮਝਿਏ ...ਊਪਰ ਸੇ ਆਜ ਦਿਲ੍ਲੀ ਪੁਨ ਹਾਰ ਗਈ - ਅਗਰ ਕਵਿਤਾ ਸਹੀ ਨ ਲਗੇ ਤੋ ਦੋਸ਼ ਦਿਲ੍ਲੀ ਕਾ.....[ :-)] -ਸ੍ਨੇਹ ਔਰ ਧੈਰ੍ਯ ਪਰ ਹੀ ਯਹ ਪੁਰਾਨੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਕਾ ਬ੍ਲੌਗ ਕਾਯਮ ਹੈ - ਸਾਭਾਰ - ਮਨੀਸ਼

ਸਾਧਾਰਣ ਕਾ ਸਾਧਾਰਣ ਗੀਤ

ਫੁਟਕਰ-ਚਿਲ੍ਲਰ ਕੇ ਬਾਜੀਗਰ, ਗਾਜਾ-ਬਾਜਾ ਗਾਤੇ ਆਨਾ।
ਯੋਜਨ ਭਰ ਕੇ ਅਰਮਾਨੋਂ ਮੇਂ, ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਰੂਪ ਸੇ ਬਹ ਜਾਨਾ।

ਜ੍ਯੋਂ ਦ੍ਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਤੇ ਹੋ,
ਉਪਦੇਸ਼ ਸਹਜ ਕਰ ਲਾਤੇ ਹੋ।
ਚਿਤ ਤੇਜ ਧਾਰ ਪਰ ਜਾਤੇ ਹੋ,
ਪਟ ਮਂਥਰ- ਮਂਥਰ ਆਤੇ ਹੋ ।

ਐਸੇ ਕਰਤਬ ਦਿਖਲਾਨੇ ਮੇਂ,
ਨਟ, ਖਟ ਸੇ ਝਟ ਕਰ ਜਾਨੇ ਮੇਂ,
ਸਬ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਸਾਥੀ ,
ਕੁਛ ਭੂਲ ਚੂਕ ਛਾਪੇ ਲਾਨਾ ।

ਫੁਟਕਰ-ਚਿਲ੍ਲਰ ਕੇ ਬਾਜੀਗਰ, ਗਾਜਾ-ਬਾਜਾ ਗਾਤੇ ਆਨਾ।
ਲੇਨੀ ਦੇਨੀ ਕੀ ਭੂਲ ਚਾਲ, ਗੁਨ ਸਬ ਕੇ ਬਹਲਾਤੇ ਜਾਨਾ ।

ਹੈ ਸਮਯ ਆਜ ਕਾ ਵਿਸ਼ਮ ਵਿਕਟ,
ਰਫ਼੍ਤਾਰ ਬਾਂਟਤੀ ਡਾਂਟ ਡਪਟ।
ਚੇਹਰੇ ਆਸ਼੍ਵਾਸਨ ਲਪਟ ਲਿਪਟ,
ਅਂਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕ੍ਯਾ ਕਲੁਸ਼ ਕਪਟ ।

ਤੁਮ ਕਾਰੀਗਰ ਕੇ ਹਾਥੋਂ ਕੋ ,
ਔ ਛਿਨ੍ਨ-ਭਿਨ੍ਨ ਮਧੁ ਖਾਤੋਂ ਕੋ ,
ਸਹਲਾ ਬਸ ਦੇਨਾ ਏਕ ਬਾਰ,
ਮਰਹਮ ਕੀ ਪੁੜਿਯਾ ਧਰ ਜਾਨਾ ।

ਫੁਟਕਰ-ਚਿਲ੍ਲਰ ਕੇ ਬਾਜੀਗਰ, ਗਾਜਾ-ਬਾਜਾ ਗਾਤੇ ਆਨਾ।
ਮਾਤਮ ਕੋ ਹੁਸ਼ ਹਡ਼ਕਾ ਦੇਨਾ, ਖੁਸ਼ ਬਂਦ ਦ੍ਵਾਰ ਕੋ ਦੇ ਆਨਾ

ਜੋ ਬਡ਼ੇ ਰਹੇਂ ਬਢ਼ਤੇ ਜਾਏਂ,
ਜੋ ਖੜੇ ਰਹੇਂ ਚਢ਼ਤੇ ਜਾਏਂ।
ਜੋ ਅੜੇ ਰਹੇਂ ਭਿਡ਼ਤੇ ਜਾਏਂ,
ਜੋ ਪੜੇ ਰਹੇਂ, ਸਹਤੇ ਜਾਏਂ।

ਐਸਾ ਰਹਤਾ ਹੀ ਹੋਤਾ ਹੈ,
ਬਾਦਲ ਕੋ ਪਾਨੀ ਬੋਤਾ ਹੈ,
ਤੁਮ ਝੂਮ-ਧੂਮ ਕੋ ਸਰਸ-ਬਰਸ,
ਥੋੜਾ ਸਾ ਪਾਨੀ ਦੇ ਜਾਨਾ ।

ਫੁਟਕਰ-ਚਿਲ੍ਲਰ ਕੇ ਬਾਜੀਗਰ, ਗਾਜਾ-ਬਾਜਾ ਗਾਤੇ ਆਨਾ।
ਪੁਨ ਲਾਜ ਸਜਾ ਕਰ ਮੌਸਮ ਕੀ, ਫਕ੍ਕਡ਼ ਝਂਡੇ ਭੀ ਸੇ ਆਨਾ ।

ਉਦਾਰੀਕਰਣ : ਉਪਸਂਹਾਰ

ਬਾਜ਼ਾਰ ਕੇ ਬੀਚੋਂ ਬੀਚ ਭਰਾਪੂਰਾ ਧਂਸਤਾ ਹੁਆ,
ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੇਂ -ਔਰ ਅਨ੍ਦਰ ਘੁਸਤਾ ਹੁਆ,
ਪੀਛੇ ਮੁਡ਼ ਕਰ ਦੇਖਤਾ ਹੈ / ਆਗੇ ਚਲਤਾ ਹੈ,
ਪੋਲੇ ਖਮ੍ਭੇ ਸੇ ਭਟ ਭਿਡ਼ਤਾ ਹੈ,
ਪੀਛੇ ਦੇਖਤਾ ਹੀ ਕ੍ਯੋਂ ਹੈ?
ਲਮ੍ਬੀ ਦੌਡ਼ ਕਾ ਕਛੁਆ।

ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੇਂ -ਔਰ ਅਨ੍ਦਰ ਘੁਸਤਾ ਹੁਆ
ਪੀਛੇ ਦੇਖਤਾ ਹੈ ਸ਼ਾਯਦ,
ਬਾਜ਼ਾਰ ਕੇ ਮੁਹਾਨੇ ਸੇ ਪੀਛੇ ਕਾ ਅਰਣ੍ਯ,
ਜਿਸਮੇਂ ਅਭੀ ਭੀ ਹਿਰਨ, ਖਰਗੋਸ਼, ਗਿਲਹਰਿਯਾਂ ਹੈਂ ਸ਼ਾਯਦ,
ਸ਼ੇਰ, ਛਛੂਂਦਰ ਔਰ ਕਨਖਜੂਰੇ, ਇਲ੍ਲਿਯਾਂ ਔਰ ਤਿਤਲਿਯਾਂ ਸ਼ਾਯਦ,
ਬੇਤਾਲ, ਬਨਦੇਵਤਾ ਔਰ ਬਨਮਾਨੁਸੋਂ ਕੇ ਅਲਾਵਾ,
ਕਿਤਨੇ ਔਰ ਸਾਰੇ ਖੋਯੇ ਸ਼ਾਯਦ,
ਉਲ੍ਟੇ ਪੈਰ, ਤੋਤਲੇ ਸ੍ਵਰ, ਪੀਪਲ ਕੇ ਗਾਛ,
ਭਯ ਸੇ ਅਚਰਜ ਸੇ ਅਪਵਾਦ ਬਨਤੇ ਹੁਏ,
ਪਤ੍ਤਿਯੋਂ ਕੇ ਸਾਥ-ਸਾਥ ਖਾਦ ਬਨਤੇ ਹੁਏ,
ਔਰ ਦੇਖਤਾ ਹੈ ਸ਼ਾਯਦ/ ਉਠਤਾ,
ਉਪਲੋਂ ਮੇਂ ਸੀਝਾ ਧੁਆਂ ।

ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੇਂ -ਔਰ ਅਨ੍ਦਰ ਘੁਸਤਾ ਹੁਆ,
ਕਂਧੇ ਝਾਡ਼ਤਾ ਹੈ,
ਸਮ੍ਹਲਤਾ ਹੈ,
ਅਪਨੀ ਝੇਂਪ ਮੇਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ,
ਔਰ ਕਨਖਿਯੋਂ ਮੇਂ ਸਾਖ,
(ਔਰ ਆਦਮੀਯਤ?) ਕੀ ਪੁਸ਼੍ਟਿ ਮਲਤਾ ਹੈ,
ਔਰ ਚਲਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਤਾ ਹੈ/ ਫਿਰ ਆਗੇ ਚਲਤਾ ਹੈ,
ਖੁਲੇ ਅਖਬਾਰੋਂ ਚੀਖਤੇ ਚੈਨਲੋਂ ਕੋ ਚੀਰਤੇ ਸਂਸਾਰ ਕਾ ਜਾਯਜ਼ਾ ਲੇਨੇ ਮੇਂ ਵ੍ਯਸ੍ਤ,
ਅਸ੍ਤ ਔਰ ਉਦਯ ਕੀ ਜੁਗਲਬਂਦੀ ਮੇਂ ਲਗਾਤਾਰ ਤ੍ਰਸ੍ਤ,
ਅਵਿਸ਼੍ਵਾਸ ਕੀ ਮੌਜ ਮੇਂ ਛਂਟਾ ਵਿਦ੍ਰੋਹੀ,
ਡਿਗ੍ਰਿਯੋਂ, ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਾਰੋਂ, ਅਸਲ-ਨਸਲ ਔਰ ਜਨਮਪਤ੍ਰਿਯੋਂ ਕਾ ਬਟੋਹੀ,
ਲਪਕ ਕਰ ਲਪਕਤਾ ਹੈ,
ਕੁਛ ਅਪਨੇ ਹਿਸ੍ਸੇ ਕੀ ਦੁਆ ।

ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੇਂ -ਔਰ ਅਨ੍ਦਰ ਘੁਸਤਾ ਹੁਆ,
ਆਗੇ ਸਾ ਹੀ ਬਢ਼ਤਾ ਹੈ,
ਤਮਾਮ ਜਗਤੀ, ਜਗਮਗਾਤੀ, ਰੋਸ਼ਨਿਯੋਂ,
ਰੇਹੜੀ, ਦੁਕਾਨੋਂ, ਔਰ ਉਨਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨ- ਪਰੇਸ਼ਾਨਿਯੋਂ ਕੋ ਪੂਛਤਾ,
ਤਾਕਤੇ, ਟੋਕਤੇ ਵਿਜ੍ਞਾਪਨੋਂ ਮੇਂ ਪੁਰਸ੍ਕਾਰ ਢੂਂਢਤਾ,
ਨਿਸ਼ੇਧਾਜ੍ਞਾਓਂ ਔਰ ਸ਼ਡ੍ਯਂਤ੍ਰੋਂ ਕੀ ਜਦ੍ਦੋਜਹਦ ਮੇਂ,
ਕਮਨਜ਼ਰ ਸਮੇਟਤਾ ਹੈ, ਕਮ੍ਬਲ, ਗਦ੍ਦੇ, ਰਜਾਈਯਾਂ,
ਔਰ ਜੈਸੀ ਭੀ ਗਰਮੀ ਕੀ ਬਿਖਰੀ ਪਰਛਾਈਯਾਂ,
ਰਾਤ ਮੇਂ ਅਲਾਵ ਕੀ ਲਕਡਿਯੋਂ ਕੇ ਲਿਏ,
ਜਂਗਲ ਮੇਂ ਔਰ ਨਹੀਂ ਲੌਟਨਾ ਚਾਹਤਾ,
ਲੀਲ ਨ ਲੇ ਕਹੀਂ,
ਕੋਈ ਪੁਰਾਨਾ ਠਂਡਾ ਕੁਆਂ ।

ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੇਂ -ਔਰ ਅਨ੍ਦਰ ਘੁਸਤਾ ਹੁਆ,
ਆੜੀ, ਟੇਢੀ, ਜਲੇਬੀ ਲਕੀਰੋਂ ਮੇਂ ਖੀਂਚਤਾ ਹੈ,
ਨਿਯਤਿ, ਸਮ੍ਬਨ੍ਧ ਔਰ ਬਾਜ਼ਾਰ ਕੀ ਸਂਭਾਵਨਾਓਂ ਕੇ ਬੀਚ,
ਸਫ਼ੇਦ, ਬੁਰ੍ਰਾਕ਼ ਔਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਾ ਅਨ੍ਤਰ,
ਖਨਖਨਾਤੇ ਨਸੀਬ ਔਰ ਖਖਾਰਤੀ ਆਤ੍ਮਾ ਕੇ ਪਸ਼ੋਪੇਸ਼ ਮੇਂ,
ਜੋ ਨਹੀਂ ਦੇਖਨਾ ਹੈ ਉਸੇ ਪਰਦੇ ਕੇ ਪੀਛੇ,
ਯਾ ਮੁਠ੍ਠੀ ਕੇ ਭੀਂਚੇ ਅਨ੍ਦਰ,
ਯਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕੀ ਪੀਠ ਕੇ ਗੁਚ੍ਛੇ ਤਾਰੋਂ ਮੇਂ,
ਯਾ ਹਾਸ਼ਿਯੇ ਔਰ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕੇ ਏਕਸਾਥ ਸਮਾਨਾਂਤਰ,
ਖੇਲਤਾ ਹੈ,
ਚਾਵ ਸੇ ਲਤੋਂ ਮੇਂ ਫੇਂਟ ਕਰ,
ਸਾਂਪ, ਸੀਢੀ ਔਰ ਜੁਆ ।

ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੇਂ -ਔਰ ਅਨ੍ਦਰ ਘੁਸਤਾ ਹੁਆ,
ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਛੋਡ਼ਤਾ ਹੈ, ਅਸਬਾਬ, ਮਾਲ-ਟਾਲ,
ਫਰੁਆ, ਹਲ, ਤਸਲਾ, ਅਸਲਹਾ, ਚੈਨ, ਗੈਂਤੀ, ਰੇਗਮਾਲ,
ਫਿਰ ਭੀ
ਜੁਤਨੇ ਔਰ ਜੋਤਨੇ ਕੇ ਦੋਧਾਰੀ ਅਸ੍ਤਿਤ੍ਵ ਮੇਂ ਅਭੀ ਤਕ ਵਰ੍ਤਮਾਨ,
ਏਕ ਗਂਡਾ ਭਰ ਬਾਂਧੇ ਹੈ ਸ਼੍ਰੀਯੁਕ੍ਤ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ,
ਕੁਛ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਕੁਛ ਥਕੇਹਾਲ,
ਤਾਬੀਜ਼ ਭਰੇ ਹੈ ਹਂਸ ਕੇ ਪਂਖ, ਲੋਮਡ਼, ਗੈਂਡੇ ਔਰ ਬਾਘ ਕੇ ਬਾਲ,
ਹਾਲ ਚਾਲ/ ਮੇਂ ਸਧੇ ਚੇਹਰੇ ਜਾਨਤਾ ਚਿਨ੍ਹਾਤਾ ਹੈ,
ਗਉਓਂ, ਕਉਓਂ, ਗਿਦ੍ਧੋਂ, ਗਿਰਗਿਟੋਂ ਮੇਂ ਬਤਂਗਡ਼ ਬਨਾਤਾ ਹੈ,
(ਔਰ ਕਾਨ ਕੇ ਪੀਛੇ ਕਾਲਾ ਟੀਕਾ ਅਬ ਨਹੀਂ ਲਗਵਾਤਾ ਹੈ)
ਤੀਨ ਸੌ ਦੋ, ਚਾਰ ਸੌ ਬੀਸ ਕੋ ਗਿਨਤੀ ਨਹੀਂ ਮਾਨਤਾ,
ਖਿਡ਼ਕਿਯੋਂ ਪਰ ਸਲਾਖੇਂ, ਜਂਗਲੇ, ਮੋਟੀ ਜਾਲਿਯਾਂ ਲਗਵਾਤਾ, ਠੋਂਕਤਾ,
ਸਜਾਤਾ ਹੈ ਦ੍ਵਾਰ ਪਰ,
ਸਂਟੀ ਵਾਲਾ ਪਹਰੁਆ।

ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੇਂ -ਔਰ ਅਨ੍ਦਰ ਘੁਸਤਾ ਹੁਆ,
ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਮੌਕਾ ਤਲਾਸ਼ ਰਹਾ ਹੈ,
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਜ਼ਿਂਦਾ ਹੈ ਯਾ ਅਵਕਾਸ਼ ਰਹਾ ਹੈ,
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯ ਕੇ ਨਿਰ੍ਵਾਹ ਮੇਂ ਹੈ,
ਯਾ ਬੇਚੈਨ ਆਰਾਮਗਾਹ ਮੇਂ ਹੈ,
ਯਹ ਭੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਭੀ,
ਉਸਕੀ ਆਂਖੋਂ ਕੇ ਕੋਨੋਂ ਸੇ ਟਹਲ ਗਯਾ ਅਤਿਰੇਕ
ਵਿਦਾ ਕਾ ਥਾ ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਿ ਕਾ,
ਪ੍ਰਸ਼੍ਨ ਭੂਲੇ ਬਿਸਰੇ ਹੁਲਸਤਾ ਹੈ, ਕਭੀ ਏਕ,
ਅਭੀ ਭੀ ਸਮਝ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਆਤਾ ਹੈ,
ਉਨ੍ਮਾਦ ਕਾ ਸਰਜਨ,
ਪੁਰਵਾ ਥਾ ਯਾ ਪਛੁਆ?

ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੇਂ -ਔਰ ਅਨ੍ਦਰ ਘੁਸਤਾ ਹੁਆ,
ਭੂਲ ਸੇ ਭੂਲ ਲਿਖਤਾ ਹੁਆ,
ਵੋ ਤੋ ਜਾ ਚੁਕਾ, ਨਿਕਲ ਗਯਾ,
ਕ੍ਯਾ ਥਾ? ਕਹਾਂ, ਕਿਸਕਾ ਹੁਆ?

ਆਸ਼ਾ ਕਾ ਗੀਤ : ਆਸ਼ਾ ਕੇ ਲਿਏ

ਬਸ ਨਾ ਧੁਲੇਂ ਅਚ੍ਛੇ ਸਮਯ ਕੇ ਵਾਸ ਕੇ ਦਿਨ
ਵਹ ਸਂਗ ਚਲਤੇ ਮਰਮਰੀ ਅਹਸਾਸ ਕੇ ਦਿਨ

ਜੋ ਅਂਤ ਸੇ ਹੋਤੇ ਨਹੀਂ ਭੀ ਖ਼ਤ੍ਮ ਹੋਕਰ
ਸਚ ਠੀਕ ਵੈਸੇ ਮਰਦੁਲ ਕੇ ਪਰਿਹਾਸ ਕੇ ਦਿਨ

ਹਲ੍ਕੇ ਕਦਮ ਕੀ ਧੂਪ ਕੇ, ਟੁਕੜੇ ਰਹੇਂ ਜੀ
ਸਰਗਰ੍ਮ ਸ਼ਾਮੋਂ ਕੇ ਧੁਏਂ, ਜਕੜੇ ਰਹੇਂ ਜੀ
ਰਾਜਾ ਰਹੇਂ ਸਾਥੀ ਮੇਰੇ, ਜੋ ਹੈਂ ਜਿਧਰ ਭੀ
ਬਾਜੋਂ ਕੋ ਅਪਨੀ ਭੀਡ਼ ਮੇਂ, ਪਕਡ਼ੇ ਰਹੇਂ ਜੀ

ਹੋਂ ਮਨਚਲੇ ਨਟਖਟ, ਥੋਡ਼ੇ ਬਦਮਾਸ਼ ਕੇ ਦਿਨ
ਬਸ ਨਾ ਧੁਲੇਂ, ਅਚ੍ਛੇ ਸਮਯ ਕੇ ਵਾਸ ਕੇ ਦਿਨ

ਦੂਬ ਹਰਿਯਾਲੀ ਮਿਲੇ, ਚਾਹੇ ਤੋ ਕਮ ਹੋ
ਰੋਜ਼ੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮੇਂ ਹੋਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਬੇਬਾਕ ਸ਼੍ਰਮ ਹੋ
ਰਾਹੇਂ ਕਠਿਨ ਭੀ ਹੋਂ, ਕਭੀ ਕਂਧੇ ਨਾ ਢੁਲਕੇਂ
ਪਾਵੋਂ ਮੇਂ ਪੀਰੇਂ ਗੁਮ, ਤੀਰ ਨਕ੍ਸ਼ੇ ਕਦਮ ਹੋ

ਮੈਦਾਨ ਮੇਂ ਉਸ ਰੋਜ਼ ਕੇ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਕੇ ਦਿਨ
ਬਸ ਨਾ ਧੁਲੇਂ ਅਚ੍ਛੇ ਸਮਯ ਕੇ ਵਾਸ ਕੇ ਦਿਨ

ਕਾਰਣ ਨਾ ਬੋਲੇਂ, ਮੁਸ੍ਕੁਰਾ ਕਂਧੇ ਹਿਲਾ ਕਰ
ਝਟਕ ਕਰ ਕੇਸ਼ੋਂ ਕੋ, ਗਾਲੋਂ ਸੇ ਮਿਲਾ ਕਰ
ਪਾਨੀ ਮੇਂ ਮਦਿਰਾ ਸਾ ਅਨੂਠਾ ਭਾਸ ਦੇ ਦੇਂ
ਹਲ੍ਕੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰਂਗ ਸੇ ਭੀ ਜ਼ਲਜ਼ਲਾ ਕਰ

ਕੁਛ ਅਨਕਹੀ, ਭਰਪੂਰ ਤਰ-ਪਰ ਪ੍ਯਾਸ ਕੇ ਦਿਨ
ਬਸ ਨਾ ਧੁਲੇਂ ਅਚ੍ਛੇ ਸਮਯ ਕੇ ਵਾਸ ਕੇ ਦਿਨ

ਦੀਗਰ ਚਲੇਂ, ਚਲਤੇ ਰਹੇਂ ਰਾਹੇ ਸੁਖ਼ਨ ਮੇਂ
ਪ੍ਯਾਰੇ ਰਹੇਂ, ਜੈਸੇ ਜਹਾਂ ਮੇਂ, ਜਿਸ ਵਤਨ ਮੇਂ
ਜੋ ਆਮਨੇ ਨਾ ਸਾਮਨੇ ਹੋਂ, ਸਾਥ ਮੇਂ ਹੋਂ
ਕ੍ਲੇਸ਼ ਕੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਬਸ ਹੋਂ ਤਰਪ੍ਤ ਮਨ ਮੇਂ

ਮਿਲਤੇ ਰਹੇਂ, ਚਮ-ਚਮਕਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ ਕੇ ਦਿਨ
ਬਸ ਨਾ ਧੁਲੇਂ ਅਚ੍ਛੇ ਸਮਯ ਕੇ ਵਾਸ ਕੇ ਦਿਨ

ਹਲਫ਼ਨਾਮੇ ਪਰ ਵਿਵਾਦ ਹੋਨਾ ਹੀ ਹੈ

ਇਸ ਬਾਤ ਪਰ ਭੌਹੇਂ ਤਨੀ, ਪਲਕੇਂ ਉਠੀਂ, ਔਰ ਪੁਤਲਿਯੋਂ ਕੇ ਨਰਤ੍ਯ ਹੈਂ।
ਕਹ੍ਕਸ਼ਾਂਓਂ ਮੇਂ ਅਧਿਕਤਰ, ਲੋਭ ਕੇ ਹੀ ਭਰਤ੍ਯ ਹੈਂ।

ਅਤਿਸ਼ਯ ਅਭੀ ਅਤਿ-ਕ੍ਸ਼ਯ ਨਹੀਂ,
ਅਨੁਰਾਗ ਹੈ ਰਂਗ-ਰਾਗ ਸੇ,
ਹਾਂ ਚਾਹਤੋਂ ਸੇ ਭਯ ਹਟਾ,
ਹੈ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤ ਭਾਗ ਸੇ।
ਸ੍ਵਾਗਤ ਸ਼ਰਣ ਦੇ ਸਰ੍ਵਦਾ, ਸਂਤੁਸ਼੍ਟਿ ਰਹਤੀ ਅਲਹਦਾ,
ਪਰਮਾਰ੍ਥ ਕੇ ਵਾਣਿਜ੍ਯ ਹੈਂ,
...ਔਰ ਪੁਤਲਿਯੋਂ ਕੇ ਨਰਤ੍ਯ ਹੈਂ?

ਸੂਖ ਜਾਏਂ ਸ੍ਵੇਦ ਕਣ,
ਜੀਵਨ ਮਰਣ ਦਲਤੇ ਰਹੇਂ,
ਅਧਿਕਾਰ ਸੇ ਹੁਂਕਾਰ ਭਰ,
ਜਯਕਾਰ ਜਨ ਚਲਤੇ ਰਹੇਂ।
ਸਾਦਰ ਸ਼ਿਖਰ ਕੀ ਭੋਗਨਾ ਮੇਂ, ਗੌਮੁਖੀ ਪਰਿਯੋਜਨਾ ਮੇਂ,
ਬਘਨਖੇ ਔਚਿਤ੍ਯ ਹੈਂ,
...ਔਰ ਪੁਤਲਿਯੋਂ ਕੇ ਨਰਤ੍ਯ ਹੈਂ?

ਗੂਂਜ ਹੈ ਮੇਰੀ ਸੁਨੋ,
ਮੇਰੀ ਸੁਨੋ, ਮੇਰੀ ਸੁਨੋ,
ਮੇਰੇ ਕਥਨ, ਪਤ੍ਥਰ ਵਚਨ,
ਉਬਟਨ ਸੇ ਮੇਰੀ ਤੁਮ ਬਨੋ।
ਮੇਰੇ ਸੁਖਦ ਮੇਂ ਝੋਂਕ ਸ਼੍ਰਮ, ਤੁਮ ਅਰ੍ਚਨਾ ਕਰ ਲੋ ਪ੍ਰਥਮ,
ਦੈਦੀਪ੍ਯ ਹਮ ਆਦਿਤ੍ਯ ਹੈਂ,
...ਔਰ ਪੁਤਲਿਯੋਂ ਕੇ ਨਰਤ੍ਯ ਹੈਂ?

ਲੋਭ- ਧਨ, ਸਮ੍ਮਾਨ ਕਾ,
ਸਰ੍ਵੋਚ੍ਚ ਉਤ੍ਤਮ ਜ੍ਞਾਨ ਕਾ,
ਹਾਂ ਮੂਲ ਸੇ, ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਸੇ,
ਯਾ ਪੁਸ਼੍ਟਿ ਕਾ, ਸ੍ਥਾਨ ਕਾ।
ਜਿਸ ਭੀ ਕਲਮ ਸੇ ਮਾਨ ਲੇਂ, ਜਿਤਨੇ ਮੁਕਦ੍ਦਰ ਛਾਨ ਲੇਂ,
ਕੁਛ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥ ਹਿਯ ਕੇ ਕਰਤ੍ਯ ਹੈਂ,
...ਔਰ ਪੁਤਲਿਯੋਂ ਕੇ ਨਰਤ੍ਯ ਹੈਂ?

ਜੋਡ਼ਕਰ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਭ੍ਰਮ,
ਜੀਤੇ ਹੈਂ ਸਾਝੇ ਰੀਤਿ ਕ੍ਰਮ,
ਤਬ ਤਕ ਰਹੇਂ ਆਸਕ੍ਤ ਜਨ,
ਜਬ ਤਕ ਰਹੇਂਗੇ ਤਨ ਮੇਂ ਦਮ।
ਆਹੁਤਿ ਕੇ ਮਨ ਘਰਤ੍ਯ ਹੈਂ, ਮਾਨਵ-ਜਨਮ ਕੇ ਨਿਤ੍ਯ ਹੈਂ,
ਅਸ੍ਤਿਤ੍ਵ ਕੇ ਸਾਹਿਤ੍ਯ ਹੈਂ
...ਔਰ ਪੁਤਲਿਯੋਂ ਕੇ ਨਰਤ੍ਯ ਹੈਂ?

... ਹਾਂ ਪੁਤਲਿਯੋਂ ਕੇ ਨਰਤ੍ਯ ਹੈਂ..
...ਔਰ ਲੋਭ ਕੇ ਹੀ ਭਰਤ੍ਯ ਹੈਂ।

ਸਵੇਰੇ ਕਾ ਸਪਨਾ : ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਕਾ ਪ੍ਰਲਾਪ : ਤਨਾਵ ਕੇ ਦਿਨ

ਬਹੁਤ -ਬਹੁਤ ਦਿਨੋਂ ਸੇ ਸਪਨਾ ਸਵੇਰੇ ਕੀ ਨੀਂਦ ਤੋਡ਼ਤਾ ਹੈ,- ਸਾਰ ਮੇਂ ਬਰਾਬਰ ਸਾ, - ਰੂਪ ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ ਥੋੜਾ ਬਹੁਤ ਊਪਰ ਨੀਚੇ ਹੋ - ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਤੋ ਕੁਛ ਕਮ ਹੋ, ਪਰ ਹੋਗਾ ਨਹੀਂ - ਉਸਮੇਂ ਸਮਯ ਅਭੀ ਹੈ - ਫ਼ਿਲਹਾਲ ਹੈ ਕਵਿਤਾ ਜੈਸਾ ਕੁਛ -ਅਗਲੇ ਔਰ ਪਿਛਲੇ ਅਂਤਰਾਲੋਂ ਕਾ ਤਰ੍ਜੁਮਾ -

ਯਹ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ-ਤੋ ਕ੍ਯਾ ਹੋਤਾ?
ਕਹਾਂ ਹੋਤਾ ? ਕਿਧਰ ਹੋਤਾ?
ਕਿਰਣ ਕੇ ਫੂਟਨੇ ਸੇ ਏਕ ਪਲ ਪਹਲੇ,
ਅਂਧੇਰੇ ਮੇਂ ਖਡਾ ਕੁਛ ਦੇਖਤਾ,
ਬਸ ਏਕ ਪਲ, ਜਿਸਮੇਂ, ਵਿਵਾਦੋਂ ਕੇ/ ਵਿਸ਼ਾਦੋਂ ਕੇ ਪਲਾਯਨ ਕਾ,
ਨਿਪਟਤਾ ਮਾਜਰਾ ਹੋਤਾ।
ਮਗਰ ਕੈਸੇ ?

ਯੂਂ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ, ਅਲਗ ਹੋਤਾ, ਅਜਬ ਹੋਤਾ,
ਸਜਾਵਟ ਮੇਂ, ਲਿਖਾਵਟ ਮੇਂ, ਕਰਮ ਮੇਂ, ਆਜ਼੍ਮਾਇਸ਼ ਮੇਂ,
ਅਜਾਯਬ ਸਾ ਧੁਆਂ ਹੋਤਾ,
ਬਹਿਸ਼੍ਤੋਂ ਮੇਂ..,
ਕਾਸ਼ ਕੋਈ ਫ਼ਰਿਸ਼੍ਤੋਂ ਮੇਂ,
ਮੇਰੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਕਰ ਬੈਠਤਾ,
ਔਰ ਗੁਫ਼੍ਤਗੂ, ਵਰਦਾਨ, ਵਾਦਾ ਛੋੜ, ਅਪਨੇ ਹਾਥ ਕਾ ਠਂਡਾ,
ਮੇਰੇ ਘਨਘੋਰ ਅਨ੍ਤਿਮ ਕੀ ਅਨਲ ਕੇ ਦਰਮਿਯਾਂ ਰਖਤਾ।
ਅਮਰ ਜਲ ਬਾਂਟਤਾ।

ਆਧੀ ਨੀਂਦ ਚਲਤੀ,
ਔਰ ਡਰ ਢੂਂਢਤਾ, ਘਰ ਢੂਂਢਤਾ,
ਮੁਝਸੇ ਅਲਗ, ਮੇਰੀ ਨਕਲ ਸੇ ਦੂਰ.
ਕਿਤਨੀ ਦੂਰ ?
ਜਿਤਨੇ ਲੋਕ ਸੇ ਅਵਤਾਰ,
ਮਂਥਨ ਕੀ ਭਰੀ ਨੀਹਾਰਿਕਾ ਕੇ ਪਾਰ,
ਜਾ ਡਰ ਬੈਠਤਾ,
ਉਸ ਦੂਰ ਮੋਢੇ ਪਰ।
ਅਕੇਲਾ।

ਖਰੇ ਸਂਤਾਪ ਕੀ ਸੀਢੀ,
ਚਲੇ ਸਪਨੇ ਕੇ ਚਲਨੇ ਮੇਂ,
ਕੋਈ ਤਹਾਤਾ,
ਠੇਲ ਦੇਤਾ ਉਸ ਦੁਛ੍ਤ੍ਤੀ ਮੇਂ,
ਜਹਾਂ ਪਰ ਕੂਦਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਭੀ ਮੈਂ,
ਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਤਾ,
ਨਿਵਿਡ਼ ਮੇਂ ਭਾਗਤਾ,
ਔਰ ਭਾਗਤਾ ਜਾਤਾ,
ਛੋਰ, ਬਸ ਏਕ ਅਂਗੁਲ ਦੂਰ,
ਕੇਵਲ ਏਕ ਅਂਗੁਲ ਦੂਰ,
ਰਹ ਕਰ ਛੂਟਤਾ ਜਾਤਾ।
ਪਸੀਨਾ ਫੈਲਤਾ।

ਔਰ ਫਿਰ ਵੈਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ,
ਸ਼ਿਥਿਲ, ਬਰ੍ਰੌਂ ਸਾ ਮਂਡਰਾਤਾ,
ਘੂਮਤਾ, ਘੂਮ ਕਰ ਆਤਾ,
ਰੁਕੇ ਸਨ੍ਦਰ੍ਭ ਕੋ ਧੁਨ ਬਾਂਟਤਾ,
ਫਿਰ ਜਾਗਨੇ ਕਾ ਡਂਕ ਦੇ ਜਾਤਾ,
ਨਹੀਂ ਸਪਨਾ, ਵਹੀ ਫੂਟੀ ਕਿਰਣ,
ਹੈ ਆਂਖ ਮੇਂ ਚੁਭਤੀ,
ਚੀਰਤੀ ਰਕ੍ਤ ਕਾ ਆਲਸ,
ਜੀਤਤੀ-ਹਾਰ, ਕੀ ਹਸ੍ਤੀ।
ਮਿਥਕ ਗਾਤਾ।

ਤਨਾਵੋਂ ਮੇਂ, ਉਬਾਸੀ ਸੇ ਤਨੀ ਜਮ੍ਹਾਈਯੋਂ ਕੋ ਲੇ ਭਰੇ,
ਏਕ ਔਰ ਦਿਨ ਆਤਾ।

ਹੋਲਿਫ਼ ਲੈਲਾ

ਦੇਖਿਯੇ, ਹੋਲੀ ਮੇਂ ਜੋ ਦੇਸ ਮੇਂ ਹੈਂ ਸਬ ਹਲ੍ਕੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹੈਂ, ਆਪ ਸਬ ਕੋ ਸ਼ੁਭ ਕਾਮਨਾਏਂ, ਹਮ ਤੋ ਅਰਬ ਦੇਸ਼ ਮੇਂ ਪੜੇ ਹੈਂ, ਔਰ ਹੋਲੀ ਮੇਂ ਕਾਮ ਪਰ ਜਾ ਰਹੇ ਹੈਂ, ਆਪ ਕੁਛ ਗੁਝਿਯਾ ਹਮਾਰੇ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਨਾਮ ਕੀ ਭੀ ਖਾ ਲੀਜਿਯੇਗਾ ਔਰ ... [ ਬਾਕੀ ਆਪ ਸਬ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਹੈਂ ]

ਤੋ ਜੋ ਹੋਲੀ ਮੇਂ ਹਮਾਰੇ ਜੈਸੇ ਕਾਮ ਪਰ ਜਾ ਰਹੇ ਹੈਂ ਉਨਕਾ ਏਕ ਹੋਲੀ ਗੀਤ -

ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਨੀ ਕੀ, ਸੁਨਨੀ ਸੁਨਾਨੀ ਹੈ
ਜੋਤੋਂ ਕੋ ਰਾਤੋਂ ਕੋ, ਕਹਨੀ ਕਹਾਨੀ ਹੈ

ਜਬ ਭੋਰ ਹੋ, ਤਾਜ਼ਾ-ਤਾਜ਼ਾ ਤਮਾਸ਼ੇ ਹੋਂ
ਕੁਛ ਕਰ ਜੁਟੇ, ਕਹਕੇ ਜੋਸ਼ੇ ਜਵਾਨੀ ਹੈ

ਜਿਤਨੀ ਉਮ੍ਮੀਦੋਂ ਸੇ, ਸਪਨੇ ਬਨਾਯੇ ਹੈਂ
ਉਤਨੀ ਬਨਾਨੇ ਮੇਂ, ਮੇਹਨਤ ਲਗਾਨੀ ਹੈ

ਬਾਤੇਂ ਬਨਾਨੇ ਸੇ, ਮੌਸਮ ਬਦਲਤੇ ਹੈਂ?
ਮੌਸਮ ਬਦਲਨੇ ਕੀ, ਬਾਤੇਂ ਬਨਾਨੀ ਹੈਂ

ਅਬ ਯੇ ਮੋਹਰ੍ਰਮ ਕੇ, ਦਿਨ ਤੋ ਨਹੀਂ ਹੈਂ
ਰਂਗ ਕੇ ਇਰਾਦੋਂ ਕੋ, ਹੋਲੀ ਮਨਾਨੀ ਹੈ


ਪੁਨਸ਼੍ਚ :

ਬੂਟੀ ਨੇ ਬਮ-ਬਮ ਕੀ,ਤਬਿਯਤ ਕੋ ਖੋਲਾ ਹੈ
ਜਿਨ੍ਨੋਂ ਕੋ ਬੋਤਲ ਮੇਂ, ਵਾਪਸ ਘੁਸਾਨੀ ਹੈ [ :-)]

ਨਹੀਂ ਲਿਖਨੇ ਕੇ ਬਹਾਨੇ - ੫

ਸਿਰ੍ਫ਼ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ ਬਸ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਮੇਂ ਲਟਕ ਜਾਤੀ ਹੈ
ਏਕ ਟਕ ਦੇਖਨੇ ਜਾਤਾ ਹੂਂ, ਮੇਰੀ ਆਂਖ ਝਪਕ ਜਾਤੀ ਹੈ

ਔਰ ਨਿਗਾਹੇਂ ਭੀ ਗ਼ਲਤ ਸੇ, ਕਿਸੀ ਦਮ ਮਿਲ ਜੋ ਗਈਂ
ਆਈਨੇ ਬਨ ਕੇ ਤੋ ਆਤੇ ਹੈ, ਮੁਈ ਸ਼ਕ੍ਲ ਚਟਖ ਜਾਤੀ ਹੈ

ਫਿਰ ਅਗਰ ਚੇਹਰੇ ਹੀ ਦਿਖੇ, ਉਨ ਸਬ ਮੁਖੌਟੋਂ ਸੇ ਅਲਗ
ਪਹਲੇ ਪਾਨੀ ਮੇਂ ਬਹੇ ਜਾਤੇ ਹੈਂ, ਔਰ ਲਾਜ ਭਟਕ ਜਾਤੀ ਹੈ

ਮੇਰੇ ਪਾਨੀ ਕੇ ਗ਼ਮ ਜੁਦਾ ਹੈ ਮੇਰੇ ਪਾਨੀ ਕੇ ਗੁਜ਼ਰ ਸੇ
ਰੂਹ ਆਤਿਸ਼ ਪੇ ਠਹਰਤੀ ਹੈ, ਏਕ ਘੂਂਟ ਹਲਕ ਜਾਤੀ ਹੈ

ਕ੍ਯਾ ਹੈਂ ਵਸੀਯਤ ਕੇ ਵਹਮ, ਯਾ ਕੇ ਵਿਲਾਯਤ ਕੇ ਕਰਮ
ਯੇ ਸਮਝ ਬੂਝ ਕੇ ਪਾਨੇ ਮੇਂ, ਚਢੀ ਨਜ਼੍ਮ ਅਟਕ ਜਾਤੀ ਹੈ

ਹਾਸ਼ਿਯੇ ਪਰ ਅਲ੍ਪ ਵਿਰਾਮ

ਲਗਤਾ ਨਹੀ ਕਭੀ ਬਨਾਏਗੀ,
ਕਵਿਤਾ ਮੁਝੇ ਤੋ, ਬੇਫ਼ਿਕਰ, ਬੇਖੌਫ਼, ਸੀਧਾ, ਸਚ੍ਚਾ ਔਰ ਹੋਸ਼ਿਯਾਰ ।

ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਕਰਤੀ ਸਿਰ੍ਫ਼ ਕਵਿਤਾ,
ਨ ਲਾਡ਼, ਨ ਪ੍ਯਾਰ, ਨ ਈਰ੍ਸ਼੍ਯਾ, ਭੇਦ ਨ ਦੁਤ੍ਕਾਰ
ਜੈਸੇ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਤੇ,
ਅਕੇਲੇ ਕੇ ਅਰਣ੍ਯ ਮੇਂ ਦਹਾਡ਼ਤੇ ਮਤਿਭ੍ਰਮ,
ਡਰ ਕੇ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰ,
ਡਾਕਿਯੇ ਕੇ ਬਸ੍ਤੇ ਮੇਂ, ਖੁਂਸੇ ਬੈਰਂਗ ਚਿਟ੍ਠੇ,
ਪਾਨੀ ਪੀ ਕਰ ਫੈਲਤੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਕੇ ਵਿਸ੍ਤਾਰ,
ਵਹਾਂ ਤਕ - ਪਹੁਂਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਾਤੇ -
ਜਹਾਂ ਕੇ ਲਿਏ ਚਲੇ ਥੇ?

ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਸਿਰ੍ਫ਼ ਪ੍ਰਯਾਸ, ਲੇ ਲਿਪਟਾਤੇ ਹੈਂ,
ਤੁਕ ਪਰ ਕੌਤੁਕ ਕੇ ਪੈਬਂਦ,
ਮੋਰਪਂਖ ਹੈਂ ਦਿਖਤੇ, ਪਰ ਹਡ੍ਡੀ ਹੈਂ ਛਂਦ
ਮੇਰੁਦਂਡ, ਕਤਰੇ-ਕਾਤਰ / ਪਕਡ਼ੇ-
ਆਦਮ-ਹਵ੍ਵਾ, ਹੂਰ-ਲਂਗੂਰ ਰਕ੍ਤ, ਸਮਤਾ ਔਰ ਸਿਨ੍ਦੂਰ
ਔਰ ਵੈਸੇ ਸਾਰੇ ਜੁਮਲੇ,
ਜੋ ਏਕ-ਦੋ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮਿਲੇ, ਮਿਲ-ਜੁਲੇ/ ਜੈਸੇ -
ਉਬਲੇ-ਅਂਡੇ, ਚੀਨਿਯਾ-ਬਾਦਾਮ, ਚਨਾ-ਜੋਰ ਲਪੇਟੇ ਅਖਬਾਰ,
ਛਂਦ ਦੇਖਤੇ ਹੀ ਰਹਤੇ ਹੈਂ- ਸਂਯਮ, ਵਿਵੇਕ ਔਰ ਸਦਾਚਾਰ
ਜਿਨਕੋ ਦਿਵ੍ਯ ਪੈਤਰਕ ਉਚ੍ਚਾਰਣ ਹੀ, ਲੇ ਉਡ਼ਤੇ ਹੈਂ ਸਾਧਿਕਾਰ,
ਏਕ ਸਮਯ, ਏਕ ਔਰ ਸਮਯ, ਵਹੀ ਸਮਯ ਹਰ ਬਾਰ ?

ਬਗੈਰ ਚਮਤ੍ਕਾਰ ਕਿਯੇ ਜੀਤੇ ਹੈਂ ਗਾਭਿਨ ਛਂਦ-
ਹਵਾ, ਮਿਟ੍ਟੀ, ਖੁਲੇ, ਧੁਏਂ ਔਰ ਧੂਲ ਕੇ ਬੀਚੋਂ-ਬੀਚ,
ਜੈਸੇ ਸ਼ਰ੍ਮ, ਦਰ੍ਪ, ਅਰ੍ਪਣ, ਹਿਚਕ, ਅਸ੍ਪਸ਼੍ਟ, ਚਾਹਤ,
ਵਿਰਾਗ, ਸਂਦੇਹ ਔਰ ਸਮ੍ਮਾਨ -
ਵਿਤਾਨੋਂ ਮੇਂ ਆਤੇ ਹੈਂ, ਔਰ ਆਤੇ-ਜਾਤੇ ਹੈਂ ਲਗਾਤਾਰ
ਜਿਨਕੋ ਭੂਲਤੇ ਭੀ ਜਾਤੇ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਾਰ੍ਥੀ, ਪਦਾਭਿਲਾਸ਼ੀ, ਮਹਾਮਾਨਵ-
ਆਤੇ ਅਪਨੀ ਤੁਰ੍ਰਮ- ਟੋਪੀ, ਮਕਾਨ, ਤਾਜ, ਸਾਮਾਨ ਦਿਖਾਤੇ, ਬਤਾਤੇ ਹੈਂ-
ਚਲੋ ਅਪਨੀ ਦੂਕਾਨ ਬਢਾਓ, ਕਹੀਂ ਔਰ ਜ਼ਮੀਨ ਲੇ ਜਾਓ ਯਾਰ,
ਚਲੋ ਪੀਢਿਯੋਂ ਕੇ ਯਾਯਾਵਰ, ਵਿਸ੍ਥਾਪਨ ਕੇ ਰਕ੍ਤਬੀਜ,
ਪੈਰੋਂ ਕੇ ਤਲਵੋਂ ਕੀ ਆਗ ਭਗਾਤੇ,
ਭਾਈਚਾਰੋਂ ਕੀ ਭੀਡ਼, ਔਰ ਇਸਕੇ ਚੁਪ ਆਤਂਕ ਕੇ ਪਰਮ ਪਾਰ ?

ਗੁਰੁਓਂ ਕੇ ਪੀਛੇ ਲਗੇ ਆਤੇ ਹੈਂ ਧਵਲ ਚੇਲੇ,
ਮਾਨ-ਅਭਿਮਾਨ, ਕਲਮਾ-ਕਲਾਮ, ਠੇਲਮ-ਠੇਲੇ,
ਲੂਟ ਔਰ ਲੂਟ ਕੇ ਕਮਾਲ ਕੇ ਹਿਸ੍ਸੇਦਾਰ,
ਮਦ, ਪੈਸਾ, ਪੈਦਾਇਸ਼, ਪੀਂ-ਪੀਂ, ਪੋਂ-ਪੋਂ, ਇਸ੍ਟਾਮ੍ਪ, ਹਸ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਰ
ਕਤਰ-ਬ੍ਯੋਂਤ ਕੇ ਮਤਲਬ ਤਰਾਸ਼ਤੇ, ਉਚਕਤੇ-ਉਚਕਾਤੇ/ ਸਹਚਰ
ਜ਼ੁਬਾਨਦਰਾਜ਼ ਕੈਂਚਿਯਾਂ, ਚਾਕੂ, ਕਈ ਹਥਿਯਾਰ
ਕਾਗਜ਼ ਕੇ ਸਾਦੇ, ਖੜੇ ਹੀ ਟੁਕੜੇ ਪਰ/ ਧਾਰ-ਦਾਰ,
ਦੋ-ਪਾਂਵ, ਏਕ ਆਵਾਜ਼, ਹੋ ਪਾਨੇ ਕੇ ਪਹਲੇ
ਏਕ ਕੇ ਬਾਦ ਏਕ, ਪੁਨ ਅਨੇਕ/ ਵਾਰ
ਜੈਸੇ ਬਾਂਟ ਜਾਨੇ ਕੀ ਵਸੀਯਤ,
ਲੇਕਰ ਜਨਮਤਾ ਹੈ, ਹਰ ਏਕ ਪਰਿਵਾਰ ?

ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਕਰਤੀ, ਸਿਰ੍ਫ਼ ਕਵਿਤਾ,
ਲੌਟ ਆਤੀ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਗੋਲ ਘੂਮ, ਦਸ਼ਾਬ੍ਦ, ਗੋਲਾਰ੍ਧ, ਘਰ-ਸਂਸਾਰ
ਕਠੌਤਿਯੋਂ ਮੇਂ ਬਿਸ੍ਤਰਬਂਦ ਮਸ੍ਬੂਕ ਸਵਾਲ, ਜਿਰਹ, ਖੋਜ ਸਮਾਚਾਰ,
ਲਇਯਾ, ਸਤ੍ਤੂ, ਆਲੂ-ਪ੍ਯਾਜ, ਰੋਟੀ-ਪਰਾਠੇ, ਪੁਰਾਨੇ ਗਾਨੇ,
ਚਾਰ-ਦੋਸ੍ਤ, ਚਤੁਰਂਗ, ਤਰਲ ਤਾਰ
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡ ਸੇ ਅਣੁ-ਖਂਡ ਤਕ ਲਗਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ,
ਬਦਲਤਾ/ ਬਦਲ ਪਾਤਾ ਹੈ/ ਬਦਲ ਪਾਏਗਾ, ਆਦਿਮ ਸ਼ੋਧੋਂ ਕਾ ਖਂਡਿਤ ਵ੍ਯਵਹਾਰ
ਮਾਨਿਏ ਨਗ਼੍ਮਾਨਿਗਾਰ, ਜਨਾਬ ਸੁਖਨਵਰ, ਕਵਿਰਾਜ, ਲੇਖਕ ਪਾਠਕ, ਪਤ੍ਰਕਾਰ
ਲਗਤਾ ਨਹੀ ਕਭੀ ਬਨਾਏਗੀ,
ਕਵਿਤਾ ਮੁਝੇ ਤੋ, ਬੇਫ਼ਿਕਰ, ਬੇਖੌਫ਼, ਸੀਧਾ, ਸਚ੍ਚਾ ਔਰ ਹੋਸ਼ਿਯਾਰ
ਬਸ ਯਹੀ ਅਂਤ ਹੈ, ਯਹੀ ਹੈ ਸ਼ੁਰੂ, ਯਹੀ ਬਾਤ ਬਾਰ-ਬਾਰ, ਹਰ ਬਾਰ

[ਆਪ ਕ੍ਯਾ ਕਹਤੇ ਹੈਂ? ]

ਸਮਝੌਤਾ [ ਪਸਿਂਜਰ ?]

[ ਦੇਖੇਂ - ਕੌਨ ਪੁਲ ਸਾ ਥਰਥਰਾਤਾ ਹੈ ?]

ਕ੍ਰਾਂਤਿਪਥ ਕੇ ਥੇ ਪਥਿਕ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਰਂਖਲਾਓਂ ਮੇਂ ਜੜੇ ਹੈਂ
ਅਬ ਕਹਾਂ ਜਾਏਂ ਸਨਮ, ਮਜਬੂਰਿਯੋਂ ਕੇ ਸ੍ਵਰ ਚਢੇ ਹੈਂ

ਯੁਗੋਂ ਜੈਸੇ ਸਾਲ ਬੀਤੇ,
ਭਂਵਰ ਸੇ ਜਂਜਾਲ ਜੀਤੇ,
ਅਵ੍ਵਲੋਂ ਕੀ ਪ੍ਰੀਤ ਬੋਤੇ,
ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾ ਕੇ ਪਾਤ੍ਰ ਰੀਤੇ,

ਭਰ ਗਏ ਜਬ ਸਬ੍ਰ ਪ੍ਯਾਲੇ, ਬੁਤ ਮਸ਼ੀਨੋਂ ਮੇਂ ਗਢੇ ਹੈਂ
ਔਰ ਹੈਂ ਵਿਦ੍ਰੂਪ ਕੇ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ, ਕਲ ਭਰ ਕਰ ਲੜੇ ਹੈਂ

ਉਜਲਾ ਦਮਕਤਾ ਵਰ੍ਗ ਹੈ,
ਸਾਧਨ ਮੇਂ ਸੁਖ ਉਪਸਰ੍ਗ ਹੈ,
ਇਤਨਾ ਸਰਲ ਰੁਕਨਾ ਨਹੀਂ,
ਬਸ ਦੋ ਕਦਮ ਪਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਹੈ,

ਕੈਸੇ ਤਜੇਂ ਸਂਭਾਵਨਾ, ਸਂਨ੍ਯਾਸ ਮੇਂ ਤੋ ਦਿਨ ਬਡ਼ੇ ਹੈਂ
ਭੋਜ ਭਾਸ਼ਣ ਬਾਜਿਯਾਂ, ਸਰਗਰ੍ਮਿਯੋਂ ਕੇ ਘਰ ਖੜੇ ਹੈਂ

ਕ੍ਯੋਂ ਰੁਕੇਂ? ਕ੍ਯਾ ਇਸਲਿਏ,
ਸਂਵੇਦਨਾ ਨਾ ਮਾਰ ਡਾਲੇ,
ਕਾਸ਼ ਰਾਖੋਂ ਕੇ ਹ੍ਰਦਯ ਮੇਂ,
ਦਿਲ ਜਲੇਂ ਤੋ ਹੋਂ ਉਜਾਲੇ,

ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਗਾ, ਤਿਮਿਰ ਨੇ ਜੇਬ ਮੇਂ ਜੇਵਰ ਪਢੇ ਹੈਂ
ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਭ੍ਰਂਸ਼ੋਂ ਮੇਂ ਮਿਲੇ ਹੈਂ, ਪਾਤ ਪਰ ਪਤ੍ਥਰ ਪੜੇ ਹੈਂ

ਕ੍ਰਾਂਤਿਪਥ ਕੇ ਥੇ ਪਥਿਕ.......

[ਅਬ ਨ ਰੋਏਂ - ਉਦਾਸ ਭੀ ਨ ਹੋਏਂ - ਕ੍ਯਾ ਹੋਏਂ ?]

ਸ੍ਪਸ਼੍ਟੀਕਰਣ -
(੧ ) ਯਹਾਂ "ਕਲ" ਸੇ ਆਸ਼ਯ ਆਜ ਔਰ ਕਲ ਵਾਲੇ ਕਲ ਸੇ ਨਹੀਂ ਬਲ੍ਕਿ ਕਲ-ਪੁਰ੍ਜੇ ਵਾਲੇ ਚਲਤੇ ਪੁਰ੍ਜੇ "ਕਲ" ਸੇ ਹੈ ;
(੨ ) ਇਸਕਾ ਮੁਖੜਾ ਪਚੀਸ -ਤੀਸ ਸਾਲ ਪੁਰਾਨਾ ਘਰ ਘੁਸ੍ਸੂ ਪੜਾ ਰਹਾ ਹੈ [ ਸ਼ਾਯਦ ਚਾਣਕ੍ਯ ਸੇਨ ਕੀ ਮੁਖ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰੀ ਯਾ ਮਨ੍ਨੂ ਭਂਡਾਰੀ ਕੀ ਮਹਾਭੋਜ ਕੇ ਬਾਦ ਕਾ] - ਕਵਿਤਾ ਕਲ ਸ਼ਾਮ- ਰਾਤ ਮੇਂ ਖੁਲੀ -
(੩ ) ਸਬੇਰੇ ਪਾਂਡੇ ਜੀ ਨੇ ਦੋ ਅਚਂਭਿਤ ਕਰਨੇ ਵਾਲੀ ਕਵਿਤਾਏਂ ਪਢ਼ਾਈਂ - (http://kabaadkhaana।blogspot.com/2008/02/blog-post_26.html; http://kabaadkhaana.blogspot.com/2008/02/blog-post_1798.html) ਪਹਲੀ ਪਰ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ - ਇਸੀ ਕਾ hangover ਰਹਾ ਹੋਗਾ
(੪ ) ਇਸਕਾ ਕਿਸੀ ਭੀ ਆਜ-ਕਲ ਕੀ ਬਹਸ ਸੇ ਰਤ੍ਤੀ ਭਰ ਤਾਲ੍ਲੁਕ ਨਹੀਂ ਹੈ - ਅਗਰ ਲਗਤਾ ਭੀ ਹੋ ਤੋ ਸਮਝੇਂ ਮਰੀਚਿਕਾ ਹੈ
(੫) ਇਸ ਬਾਰ ਖੀਜ ਜੈਸੀ ਨਹੀਂ ਲਗਤੀ, ਸ੍ਵਭਾਵ ਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾ ਸਂਯਤ ਹੈ
(੬ ) ਬੁਢੌਤੀ ਕੀ ਕਠੌਤੀ ਸੇ ਨਿਕਾਲਾ ਮੀਟਰ ਹੈ (http://kataksh.blogspot.com/2008/02/blog-post_25.html) ਯੇ ਕਹੀਂ ਕੀ ਭੀ ਸੂਂਘ ਹੋ ਸਕਤੀ ਹੈ - (ਦਿਲ੍ਲੀ, ਭੋਪਾਲ, ਪਟਨਾ ਲਖਨਊ, ਜਯਪੁਰ, ਬਂਗਲੁਰੂ.... - ਬਮ੍ਬਈ ਛੋੜ ਕਰ - ਉਸਕਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ - ਬਮ੍ਬਈ ਮੇਂ ਇਤਨਾ ਸਮਯ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ ਅਂਤਰ੍ਦੇਸ਼ੀ / ਲਿਫ਼ਾਫ਼ਾ ਲਿਖ ਕੇ ਪਤਾ ਕਰਨਾ ਹੈ) ;
(੭) ਇਤਨੇ ਅਧਿਕ ਸ੍ਪਸ਼੍ਟੀਕਰਣ ਹੋ ਗਏ - ਪਕ੍ਕਾ ਬੁਢੌਤੀ ਕੀ ਕਠੌਤੀ ਹੈ

ਕਿਤਾਬ ਹਿਸਾਬ

[ਯਾਨੇ ਅਫਸਾਨਾ ਨਂਬਰ ਦੋ ; ਉਰ੍ਫ਼ ਜਹਾਜ ਕਾ ਪਂਛੀ; ਉਰ੍ਫ਼ ਘੁਮਕ੍ਕਡ਼ਨਾਮਾ - ਏਕ]

ਕ੍ਯਾ ਕਿਯਾ? ਕ੍ਯਾ ਨਾ ਕਿਯਾ?, ਕਿਸ ਭੀਡ਼ ਸੇ ਕਥਨੀ ਨਿਕਾਲੀ
ਕ੍ਯੋਂ ਥਮੇ? ਕਬ ਚਲ ਪੜੇ? ਬਹਤੇ ਬਸਰ, ਸੈਲਾਬ ਸੇ ਅਟਕਲ ਮਿਲਾਲੀ
ਕੁਛ ਇਸ ਤਰਹ ਬਸ੍ਤੋਂ ਨੇ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਸੇ ਵਫ਼ਾ ਲੀ

ਇਤਨੇ ਇਲਾਕੇ ਘੂਮ-ਚਕ੍ਕਰ
ਬੈਠ ਘਰ ਦਮ ਫੂਲਤਾ
ਪ੍ਰਤਿਰੋਧ ਕਾ ਊਬਾ ਲਡ਼ਕਪਨ
ਪੋਸ੍ਟਰੋਂ ਸਾ ਝੂਲਤਾ

ਹਾਂ ਦਬਦਬਾ ਦਬ ਸਾ ਗਯਾ
ਜਬ ਲੀਕ ਮੇਂ ਬੂੜੇ ਮਹਲ
ਪਰ ਸ਼ੋਰ ਡੂਬੇ ਹੈਂ ਨਹੀਂ
ਤੈਯਾਰ ਹੈਂ, ਜਬ ਹੋ ਪਹਲ

ਬੇਢਬ ਸਫ਼ੋਂ ਮੇਂ ਮਿਰ੍ਚ ਡਾਲੀ, ਹੋ ਸਕਾ ਜਿਤਨਾ ਨਯੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਿਕਾਲੀ
ਇਂਤਜਾਰੋਂ ਮੇਂ ਖਲਲ ਕੀ ਫਿਕ੍ਰ ਫੇਂਕੀ, ਚੁਹਲ ਮੇਂ ਕਦਮੋਂ ਸੇ ਦੋ ਮਂਜਿਲ ਜੁੜਾਲੀ
ਹਾਂ ਇਸ ਤਰਹ ......

ਯਾਰੋਂ ਕੀ ਭੀ, ਥੀ ਸੂਰਤੇਂ,
ਈਮਾਰਤੇਂ ਰਹਮੋ ਕਰਮ
ਪਰ ਭਾਗਤੇ ਕਾਂਟੇ ਰਹੇ
ਭਰਤੇ ਭਰੇ ਬੋਰੋਂ ਸ਼ਰਮ

ਕੁਛ ਭਰਮ ਛੂਟੇ ਹਾਥ ਰੂਠੇ
ਕਿਸ੍ਮਤੇਂ ਘੁਲਤੀ ਰਹੀਂ
ਆਵਾਰਗੀ ਆਂਖੋਂ ਕੀ ਜਾਨਿਬ
ਉਮ੍ਰ ਸਂਗ ਢਲਤੀ ਰਹੀਂ

ਜਿਸ ਆਂਖ ਸੇ ਚਕਮਕ ਮਿਲੇ, ਉਨਕੀ ਪਕੜ ਧਕ੍-ਧਕ੍ ਸਮ੍ਹਾਲੀ,
ਕੁਛ ਮੌਨ ਸੇ, ਕੁਛ ਫੋਨ ਸੇ, ਬਤਝਡ਼ ਭਰੇ, ਰਹਬਰ ਮਿਲੀ ਹੋਲੀ-ਦਿਵਾਲੀ
ਹਾਂ ਇਸ ਤਰਹ ......

ਸਬ ਖੋਹ ਮੇਂ ਮੌਸਮ ਨ ਥੇ ,
ਕੁਛ ਕਾਮ ਭਟਕੇ ਜਾਪ ਥੇ
ਤਾਨੇ ਸੁਨੇ ਬਾਨੇ ਬੁਨੇ
ਹਿਸ੍ਸੋਂ ਮੇਂ ਬਂਟ ਕੁਛ ਸ਼ਾਪ ਥੇ

ਕੁਛ ਰਂਗ ਕੁਛ ਜੋਬਨ ਕਰਾ
ਕੁਛ ਝਾਡ਼ ਡੈਨੇ ਛੁਪ ਧਰਾ
ਛੌਂਕੇ ਹੁਏ ਅਫ਼ਸੋਸ ਨੇ
ਕਾਯਮ ਸਾ ਕੁਛ ਰੋਗਨ ਭਰਾ

ਹਿਮ੍ਮਤ ਭੀ ਜੈਸੀ ਜਸ ਮਿਲੀ, ਵੋ ਹੌਸਲੋਂ ਮੇਂ ਨੀਂਵ ਡਾਲੀ
ਤਾਲੀ-ਦੇ-ਤਾਲੀ ਪੈਰ ਪਟਕੇ, ਢੋਲ ਪੀਟੇ, ਹਿਨਹਿਨਾ ਸੀਟੀ ਬਜਾ ਲੀ
ਹਾਂ ਇਸ ਤਰਹ ......

ਕੋਟ-ਪੀਸ ਦਫ੍ਤਰੀ

[ ਉਰ੍ਫ਼ ਨੌਕਰੀ ਕੀ ਛਨੀ ਖੀਜ - - ਦੋਸ੍ਤੋਂ ਕੇ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਮੇਂ - ਨਗ਼੍ਮਾ- ਏ- ਗ਼ਮ-ਏ-ਰੋਜ਼ਗਾਰ ]

ਕਮਖ਼੍ਵਾਬ ਨੀਂਦ, ਕਮਨਜ਼ਰ ਖ਼੍ਵਾਬ, ਡਰ ਮੁਂਹ੍ਜਬਾਨੀ
ਊਬੇ ਨਿਸ਼੍ਵਾਸ, ਭਟਕੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ, ਉਫ਼ ਕਿਸ੍ਸੇ-ਕਹਾਨੀ

ਸੁਬਹ ਹੋਡ਼-ਦੌੜ, ਸ਼ਾਮ ਆਗ-ਭਾਗ, ਕੌਤੁਕੀ ਖਟ ਰਾਗ,
ਮਰਗਯਾ ਮਸ਼ਕ੍ਕਤ, ਦੀਵਾਨੀ ਕਸਰਤ, ਧੌਂਸ ਪਹਲਵਾਨੀ

ਕੂਦ-ਕੂਦ ਢਾਈ ਘਰ, ਬੈਠ ਸਵਾ ਤੀਨ, ਬਿਸਾਤ ਰਂਗੀਨ
ਮਗ਼ਜ਼ ਘੋਰ ਸ਼ੋਰ, ਰੀਢ਼ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਗੁਜ਼ਰ-ਨੌਜਵਾਨੀ

ਫਾ਼ਈਲ ਖੀਂਚ-ਖਾਂਚ, ਨੋਟਸ਼ੀਟ ਤਾਨ, ਫ਼ਰ੍ਸ਼ੀ ਗੁਨ ਗਾਨ
ਰਗ-ਰਗ ਪੇ ਖੂਨ, ਖਾਲਿਸ ਨੂਨ-ਚੂਨ, ਰਂਗ ਸਾਫ਼-ਪਾਨੀ

ਨਮਸ਼੍ਕਾਰ-ਪੁਰਸ਼੍ਕਾਰ, ਆਦਾਬ-ਅਸ੍ਸਲਾਮ, ਸਾਦਰ-ਪਰਨਾਮ
ਠਸ ਆਲਮਪਨਾਹ, ਹੁਕੁਮ ਬਾਦਸ਼ਾਹ, ਚਿੜੀ ਕੀ ਰਾਨੀ

ਰੋਟੀ ਬਨਾਮ ਡਬਲ ਰੋਟੀ ?

ਥੋੜੀ ਮੋਹਬ੍ਬਤ ਸਭੀ ਪਰ ਉਤਰਨੇ ਦੇਂ
ਥੋਡ਼ੇ ਕਰਮ ਚਾਹਤੋਂ ਪਰ ਭੀ ਕਰਨੇ ਦੇਂ

ਸਿਤਾਰੋਂ ਕੀ ਮਹਫ਼ਿਲ ਰਹੇ ਆਸਮਾਨੀ
ਖ਼ੁਦਾ ਬਂਦ ਜਡ਼ ਕੋ, ਜ਼ਮੀਂ ਸੇ ਗੁਜ਼ਰਨੇ ਦੇਂ

ਬੂਂਦੋਂ ਕੇ ਰਿਸਨੇ ਕੋ ਰੋਕੇਂ ਨਹੀਂ ਬਸ
ਸਾਗਰ ਰਹੇਂ, ਅਂਜੁਰੀ ਭਰ ਦੋ ਭਰਨੇ ਦੇ

ਜਬ ਛੂਟ ਪਾਏਂ ਵੋ ਫ਼ਾਜ਼ਿਲ ਸਵਾਲੋਂ ਸੇ
ਬੈਠਕ ਸੇ ਬਾਹਰ, ਨਜ਼ਰ ਚਾਰ ਧਰਨੇ ਦੇਂ

ਨਰ ਮੇਂ ਨਾਰਾਯਣ, ਕ੍ਯਾ ਢੂਂਢੇਂ ਮਰਾਸਿਮ
ਕਾ਼ਫ਼ਿਰ ਸਨਮ, ਬੁਤ-ਪਰਸ੍ਤੀ ਤੋ ਹਰਨੇ ਦੇਂ



ਖੁਲਾਸਾ :
ਮਾਨਾ ਕਿ ਹਮਾਰੇ "ਬਚ੍ਚੇ" ਕਹੀਂ ਪਸਂਦ ਕਹੀਂ ਨਾਪਸਂਦ ਹੈਂ
ਦੋਸ੍ਤੋਂ ਨੇ ਬਾਤ ਜੋ ਕਹੀ, ਹਮ ਖ਼ੁਦ ਭੀ ਰਜਾਮਂਦ ਹੈਂ
ਪਰ ਰੇਸ਼ਮ ਕਹਾਂ ਸੇ ਲਾਏਂ? ਕਿ ਹਮ ਕਾਤਤੇ ਕਪਾਸ ਹੈਂ
ਅਪਨੇ ਸਮਯ, ਜੇਬੋਂ, ਜਿਗਰ ਮੇਂ ਯਹੀ ਛੁਟ੍ਟੇ ਛਂਦ ਹੈਂ
ਸ੍ਵਾਗਤ ਏਕ ਬਾਰ ਫਿਰ [:-)]

ਸ਼ਬ੍ਦ ਬੌਨੇ

ਸ਼ਬ੍ਦ ਬੌਨੇ
ਪਾਯਲੋਂ ਮੇਂ ਰੁਨ੍ਝੁਨੇ
ਈਖ ਕੇ ਗਂਡੇ ਚੁਨੇ
ਹੈਂ ਬਡ਼ੇ ਨਟਖਟ, ਸਲੋਨੇ
ਸ਼ਬ੍ਦ ਬੌਨੇ

ਸ਼ਬ੍ਦ ਬੌਨੇ
ਲੇ ਉਡੇ ਤਾਰੇ, ਚਮਾਚਮ
ਚਾਂਦ, ਮਾਰੇ ਆਂਖ ਹਰਦਮ,
ਸਾਜ ਤਾਜੋਂ ਕੇ ਬਿਛੌਨੇ
ਸ਼ਬ੍ਦ ਬੌਨੇ

ਸ਼ਬ੍ਦ ਬੌਨੇ
ਕੌਂਧਤੇ ਬਿਲ੍ਲੌਰ ਘਨ
ਜੋਡੇਂ ਜੁਗਤ ਜਾਦੂ ਜਤਨ
ਪਕਡ਼ਤੇ ਕੁਰ੍ਤੋਂ ਕੇ ਕੋਨੇ
ਸ਼ਬ੍ਦ ਬੌਨੇ

ਸ਼ਬ੍ਦ ਬੌਨੇ
ਖੇਲਤੇ ਖਿਲਤੇ ਲਡ਼ਕਤੇ
ਕਾਤ ਬਾਤੋਂ ਕੋ ਜਕਡ਼ਤੇ
ਕ੍ਯੋਂ ਲਗੇ ਇਸ ਖ੍ਵਾਬ ਰੋਨੇ
ਸ਼ਬ੍ਦ ਬੌਨੇ

ਸ਼ਬ੍ਦ ਬੌਨੇ
ਏਕ ਦਿਨ ਸਾਧਨ ਬਨੇਂਗੇ
ਆਸਮਾਂ ਆਂਗਨ ਬਨੇਂਗੇ
ਪਰ ਅਭੀ ਛੋਟੇ ਹੈਂ ਛੌਨੇ
ਸ਼ਬ੍ਦ ਬੌਨੇ

ਸ਼ਬ੍ਦ ਬੌਨੇ
ਬਾਜ ਕ੍ਯੋਂ ਤਾਨੇ ਨਿਗਾਹੇਂ
ਆਸ੍ਥਾ ਆਗੇ ਕੀ ਰਾਹੇਂ
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾ ਨਾ ਜਾਏ ਸੋਨੇ
ਸ਼ਬ੍ਦ ਬੌਨੇ

ਘੁਮਕ੍ਕਡ਼ਨਾਮਾ -ਸ਼ੂਨ੍ਯ

ਟਹਲਤੇ,ਟਹਲਤੇ, ਗਮਕ ਗੁਨਗੁਨਾਤੇ, ਰਾਸ੍ਤੇ ਚਮਕਤੇ, ਚਮਕ ਰੂਠ ਜਾਤੇ
ਲਰਜਤੇ ਬਰਜਤੇ, ਖਯਾਲੋਂ ਮੇਂ ਆਤੇ, ਰਾਤੋਂ ਮੇਂ ਛਪਤੇ, ਛਪਕ ਟੂਟ ਜਾਤੇ

ਬਹਾਨੋਂ ਸੇ ਕਿਸ੍ਸੇ, ਗੁਮਾਨੋਂ ਕੇ ਮਂਜ਼ਰ
ਤਰੀਕੇ ਬਦਲਤੇ ਰਹੇ ਖ਼ਾਸ ਅਵਸਰ
ਸਲੀਕੇ ਸੁਲਝਤੇ ਅਗਰ ਚੈਨ ਪਾਤੇ
ਵਹੀਂ ਆ ਗਏ ਇਸ ਸਹਰ, ਘੂਮਫਿਰਕਰ

ਰਿਝਾਤੇ ਜ਼ਹਨ ਕੋ ਕਹੀਂ ਥਾਮ ਛਾਤੇ, ਜਹਾਂ ਬਾਰਿਸ਼ੋਂ ਕੇ ਸੇ ਪਰਿਣਾਮ ਆਤੇ,
ਅਗਰਚੇ-ਮਗਰਚੇ ਪਹਰ ਭੂਲ ਜਾਤੇ, ਕਮਰ ਕਸ ਕੇ ਸਾਥੋਂ ਮੇਂ ਗੋਤਾ ਲਗਾਤੇ

ਕਹੀਂ ਝਾਡ਼ ਝਂਖਾਡ਼ ਰਖਤੇ ਬਸਾਤੇ,
ਵਹਾਂ ਬਾਗ਼ ਬਾਗੋਂ ਕਨਾਤੇਂ ਬਿਛਾਤੇ
ਖਟੋਲੇ ਜਗਾ ਕਰ, ਕਿਤਾਬੇਂ ਸਜਾ ਕਰ
ਅਕਸ੍ਮਾਤ ਚਲਨੇ ਕੇ ਵਾਹਨ ਬਨਾਤੇ

ਕਰੀਨੇ ਸੇ ਬਕ੍ਸੇ ਮੇਂ ਕਪਡੇ ਤਹਾਤੇ, ਤਾਲੇ ਕੀ ਚਾਭੀ ਗਲੇ ਮੇਂ ਝੁਲਾਤੇ
ਹਥੇਲੀ ਉਠਾ ਕਰ, ਹਵਾ ਮੇਂ ਘੁਮਾਕਰ, ਅਕਲ ਸੇ ਸਫਰ ਕੇ ਬਹਾਨੇ ਬਜਾਤੇ

ਕਮ-ਸਖ੍ਤ ਮੌਸਮ, ਕਹਾਂ ਰੋਕ ਪਾਏ
ਚਲਤੇ ਚਲੇ ਬਾਤ ਬੋਲੇ ਬੁਲਾਯੇ
ਜਹਾਂ ਭੀ ਰੁਕੇ, ਵਕ੍ਤ ਛੋਟੇ ਹੁਏ
ਵਹਾਂ ਕੁਛ ਨਏ ਔਰ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧ ਆਏ

ਬਗਲ ਕੇ ਮਕਾਨੋਂ ਕੀ ਘਂਟੀ ਬਜਾਤੇ, ਮੁਸਕਤੇ ਨਮਸ੍ਕਾਰ ਕਹਤੇ ਕਹਾਤੇ
ਤਲਬ ਰੋਜ਼ ਰਫ਼੍ਤਾਰ ਫ਼ਿਰ ਤਾਕ ਧਰਤੇ, ਥਿਰਕਤੇ ਥਕਾਤੇ ਸ਼ਰਾਫਤ ਉਠਾਤੇ

ਧਡ਼ਕਤੇ ਕਂਗੂਰੋਂ ਮੇਂ ਜਗਤੇ ਧਤੂਰੇ
ਕਾਹਿਲ, ਕਲਂਦਰ, ਜਾਹਿਲ, ਜਮੂਰੇ
ਬਡ਼ੇ ਨਾਮ ਕਾਮੋਂ ਕੇ ਸ੍ਵੇਟਰ ਬਨਾਤੇ
ਪੜੇ ਖ਼ਤ ਕਿਤਾਬਤ ਰਹੇ ਸਬ ਅਧੂਰੇ

ਕਿਸੀ ਨਾਮ ਅਪਨੀ ਪਿਨਕ ਦਿਲ ਲਗਾਤੇ, ਕਹੀਂ ਬੋਤਲੋਂ ਮੇਂ ਖਟਕ ਬੈਠ ਜਾਤੇ
ਸਰੀ ਸ਼ਾਮ ਰੋਸ਼ਨ ਮਜਾਰੋਂ ਸੇ ਤਪਕਰ, ਉਮਸ ਦਿਲ੍ਲਗੀ ਕੀ ਪਸੀਨੇ ਬਹਾਤੇ


ਉਪਸਂਹਾਰ : (੧) ਇਸ ਪੋਸ੍ਟ ਕਾ ਜਨ੍ਮ ਮਨੀਸ਼ ਕੇ ਬ੍ਲੌਗ ( http://ek-shaam-mere-naam।blogspot.com/2008/01/blog-post_15.html) ਮੇਂ ਟਿਪਿਯਾਨੇ ਕੇ ਦੌਰਾਨ ਹੁਆ (੨) ਬਹੁਤ ਮਨ ਥਾ ਕਿ " ਜੇਬੋਂ ਮੇਂ ਚਿਲ੍ਲਰ ਖਨਕਤੇ ਬਜਾਤੇ,..." ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰੂਂ ਲੇਕਿਨ ਵੋ ਯੂਨੁਸ ਕਾ ਕੌਪੀ-ਰਾਈਟ ਹੈ ਇਸਲਿਏ ਫਿਰ ਕਭੀ (੩) ਪਿਛਲੀ ਪੋਸ੍ਟ ਕੀ ਹੌਸਲਾਅਫਜਾਈ ਸਰ ਆਂਖੋਂ ਪਰ

ਏਕ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਨੇ ਕੀ ਕਵਿਤਾ

ਚਲ-ਚਲ, ਨਿਸ਼ਾ ਕੀ ਸੋਚ ਮੇਂ, ਮਾਨਵ ਜਗਾਲੇ, ਚਲ
ਆ ਚਲ, ਕਲਮ ਕੀ ਨੋਕ ਸੇ, ਕਾਗਜ਼ ਜਲਾਲੇ, ਚਲ

ਦੀਖੇ ਦਾਖ ਹੈਂ ਦਿਨ ਭਰ
ਖੜੇ ਗਲ੍ਪੋਂ ਕੇ ਰੇਤੀ ਘਰ
ਤਮਨ੍ਨਾ ਕੀ ਰਸੀਦੇਂ ਤਮ
ਨਯਨ ਭਰ ਮੀਲ ਕੇ ਪਤ੍ਥਰ

ਪਲਕ ਭਰ ਭੂਲ ਦੁਖ ਜੀਵਨ
ਅਰੇ ਲਿਖ ਰਾਗਿਨੀ ਅਨਮਨ
ਕੋਈ ਬਸ ਪਢ ਜੁੜਾ ਲੇਗਾ
ਤੇਰੇ ਇਸ ਮਨ ਸੇ ਅਪਨਾਪਨ

ਦ੍ਵਾਰ ਦਰ ਖੋਲ ਦੇ, ਖੁਲ-ਖੁਲ ਕੇ ਹਂਸਲੇ, ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਲੇ, ਚਲ
ਆ ਚਲ ... ......

ਦਿਨ-ਕਰ ਕੇ ਥਕੇ ਹਾਰੇ
ਬਸੋਂ ਟ੍ਰੇਨੋਂ ਸੇ ਭਰ ਪਾਰੇ
ਭਰੇ ਝੋਲੇ ਮੇਂ ਸਚ ਬਾਵਨ
ਸਮ੍ਹਾਰੇ ਘਰ ਸੁਪਨ ਸਾਰੇ

ਬੈਠ ਕਰ ਸਾਂਸ ਭਰ ਸੁਸ੍ਤਾ
ਅਭੀ ਕਾਬਿਲ ਬਹੁਤ ਰਸ੍ਤਾ
ਪੋਂਛ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਕੀ ਪੇਸ਼ਾਨੀ
ਸਹਜ ਜਂਜੀਰ ਭਰ ਬਸ੍ਤਾ

ਠਹਰ ਤਬ-ਤਕ, ਤਨਿਕ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਸੇ ਅਪਨੇ, ਬਦਲ ਪਾਲੇ, ਚਲ
ਆ ਚਲ ... ......

ਸਰਲ ਮਸਿਗਂਧ ਹੋ ਕਰ ਬਢ਼
ਅਗਮ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧ ਕੀ ਨਵ ਜਡ਼
ਉਮਡ਼ ਗਢ਼ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਮੇਂ ਘਨ-ਬਨ
ਰਚਾ ਅਲ੍ਫਾਜ਼ ਸੇ ਅਂਧਡ਼

ਲਿਖੇ ਧਾਰੋਂ ਮੇਂ, ਨਾਵੋਂ ਮੇਂ
ਸੁਪ੍ਤ ਬਦਰਂਗ ਭਾਵੋਂ ਮੇਂ
ਬਿਛੇ ਫਾਜਿਲ ਕਿਨਾਰੋਂ ਸੇ
ਉਨ੍ਹੀਂ ਉਨ ਸਬ ਬਹਾਵੋਂ ਮੇਂ

ਡੁਬਾ ਦਿਲ, ਦਮ ਲਗਾ, ਦਮ ਖ਼ਮ ਬਢ਼ਾ, ਮਨ ਆਜਮਾ ਲੇ, ਚਲ
ਆ ਚਲ ... ......

ਰਾਮ ਰਾਜ੍ਯ (੧੯੪੬ ਮੇਂ ਲਿਖੀ ਏਕ ਕਵਿਤਾ )

੬ ਜਨਵਰੀ ੨੦੦੨, ੬ ਵਰ੍ਸ਼ ਪਹਲੇ, ਬਬ੍ਬਾ (ਪਿਤਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਜਗਦੀਸ਼ ਜੋਸ਼ੀ ) ਨੇ ਅਪਨਾ ਯਹਾਂ ਕਾ ਸਫਰ ਸਮਾਪ੍ਤ ਕਿਯਾ ਥਾ । ਏਕ ਭਰਪੂਰ ਤੇਜ, ਉਤ੍ਸਾਹ, ਉਮਂਗ, ਸਂਵੇਦਨਾ, ਸਂਘਰ੍ਸ਼, ਆਵਾਜ਼, ਯਾਯਾਵਰੀ ਔਰ ਵੈਸੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸਂਵਾਦੋਂ ਕੋ ਜੀਨੇ ਕੇ ਬਾਦ । ਸਂਤਾਪ ਸੇ ਨਹੀ ਵਰਨ ਉਨਕੀ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਸੇ ਜੀ ਹੁਈ ਜ਼ਿਂਦਗੀ ਔਰ ਜਿਜੀਵਿਸ਼ਾ ਕੇ ਮਾਨ, ਬਤੌਰ ਅਨੁਸ਼੍ਠਾਨ, ਆਜ ਉਨਕੀ ਪੁਰਾਨੀ ਕਵਿਤਾ ਯਹਾਂ ਲਗਾ ਰਹਾ ਹੂਂ । ਇਸਲਿਏ ਕਿ ਏਕ ਤੋ ਆਪਕੋ ਉਨਸੇ ਮਿਲਾਨੇ ਕਾ ਇਸਸੇ ਅਚ੍ਛਾ ਬਹਾਨਾ ਨ ਮਿਲੇਗਾ ਔਰ ਦੂਸਰੇ ਕਵਿਤਾ ਚਾਹੇਂ ਹੈ ਪੁਰਾਨੀ - ਸਂਦਰ੍ਭ ਸੇ ਸਾਝੀ ਹੈ । ੧੯੪੬ ਮੇਂ ਉਨਕੀ ਉਮਰ ਬੀਸ ਕੋ ਛੂਤੀ ਸੀ ਹੋਗੀ । ੨੦੦੮ ਮੇਂ ਮੈਂ ਬਯਾਲੀਸ ਕਾ ਹੂਂ, ਕਸਮ ਖਾਕੇ ਕਹ ਸਕਤਾ ਹੂਂ ਕਿ ਇਸ ਤਰਹ ਕੇ ਭਾਵ ਯਾ ਸ਼ਬ੍ਦ ਵਿਨ੍ਯਾਸ ਪਕਡ਼ ਪਾਊਂ ਤੋ ਭਾਗ੍ਯ ਮਾਨੂਂ । ਇਸ ਬ੍ਲੌਗ ਕਾ "ਬਕੌਲ" ਨਾਮ ਬਾਵਿਰਾਸਤ ਹੈ ( ਇਸ ਨਾਮ ਸੇ ਵੇ ਦੇਸ਼ਬਂਧੁ ਔਰ ਆਜ ਮੇਂ ਲਿਖਤੇ ਥੇ ) । ਬਬ੍ਬਾ ਬਹੁਆਯਾਮੀ ਸ਼ਖ੍ਸਿਯਤ ਥੇ । ਹਮ ਬਚ੍ਚੋਂ ਨੇ, ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੇ ਨਜ਼ਰਿਯੇ ਸੇ ਦੇਖਾ । ਸਾਰ੍ਵਜਨਿਕ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਤ੍ਵ ਹੋਨੇ ਕੇ ਹਮ ਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾ ਜਾਨਨੇ ਵਾਲੋਂ ਕੀ ਕਮੀ ਨ ਥੀ ( ਅਗਰ ਕਵਿਤਾ ਅਚ੍ਛੀ ਲਗੇ ਤੋ ਸਾਈਡ ਮੇਂ "ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਔਰ ਅਨੁਰਾਗ" ਪਢੇਂ ) । ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤ ਹੈ ੧੯੪੬ ਕੀ - ਉਸੀ ਵਰ੍ਸ਼ ਰੀਵਾ ਰਾਜ੍ਯ ਕਵਿ ਸਮ੍ਮੇਲਨ ਮੇਂ ਪ੍ਰਥਮ ਸ੍ਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ - ਕਵਿਤਾ । ਯਹ ਕਵਿਤਾ ਉਨਕੀ ੨੦੦੨ ਮੇਂ ਸਂਕਲਿਤ "ਮਿਟ੍ਟੀ ਕੇ ਗੀਤ" ਸੇ ਹੈ ਜਿਸਕੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਹੈਂ ਵਿਭੋਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਇਲਾਹਾਬਾਦ (ਥੋਡੀ ਲਮ੍ਬੀ ਕਵਿਤਾ ਹੈ) - ਸਧਨ੍ਯਵਾਦ - ਮਨੀਸ਼

ਸ਼ੋਸ਼ਿਤ ਮਾਨਵ, ਪੀਡ਼ਿਤ ਮਾਨਵ, ਭੂਖਾ ਮਾਨਵ ਕੈਸਾ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯ
ਇਸ ਉਤ੍ਪੀਡਨ ਕੀ ਬੇਲਾ ਮੇਂ, ਮੈਂ ਕ੍ਯਾ ਗਾਊਂਗਾ ਰਾਮਰਾਜ੍ਯ

ਕੁਸੁਮਿਤ ਜੀਵਨ ਕੇ ਮਧੁਰ ਸ੍ਵਪ੍ਨ, ਲਹਰਾਤੇ ਹੈਂ ਮਧੁਰਿਮ ਬਯਾਰ
ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਲੀ ਮੇਂ ਗਾਤੀ ਸ਼੍ਯਾਮਾ, ਡਾਲੇਂ ਝੁਕਤੀਂ ਲੈ ਮਰਦੁਲ ਭਾਰ

ਕੋਮਲ ਸ਼ਿਰੀਸ਼ ਕੀ ਕੋਂਪਲ ਭੀ, ਨਰ੍ਤਨ ਮੇਂ ਆਜ ਹੁਈ ਉਨ੍ਮਨ
ਨੀਲਮ ਕੇ ਪਂਖੋਂ ਮੇਂ ਸ਼ੋਭਿਤ, ਨੂਤਨ ਪਰਾਗ ਕੇ ਸੇ ਜਲਕਣ

ਕੁਛ ਮੀਠੀ ਮੀਠੀ ਸੀ ਫੁਹਾਰ, ਸਿਹਰਨ ਉਫ਼ ਕੈਸੀ ਯਹ ਪੀਡ਼ਾ
ਉਨ੍ਮਦ ਕਪੋਲ ਕੇ ਮਨ੍ਮਥ ਕੇ, ਲੇਖਾ ਹੀ ਯਹ ਕੈਸੀ ਬ੍ਰੀੜਾ

ਪਦਚਾਪ ਮੌਲਿਸ਼੍ਰੀ ਕੇ ਪਰਿਮਲ ਮੇਂ ਮਿਸ, ਵਸੁਧਾ ਪਰ ਧਰ ਜਾਤੇ
ਜਾਨੇ ਕ੍ਯੋਂ ਸੇ ਅਨਜਾਨੇ ਮੇਂ, ਸੀਧੇ ਪਾਦਪ ਭੀ ਹਿਲ ਜਾਤੇ

ਸ਼ੋਭਾ ਕੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਸੀ ਵਨ ਮੇਂ, ਯਹ ਕੌਨ ਅਰੇ ਜਾਤੀ ਸੀਤਾ
ਪਤਿ ਕੀ ਵਰਧਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾ ਜਿਸਨੇ, ਸ੍ਥਾਵਰ ਜਂਗਮ ਕਾ ਮਨ ਜੀਤਾ

ਛੋਡ਼ਾ ਜਿਸਨੇ ਨਿਜ ਰਾਮ-ਰਾਜ੍ਯ, ਵਹ ਜਾਤਾ ਯੁਗ ਕਾ ਸੇਨਾਨੀ
ਉਸ ਸੇਨਾਨੀ ਕੇ ਸਾਥ ਅਰੇ, ਜਾਤੀ ਜਨ-ਜਨ ਕੀ ਕਲ੍ਯਾਣੀ

ਨਿਰ੍ਵਾਸਿਤ ਹਾਂ ਨਿਰ੍ਵਾਸਨ ਹੀ, ਤੋ ਪਿਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਮ ਹੈ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ
ਪਿਤ੍ਰ-ਇਚ੍ਛਾ ਕੇ ਆਗੇ ਜਗ ਕਾ, ਸਾਰਾ ਵੈਭਵ ਰਜਗਣ ਸਮਾਨ

ਹਾਂ ਛੋੜ ਦਿਯਾ ਘਰ ਕਾ ਵੈਭਵ, ਜਗ ਕਾ ਵੈਭਵ ਪਦ ਤਲ ਆਯਾ
ਉਸ ਪਾਰ ਬ੍ਰਮ੍ਹ ਕੇ ਪੀਛੇ ਹੀ, ਮਾਯਾ ਨੇ ਅਪਨਾ ਪਥ ਪਾਯਾ

ਯੁਗ ਕੀ ਸਮਾਧਿ ਮੇਂ ਆਜ ਮੌਨ, ਵਹ ਨਵ੍ਯ ਸਾਧਨਾਮਯ ਵਿਰਾਗ
ਉਸ ਨਿਰ੍ਵਾਸਿਤ ਕੇ ਧਨੁਸ੍ਵਰ ਸੇ, ਅਬ ਭੀ ਕਂਪਤੇ ਹੈਂ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ

ਪਰ ਆਜ ਲਾਲਸਾਮਯ ਜੀਵਨ, ਵਿਸ਼ਯੋਂ ਕੀ ਸਾਨ੍ਧੇਂ ਅਨਵਿਭਾਜ੍ਯ
ਸ਼ੋਸ਼ਿਤ ਮਾਨਵ, ਪੀਡ਼ਿਤ ਮਾਨਵ, ਭੂਖਾ ਮਾਨਵ ਕੈਸਾ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯ
ਇਸ ਉਤ੍ਪੀਡਨ ਕੀ ਬੇਲਾ ਮੇਂ, ਮੈਂ ਕ੍ਯਾ ਗਾਊਂਗਾ ਰਾਮਰਾਜ੍ਯ

ਆਸ਼ਾਓਂ ਕੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਿਮ ਵਿਹਂਗ, ਕੂਕੇ ਸਰਯੂ ਕੇ ਕੂਲੋਂ ਪਰ
ਕੋਕਿਲ ਭੀ ਭਰਤੀ ਅਪਨਾ ਸ੍ਵਰ, ਸੁਰਮਿਤ ਡਾਲੋਂ ਕੇ ਝੂਲੋਂ ਪਰ

ਤਟ ਪਰ ਕ੍ਯੋਂ ਆਂਖੇਂ ਠਿਠਕ ਰਹੀਂ, ਮਰਗ ਸਿਂਹ ਸਾਥ ਪੀਤੇ ਪਾਨੀ
ਕੇਕੀ ਕੇ ਸਾਥ ਕੇਲਿ ਰਤ ਸੀ, ਕੋਕਿਲ ਕ੍ਯਾ ਕਰਤੀ ਮਨਮਾਨੀ

ਖਾਟੇਂ ਅਮਰਾਈ ਕੇ ਨੀਚੇ, ਗ੍ਰਾਮੀਣ ਜਹਾਂ ਲੇਤੇ ਬਯਾਰ
ਨਵਯਜਨ ਧਰ੍ਮ ਕੀ ਰੇਖਾ ਭੀ, ਨਭ ਕੇ ਉਰ ਮੇਂ ਕਰਤੀ ਵਿਹਾਰ

ਰਤਿ ਸੀ ਗ੍ਰਾਮੀਣ ਨਵੋਢਾਯੇਂ, ਪਨਘਟ ਪਰ ਗਗਰੀ ਲੇ ਆਈਂ
ਕੁਛ ਅਰਹਰ ਕੇ ਖੇਤੋਂ ਮੇਂ ਜਾ, ਕ੍ਰੀਡਾ ਕੋ ਕਰਨੇ ਹੁਲਸਾਈਂ

ਹਲ ਲਿਏ ਕਰਸ਼ਕ ਕੇ ਦਲ ਆਤੇ, ਗਜ ਕੀ ਚਾਲੇਂ ਭੀ ਸ਼ਰ੍ਮਾਤੀਂ ਹੈਂ
ਗਰ੍ਦਨ ਕੀ ਘਂਟੀ ਕੇ ਸ੍ਵਰ ਮੇਂ, ਕੁਛ ਔਰ ਸ਼ਬ੍ਦ ਭੀ ਲਹਰਾਤੀਂ ਹੈਂ

ਹਾਂ ਇਨ ਗਾਯਨ ਘਂਟੀ ਸ੍ਵਰ ਮੇਂ, ਕੁਛ ਔਰ ਸ਼ਬ੍ਦ ਲਹਰਾਤੇ ਹੈਂ
ਜਬ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ ਮੇਂ ਵੇਦੋਂ ਕੇ, ਕੁਛ ਮਹਾਮਂਤ੍ਰ ਟਕਰਾਤੇ ਹੈਂ

ਕੁਛ ਦੂਰ ਖੇਤ ਮੇਂ ਰਹੀ ਦੂਬ, ਕੋ ਚਰਨੇ ਗਾਯੇਂ ਜਾਤੀ ਹੈਂ
ਅਯਨੋਂ ਕੇ ਭਾਰ ਵਹਨ ਕਰਨੇ, ਮੇਂ ਹੀ ਮਾਨੋ ਥਕ ਜਾਤੀ ਹੈਂ

ਉਨਕੇ ਆਗੇ ਕਰਤੇ ਕਿਲੋਲ, ਬਛੜੇ ਮਰਗ ਸ਼ਾਵਕ ਸੇ ਜਾਤੇ
ਮਾਂ ਕੇ ਦੁਲਾਰ ਕੀ ਧਮਕੀ ਦੇ, ਅਪਨੇ ਮੇਂ ਹੀ ਕੁਛ ਕਹ ਜਾਤੇ

ਹੈ ਧਰ੍ਮ ਨ੍ਯਾਯ ਮਾਨਵ ਅਪਨੀ, ਰਖਤਾ ਹੈ ਰੇ ਅਰ੍ਜਿਤ ਸਤ੍ਤਾ
ਮਾਨਵ ਕੇ ਸ੍ਵਰ ਕੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ, ਹਿਲ ਸਕਤਾ ਧਰਤੀ ਪਰ ਪਤ੍ਤਾ

ਵਹ ਰਾਮ ਅਰੇ ਯੁਗ ਕਾ ਮਾਨਵ, ਮਾਨਵ ਕਾ ਹੀ ਤੋ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯ
ਸ਼ੋਸ਼ਿਤ ਮਾਨਵ, ਪੀਡ਼ਿਤ ਮਾਨਵ, ਭੂਖਾ ਮਾਨਵ ਕੈਸਾ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯ
ਇਸ ਉਤ੍ਪੀਡਨ ਕੀ ਬੇਲਾ ਮੇਂ, ਮੈਂ ਕ੍ਯਾ ਗਾਊਂਗਾ ਰਾਮਰਾਜ੍ਯ

ਵਹ ਰਾਮ ਅਰੇ ਹਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਲੋਕ, ਕੀ ਅਬ ਜੋ ਵਿਗਤ ਕਹਾਨੀ ਹੈ
ਕ੍ਯੋਂ ਰਾਮਰਾਜ੍ਯ ਕਾ ਨਾਮ ਆਜ, ਲੇਤੇ ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਪਾਨੀ ਹੈ

ਵਹ ਰਾਮ ਔਰ ਵਹ ਰਾਜ੍ਯ ਔਰ, ਵੇ ਮਾਨਵ ਸਬ ਧੁਂਧਲੀ ਰੇਖਾ
ਅਬ ਕਾ ਮਾਨਵ ਕ੍ਯਾ ਜਾਨ ਸਕਾ, ਜਿਸਨੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਾ ਯੁਗ ਦੇਖਾ

ਯਦਿ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਹੀ ਕੇਵਲ ਹੋਤਾ, ਤਬ ਭੀ ਸਂਤੋਸ਼ ਰਹਾ ਭਾਰੀ,
ਪਰ ਸ਼ੋਸ਼ਿਤ ਭੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਤਾ, ਉਲ੍ਟੀ ਦੇਖੀ ਦੁਨਿਯਾ ਸਾਰੀ

ਕਹਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਬਤਾਤੇ ਹੈਂ, ਮਾਨਵ ਕਾ ਗਿਰਨਾ ਹੀ ਗੁਲਾਮ
ਪਰ ਆਜ ਗੁਲਾਮੋਂ ਕਾ ਗੁਲਾਮ, ਬੋਲੋ ਮਾਨਵ ਕਾ ਕੌਨ ਨਾਮ

ਕਵਿ ਤੂਨੇ ਦੇਖਾ ਰਾਜ੍ਯ ਔਰ, ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਜੌਹਰ ਭੀ ਦੇਖਾ
ਦਿਲ੍ਲੀ ਕੋ ਰੋਟੀ ਲੇ ਜਾਤੇ, ਰਾਣਾ ਕੋ ਭੂਖੇ ਭੀ ਦੇਖਾ

ਦੇਖਾ ਤੂਨੇ ਜੋ ਸਹ ਨ ਸਕਾ, ਮੁਗ਼ਲੋਂ ਕੀ ਖਰ ਤਲਵਾਰੋਂ ਸੇ
ਜਬ ਛਾਤੀ ਪਰ ਰਾਨੀ ਚਢ਼ਤੀ, ਖਂਜਰ ਲੇ ਕਰ ਮੀਨਾਰੋਂ ਸੇ

ਹੋ ਯਾਦ ਮੁਝੇ ਆਈ ਮੀਨਾ, ਉਸਕੀ ਭੀ ਏਕ ਕਹਾਨੀ ਹੈ
ਪਰ ਦੇਖ ਆਜ ਕੀ ਮੀਨਾ ਕੋ, ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਆਤਾ ਪਾਨੀ ਹੈ

ਹੇ ਲੁਟਾ ਰਹੀ ਮਾਤਾ ਬਹਨੇ, ਅਪਨੀ ਅਸ੍ਮਤ ਹਾਟੋਂ ਮੇਂ
ਰੁਪਯੋਂ ਸੇ ਮੋਲ ਹੁਆ ਕਰਤਾ, ਸੁਨ੍ਦਰਤਾ ਬਿਕਤੀ ਬਾਟੋਂ ਮੇਂ

ਦਿਲ ਚਾਕ ਹੁਆ ਇਨ ਗੁਨਾਹਗਾਰ, ਆਂਖੋਂ ਨੇ ਹੈ ਕ੍ਯਾ-ਕ੍ਯਾ ਦੇਖਾ
ਪਦ ਕੇ ਹਿਤ ਮਾਨਵ ਨੇ ਅਪਨੀ, ਮਾਤਾ ਕਾ ਸਿਰ ਕਟਤੇ ਦੇਖਾ

ਕਵਿ ਸੁਨੋ ਆਜ ਹਿਮਗਿਰਿ ਸੁਨਲੇ, ਸੁਨਲੇਂ ਵਿਜਯੋਂ ਕੀ ਮੀਨਾਰੇਂ
ਯਹ ਮਹਲ ਸੁਨੇ ਊਂਚੇ - ਊਂਚੇ, ਸੁਨਲੇਂ ਜ਼ੁਲ੍ਮੀ ਕੀ ਤਲਵਾਰੇਂ

ਸੁਨਲੇਂ ਜੋ ਨ੍ਯਾਯ ਬਨਾਤੇ ਹੈਂ, ਸੁਨਲੇਂ ਜੋ ਮਾਨਵ ਕੋ ਖਾਤੇ
ਜੋ ਆਜ ਧਰ੍ਮ ਕੀ ਆਡ਼ ਲਿਏ, ਅਪਨੇ ਕੋ ਊਂਚਾ ਬਤਲਾਤੇ

ਜਿਨਨੇ ਛੀਨੇ ਮਾਂ-ਬਹਨੋਂ ਕੇ, ਵਕ੍ਸ਼-ਸ੍ਥਲ ਸੇ ਜਾ ਵਸਨ ਹੈਂ
ਕਹਨਾ ਉਨਸੇ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਯੇ, ਮਹਾਕਾਲ ਕੇ ਅਨਲ ਦਸ਼ਨ ਹੈਂ

ਅਰੇ ਬੋਤਲੋਂ ਕੀ ਛਲਕਾਰੇਂ, ਨੁਪੁਰ ਕੀ ਝਂਕਾਰੇਂ ਭੀ
ਮੇਰੀ ਨਿਰ੍ਵਸਨਾ ਮਾਂ ਕੇ, ਜ਼ਂਜੀਰੋਂ ਕੀ ਲਲਕਾਰੇਂ ਭੀ

ਰੂਪ ਦਿਯਾ ਜਿਸਨੇ ਮਰਘਟ ਕਾ, ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼੍ਯਾਮਲਾ ਕੋ ਅਵਿਕਲ
ਜਿਨਨੇ ਮਾਨਵ ਕੋ ਠਠਰੀ ਮੇਂ, ਭੂਸਾਭਰ ਕਰ ਹੈ ਕਿਯਾ ਵਿਕਲ

ਜਿਨਨੇ ਮਾਤਾ ਕੇ ਲਾਲੋਂ ਪਰ, ਸਂਗੀਨੇਂ ਭੀ ਚਲਵਾਈ ਹੈਂ
ਜਿਨਨੇ ਬੇਤੋਂ ਸੇ ਜੇਲੋਂ ਮੇਂ ,ਚਮਡਿਯਾਂ ਬਹੁਤ ਖਿਚਵਾਯੀਂ ਹੈ

ਵੇ ਸਂਭਲ ਚਲੇਂ ਯੁਗ ਕੀ ਵਾਣੀ, ਕਰਵਟ ਲੇਕਰ ਹੁਂਕਾਰ ਉਠੀ
ਸੋਈ ਨਾਗਿਨ ਭੀ ਨਿਜ ਸਂਚਿਤ, ਵਿਸ਼ ਸੇ ਸਹਸਾ ਫੁਂਕਾਰ ਉਠੀ

ਉਠ ਪਡਾ ਅਰੇ ਪੀਡ਼ਿਤ ਮਾਨਵ, ਛੀਨੇਗਾ ਤੁਮਸੇ ਮਨੁਜ ਰਾਜ੍ਯ
ਸ਼ੋਸ਼ਿਤ ਮਾਨਵ, ਪੀਡ਼ਿਤ ਮਾਨਵ, ਭੂਖਾ ਮਾਨਵ ਕੈਸਾ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯ
ਇਸ ਉਤ੍ਪੀਡਨ ਕੀ ਬੇਲਾ ਮੇਂ, ਮੈਂ ਕ੍ਯਾ ਗਾਊਂਗਾ ਰਾਮਰਾਜ੍ਯ
_____________________________

ਦੋਪਹਰ ਕਾ ਗਾਨ

ਚਲਨੇ ਲਗਾ, ਚਲਤਾ ਗਯਾ, ਬਨਤਾ ਗਯਾ, ਮੈਂ ਭੀ ਸ਼ਹਰ
ਬੇਮਨ ਹਵਾ, ਲਾਚਾਰ ਗੁਲ, ਠਹਰੀ ਸਿਸਕ, ਸਬ ਬੇਅਸਰ

ਰੋੜੀ ਸਿਤਮ, ਫੌਲਾਦ ਦਮ, ਇਚ੍ਛਾ ਛੜੀ, ਕਂਕ੍ਰੀਟ ਮਨ
ਉਠਨੇ ਲਗੀ, ਅਟ੍ਟਾਲਿਕਾ, ਬਢਤੀ ਗਯੀ, ਕਾਲੀ ਡਗਰ

ਕਮਬਖ੍ਤ ਕਮ, ਪੈਦਾ ਹੁਆ, ਸੀਖਾ ਹੁਆ, ਵੈਸਾ ਨਹੀਂ
ਜਿਸ ਰਂਗ ਮੇਂ, ਬਦਰਂਗ ਥਾ, ਉਸ ਢਂਗ ਮੇਂ, ਸਾਂਚਾ ਕਹਰ

ਉੜਨੇ ਲਗਾ, ਚਿਢ਼ਨੇ ਲਗਾ, ਇਤਰਾ ਗਯਾ, ਧਪ ਸੇ ਗਿਰਾ
ਅਬ ਮੌਜ ਕੋ, ਕ੍ਯਾ ਦੋਸ਼ ਦੂਂ, ਮੇਰਾ ਧੁਆਂ, ਮੇਰਾ ਜ਼ਹਰ

ਆਂਧੀ ਚਲੀ, ਪਾਨੀ ਗਿਰਾ, ਗਿਰਤਾ ਗਯਾ, ਕੋਸੋਂ ਗਹਰ
ਤੁਮ ਬੋਲ ਥੀ, ਮੈਂ ਮੋਲ ਥਾ, ਥੀ ਬੀਚ ਮੇਂ, ਯੇ ਦੋਪਹਰ

ਅਰਬ, ਸ਼ਂਖ, ਪਦ੍ਮ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਏਂ

ਏਕ ਜਾਤਾ ਹੁਆ ਸਾਲ - ੩ ਬਹੁਰਿ ਥਕੇ ਦੇਸੀ ਸ਼ੇਰ - ਅਰਬ, ਸ਼ਂਖ , ਪਦ੍ਮ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਏਂ - ਏਕ ਗਪੋੜ੍ਸ਼ਂਖ


ਵਹਾਂ ਸੋ ਚੁਕੀ ਹੈ ਰਾਤ, ਯਾ ਮੌਸਮ ਸਿਂਦੂਰੀ ਹੈ
ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਔਰ ਮੇਰੇ ਬੀਚ, ਬਸ ਬਾਤੋਂ ਕੀ ਦੂਰੀ ਹੈ

ਆਧੇ ਸੇ ਅਧੂਰੇ ਛੂ ਗਏ, ਥੋਡੀ ਸੀ ਬਕ-ਬਕ ਮੇਂ
ਜੋ ਰਹ ਗਏ ਵੋ ਮਨਚਲੇ ਫੇਹਰਿਸ੍ਤ ਪੂਰੀ ਹੈ

ਇਸ ਸਾਲ ਕੀ ਮੀਯਾਦ ਕਾ ਦਮ ਖ਼ਮ ਖਤਮ ਸਾ ਹੈ
ਨਏ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਨਾ ਬਹੁਤ .. ਬਹੁਤ .. ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ


ਸ਼ੁਭ ਕਾਮਨਾਏਂ ੨੦੦੮ ਕੀ - ਮਾਂ, ਕਾਰ੍ਤਿਕ, ਕਿਸਲਯ, ਮੋਨਾ, ਮਨੀਸ਼

ਫੁਗ੍ਗੋਂ ਕੀ ਬਿਰਾਦਰੀ

ਕ੍ਯਾ ਅਭੀ ਭੀ ਯਾਰ ਤੁਮ, ਸ਼ਾਮੇਂ ਉੜਾਤੇ ਹੋ ?

ਚੌਂਕਤੇ ਹੋ ਰਾਤ ਮੇਂ
ਪਰਛਾਈਯੋਂ ਕੋ ਬੂਝਤੇ ਹੋ,
ਪਲਟ ਕਮ੍ਬਲ ਮੁਂਹ ਉਲਟ
ਲਮ੍ਬਾਈਯੋਂ ਮੇਂ ਊਂਘਤੇ ਹੋ,
ਦਿਨ ਸੁਨੇ ਕਿਸ੍ਸੇ ਕਹਾਨੀ
ਨਿਤ ਅਕੇਲੇ ਸੂਂਘਤੇ ਹੋ,
ਔਰ ਫ਼ਿਰ ਤਖ੍ਤਾ ਪਲਟ ਕਰ
ਚੋਰ ਮਨ ਮੇਂ ਗੂਂਧਤੇ ਹੋ

ਕ੍ਯਾ ਗੁਲ੍ਲਕੋਂ ਮੇਂ ਡਰ ਡਰੇ ਨੀਦੇਂ ਜਗਾਤੇ ਹੋ ?
ਕ੍ਯਾ ਅਭੀ ਭੀ ....

ਤੁਮ, ਤੁਮ ਕੇ ਆਨੇ ਸੇ
ਅਭੀ ਕੁਪ੍ਪ ਫੂਲਤੇ ਹੋ ਕ੍ਯਾ,
ਤਭੀ ਤੋ ਸਜ ਸਂਵਰ ਪੁਰ ਜੋਰ
ਮਿਸ੍ਟਰ ਕੂਦਤੇ ਹੋ ਕ੍ਯਾ,
ਫੁਦਕ ਕਰ ਬਾਤ, ਬਾਤੋਂ ਮੇਂ
ਸ਼ਰਮ ਸੇ ਸੂਜਤੇ ਹੋ ਕ੍ਯਾ,
ਔਰ ਫ਼ਿਰ ਤਂਜ਼ ਤਾਨੋਂ ਸੇ
ਤਮਕ ਕਰ ਰੂਠਤੇ ਹੋ ਕ੍ਯਾ,

ਕ੍ਯਾ ਹਕ੍ਲਕਾਕਰ, ਮਿਚਮਿਚਾ ਆਂਖੇਂ ਬਨਾਤੇ ਹੋ ?
ਕ੍ਯਾ ਅਭੀ ਭੀ .....

ਚਿਰੋਂਜੀ ਛੀਲਤੇ ਹੋ
ਟੇਸੁਓਂ ਸੇ ਰਂਗ ਕਰਤੇ ਹੋ,
ਦਬਾ ਕਰ ਪਤ੍ਤਿਯੋਂ ਕੋ
ਤਿਤਲਿਯੋਂ ਕੋ ਤਂਗ ਕਰਤੇ ਹੋ,
ਫਕਤ ਝਕਲੇਟ ਮੌਕੋਂ ਮੇਂ
ਜਬਰ ਕੀ ਜਂਗ ਕਰਤੇ ਹੋ,
ਬਚਾ ਜੋ ਕੁਛ ਭੀ ਕਰਤੇ ਹੋ
ਸਬਰ ਕੇ ਸਂਗ ਕਰਤੇ ਹੋ,

ਤਮਾਤਮ ਫੂਂਕ ਕਰ ਸੇਮਲ ਕੇ ਲਬ, ਫਾਹੇ ਬਨਾਤੇ ਹੋ ।
....
ਕਹੋ ਨ ਯਾਰ ਤੁਮ ਇਸ ਦਮ ਤਲਕ, ਕਂਚੇ ਲੁਕਾਤੇ ਹੋ ।
....
ਕਹੋ ਤੋ ਯਾਰ ਉਨ ਸੀਪੋਂ ਸੇ ਤੁਮ, ਕੈਰੀ ਛਿਲਾਤੇ ਹੋ ।
....
ਫਿਰ ਕਹੋ ਅਨਕਹੀ ਸਾਂਸੋਂ ਸੇ ਤੁਮ, ਫੁਗ੍ਗੇ ਫੁਲਾਤੇ ਹੋ ।

ਕਹੋ ....


[ਪ੍ਯਾਦੇ ਕੋ ਪਹਲਵਾਨ ਕੇ .. ਆਸ ਪਾਸ ... ਬਨਨੇ ਮੇਂ ਅਭੀ ਬਹੁਤ .. ਬਹੁਤ .. ਬਹੁਤ .. ਵਕ੍ਤ ਹੈ - (ਲੇਕਿਨ ਲਿਖਤਾ ਕੌਨ ਕਮਬਖ੍ਤ ਹੈ ਸੂਰਮਾ ਬਨਨੇ ਕੇ ਲਿਏ) - ਉਮ੍ਮੀਦ ਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਾਓਂ( http://tarang-yunus.blogspot.com/2007/12/blog-post_27.html )ਕਾ ਤਹੇਦਿਲ ... ]

ਬੁਨ ਕਰ

ਸਾਗਰੋਂ ਮੇਂ ਸੁਰ, ਨਹੀਂ ਸ੍ਵਰ, ਝਰ ਰਹਾ ਹੈ।
ਆਗਤੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਮੇਂ ਘਰ ਕਰ ਰਹਾ ਹੈ।

ਵੇਦਨਾ ਕਾ ਮਾਨ ਹੈ ਕ੍ਯਾ ?
ਧੁਨ ਬੁਨਾ ਸਦਗਾਨ ਹੈ ਕ੍ਯਾ ?
ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ ਨਸ਼੍ਵਰ ਸਮਯ ਮੇਂ ,
ਅਂਤਤ ਅਭਿਮਾਨ ਹੈ ਕ੍ਯਾ ?

ਫਿਰ ਸਮਰ੍ਪਣ ਤੋਲਤਾ ਹੈ ,
ਅਨਮਨਾ ਤਹ ਖੋਲਤਾ ਹੈ ,
ਸਰ ਪਟਕਤਾ ਹੈ ਵਹੀਂ ਪਰ ,
ਧੁਰ ਉਸੀ ਮੁਂਹ ਬੋਲਤਾ ਹੈ ,

ਅਂਤਰੋਂ ਮੇਂ ਮੀਂਜ ਕਰ, ਨਸ਼੍ਤਰ ਰਹਾ ਹੈ।

ਸਰਜਨ ਕਾ ਉਨ੍ਮਾਦ ਹੈ ਯਹ,
ਮਗਨ ਕਾ ਸਂਵਾਦ ਹੈ ਯਹ,
ਨਿਸ਼ਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ ਛਿਨ੍ਨ ਕੀਲਿਤ,
ਪ੍ਰਮਦ ਕਾ ਅਵਸਾਦ ਹੈ ਯਹ,

ਅਂਤਰਾਲੋਂ ਕੇ ਸ਼ਿਖਰ ਸੇ,
ਬਂਦ ਤਾਲੋਂ ਕੀ ਉਮਰ ਤਕ,
ਬਹ ਲਗੇ ਰੇਲੋਂ ਕੇ ਸਂਦਲ,
ਸ੍ਯਾਹ ਪ੍ਯਾਲੋਂ ਕੇ ਪਹਰ ਤਕ,

ਅਮਰਤੋਂ ਕੋ ਦਂਸ਼ ਦੇ ਕਰ, ਤਰ ਰਹਾ ਹੈ।

ਢਲਤੇ ਹੁਏ/ ਫਿਰ ਸਮ੍ਹਲਤੇ ...

ਉਮ੍ਰ ਕਿਸ-ਕਿਸਕੀ, ਯੂਂ ਹੀ ਸੁਲ੍ਤਾਨ ਹੋਤੀ ਹੈ।
ਹਡ੍ਡੀ ਘਿਸਤੀ ਹੈ, ਤੋ ਹੀ ਅਰਮਾਨ ਹੋਤੀ ਹੈ।

ਬੇਲੇਂ ਚਢ਼ਤੀ-ਗਿਰਤੀ, ਹੈਂ ਦਫਨ ਦਬ ਜਾਤੀ ਹੈ।
ਕੋਯਲਾ ਬਨਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੀ ਜਲਾਨ ਹੋਤੀ ਹੈ।

ਤਾਰ ਜੁੜਤੇ ਹੈਂ ਤੋ ਤਮਾਸ਼ੇ ਭੀ ਮਿਲ ਪਾਤੇ ਹੈ।
ਬਾਤ ਜੋ ਸਚ ਲਗੇ, ਵੋ ਹੀ ਜਬਾਨ ਹੋਤੀ ਹੈ।

ਆ ਸਲਾਮ ਦੇ ਸਫਰ, ਯੇ ਘੁਪ ਰੁਕੀ ਹਵਾਏਂ ਹੈਂ।
ਸਮਯ ਕੀ ਭਾਪ ਲੇ, ਸੋ ਹੀ ਸੋਪਾਨ ਹੋਤੀਂ ਹੈ।

ਭਰ ਸਮੇਟ ਤਾਰੇ ਹੈਂ, ਯੂਂ ਕੇ ਨਮਕ ਪਾਰੇ ਹੈਂ।
ਬੂਂਦ ਉਟ੍ਠੇ ਸਾਥੀ, ਤੋ ਹੀ ਆਸਮਾਨ ਹੋਤੀ ਹੈ।

ਕੌਮ ਮੇਂ, ਅਮਨ-ਇਂਕ਼ਲਾਬ ਮੇਂ, ਦਰਾਰੇਂ ਸੋਹਬਤ ਹੈਂ।
ਫਰੇਬ ਅਪਨੀ ਕਿਸ੍ਮਤ, ਯੂਂ ਹੀ ਬਯਾਨ ਹੋਤੀ ਹੈ।

[ ਸਾਭਾਰ - ਉਨ ਸਬ ਕੇ ਨਾਮ ਜਿਨਸੇ ਪਿਛਲੇ ਏਕ ਮਹੀਨੇ ਮੇਂ ਪਢ਼ ਕੇ ਬਹੁਤ ਨਯਾ ਜਾਨਾ / ਸੀਖਾ - ਲੁਤ੍ਫ਼ ਉਠਾਯਾ - ਇਸ ਨਵੇਲੀ ਦੁਨਿਯਾ ਮੇਂ ਕਦਮ ਬਢਾਯਾ - ਉਮ੍ਮੀਦ ਸੇ ਕਈ ਗੁਨਾ ਪਾਯਾ ਔਰ ਉਨ ਸਬ ਕੇ ਨਾਮ ਭੀ ਜੋ ਆਏ / ਪਧਾਰੇ - ਹੌਸਲਾਅਫਜਾ਼ਈ ਕਰ ਗਏ / ਮਂਡਰਾਏ - ਆਸ਼ਾਓਂ ਸੇ ਭੀ ਜ੍ਯਾਦਾ ਪੀਠ ਠੋਂਕ ਕੇ ਨਂਬਰ ਦੇ ਗਏ - ਮਨੀਸ਼ ]

ਚਲੋਗੇ ?

ਆਓ ਚਲੋ ...

ਆਓ ਚਲੋ ਬਾਦਲ ਕੋ ਖੋ ਆਏਂ।

ਇਮਲੀ ਕੇ ਬੀਜੋਂ ਕੋ,
ਸਰੌਤੇ ਸੇ ਛਾਂਟ ਕਰ,
ਖੜਿਯਾ ਸੇ ਪਟਿਯਾ ਮੇਂ,
ਧਾਪ-ਚੀਂਟੀ ਕਾਟ ਕਰ,

ਖਟਿਯਾ ਸੇ ਤਾਰੋਂ ਕੋ,
ਰਾਤ-ਰਾਤ ਬਾਤ ਕਰ,
ਇਕਨ੍ਨੀ ਕੀ ਚਾਕਲੇਟ,
ਚਾਰ ਖਾਨੇ ਬਾਂਟ ਕਰ,

ਸਂਤਰੇ ਕੇ ਛੀਕਲ ਸੇ ਆਂਖੋ ਕੋ ਧੋ ਆਏਂ।
ਆਓ ਚਲੋ ਬਾਦਲ ਕੋ ਖੋ ਆਏਂ।

ਧੂਲ ਪੜੇ ਬ੍ਲੇਡੋਂ ਸੇ,
ਗਿਲ੍ਲੀ ਕੀ ਫਾਂਕ ਛਾਲ,
ਖਪਰੈਲ ਕੂਟ ਮੂਟ,
ਗਿਪ੍ਪੀ ਕੀ ਸਾਤ ਢਾਲ ,

ਤੇਲ ਚੁਪੜ ਚੁਟਿਯਾ ਕੀ,
ਝੂਲ ਮੂਲ ਤਾਲ ਤਾਲ,
ਗੁਲਾਬੀ ਫਿਰਾਕ ਲੇਸ,
ਰਿਬ੍ਬਨ ਜੋਡ਼ ਲਾਲ ਲਾਲ ,

ਚਮੇਲੀ ਕੀ ਬੇਲੋਂ ਮੇਂ, ਅਲ੍ਹਡ਼ ਕੋ ਬੋ ਆਏਂ।
ਆਓ ਚਲੋ ਬਾਦਲ ਕੋ ਖੋ ਆਏਂ।

ਕਨਖੀ ਕੀ ਫਾਕੋਂ ਮੇਂ,
ਫੁਸ੍ਫੁਸਾਨ ਗਡ਼ਪ ਗੁਡੁਪ,
ਥਪ੍ਪਡਾ਼ਯੇ ਗਾਲੋਂ ਮੇਂ,
ਸੂਂਤ ਬੇਂਤ ਫਡ਼ਕ ਫੁਡੁ਼ਕ,

ਚਾਯ ਕੇ ਗਿਲਾਸੋਂ ਕੋ,
ਫੂਂਕ ਫੂਂਕ ਸੁਡ਼ਕ ਸੁਡੁਕ,
ਚੂਰਨ ਕੋ ਕਂਚੋਂ ਕੋ,
ਜੇਬ ਜੋਬ ਹਡ਼ਕ ਹੁਡੁਕ,

ਮੁਰ੍ਗਾ ਬਨ ਕਿਲਾਸੋਂ ਮੇਂ ਲਾਜ ਸ਼ਰਮ ਰੋ ਆਏਂ।
ਆਓ ਚਲੋ ਬਾਦਲ ਕੋ ਖੋ ਆਏਂ।

ਖਿਚਡੀ਼ ਕੇ ਮੇਲੇ ਕੀ,
ਭੀਡ਼ ਕੇ ਅਕੇਲੇ ਤੁਮ,
ਚਾਟ ਗਰ੍ਮ ਟਿਕਿਯਾ ਕੀ,
ਤੀਤ ਸਂਗ ਖੇਲੇ ਤੁਮ,

ਚੌਰਸਿਯਾ ਚੌਹਟ੍ਟੇ ਕੇ,
ਪਾਨ-ਬੀੜੀ ਠੇਲੇ ਤੁਮ,
ਗਿਲਾਫ ਮੇਂ ਲਿਹਾਜੋਂ ਕੇ,
ਬਤਾਸ਼ੇ ਕੇ ਢੇਲੇ ਤੁਮ,

ਜਲੇਬੀ ਕੇ ਸ਼ੀਰੇ ਸੇ ਦੋਨੇ ਭਿਗੋ ਆਏਂ
ਆਓ ਚਲੋ ਬਾਦਲ ਕੋ ਖੋ ਆਏਂ।
ਆਓ ਚਲੋ ...

[ ਧਾਪ-ਚੀਂਟੀ :- ਜ਼ਮੀਨ ਮੇਂ ਖਾਨੇ ਬਨਾ ਕਰ ਖੇਲਨੇ ਕਾ ਖੇਲ / ਧਾਪ-ਚੀਂਟੀ- ਚੀਂਟੀ -ਧਾਪ-ਚੀਂਟੀ -ਧਾਪ ; ਗਿਪ੍ਪੀ :- ਪਿਟ੍ਠੂ / ਗਿਪ੍ਪੀ ਗੇਂਦ / 7 tiles ; ਖਿਚਡੀ਼ :-ਮਕਰ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿ; ਚੌਹਟ੍ਟਾ - ਰੀਵਾ ਕਾ ਬਾਜਾਰੀ ਇਲਾਕਾ ]

ਬੈਨੀਆਹਪੀਨਾਲਾ - ਏਕ ਨਹੀਂ ਦੋ ਦੋ

[ ਬਚਪਨ ਮੇਂ ਇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁਸ਼ ਕੇ ਰਂਗ ਰਟਨੇ ਕਾ ਯਹੀ ਫਾਰ੍ਮੂਲਾ ਹੋਤਾ ਥਾ - ਜਬ ਤਕ ਅਂਗ੍ਰੇਜੀ ਮਾਧ੍ਯਮ ਨਹੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਿਯਾ ਥਾ ]

ਬੈਰਂਗ ਚਿਟ੍ਠੀ ਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਟਿਕਟ,
ਨੀਮ ਕੀ ਟਹਨੀ ਕੇ ਬਗਲ ਬਨਫੂਲ ਗਏ।
ਆਹਟ ਟਟੋਲਤੇ, ਸਰਪਟ ਮੇਂ ਬੋਲਤੇ,
ਹਠੀਲੇ, ਪਿਨਕਤੇ, ਬਾਂਹੋਂ ਮੇਂ ਝੂਲ ਗਏ।
ਪੀਸ-ਪੀਸ ਘੋਂਟੇਂ, ਬਹਾਨੋਂ ਕੀ ਚਾਸ਼ਨੀ,
ਨਾ-ਨੁਕੁਰ ਕੇ ਕਾਮੋਂ ਕੋ, ਮਾਂਗੋਂ ਮੇਂ ਭੂਲ ਗਏ।
ਲਾਲੇ ਲਫਂਦਰ, ਛੁਟਕੇ ਖੇਲੇਂ ਗੁਡਿਯਾ, ਜਬ ਬੜਕੇ ਸ੍ਕੂਲ ਗਏ।

(ਕਿਸਲਯ -੧੦ ਔਰ ਕਾਰ੍ਤਿਕ - ੩ ਕੇ ਲਿਏ )

ਕਿਰ੍ਚੋਂ ਮੇਂ ਸਜਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁਸ਼

[ ੧੯੮੬ ਕੀ ਲਿਖੀ ਕਵਿਤਾ ਜੋ ਅਭੀ ਤਕ .. ਲਗਭਗ .. ਯਾਦ ਹੈ - ਬ੍ਲੌਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੇ ਕੇ ਪਹਲੇ ਕੀ ਸ਼ਾਯਦ ਆਖ਼ਿਰੀ ]

ਜਬ,
ਸਪਨੇ ਟੂਟ ਗਿਰਤੇ ਹੈਂ,
ਪਤਝੜ ਕੇ ਪਾਤੋਂ ਸੇ, ਰੂਖੇ / ਮੁਰਝਾਯੇ
ਰਾਖ ਕੀ ਮੇੜੋਂ ਸੇ, ਢਹਤੇ/ ਭੁਰਭੁਰਾਏ
ਦਿਸ਼ਾਏਂ ਜਬ, ਬਨ ਪਡ਼ਤੀ ਹੈਂ ਤਮਸ ਘਨਘੋਰ,
ਔਰ ਲੀਲਨੇ ਲਗਤਾ ਹੈ - ਏਕ, ਸ਼ੂਨ੍ਯਲਾਪ ਕਠੋਰ,
ਤਬ ਕਹੀਂ
ਢੁਲਕੀ ਬੂਂਦੋਂ ਸੇ,
ਧਰਤੀ ਬਨ ਜਾਤੀ ਹੈ ਨਰਮ
ਫੂਟ ਪੜਤਾ ਹੈ ਅਦਦ ਅਂਕੁਰ,
ਰੁਕਤਾ ਨਹੀਂ ਕ੍ਰਮ
ਹੋ ਨ ਹਤਾਸ਼
ਮਤ ਛੋੜ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ
ਉਠ ਪੁਰੂਸ਼ ,
ਜੀਵਿਤ ਹੈ ਇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁਸ਼

ਛੋਟੇ ਸਵਾਲ

ਆਸਮਾਂ ਕਾ ਰਂਗ ਬਦਹਵਾਸ ਆਸਮਾਨੀ ਕ੍ਯੂਂ ਹੈ?
ਅਮਾਂ ਇਸੀ ਬਾਤ ਸੇ ਕਚਹਰੀ ਮੇਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਕ੍ਯੂਂ ਹੈਂ?

ਲੌਟ ਆਯੇਂਗੇ ਸਬ ਤਾਰੇ ਵੋ ਅਂਧੇਰਾ ਤੋ ਮੁਂਹ ਢਲੇ
ਛੁਪ ਛੁਪ ਕੇ ਓਟ ਬੈਠੀ ਯੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਕ੍ਯੂਂ ਹੈਂ ?

ਹਮ ਹਾਥੋਂ ਮੇਂ ਬਰਕ਼ਰਾਰ ਹੈ ਸਾਂਸੋਂ ਕੀ ਨਰ੍ਮ ਸਾਖ
ਕਜਰੇ ਕੀ ਤਹੇਂ ਸੋਖ ਕੇ ਯੇ ਗਰਮ ਪਾਨੀ ਕ੍ਯੂਂ ਹੈ?

ਹਾਂ ਹਮ ਰਹੇਂਗੇ ਉਮ੍ਰ ਭਰ ਤਕ ਇਸ ਭਰਮ ਸਹੀ
ਤੋ ਹਰ ਕਰਮ ਕੀ ਉਮ੍ਰ ਅਬ ਤਕ ਸਯਾਨੀ ਕ੍ਯੂਂ ਹੈ ?

ਸਾਮਾਨ ਤੋ ਸਮੇਟ ਕੇ ਰਖ ਲੇਂ ਹਰ ਜ਼ਿਂਦਾ ਪਲ
ਕਿਸ ਕਲ ਜਿਲਾਬਦਰ ਹੋ ਯੇ ਕਹਾਨੀ ਕ੍ਯੂਂ ਹੈ ?

ਦੋ ਬਾਤੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਕੀ ਜਗਹ ...

ਅਥ

ਮੌਨ ਕੀ ਬੜੀ ਈ... ਈ..... ਲਮ੍ਬੀ ਉਮ੍ਰ,
ਨਾਪਤੀ ਰਹੀ ਪਟਰਿਯੋਂ ਕੇ ਖੁਮਾਰ;
ਔਰ ਚੁਪ ਕੀ ਆਂਖੇਂ ਸਜੀਲੀਂ,
ਤਾਕਤੀਂ ਰਹੀਂ ਦੇਹਰੀ ਦੁਆਰ;

ਗਾਂਠ ਕੋ ਬਾਂਧਕਰ, ਯਾਦ ਸੋ ਤੋਲਤੀ ਰਹੀ / ਮਦ੍ਧਮ;
ਹੋਂਠ ਸੇ ਝੇਂਪਕਰ, ਨੀਂਦ ਮੇਂ ਬੋਲਤੀ ਰਹੀ/ ਸਰਗਮ;

ਸਕਪਕਾਏ ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕੋ, ਪੀਤੀ ਰਹੀ / ਰੋਸ਼ਨਾਈ;
ਭੂਲ ਗਈ , ਝੂਲ ਗਈ , ਰੀਤੀ ਭਈ / ਅਂਗਡਾਈ;

ਕਭੀ -ਕਹੀਂ ਮਿਲੇ ਨਹੀਂ,
ਕਰਸ਼੍ਣ, ਕਰੁਣ , ਸ੍ਮਰਤਿ ਬੁਹਾਰ ;
ਕਹੀਂ -ਕਭੀ ਛੂਟ ਪਾਏ,
ਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨ, ਸ੍ਵਰ , ਸਿਂਗਾਰ ;

ਪਤਝੜ ਕੇ ਭੂਰੇ ਸੇ, ਪਾਤ ਕੇ ਅਧੂਰੇ ਮੇਂ / ਬਾਂਧੇ ;
ਰਾਤ ਚਢੀ ਸਾਂਸੋਂ ਸੇ, ਗਰ੍ਮ ਨਰ੍ਮ ਬਾਤੋਂ ਮੇਂ / ਆਧੇ ;

ਉਂਗਲਿਯੋਂ ਕੀ ਝਿਰੀ ਸੇ, ਜਾਲੇ ਸੇ ਦੇਖਾ / ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਯੇ;
ਅਟਪਟੇ ਸਂਵਾਦ ਚਢੇ , ਫਲੇ, ਮਹਕੇ /ਹਿਚਕਿਚਾਏ ;

ਟਿਕਟਿਕੀ ਨਿਹਾਰੋਂ ਮੇਂ,
ਆਜ ਫਿਰ, ਅਨੇਕ ਬਾਰ ;
ਸ਼ਰ੍ਮ ਕੇ ਕਗਾਰੋਂ ਮੇਂ,
ਤੋਲ, ਮੋਲ, ਜੋਡ਼ ਪ੍ਯਾਰ;


ਇਤਿ

ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾ

ਸਾਧਨ ਕੋ ਦੋ ਸਂਦਰ੍ਭ ਪ੍ਰਭੋ, ਮੈਂ ਕਂਦ ਕਂਦ ਮਂਡਰਾਊਂ,
ਇਸ ਦ੍ਵਾਰ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਸਮਤਾ ਕੋ, ਫਿਰ ਮੁਕ੍ਤ੍ਛਂਦ ਮੇਂ ਪਾਊਂ

ਫਿਰ ਸ਼ਬ੍ਦ ਮਿਲੇਂ ਆਵੇਦਨ ਕੋ
ਆਦਰ੍ਸ਼ ਮਿਲੇਂ ਸਂਵੇਦਨ ਸੇ
ਲਪਟੋਂ ਕੋ ਜੋੜੇ ਕਰ੍ਮਰਾਗ
ਆਵੇਗ ਜੁੜੇਂ ਸ੍ਪਂਦਨ ਸੇ

ਸਾਭਾਰ ਦਿਵਾ ਕੇ ਪੁਰਾਸ੍ਵਪ੍ਨ,
ਮਰੂ ਮਰ੍ਮਰ ਕੇ ਤ੍ਰਾਸਦ ਘਰ੍ਸ਼ਣ
ਜਬ ਏਕ ਬਨੇਂ ਆਦਰ੍ਸ਼ ਨਾਦ
ਸਮ੍ਪਨ੍ਨ ਪ੍ਰਥਮ ਸ਼ੋਸ਼ਿਤ ਜਨ ਗਣ

ਉਤ੍ਸੁਕ੍ਤ ਬਨੂਂ, ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਬਨੂਂ, ਨਿਸ਼੍ਵਾਸ ਉਠੇ, ਆਭਾਸ ਬਨੂਂ,
ਵਨਵਾਸ ਮੁਕ੍ਤ ਸਂਤਰਪ੍ਤ ਰਹੂਂ, ਉਨ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਕਂਠ ਸੇ ਗਾਊਂ

ਸਾਧਨ ਕੋ ਦੋ ਸਂਦਰ੍ਭ ਪ੍ਰਭੋ.......

ਚੌੜੇ ਹੋਂ ਫੈਲੇਂ , ਨੀਕ ਕਾਮ
ਛੋਟੇ ਬਨ ਫੂ਼ ਹੋਂ ਲੋਭ ਸਾਮ
ਸਬ ਰਾਜ ਕਾਜ ਨਿਸ਼੍ਕਪਟ ਸਜੇਂ
ਬੈਰੀ ਹੋਂ ਛੂਟੇਂ ਭੇਦ ਦਾਮ

ਸ਼ੈਸ਼ਵ ਕੇ ਮੂਲ੍ਯ ਮਢੇ ਹਰ ਮਨ
ਮੂਲ੍ਯੋਂ ਕਾ ਸਮਯ ਚਢੇ ਯੌਵਨ
ਭਾਸ਼ਾ ਸੇ ਕੋਈ ਨਗ੍ਨ ਨ ਹੋ
ਚ੍ਯੂਂਟੀ ਕਾਟੂਂ ਤੋ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਨ ਹੋ

ਤਰ੍ਪਣ ਕਰ ਅਗਿਨ ਪਰਿਚ੍ਛਾ ਕਾ, ਵਰ੍ਣੋਂ ਕੀ ਪੂਰ੍ਵ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਠਾ ਕਾ,
ਦਰ੍ਪਣ ਕੀ ਧੁਂਧਲੀ ਕਿਰਣੋਂ ਮੇਂ, ਹਾਂ ਰਂਗ ਰਂਗ ਮੁਸ੍ਕਾਊਂ

ਸਾਧਨ ਕੋ ਦੋ ਸਂਦਰ੍ਭ ਪ੍ਰਭੋ.......

[ ਅਭੀ ਔਰ ਭੀ ਹੈ ???? ......]

ਸ਼ਾਯਦ ਖੁਸ਼

ਨੀਂਦ ਕੋ ਰਾਤ ਨ ਮਿਲੀ, ਗੁਮ ਗੁਮ ਸੀ ਹੁਈ
ਭੋਰ ਕੀ ਬਾਤ ਮਿਲੀ, ਤੋ ਬੇਹਤਰ ਥੇ

ਸੂਖਤੇ ਏਕ ਕਿਨਾਰੇ ਸੇ ਕਿਨਾਰਾ ਕਰ, ਕਰ
ਮੋਟੀ ਬਰਸਾਤ ਚਲੀ, ਤੋ ਬੇਹਤਰ ਥੇ

ਬਾਗੀ਼ ਤਕ਼ਦੀਰ ਕੇ ਬੋਸੇ, ਮੌਸਮ ਨਮ, ਨਮ
ਹਂਸੀ ਕੀ ਫਾਂਕ ਜਲੀ ਤੋ ਬੇਹਤਰ ਥੇ

ਬਕੌਲ ਹਾਸ਼ਿਯੇ ਸੇ , ਸਿਫ਼ਰ ਕੇ ਅਗਲ, ਬਗਲ
ਗੀਲੀ ਬਾਰਾਤ ਢਲੀ, ਤੋ ਬੇਹਤਰ ਥੇ

ਅਧੇਡ਼

.....

ਇਸ ਬਾਰ ਬੈਠੇ ਖ੍ਯਾਲੋਂ ਮੇਂ ਰਂਗ ਨਮਕੀਨ ਨਹੀਂ
ਮੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਕੇ ਬਵਾਲੋਂ ਮੇਂ, ਸਂਗ ਦੂਰਬੀਨ ਨਹੀਂ

ਪਾਸ ਕੀ ਨਜ਼ਰ ਮੇਂ, ਲਗ ਲਗਾ ਕਾਲਾ ਟੀਕਾ
ਉਮ੍ਰ ਰੌਨਕ ਕੀ ਸਹੀ, ਪਰ ਇਤਨੀ ਬੇਹਤਰੀਨ ਨਹੀਂ

ਪੈਰ ਬਿਵਾਈਯੋਂ ਕੇ ਜੋਰ ਹੀ ਚਲੇਂ, ਓਸ ਕੀ ਸਰਹਦ
ਨਾਕ ਕੇ ਨੁਕ੍ਕਡ਼ ਕੀ ਕਿਸ੍ਮਤ, ਤਮਾਸ਼ਾਬੀਨ ਨਹੀਂ

ਸ਼ੋਰ ਕਿਤਨਾ ਕਰੇ ਯੇ ਜੋਸ਼, ਮਗਜ ਮਾਰੀ ਕੇ ਚਲੇ
ਜੁਬਾਂ ਕੀ ਚੁਪ ਪੇ ਸਗੇ ਗੋਸ਼੍ਤ ਕੀ ਸਂਗੀਨ ਨਹੀਂ

ਆਜ ਇਰਾਦੇ ਕੋ ਮੇਰਾ ਜਿਸ੍ਮ ਸੋਖ ਲੇ ਕੈਸੇ
ਜਿਸ ਪਸੀਨੇ ਮੇਂ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਨਾਜ਼ਨੀਨ ਨਹੀਂ

ਏ ਸਬਰ ਮਾਲਿਕ, ਕੇ ਨੀਂਦ ਅਭੀ ਬਾਕੀ ਹੈ ਯਹਾਂ
ਯੇ ਖਬਰ ਕੇ ਅਜਗਰ ਕੀ ਰੂਮਾਨੀ ਆਸ੍ਤੀਨ ਨਹੀਂ

ਆਜ ਅਭੀ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਦੋ ਉਂਗਲਿਯਾਂ ਉਠਾਨੇ ਕਾ
ਵਰਨਾ ਇਸ ਸੋਚ ਕੀ ਆਜ - ਅਭੀ ਆਮੀਨ ਨਹੀਂ

...
ਇਸ ਬਾਰ ਬੈਠੇ ਖ੍ਯਾਲੋਂ ਮੇਂ ਰਂਗ ਨਮਕੀਨ ਨਹੀਂ
ਮੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਕੇ ਬਵਾਲੋਂ ਮੇਂ, ਸਂਗ ਦੂਰਬੀਨ ਨਹੀਂ

ਸ੍ਵਾਗਤ / ਏਕ, ਦੋ, ਤੀਨ ਚਾਰ

ਲਿਖਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਤਾ ਹੂਂ ਕਿ....

"ਕਾਂਚ ਕੇ ਕੋਠਰੇ ਮੇਂ ਪਤ੍ਥਰੋਂ ਕਾ ਢੇਰ, ਮੈਂ ਹੂਂ ਯਾ ਮੇਰਾ ਭ੍ਰਮ;
ਕੌਨ ਦੇਖਤਾ ਰਹਤਾ ਹੈ, ਇਨ ਕਿਰ੍ਚੋਂ ਕੇ ਜੁਡੇ ਰਹਨੇ ਕਾ ਕ੍ਰਮ;
ਆਜ ਬਰ੍ਫ ਪਿਘਲਤੇ - ਕੈਸੇ ਬਹੇਗਾ ਨਦ .... ਭੀਮ ਯਾ ਮਦ੍ਧਮ ? "

ਫਿਰ ਰੂਕ ਜਾਤਾ ਹੂਂ ਔਰ ਉਚਕ ਕਰ ਧੂਸਰਿਤ ਖਿਡ਼ਕੀ ਕੇ ਦੂਸਰੀ ਓਰ ਕਾ ਜਮਾ ਖਰ੍ਚ ਨਾਪਨੇ ਮੇਂ ਜੁਟਤਾ ਹੂਂ। ਪਹਲੇ ਆਵਾਰਾਪਨ ਕੋ ਚਲਾਨੇ... ਬਕੌਲ ...

ਏਕ ਅਦਦ ਘਰ ਹੈ । ਘਰ ਕੀ ਬਾਹਰੀ ਦੀਵਾਰ ਹੈ । ਦੀਵਾਰ ਕੇ ਪਾਰ ਗਡ੍ਢੇ ਵਾਲੀ ਸਡ਼ਕ ਕੇ ਪਾਰ ਲਟਕਾ ਪੁਰਾਨਾ ਛਜ੍ਜਾ ਹੈ, ਨਾਈ ਕੀ ਦੁਕਾਨ ਕੇ ਊਪਰ, ਜਿਸਕੀ ਈਂਟੇਂ ਮਟਮੈਲੀ ਕਾਈਯੋਂ ਕੇ ਅਂਗ ਲਗੀ ਹੈਂ। ਬਿਜਲੀ ਕੇ ਤਾਰੋਂ ਔਰ ਪਤਂਗ ਕੇ ਮਂਝੋਂ ਔਰ ਮਕਡੀ ਕੇ ਜਾਲੋਂ ਔਰ ਕੌਵੇ ਕੇ ਜੁਗਾਡੇ ਤਿਨਕੋਂ ਕੀ ਸਂਵੇਦਨਾਓਂ ਮੇਂ ਉਲਝਾ ਸ੍ਤਂਭ ਛਜ੍ਜੇ ਕੇ ਬਾਯੀਂ ਤਰਫ ਅਭੀ ਭੀ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ , ਹਾਲਾਂਕੀ ਪਿਛਲੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨੇ ਉਸੇ ਹਲ੍ਕਾ ਉਮ੍ਰਦਰਾਜ਼ ਔਰ ਬਨਾ ਛੋਡਾ ਹੈ। ਝੂਲਤਾ ਸਾ ਹੈ ਜ੍ਯੋਂਕਿ ਪੈਰਕਾ ਕਂਕ੍ਰੀਟ ਕੀਚਡ ਸੇ ਹਿਲ ਗਯਾ ਹੈ - ਲਗਤਾ ਹੈ ਬਗਲ ਕੀ ਪੁਰਾਨੀ ਨੀਮ ਪੇ ਅਬ ਗਿਰਾ ਤੋ ਤਬ ਗਿਰਾ । ਲੇਕਿਨ ਗਿਰੇਗਾ ਨਹੀਂ ਔਰ ਮੋਹਲ੍ਲੇ ਭਰ ਕੇ ਕੇਬਲ ਕੇ ਤਾਰੋਂ ਕੇ ਜਂਜਾਲ ਕੋ ਸਮੇਟੇ ਰਹੇਗਾ ਔਰ ਸੁਨਤਾ ਰਹੇਗਾ ਹਾਰ੍ਮੁਨਿਯਾਂ ਕੀ ਦੁਕਾਨ ਸੇ ਨਿਕਲਤਾ ਦਰ੍ਦ -ਐ - ਡਿਸ੍ਕੋ ਯਾ ਜੋ ਭੀ ਤਾਜਾ ਤਰੀਨ ਹਿਤ ਗੀਤ ਹੈ - ਜਬ ਤਕ ਕਿ ਤਮਾਮ ਸਡ਼ਕ ਗੀਤ ਕੇ ਆਲਾਪ ਸੇ ਤ੍ਰਸ੍ਤ ਹੋ ਜਾਯੇ ਔਰ ਗੀਤ ਅਪਨੀ ਪਾਯਦਾਨ ਦਰ ਪਾਯਦਾਨ ਢੁਲਕ ਕਰ ਅਗਲੇ ਕੋ ਮੌਕਾ ਦੇ ਹੀ ਦੇ ।

ਪੁਰਾਨੀ ਨੀਮ ਕਿ ਨਿਮ੍ਬੌਲਿਯਾਂ ਹਰ ਸਾਲ ਕੀ ਤਰਹ ਖਮ੍ਭੇ ਕੇ ਪੈਰੋਂ ਮੇਂ ਗਿਰੇਂਗੀ ਔਰ ਮੁਂਹ ਅਂਧੇਰੇ ਗਲੀ ਕੇ ਸ਼ੋਹਦੇ ਨੀਮ ਕੀ ਟਹਨਿਯੋਂ ਕੇ ਜੋਡ਼ ਭੀ ਤੋੜੇਂਗੇ ਔਰ ਫਿਰ ਦਾਤੂਨੀ ਆਜਮਾਈਸ਼ ਕਰਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਚਾਯ ਕਿ ਦੁਕਾਨ ਮੇਂ ਬੈਠ ਕਰ ਤਾਜੀ ਅਫਵਾਹੋਂ ਕਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਗਰ੍ਮ ਭੀ ਕਰੇਂਗੇ । ਛਜ੍ਜੇ ਕੀ ਪੀਠ ਪਾਰ ਜਹਾਂ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਜਾਤੀ ਵਹਾਂ ਕੀ ਨ ਤੋ ਮਿਟ੍ਟੀ ਦਿਖਤੀ ਹੈ ਔਰ ਨ ਹੀ ਧੂਲ । ............

ਤਮਾਮ ਹੋ ਚੁਕੀ / ਹੁਈ ਥੀ ਪੁਰਾਨੀ ਬਾਤੋਂ ਕੀ ਤਰਹ ਯਹ ਭੀ ਏਕ ਸਪਨਾ ਹੈ , ਕਲ੍ਪਨਾ ਹੈ, ਕਾਂਚ ਕਾ ਕੋਠਾਰ ਯਾ ਪਤ੍ਥਰੋਂ ਕਾ ਅਮ੍ਬਾਰ - ਲੇਕਿਨ ਜੋ ਜ਼ਮਾਨਾ ਐਸਾ ਸਚ ਥਾ, ਵੈਸਾ ਬਸਰ ਥਾ, ਅਭੀ, ਇਸ ਜਮਾਤ ਤਕ ਪਹੁਂਚਤੇ ਪਹੁਂਚਤੇ ਉਸਕੇ ਬਡੇ-ਸਾਰੇ ਕਿਰਦਾਰ ਤੋ ਮਰ ਖਪ ਗਏ, ਵੋ ਜਹਾਂ ਕੇ ਥੇ ਵਹਾਂ ਕਸ੍ਬਾ ਬਢ਼ ਕਰ ਸ਼ਹਰ ਮੇਂ ਘੁਲ ਗਯਾ, ਉਸ ਕਸ੍ਬੇ ਕੇ ਸਤਰਂਗੀ ਰਿਕ੍ਸ਼ਾ ਬਦਲੇ ਕਾਲੇ ਪੀਲੇ ਔਟੋ / ਟੇਂਪੋ ਮੇਂ, ਚੌਰਾਹੇ ਕੇ ਸਫ਼ੇਦ ਵਰ੍ਦੀ ਵਾਲੇ ਪੁਲਿਸਿਯੋਂ ਕੀ ਜਗਹ ਆ ਗਯੀਂ ਲਾਲ ਬਤ੍ਤਿਯੋਂ ਮੇਂ, ਕਮ੍ਪੋਸਿਟਰ ਹੋ ਗਏ ਕਂਪ੍ਯੂਟਰ, ਖੜਂਜੇ ਡਾਮਰ ਖਾ ਕਰ ਸਡਕੋਂ ਮੇਂ ਬਦਲੇ ਕ੍ਯੂਂਕਿ ਨਗਰਪਾਲਲਿਕਾ ਕਾ ਵਿਕਾਸ ਨਗਰਨਿਗਮ ਕੇ ਨਾਮ ਸੇ ਹੁਆ, ਕੁਛ ਪਾਰ੍ਸ਼ਦ ਬਨੇ ਵਿਧਾਯਕ, ਥੋਡੇ ਵਿਧਾਯਕ ਤਬ੍ਦੀਲ ਹੁਏ ਮਂਤ੍ਰਿਯੋਂ ਮੇਂ, ਲਾਲ, ਨੀਲੀ ਬਤ੍ਤਿਯੋਂ ਕੀ ਗਾਡਿਯਾਂ ਬਢੀ, ਫਲੀ, ਫੂਲੀ ।

ਸਮਯ ਦੂਸਰਾ ਹੈ ਸਦੀ ਦੂਸਰੀ ਹੈ, ਕੁਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸਿਵਾਯ ਪਟਵਾਰੀ ਔਰ ਮੁਂਸ਼ੀ ਕੇ, ਗੁਣਾ ਭਾਗ ਏਕਦਮ ਦੂਸਰਾ ਹੈ।

ਦੁਨਿਯਾ ਪਾਰ ਕਰ ਦੌਡ਼ਤੇ, ਸਮਯ ਕੇ ਏਕ ਕਦਮ ਪੀਛੇ ਕਦਮ ਸਮ੍ਹਾਲਨੇ ਮੇਂ ਅਪਨੀ ਇਕਹਰੀ ਕਮਰ ਮੇਂ ਦੋਤਹੇ ਬਲ ਪੜੇ, ਬਾਲੋਂ ਮੇਂ ਛ੍ਟਾਨ - ਘਟਾਨ ਔਰ ਉਨਕੀ ਸਫੇਦੀ ਮੇਂ ਜੁਡ਼ੇ ਜੋਡ਼ । ਕ੍ਯਾ ਜੋਡਾ - ਚਾਰ ਦੀਵਾਰੇਂ - ਦੀਵਾਰੋਂ ਮੇਂ ਸੀਲਨ ਵਾਲੀ ਪਪੜੀ, ਕਿਤਾਬੇ ਔਰ ਢੇਰ ਸਾਰਾ ਚਾਯ ਪੀਨੇ ਕਾ ਸਾਮਾਨ । ਰਂਗ ਵਾਲੇ ਏਲ੍ਬਮ ਮੇਂ ਪੀਲੇ ਪਡ਼ਤੇ ਲਮ੍ਹੇਂ , (ਅਬ ) ਦੈਨਂਦਿਨੀ ਕੇ ਨਏ ਸਨ੍ਸਕਰਣ ਔਰ ਨਿਜੀ, ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਗਤ ਭ੍ਰਮ, ਸਵਾਲੋਂ ਕੇ ਅਮ੍ਬਾਰ ਔਰ ਜਵਾਬੋਂ ਕੇ ਪੁਲਿਂਦੇ ।

ਪਿਛਲੀ ਕਲਮ ਕੀ ਸਿਯਾਹੀ ਬਹੁਤ ਧੁਂਧਲੀ ਹੈ ਔਰ ਇਸ ਕੀਬੋਰ੍ਡ ਕੀ ਚਮਕ ਤੇਜ ਹੈ। ਫਿਰ ਭੀ ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਭਰਮ ਕਾ ਮਾਲਿਕ, ਸਮਝਤਾ ਹੂਂ, ਕਿ ਕਭੀ ਕਭੀ ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੈ ਉਸਕੀ ਸੋਚ ਕਾ ਲੁਤ੍ਫ਼ ਹੈ ਤੋ ਸਹੀ। ਮਾਨੇ ਰੋਜ਼ ਕੇ ਬਹੀ - ਖਾਤੇ ਸੇ ਤਂਗ ਦਿਮਾਗ ਕੋ ਕਹੀਂ ਸੈਰ ਪਰ ਲੇ ਜਾ ਕਰ ਬਹਲਾਨਾ ਫੁਸਲਾਨਾ ਵਗੈਰਹ ਵਹੈਰਹ। ਬਸ਼ਰ੍ਤੇ ਨਏ - ਪੁਰਾਨੇ ਕੀ ਬਹਸ ਅਪਨੇ ਆਪ ਸੇ ਚਾਲੂ ਨ ਕੀ ਜਾਯੇ। ਦਿਮਾਗ ਕਾ ਬਾਯਾਂ ਹਿਸ੍ਸਾ ਪੁਰਾਨੇ ਕੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰੇ ਔਰ ਦਾਯਾਂ ਹਿਸ੍ਸਾ ਨਏ ਕੀ ਔਰ ਆਪਕਾ ਮੁਂਹ ਬਗੈਰ ਬੋਲੇ ਹੋਂਠ ਹਿਲਾਯੇ ਔਰ ਬੀਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਯੇ ਕਿ ਪਤਿਦੇਵ ਕਾ ਸ੍ਵਲਾਪ ਕਿਸੀ ਅਂਦਰੂਨੀ ਨਏ ਜ਼ਮਾਨੇ ਕੀ ਦੀਮਾਗੀ ਬੀਮਾਰੀ ਕਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਤੋ ਨਹੀਂ ।

ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ ਕਿ ਐਸਾ ਨ ਹੋ ਫਿਰ ਭੀ ਹੋਤਾ ਹੈ - ਮਾਨੋ ਨ ਮਾਨੋ ਅਪਨੇ ਆਪਸੇ ਵਾਦ ਵਿਵਾਦ ਕਾ ਗੁਲ੍ਲੀ ਡਂਡਾ ਅਕੇਲੇ ਬੈਠਕੇ ਖੇਲਨੇ ਕਾ ਖੇਲ ਤੋ ਹੈ ਵੈਸੇ ਹੀ ਜੈਸੇ ਅਪਨੇ ਭਰਮ ਕੀ ਗਰਮੀ ਕੋ ਸਮੇਟੇ ਜਿਲਾਯੇ ਰਖਨਾ । ਔਰ ਫ਼ਿਰ ਪੂਛਨਾ ਅਪਨੇ ਆਪਸੇ ਸਵਾਲ - ਏਕ ਨਹੀਂ ਅਨੇਕ - ਔਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਸਮ ਵੇਦਨਾ ਸੇ ਵਿਸ਼ਮ ਵੇਦਨਾ ਕੇ ਬੀਚ ਅਂਗੁਲੀ ਸੇ ਬਟਨ ਦਬਾਨਾ -

ਕਹ ਦੇ ਮਾਂ ਕ੍ਯਾ ਦੇਖੂਂ ?
ਕੇਂਚੁਲ ਉਤਰਨੇ ਕਾ ਸਮਯ ਹੈ ਕ੍ਯਾ ?
ਏਕ ਸਾਂਸ ਕੇ ਪੀਛੇ ਕੀ ਸਾਂਸ ਮੇਂ ਕਿਤਨਾ ਸ੍ਟੇਮਿਨਾ ਬਚਾ ਹੈ ?
ਦੁਨਿਯਾ ਗੋਲ ਹੀ ਹੈ ਨ ?
ਕ੍ਯਾ ਵਹਾਂ ਭੀ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਚਲਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ ਹੋਂਗੇ ?
ਕੌਨ ਕਹਤਾ ਹੈ ਕਿ ਯਹਾਂ ਸੜਕੇਂ ਤੇਜ ਭਾਗਤੀ ਹੈਂ ( ਉਮ੍ਰ ਭੀ ?)
ਸਚ੍ਚੀ ਕਿ ਪੁਰਾਨੇ ਸ਼ਹਰ ਕੇ ਇਤਿਹਾਸ ਕਾ ਏਕ ਛੋਰ ਪੁਨ ਪ੍ਰਗਤਿ ਕੋ ਸਮਰ੍ਪਿਤ ਹੋਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਆਤੁਰ ਹੈ ?
ਕ੍ਯਾ ਕਿਸੀ ਔਰ ਕੇ ਪਾਸ ਭੀ ਉਨ ਯਾਦੋਂ ਕਾ ਪਲਸ੍ਤਰ ਰੁਕਾ ਹੈ ?
ਭ੍ਰਮ ਮੇਰੀ ਕਮਜੋਰੀ ਹੈ ਯਾ ਆਦਤ ?
ਡਰ ਮੇਰੀ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਹੈ ਯਾ ਨਸ਼ਾ ?
ਖਾਕੀ, ਨੀਲਾ , ਹਰਾ ਯਾ ਨਾਰਂਗੀ ?
ਤਾਕ਼ਤ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਯਾ ਸੁਕੂਨ ? (ਸਚ ਮੇਂ ਕ੍ਯਾ ? )
ਖਿਚਡੀ ਮੇਂ ਰਂਗ ਕੌਨਸਾ ?
ਭੂਖ ਕੀ ਕਿਤਨੀ ਉਮਰ?
ਕਿਸਕਾ ਕਿਤਨਾ ਮੋਤਿਯਾਬਿਂਦ ? ਔਰ... ਔਰ ... ਔਰ .. ??
ਪਹਲਾ ਪਹਲੇ ਭ੍ਰਮ ਕੇ ਨਾਮ, ਦੂਸਰਾ ਡਰ ਕੇ ਲਿਏ, ਤੀਸਰਾ ਅਗਲੇ ਸੋਚ ਕੀ ਆਨੇਵਾਲੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਕੋ ਔਰ ਚੌਥਾ ਉਨ ਸਭੀ ਕੋ ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਂਵੇਦਨਾਓਂ ਸੇ ਥੋਡੇ਼ਸੇ ਜੁੜਤੇ ਹੈਂ - ਸ੍ਵਾਗਤ

ਪ੍ਰਥਮ

ਮੇਰੇ ਸਹਮੇ ਕਦਮ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤਕ ਟਹਲਤੇ, ਠਹਰੇ
ਅਭੀ ਭੀ ਦਸ੍ਤਕ ਕੀ ਦਹਲੀਜ਼ ਥਮੇ, ਹਿਚਕੇ ਇਕਹਰੇ
ਮਰੋਡ਼ਤਾ ਰਹਾ ਹਥੇਲੀ ਕੇ ਮੁਹਾਨੇ,
ਅਭੀ ਵਕ੍ਤ ਕੋ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਨਾ ਹੈਂ
ਇਸ ਬਾਰ ਕਲਮ ਕੋ ਨਹੀਂ ਉਂਗਲਿਯੋਂ ਕੋ ਸਹੇਜਨਾ ਹੈ
.....ਸ਼ਾਯਦ