ਨਵ ਵਰ੍ਸ਼ ੨੦੧੨ ਮਂਗਲਮਯ

ਦਾਮਨ ਮੇਂ ਵੋ ਹੀ ਦਾਗ਼ ਲਗਾਏਗਾ

ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਹੈ ਦਿਲ ਤੋ ਟੂਟ ਹੀ ਜਾਯੇਗਾ ਏਕ ਦਿਨ,
ਅਪਨੀ ਕਹਾਨੀ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਸੁਨਾਏਗਾ ਏਕ ਦਿਨ।
ਆਂਧੀ ਯੇ ਮੁਝੇ ਰੋਕ ਲੇ ਉਠਤਾ ਨਹੀਂ ਸਵਾਲ,
ਤੂਫਾਂ ਕਾ ਇਂਤਜ਼ਾਰ ਹੈ ਆਏਗਾ ਏਕ ਦਿਨ।
ਅਬ ਐਤਬਾਰ ਹਮਕੋ ਨਹੀ ਦੁਸ਼੍ਮਨੋਂ ਪੇ ਹੈ,
ਦੁਸ਼੍ਮਨ ਭੀ ਦੋਸ੍ਤ ਬਨ ਕੇ ਸਤਾਏਗਾ ਏਕ ਦਿਨ।
ਕਿਸ ਸੇ ਹੈ ਮੋਹਬ੍ਬਤ ਹਮੇਂ ਹਮ ਕੈਸੇ ਬਤਾ ਦੇਂ,
ਦਿਲ ਖ਼ੁਦ ਹਮਾਰਾ ਤੁਮ ਕੋ ਬਤਾਏਗਾ ਏਕ ਦਿਨ।
ਨਾਦਾਂ ਸਮਝ ਕੇ ਹਮਨੇ ਉਸੇ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਯਾ,
ਲੇਕਿਨ ਵੋ ਕਹ ਗਯਾ ਹੈ ਬਤਾਏਗਾ ਏਕ ਦਿਨ,
ਬਾਦਲ ਗਰਜਨੇ ਵਾਲੇ ਭੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰੇਂਗੇ,
ਕ੍ਯਾ ਜ਼ਿਨ੍ਦਗੀ ਮੇਂ ਐਸਾ ਭੀ ਆਏਗਾ ਏਕ ਦਿਨ।
ਯੇ ਬਾਤ ਮਾਨ ਲੋ ਕੇ ਭਲਾਈ ਇਸੀ ਮੇਂ ਹੈ,
ਕਸ਼੍ਤੀ ਕੋ ਨਾਖ਼ੁਦਾ ਹੀ ਡੂਬਾਏਗਾ ਏਕ ਦਿਨ।
ਦੇਤਾ ਹੂਂ ਤੁਮਕੋ ਆਜ ਮੈਂ ਈਮਾਨ ਕੀ ਦਾਵਤ,
ਬਿਗੜੀ ਤੋ ਬਸ ਖੁਦਾ ਹੀ ਬਨਾਏਗਾ ਏਕ ਦਿਨ।
ਅਪਨਾ ਸਮਝ ਰਹੇ ਹੈਂ ਜਿਸੇ ਆਜ ਵੋ 'ਅਨਵਾਰ'
ਦਾਮਨ ਮੇਂ ਵੋ ਹੀ ਦਾਗ਼ ਲਗਾਏਗਾ ਏਕ ਦਿਨ।

ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਖ਼ਤ

ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਖ਼ਤ ਜੋ ਆਜ ਆਯਾ ਥਾ,
ਉਸਨੇ ਦਿਲ ਕੋ ਮੇਰੇ ਤਡ਼ਪਾਯਾ ਥਾ।
ਯਾਦ ਫਿਰ ਮੁਝਕੋ ਤੇਰੀ ਆਈ ਥੀ,
ਦਰ੍ਦ ਮੀਠਾ ਸਾ ਉਭਰ ਆਯਾ ਥਾ।

ਨਵ ਵਰ੍ਸ਼ ਮਂਗਲਮਯ

ਯਾਦੋਂ ਕੀ ਰਹਗੁਜ਼ਰ ਸੇ ...

ਆਪ ਕੇ ਦਿਲ ਕੀ ਡਗਰ ਤਕ …

ਬਿਖਰੇ ਪੜੇ ਹੈਂ ਖ਼੍ਵਾਬ

ਇਨ੍ਹੇਂ ਪ੍ਯਾਰ ਸੇ ਸਹੇਜ ਲੀਜਿਯੇ ਆਪ.

ਪੂਰੀ ਹੋ ਇਨ ਖ਼੍ਵਾਬੋਂ ਕੀ ਤਾਬੀਰ,

ਨਿਖਰ ਉਠੇ ਜ਼ਿਨ੍ਦਗੀ ਕੀ ਤਸ੍ਵੀਰ॥

ਨਵ ਵਰ੍ਸ਼ ਮਂਗਲਮਯ

ਪ੍ਯਾਰੀ ਸੀ ਏਕ ਘਰਵਾਲੀ

ਤ੍ਯੋਹਾਰੋਂ ਕਾ ਮਜ਼ਾ ਮਿਲੇ ਜੋ ਸਾਥ ਹੋ ਕੋਈ ਦਿਲਵਾਲੀ,
ਉਸਕੇ ਸਂਗ ਤੋ ਹੋ ਜਾਏਗੀ ਹਰ ਦਿਨ ਅਪਨੀ ਦੀਵਾਲੀ.
ਤਾਨ ਕੇ ਸੀਨਾ ਸਾਥ ਮੇਂ ਉਸਕੇ ਹਮ ਭੀ ਜਾਏਂਗੇ ਬਾਜ਼ਾਰ,
ਜਲ੍ਦੀ ਸੇ 'ਅਨਵਾਰ' ਦਿਲਾ ਦੋ ਪ੍ਯਾਰੀ ਸੀ ਏਕ ਘਰਵਾਲੀ.

ਈਦ ਮੁਬਾਰਕ !

ਖ਼ੁਦਾਯਾ ਬਨਾ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਿਜ਼ਾਮ,
ਜਹਾਂ ਸਬਕੀ ਖ਼ੁਸ਼ਿਯੋਂ ਕਾ ਹੋ ਇਂਤਜ਼ਾਮ।
ਰਹੇ ਗਰ ਨ ਬਾਕੀ ਕੋਈ ਬਦਨਸੀਬ,
ਤੋ ਹੋ ਜਾਏ 'ਅਨਵਾਰ' ਅਪਨੀ ਭੀ ਈਦ.

ਯੇ ਕੈਸਾ ਸਹਾਰਾ!

ਮੈਂ ਪਰੇਸ਼ਾਂ ਤੋ ਨਹੀਂ,
ਪੂਛਾ ਹੈ ਤਡ਼ਪਾਨੇ ਕੇ ਬਾਦ।
ਵੋ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹੈਂ ਮੁਝਕੋ,
ਮਰ ਜਾਨੇ ਕੇ ਬਾਦ।