Online TransLiteration by girgit.chitthajagat.in, of http://anuraganveshi.blogspot.com/ Disclaimer
You may also see this page in Bangla, Devanagari, Gujarati, Gurmukhi, Kannada, Malayalam, Oriya, Roman(Eng), Tamil, Telugu

ਜਿਰਹ ਪਢ਼ੇਂ, ਆਪ ਅਪਨੀ ਲਿਪਿ ਮੇਂ (Read JIRAH in your own script)

Hindi Roman(Eng) Gujarati Bangla Oriya Gurmukhi Telugu Tamil Kannada Malayalam

ਜਿਰਹ ਕਰਨੇ ਕੀ ਕੋਈ ਉਮ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੋਤੀ। ਪਰ ਯਹ ਸਚ ਹੈ ਕਿ ਜਿਰਹ ਕਰਨੇ ਸੇ ਪੈਦਾ ਹੁਈ ਬਾਤੋਂ ਕੀ ਉਮ੍ਰ ਬੇਹਦ ਲਂਬੀ ਹੋਤੀ ਹੈ। ਇਸਲਿਏ ਇਸ ਬ੍ਲੌਗ ਪਰ ਆਪਕਾ ਸ੍ਵਾਗਤ ਹੈ। ਆਇਏ,ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਂ ਜਿਰਹ।
'ਜਿਰਹ' ਕੀ ਕਿਸੀ ਪੋਸ੍ਟ ਪਰ ਕਮੇਂਟ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਯਹਾਂ ਰੋਮਨ ਮੇਂ ਲਿਖੇਂ ਅਪਨੀ ਬਾਤ। ਸ੍ਪੇਸਬਾਰ ਦਬਾਤੇ ਹੀ ਵਹ ਦੇਵਨਾਗਰੀ ਲਿਪਿ ਮੇਂ ਤਬ੍ਦੀਲ ਹੋਤੀ ਦਿਖੇਗੀ।

Friday, August 26, 2011

ਹਜਾਰੇ ਜੀਤੇਂ ਯਾ ਹਾਰੇਂ - ਚੁਨੌਤਿਯਾਂ ਬਡ਼ੀ ਹੈਂ

ਸਂ
ਸਦ ਕੀ ਸ੍ਥਾਯੀ ਸਮਿਤਿ ਕੇ ਪਾਸ ਹੈ ਲੋਕਪਾਲ ਵਿਧੇਯਕ। ਸਰਕਾਰ ਉਸੇ ਵਾਪਸ ਲੇ ਸਕਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਬੀਚ ਅਰੁਣਾ ਰਾਯ ਔਰ ਅਨ੍ਨਾ ਹਜਾਰੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਿਤ ਬਿਲ ਭੀ ਸਂਸਦੀਯ ਸਮਿਤਿ ਕੇ ਪਾਸ ਭੇਜੇ ਜਾ ਚੁਕੇ ਹੈਂ। ਅਨਸ਼ਨ ਕੇ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਬਿਲ ਕੇ ਵਿਭਿਨ੍ਨ ਬਿਂਦੁਓਂ ਪਰ ਸਰ੍ਵਦਲੀਯ ਬੈਠਕ ਮੇਂ ਕੋਈ ਸਹਮਤਿ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀ ਔਰ ਅਨ੍ਨਾ ਟੀਮ ਕੇ ਸਾਥ ਕਿਸੀ ਸਹਮਤਿ ਕੀ ਉਮ੍ਮੀਦ ਭੀ ਟੂਟ ਗਈ। ਲੇਕਿਨ ਗੁਰੁਵਾਰ ਕੋ ਪ੍ਰਧਾਨਮਂਤ੍ਰੀ ਨੇ ਸਦਨ ਮੇਂ ਕਹਾ ਕਿ ਅਨ੍ਨਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਿਤ ਬਿਲ ਪਰ ਸਂਸਦ ਮੇਂ ਬਹਸ ਕਰਾਈ ਜਾਏਗੀ। ਹਮੇਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਸ੍ਥਾਯੀ ਸਮਿਤਿ ਕਿਸ ਬਿਲ ਪਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰੇਗੀ। ਯਹ ਭੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਸਂਸਦ ਮੇਂ ਬਿਲ ਕੇ ਵਿਭਿਨ੍ਨ ਪ੍ਰਾਰੂਪੋਂ ਪਰ ਬਹਸ ਕੇ ਬਾਦ ਕ੍ਯਾ ਹੋਗਾ। ਕ੍ਯਾ ਫਿਰ ਕੋਈ ਨਯਾ ਬਿਲ ਬਨੇਗਾ? ਕ੍ਯਾ ਉਸ ਪਰ ਸਂਸਦੀਯ ਸਮਿਤਿ ਬਹਸ ਕਰੇਗੀ? ਅਗਰ ਟੀਮ ਅਨ੍ਨਾ ਕੇ ਮਨਚਾਹੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਵਹ ਬਿਲ ਪਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁਆ ਤੋ ਇਸ ਆਂਦੋਲਨ ਕਾ ਰੂਪ ਕ੍ਯਾ ਹੋਗਾ?

ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਸੇ ਉਪਜੀ ਆਸ੍ਥਾ

ਇਨ ਸਵਾਲੋਂ ਕੇ ਜਵਾਬ ਕਿਸੀ ਕੇ ਪਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਨ੍ਨਾ ਕੀ ਅਗੁਵਾਈ ਮੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁਏ ਇਸ ਆਂਦੋਲਨ ਸੇ ਯਹ ਬਾਤ ਜਰੂਰ ਸਾਫ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਾਰ੍ਟਿਯੋਂ ਸੇ ਆਮ ਆਦਮੀ ਕਾ ਮੋਹਭਂਗ ਹੁਆ ਹੈ। ਨੇਤਾਓਂ ਕੇ ਝੂਠੇ ਵਾਦੋਂ ਸੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਹਤ ਹੁਈ ਉਸਕੀ ਆਸ੍ਥਾ ਕੋ ਸਂਭਾਵਨਾਓਂ ਕਾ ਨਯਾ ਠੌਰ ਅਨ੍ਨਾ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਦਿਖ ਰਹਾ ਹੈ। ਅਨ੍ਨਾ ਨੇ ਜਨਤਾ ਸੇ ਕੋਈ ਵਾਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿਯਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਨਤਾ ਉਨਸੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵਾਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਅਨ੍ਨਾ ਹਮ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਸਾਥ ਹੈਂ। ਆਖਿਰ ਵਜਹ ਕ੍ਯਾ ਹੈ ਜੋ ਅਨਿਸ਼੍ਚਿਤ, ਅਨਸੁਲਝੇ ਔਰ ਅਨਗਢ਼ ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਰ ਲੋਗ ਅਨ੍ਨਾ ਕੇ ਪੀਛੇ ਭਾਗੇ ਚਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੈਂ? ਇਸ ਆਸ੍ਥਾ ਕੀ ਵਜਹ ਹੈ ਹਾਲ ਕੇ ਵਰ੍ਸ਼ੋਂ ਮੇਂ ਉਪਜੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ।

ਔਰ ਕੁਛ ਤੀਖੇ ਸਵਾਲ

ਦੇਸ਼ ਕੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਹਿਸ੍ਸੇ ਸੇ ਨੇਤਾਓਂ ਕੇ ਖਾਨੇ-ਕਮਾਨੇ ਕੇ ਕਿਸ੍ਸੇ ਏਕ ਕੇ ਬਾਦ ਏਕ ਸਾਮਨੇ ਆਤੇ ਗਏ। ਕਰੋਡ਼ੋਂ-ਅਰਬੋਂ ਕੇ ਘੋਟਾਲੇ ਹੋਤੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਸਰਕਾਰ ਕਭੀ ਦਲੀਲ ਦੇਤੀ ਰਹੀ, ਕਭੀ ਜਾਂਚ ਕਰਵਾਤੀ ਰਹੀ। ਸਤ੍ਤਾਪਕ੍ਸ਼ ਹੋ ਯਾ ਵਿਪਕ੍ਸ਼, ਸਭੀ ਮੌਕੇ ਕੀ ਆਂਚ ਪਰ ਮਤਲਬ ਕੀ ਰੋਟੀ ਸੇਂਕਤੇ ਰਹੇ ਲੇਕਿਨ ਘੋਟਾਲੋਂ ਕੇ ਖਿਲਾਫ ਠੋਸ ਨਤੀਜੇ ਸਿਫਰ ਰਹੇ। ਐਸੇ ਨਾਜੁਕ ਸਮਯ ਮੇਂ ਜਬ ਲੋਗੋਂ ਨੇ ਦੇਖਾ ਕਿ 74 ਬਰਸ ਕਾ ਏਕ ਬੂਢ਼ਾ ਖੁਦ ਕੋ ਭੂਖਾ ਰਖ ਕਰ ਨਤੀਜੇ ਪਾਨੇ ਕੇ ਰਾਸ੍ਤੇ ਗਢ਼ਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹਾ ਹੈ, ਤੋ ਖਾਨੇ-ਪਕਾਨੇ ਵਾਲੋਂ ਕੇ ਖਿਲਾਫ ਦੇਸ਼ ਕੀ ਜਨਤਾ ਦੌਡ਼ ਪਡ਼ੀ।
ਯਹ ਜਨਤਾ ਜਿਸ ਰੋਮਾਂਚ ਔਰ ਉਤ੍ਸਾਹ ਕੇ ਸਾਥ ਦੌਡ਼ੀ ਹੈ, ਉਸਕੇ ਪੀਛੇ ਕਿਸੀ ਅਨ੍ਨਾ ਕੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਬਲ੍ਕਿ ਛਲਾਵੇ ਸੇ ਮੁਕ੍ਤ ਹੋਨੇ ਕੀ ਚਾਹਤ ਔਰ ਛਟਪਟਾਹਟ ਹੈ। ਐਸੇ ਮੇਂ ਯਹ ਆਂਦੋਲਨ ਅਗਰ ਔਂਧੇ ਮੁਂਹ ਗਿਰਾ ਤੋ? ਇਸਸੇ ਭੀ ਤੀਖਾ ਸਵਾਲ ਯਹ ਹੈ ਕਿ ਆਂਦੋਲਨ ਅਗਰ ਕਾਮਯਾਬ ਹੁਆ ਔਰ ਜਨਤਾ ਨੇ ਜਿਤਨੀ ਉਮ੍ਮੀਦੇਂ ਇਸਸੇ ਬਾਂਧ ਰਖੀ ਹੈਂ, ਵੇ ਪੂਰੀ ਹੋਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖੀਂ ਤੋ ਕ੍ਯਾ ਹੋਗਾ? ਇਨ ਦੋਨੋਂ ਸ੍ਥਿਤਿਯੋਂ ਸੇ ਦੂਰ ਰਹਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਟੀਮ ਅਨ੍ਨਾ ਕੋ ਕਈ ਕਾਮ ਕਰਨੇ ਹੋਂਗੇ। ਪਹਲਾ ਯਹ ਕਿ ਉਨ੍ਹੇਂ ਲੋਕਪਾਲ ਵਿਧੇਯਕ ਕੀ ਜਗਹ ਜਨ ਲੋਕਪਾਲ ਵਿਧੇਯਕ ਕੋ ਲਾਗੂ ਕਰਵਾਨੇ ਕੇ ਏਕਸੂਤ੍ਰੀ ਆਂਦੋਲਨ ਕੋ ਬਹੂਸੂਤ੍ਰੀ ਬਨਾਨਾ ਹੋਗਾ। ਦੂਸਰਾ ਯਹ ਕਿ ਜਨਤਾ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਯਹ ਬਾਤ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰਖਨੀ ਹੋਗੀ ਕਿ ਇਸ ਜਨ ਲੋਕਪਾਲ ਵਿਧੇਯਕ ਕੇ ਲਾਗੂ ਹੋ ਜਾਨੇ ਮਾਤ੍ਰ ਸੇ ਰਾਮਰਾਜ ਆਨੇ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਯਹ ਤੋ ਸੁਧਾਰ ਕੀ ਦਿਸ਼ਾ ਮੇਂ ਏਕ ਛੋਟਾ ਸਾ ਕਦਮ ਭਰ ਹੋਗਾ। ਅਸਲ ਸੁਧਾਰ ਤਬ ਹੋਗਾ ਜਬ ਹਮ ਸਵਾਲੋਂ ਸੇ ਘਿਰੇ ਸਂਸਦੀਯ ਲੋਕਤਂਤ੍ਰ ਕੋ ਸ੍ਵਚ੍ਛ ਰੂਪ ਦੇ ਸਕੇਂ, ਚੁਨਾਵੀ ਰਾਜਨੀਤਿ ਮੇਂ ਪਸਰੇ ਭ੍ਰਸ਼੍ਟਾਚਾਰ ਕੋ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕੇਂ।
ਯਹ ਆਂਦੋਲਨ ਵੈਸਾ ਹੀ ਹੈ ਜੈਸਾ 74 ਕਾ ਜੇਪੀ ਮੂਵਮੇਂਟ ਥਾ, ਯਹ ਸਮਝਨੇ ਕੀ ਚੂਕ ਹਮੇਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹਿਏ। ਜੇਪੀ ਕੀ ਸਂਪੂਰ੍ਣ ਕ੍ਰਾਂਤਿ ਸੀਧੇ-ਸੀਧੇ ਸਤ੍ਤਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ ਕੀ ਮਾਂਗ ਪਰ ਟਿਕੀ ਥੀ। ਕਹਾ ਜਾ ਸਕਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਕਾ ਧ੍ਯੇਯ ਵਹੀ ਥਾ, ਜਬਕਿ ਅਨ੍ਨਾ ਕਾ ਆਂਦੋਲਨ ਭ੍ਰਸ਼੍ਟਾਚਾਰ ਕੋ ਖਤ੍ਮ ਕਰਨੇ ਕੀ ਬਾਤ ਕਰ ਰਹਾ ਹੈ। ਗੌਰ ਕਰੇਂ ਕਿ ਭ੍ਰਸ਼੍ਟਾਚਾਰ ਕਾ ਮੁਦ੍ਦਾ ਅਕੇਲੇ ਕਾਨੂਨ ਕੀ ਜਿਮ੍ਮੇਦਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਨ ਹੀ ਜਨ ਲੋਕਪਾਲ ਵਿਧੇਯਕ ਜੈਸੇ ਕਿਸੀ ਬਿਲ ਕੇ ਲਾਗੂ ਹੋਨੇ ਮਾਤ੍ਰ ਸੇ ਯਹ ਖਤ੍ਮ ਹੋ ਜਾਏਗਾ। ਬਲ੍ਕਿ ਇਸਕੇ ਲਿਏ ਲਂਬੇ ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਹੈ। ਹਰ ਆਦਮੀ ਅਗਰ ਖੁਦ ਕੇ ਭੀਤਰ ਬੈਠੇ ਭ੍ਰਸ਼੍ਟਾਚਾਰ ਕੋ ਖਤ੍ਮ ਕਰੇ, ਤਭੀ ਯਹ ਖਤ੍ਮ ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਾ ਕੇ ਇਸ ਆਂਦੋਲਨ ਕੋ ਏਕ ਐਸੀ ਚੁਨੌਤੀ ਕਾ ਭੀ ਸਾਮਨਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਜੇਪੀ ਮੂਵਮੇਂਟ ਕੇ ਵਕ੍ਤ ਨਹੀਂ ਥੀ। ਉਸ ਵਕ੍ਤ ਭੀ ਸਮਾਜ ਮੇਂ ਜਾਤੀਯਤਾ ਥੀ, ਪਰ ਯਹ ਅਲਗ-ਅਲਗ ਪੌਲਿਟਿਕਲ ਪਾਰ੍ਟਿਯੋਂ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਬਂਟੀ ਹੀਂ ਥੀ। ਆਜ ਕੇ ਸਮਾਜ ਮੇਂ ਅਸ੍ਮਿਤਾ ਕੀ ਲਡ਼ਾਈ ਇਤਨੀ ਤੇਜ ਹੈ ਔਰ ਅਪਨੀ ਅਲਗ ਪਹਚਾਨ ਕੀ ਚਾਹਤ ਇਤਨੀ ਬੁਲਂਦ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਜ ਕੇ ਹਰ ਵਰ੍ਗ ਕੇ ਪਾਸ ਅਪਨੀ ਪਾਰ੍ਟੀ ਹੈ। ਹਰ ਜਗਹ ਯੇ ਪਾਰ੍ਟਿਯਾਂ ਅਪਨੀ ਹਿਸ੍ਸੇਦਾਰੀ ਅਪਨੀ ਅਲਗ ਪਹਚਾਨ ਕੇ ਸਾਥ ਚਾਹਤੀ ਹੈਂ। ਯਹ ਬਾਤ ਟੀਮ ਅਨ੍ਨਾ ਕੋ ਧ੍ਯਾਨ ਮੇਂ ਰਖਨੀ ਹੋਗੀ ਤਾਕਿ ਉਨਕੇ ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਮੇਂ ਹਰ ਵਰ੍ਗ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਸਕੇ।

ਜੇਪੀ ਮੂਵਮੇਂਟ ਕੇ ਸਬਕ

74 ਕੇ ਜੇਪੀ ਮੂਵਮੇਂਟ ਕੇ ਨਤੀਜੇ ਭੀ ਟੀਮ ਅਨ੍ਨਾ ਕੇ ਜੇਹਨ ਮੇਂ ਹੋਨੇ ਚਾਹਿਏ। 77 ਕੇ ਲੋਕਸਭਾ ਚੁਨਾਵ ਮੇਂ ਕਾਂਗ੍ਰੇਸ ਕੋ ਮੁਂਹ ਕੀ ਖਾਨੀ ਪਡ਼ੀ ਥੀ। ਜੇਪੀ ਕੇ ਸੁਧਾਰਵਾਦੀ ਆਂਦੋਲਨ ਕਾ ਸਬਸੇ ਬਡ਼ਾ ਲਾਭ ਭਾਰਤ ਕੀ ਕਈ ਪ੍ਰਮੁਖ ਪਾਰ੍ਟਿਯੋਂ ਕਾ ਵਿਲਯ ਕਰ ਬਨੀ ਜਨਤਾ ਪਾਰ੍ਟੀ ਕੋ ਮਿਲਾ ਥਾ, ਪਰ ਆਂਤਰਿਕ ਮਤਭੇਦੋਂ ਕੇ ਕਾਰਣ ਯਹ ਪਾਰ੍ਟੀ 1979 ਮੇਂ ਬਂਟ ਗਈ। ਕ੍ਯਾ 2014 ਕੇ ਚੁਨਾਵ ਮੇਂ 77 ਦੋਹਰਾਯਾ ਜਾਏਗਾ? ਐਸਾ ਕੁਛ ਹੋ ਜਾਏ ਤੋ ਬਹੁਤ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਸਕੇ ਲਿਏ ਜਨਤਾ ਕਿਸੀ ਐਸੇ ਨੇਤਰਤ੍ਵ ਕੋ ਤਲਾਸ਼ਨਾ ਚਾਹੇਗੀ ਜੋ ਸਚ੍ਚਾ ਔਰ ਸ੍ਵਚ੍ਛ ਹੋ, ਜਿਸਕੀ ਅਗੁਵਾਈ ਕੋਈ ਭਰੋਸੇ ਲਾਯਕ ਸ਼ਖ੍ਸ ਕਰੇ, ਜਿਸਮੇਂ ਦਾਗਦਾਰ ਚੇਹਰੋਂ ਕੇ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਨੇ ਕਾ ਡਰ ਨ ਹੋ। ਟੀਮ ਅਨ੍ਨਾ ਜਨਤਾ ਕੀ ਇਸ ਤਲਾਸ਼ ਪਰ ਖਰਾ ਉਤਰਨਾ ਚਾਹੇਗੀ ਯਾ ਨਹੀਂ, ਯਹ ਵਕ੍ਤ ਬਤਾਏਗਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣ ਭਰ ਕੋ ਯਹ ਸੋਚੇਂ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਜਨ ਲੋਕਪਾਲ ਵਿਧੇਯਕ ਕੋ ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੇਤੀ ਹੈ, ਤੋ ਫਿਰ ਟੀਮ ਅਨ੍ਨਾ ਕਿਸ ਮੁਦ੍ਦੇ ਪਰ ਆਂਦੋਲਨ ਕਰੇਗੀ? ਕ੍ਯਾ ਇਸਕੇ ਬਾਦ ਵਹ ਫਿਰ ਕੋਈ ਔਰ ਨਈ ਡਿਮਾਂਡ ਲੇਕਰ ਸਾਮਨੇ ਆਏਗੀ? ਯਹਾਂ ਮਕਸਦ ਸਿਰ੍ਫ ਯਹ ਧ੍ਯਾਨ ਦਿਲਾਨੇ ਕਾ ਹੈ ਕਿ ਟੀਮ ਅਨ੍ਨਾ ਕੋ ਇਸ ਆਂਦੋਲਨ ਕੋ ਜਾਰੀ ਰਖਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਇਸੇ ਬਹੁਸੂਤ੍ਰੀ ਬਨਾਨਾ ਹੀ ਹੋਗਾ। ਸਵਾਲ ਯਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਨ੍ਨਾ ਔਰ ਉਨਕੇ ਸਾਥ ਆਂਦੋਲਨ ਕਰ ਰਹੇ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਕਿਤਨੀ ਬਡ਼ੀ ਭੀਡ਼ ਆ ਜੁਡ਼ੀ ਹੈ। ਸਵਾਲ ਯਹ ਭੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਿਸੀ ਸਿਸ੍ਟਮ, ਕਿਸੀ ਸਰਕਾਰ ਯਾ ਉਸਕੇ ਦ੍ਵਾਰਾ ਕਾਯਮ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾ ਕੋ ਆਪ ਕਿਸ ਤਰਹ ਸੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤ ਕਰ ਦੇਤੇ ਹੈਂ। ਸਵਾਲ ਯਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਧ੍ਵਸ੍ਤ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾ ਕੇ ਮਲਬੇ ਪਰ ਆਪ ਕੋਈ ਨਈ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾ ਖਡ਼ੀ ਕਰ ਪਾਏਂਗੇ ਕਿ ਨਹੀਂ। ਜੇਪੀ ਕੀ ਬਾਤ ਤੋ ਛੋਡ਼ ਦੀਜਿਏ, ਗਾਂਦੀ ਭੀ ਦੇਸ਼ ਕੋ ਆਜਾਦ ਕਰਾਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਸਤ੍ਤਾ ਕੀ ਬਂਦਰਬਾਂਟ ਦੇਖ ਕਰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਪਾਏ।

Thursday, September 30, 2010

ਜਲੇਬੀ ਔਰ ਚਾਕੂ

ਕਿਸੀ ਗਰ੍ਮ, ਕੁਰਮੁਰੀ, ਜਾਯਕੇਦਾਰ ਜਲੇਬੀ ਕੋ ਮੁਂਹ ਮੇਂ ਰਖਨੇ
ਔਰ ਉਸੇ ਗਪ ਕਰ ਜਾਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ
ਉਸਕੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਔਰ ਉਸਕੇ ਰਸ ਕਾ ਪੂਰਾ ਆਨਂਦ ਲੇਨੇ ਕੇ ਬੀਚ
ਕ੍ਯਾ ਆਪਨੇ ਧ੍ਯਾਨ ਦਿਯਾ ਹੈ
ਕਿ ਹਮਾਰੀ ਭਾਸ਼ਾ
ਕੈਸੇ-ਕੈਸੇ ਬੇਖ਼ਬਰ ਅਤ੍ਯਾਚਾਰ ਕਰਤੀ ਹੈ?
ਅਗਰ ਕਿਸੀ ਕੋ ਆਪ ਜਲੇਬੀ ਜੈਸਾ ਸੀਧਾ ਕਹਤੇ ਹੈਂ
ਤੋ ਯੇ ਉਸਕੇ ਟੇਢ਼ੇਪਨ ਪਰ ਵ੍ਯਂਗ੍ਯ ਭਰੀ ਟਿਪ੍ਪਣੀ ਹੋਤੀ ਹੈ
ਜਬਕਿ ਸਚ੍ਚਾਈ ਯਹ ਹੈ
ਕਿ ਅਪਨੇ ਰੂਪਾਕਾਰ ਕੋ ਛੋਡ਼ਕਰ - ਜਿਸਮੇਂ ਉਸਕਾ
ਅਪਨਾ ਕੋਈ ਹਾਥ ਨਹੀਂ ਹੈ - ਵਹ ਵਾਕਈ ਸੀਧੀ ਹੋਤੀ ਹੈ।
ਪਹਲੇ ਰਸ ਕੋ ਅਪਨੇ ਭੀਤਰ ਘੁਲਨੇ ਦੇਤੀ ਹੈ
ਔਰ ਫਿਰ ਬਡ਼ੀ ਆਸਾਨੀ ਸੇ
ਮੁਂਹ ਕੇ ਭੀਤਰ ਘੁਲ ਜਾਤੀ ਹੈ
ਜੋ ਥੋਡ਼ਾ ਬਹੁਤ ਕੁਰਮੁਰਾਪਨ ਰਹਤਾ ਹੈ, ਵਹ ਉਸਕਾ ਜਾਯਕਾ ਹੀ ਬਢ਼ਾਤਾ ਹੈ।
ਕਭੀ ਚਾਵ ਸੇ ਜਲੇਬੀ ਖਾਤੇ ਹੁਏ
ਔਰ ਕਭੀ ਦਿਲ੍ਲਗੀ ਮੇਂ ਦੂਸਰੋਂ ਸੇ ਅਪਨੇ ਜਲੇਬੀ ਜੈਸਾ ਸੀਧਾ ਹੋਨੇ ਕੀ ਤੋਹਮਤ ਸੁਨਤੇ ਹੁਏ
ਅਕ੍ਸਰ ਮੁਝੇ ਲਗਤਾ ਹੈ
ਕਿ ਵਹ ਭਾਸ਼ਾ ਭੀ ਕਿਤਨੀ ਸਤਹੀ ਹੋਤੀ ਹੈ
ਜੋ ਬਾਹਰੀ ਰੂਪ ਦੇਖਕਰ
ਕਿਸੀ ਕੇ ਸੀਧੇ ਯਾ ਟੇਢੇ ਹੋਨੇ ਕਾ ਐਸਾ ਨਤੀਜਾ ਤਯ ਕਰ ਦੇਤੀ ਹੈ ਜੋ ਘਿਸ-ਘਿਸ ਕਰ ਮੁਹਾਵਰੇ ਮੇਂ ਬਦਲ ਜਾਤਾ ਹੈ।
ਲੇਕਿਨ ਯਹ ਨਾਦਾਨੀ ਹੈ ਯਾ ਸਯਾਨਾਪਨ ਹੈ?
ਕਿ ਲੋਗ ਜਲੇਬੀ ਕੋ ਟੇਢਾ ਬਤਾਤੇ ਹੈਂ।
ਯਹ ਜਾਨਤੇ ਹੁਏ ਕਿ ਵਹ ਕੁਛ ਬਿਗਾਡ਼ ਨਹੀਂ ਸਕਤੀ
ਆਮ ਤੌਰ ਪਰ ਬਾਕੀ ਪਕਵਾਨੋਂ ਕੀ ਤਰਹ ਹਾਜਮਾ ਭੀ ਖ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਤੀ।

ਅਗਰ ਸਿਰ੍ਫ ਆਕਾਰ-ਪ੍ਰਕਾਰ ਸੇ ਤਯ ਹੋਨਾ ਹੋ
ਕੌਨ ਸੀਧਾ ਹੈ, ਕੌਨ ਟੇਢ਼ਾ
ਤੋ ਸੀਧਾ-ਸਪਾਟ ਚਾਕੂ ਕਹੀਂ ਜ੍ਯਾਦਾ ਮਾਸੂਮ ਲਗੇਗਾ ਜੋ
ਸੀਧੇ ਬਦਨ ਮੇਂ ਧਂਸ ਸਕਤਾ ਹੈ
ਔਰ ਜਲੇਬੀ ਬੇਚਾਰੀ ਟੇਢ਼ੀ ਲਗੇਗੀ
ਜੋ ਟੂਟ-ਟੂਟ ਕਰ ਹਮਾਰੇ ਮੁਂਹ ਮੇਂ ਘੁਲਤੀ ਰਹਤੀ ਹੈ।
ਲੇਕਿਨ ਜਲੇਬੀ ਔਰ ਚਾਕੂ ਕਾ ਯਹ ਸਂਯੋਗ
ਸਿਰ੍ਫ ਸੀਧੇ-ਟੇਢ਼ੇ ਕੇ ਫਰ੍ਕ ਕੋ ਬਤਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਨਹੀਂ ਚੁਨਾ ਹੈ
ਯਹ ਯਾਦ ਦਿਲਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਭੀ ਰਖਾ ਹੈ ਕਿ
ਜਲੇਬੀ ਮੁਂਹ ਮੇਂ ਹੀ ਘੁਲੇਗੀ, ਚਾਕੂ ਸੇ ਨਹੀਂ ਕਟੇਗੀ
ਔਰ ਗਰ ਚਾਕੂ ਸੇ ਜਲੇਬੀ ਕਾਟਨਾ ਚਾਹੇਂ
ਤੋ ਫਿਰ ਕਿਸੀ ਔਰ ਕੋ ਕਾਟਨੇ ਕੇ ਪਹਲੇ
ਚਾਕੂ ਕੋ ਚਾਟਨੇ ਕੀ ਇਚ੍ਛਾ ਪੈਦਾ ਹੋਗੀ।
ਯਾਨੀ ਚਾਕੂ ਜਲੇਬੀ ਕੋ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਤਾ
ਜਲੇਬੀ ਚਾਕੂ ਕੋ ਬਦਲ ਸਕਤੀ ਹੈ
ਹਾਲਾਂਕਿ ਯਹ ਬੇਤਰਤੀਬ ਲਗਨੇ ਵਾਲਾ ਤਰ੍ਕ
ਇਸ ਤਥ੍ਯ ਕੀ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਕੇ ਲਿਏ ਨਹੀਂ ਬਨਾ ਹੈ
ਕਿ ਜਲੇਬੀ ਹੋ ਯਾ ਚਾਕੂ - ਦੋਨੋਂ ਕਾ ਅਪਨਾ ਏਕ ਚਰਿਤ੍ਰ ਹੈ
ਜਿਸੇ ਹਮੇਂ ਪਹਚਾਨਨਾ ਚਾਹਿਏ
ਔਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹਿਏ
ਕਿ ਹਮਾਰਾ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਚਾਕੂ ਸੇ ਕਮ, ਜਲੇਬੀ ਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾ ਬਨੇ।
ਲੇਕਿਨ ਕਮਬਖ੍ਤ ਯਹ ਜੋ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ
ਔਰ ਯਹ ਜੋ ਦੁਨਿਯਾ ਹੈ
ਵਹ ਜਲੇਬੀ ਕੋ ਟੇਢ਼ੇਪਨ ਕੇ ਸਾਥ ਦੇਖਤੀ ਹੈ, ਉਸਕਾ ਮਜਾਕ ਬਨਾਤੀ ਹੈ
ਔਰ
ਸੀਧੇ ਸਪਾਟ ਚਾਕੂ ਕੇ ਆਗੇ ਕੁਛ ਸਹਮ ਜਾਤੀ ਹੈ।

(ਜੀ ਚਾਹਤਾ ਹੈ ਯਹ ਝੂਠ ਸਬਸੇ ਕਹੂਂ ਕਿ ਯਹ ਕਵਿਤਾ ਮੈਂਨੇ ਲਿਖੀ ਹੈ। ਭਲੇ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਪਤਾ ਹੋ ਕਿ ਯਹ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨ ਕੀ ਕਵਿਤਾ ਹੈ ਔਰ ਉਸਕੇ ਭਰੋਸਾ ਬ੍ਲੌਗ ਸੇ ਚੁਰਾਈ ਗਈ ਹੈ।)

Sunday, April 11, 2010

ਆਇਏ, ਛਲੇਂ ਖੁਦ ਕੋ

ਮੋਹ ਜਬ ਹੋ ਭਂਗ, ਤੋ ਆਦਮੀ ਖੁਦ ਕੋ ਠਗਾ ਸਾ ਮਹਸੂਸ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਵਹ ਅਬ ਤਕ ਖੁਦ ਕੋ ਛਲ ਰਹਾ ਥਾ। ਵੈਸੇ ਖੁਦ ਕੋ ਛਲਨੇ ਵਾਲੇ ਲੋਗ ਭੀ ਹੋਤੇ ਹੈਂ, ਆਤ੍ਮਮੁਗ੍ਧ, ਆਤ੍ਮਰਤਿ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ। ਪਰ ਜਬ ਵਾਕਈ ਦੂਸਰੋਂ ਕੇ ਹਾਥੋਂ ਛਲੇ ਜਾਏਂ, ਤੋ ਉਨਕੀ ਪੀਡ਼ਾ ਮੁਖਰ ਹੋ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਪੀਡ਼ਾ ਕੇ ਐਸੇ ਕ੍ਸ਼ਣੋਂ ਮੇਂ ਆਖਿਰ ਆਦਮੀ ਕ੍ਯਾ ਕਰੇ, ਕਹਾਂ ਜਾਏ, ਕਿਸਸੇ ਕਹੇ...। ਜਾਹਿਰ ਹੈ ਕਹੀਂ ਜਾਨੇ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ। ਆਇਏ ਏਕ ਗੀਤ ਸੁਨੇਂ...

Wednesday, March 24, 2010

ਪਤ੍ਨੀ ਕੀ ਗੈਰਮੌਜੂਦਗੀ ਔਰ ਮੇਰਾ ਓਛਾਪਨ

ਅਨਿਤਾ, ਅਨੁਨਯ ਔਰ ਮਾਨ੍ਯਾ ਕੇ ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੇ ਦੋ ਦਿਨ ਤੋ ਮੈਂਨੇ ਖੂਬ ਚੈਨ ਸੇ ਗੁਜਾਰੇ। ਲਗਾ ਕਿ 17 ਮਾਰ੍ਚ ਕੀ ਖੁਸ਼ਿਯਾਂ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈਂ। ਅਗਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਹੋਤਾ ਹੋਗਾ ਤੋ ਸ਼ਾਯਦ ਉਸਕਾ ਸੁਖ ਯਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਤੀਸਰੇ ਦਿਨ ਸੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਭ੍ਰਮ ਟੂਟਨੇ ਲਗਾ। ਮੁਝੇ ਮੇਰਾ ਘਰ ਅਚਾਨਕ ਪਰਾਯਾ ਲਗਨੇ ਲਗਾ। ਦਫ੍ਤਰ ਸੇ ਲੌਟਤਾ ਤੋ ਯਹਾਂ ਕਾ ਸੂਨਾਪਨ ਮੁਝੇ ਕਾਟਨੇ ਕੋ ਦੌਡ਼ਤਾ। ਡਰ ਕਰ ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਮੈਂ ਸਿਕੁਡ਼ ਜਾਤਾ। ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹਾ ਥਾ ਕਿ ਯਹ ਪ੍ਯਾਰਾ ਸਾ ਘਰ ਮੁਝੇ ਮਕਾਨ ਕੀ ਤਰਹ ਕ੍ਯੋਂ ਲਗਨੇ ਲਗਾ? ਮੇਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਅਚਾਨਕ ਨਰ੍ਕ ਮੇਂ ਕੈਸੇ ਤਬ੍ਦੀਲ ਹੋ ਗਯਾ?

ਜੋ ਲੋਗ ਪਤ੍ਰਕਾਰਿਤਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ੇ ਮੇਂ ਹੈਂ ਉਨਕੇ ਘਰ ਲੌਟਨੇ ਕਾ ਵਕ੍ਤ ਬੇਹਦ ਅਟਪਟਾ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਭੀ ਹੈ। ਦੇਰ ਰਾਤ ਲੌਟਤਾ ਥਾ, ਅਨਿਤਾ ਔਰ ਬਚ੍ਚੇ ਤਬ ਤਕ ਸੋ ਚੁਕੇ ਹੋਤੇ ਥੇ। ਮੈਂ ਬਸ ਚੁਪਚਾਪ ਉਨਕੇ ਕਮਰੇ ਮੇਂ ਝਾਂਕ ਆਤਾ। ਉਨ੍ਹੇਂ ਸੋਯਾ ਦੇਖ (ਕਭੀ ਕਭਾਰ ਜਗਾ ਪਾਕਰ) ਬੇਹਦ ਸੁਕੂਨ ਮਿਲਤਾ। ਇਸ ਸੁਕੂਨ ਕਾ ਅਹਸਾਸ ਤਬ ਕਭੀ ਨਹੀਂ ਹੁਆ ਯਾ ਕਹੇਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਕਮਜੋਰ ਸਂਵੇਦਨਾਓਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹੇਂ ਕਭੀ ਮਹਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਿਯਾ। ਇਸ ਦਫੇ ਉਨਕੀ ਅਨੁਪਸ੍ਥਿਤਿ ਮੇਂ ਵਹ ਅਂਤਰ ਮੁਝੇ ਪਤਾ ਚਲਾ। ਰਾਤ ਘਰ ਲੌਟਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਜਬ ਮੁਝੇ ਉਨਕਾ ਕਮਰਾ ਖਾਲੀ ਦਿਖਤਾ ਤੋ ਵਹ ਖਾਲੀਪਨ ਮੇਰੇ ਭੀਤਰ ਭੀ ਬਜਨੇ ਲਗਤਾ। ਵਾਕਈ ਮੈਂ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਤਾ। ਘਰ ਮੇਂ ਉਨ ਤੀਨੋਂ ਕਾ ਨ ਹੋਨਾ ਮੁਝੇ ਬੇਹਦ ਖਟਕਨੇ ਲਗਾ।

ਅਨਿਤਾ ਕੇ ਜਾਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀ ਦੋ ਰਾਤੇਂ ਮੈਂਨੇ ਯਾ ਤੋ ਟੀਵੀ ਦੇਖਤੇ ਹੁਏ ਬਿਤਾਈਂ ਯਾ ਕੁਛ ਪਢ਼ਤੇ ਹੁਏ। ਅਗਲੀ ਸੁਬਹ ਮੈਂ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਸੇ ਜਗਾ। ਦੇਰ ਸੇ ਜਗਨੇ ਕਾ ਕੋਈ ਅਫਸੋਸ ਨਹੀਂ ਥਾ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਮੈਂ ਤੋ ਅਪਨੀ ਆਜਾਦੀ ਮੇਂ ਡੂਬਾ ਥਾ। ਪਰ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਮੁਝੇ ਬਾਤ ਸਮਝ ਮੇਂ ਆਈ ਕਿ ਜਿਸੇ ਮੈਂ ਆਜਾਦੀ ਸਮਝ ਰਹਾ ਥਾ ਵਹ ਵਾਕਈ ਮੇਰੇ ਸਿਸ੍ਟਮ ਕਾ ਡੈਮੇਜ ਹੋ ਜਾਨਾ ਥਾ। ਠੀਕ ਵੈਸੇ ਹੀ ਜੈਸੇ ਜਬ ਸ਼ਰੀਰ ਕਾ ਕੋਈ ਮਹਤ੍ਵਪੂਰ੍ਣ ਹਿਸ੍ਸਾ ਸਾਥ ਛੋਡ਼ਨੇ ਲਗਤਾ ਹੈ ਤੋ ਆਪਕਾ ਸ਼ਰੀਰ ਆਪਕੇ ਵਸ਼ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ। ਵਹ ਤੇਜੀ ਸੇ ਕਾਮ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਬ ਕੌਨ ਸਾ ਕਾਮ ਵਹ ਕਰੇ ਇਸ ਪਰ ਨ ਤੋ ਆਪਕਾ ਵਸ਼ ਚਲਤਾ ਹੈ ਨ ਹੀ ਆਪਕੋ ਅਹਸਾਸ ਹੋਤਾ ਹੈ ਕਿ ਵਹ ਆਪਕੇ ਮੁਤਾਬਿਕ ਨਹੀਂ ਚਲ ਰਹਾ।

ਘਰ ਮੇਂ ਪਤ੍ਨੀ ਔਰ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੇ ਹੋਨੇ ਸੇ ਕਿਤਨਾ ਫਰ੍ਕ ਪਡ਼ ਜਾਤਾ ਹੈ ਮਾਹੌਲ ਮੇਂ। ਕਭੀ ਆਪ ਬਚ੍ਚੋਂ ਸੇ ਖੇਲਤੇ ਹੈਂ, ਕਭੀ ਸਮਝਾਤੇ ਹੈਂ ਔਰ ਕਭੀ ਉਨ੍ਹੇਂ ਡਾਂਟਤੇ ਭੀ ਹੈਂ। ਠੀਕ ਉਸੀ ਤਰਹ ਪਤ੍ਨੀ ਸੇ ਤਮਾਮ ਤਰਹ ਕੀ ਬਾਤੇਂ ਆਪ ਸ਼ੇਯਰ ਕਰਤੇ ਹੈਂ - ਕਭੀ ਦਫ੍ਤਰ ਕਾ ਤਨਾਵ, ਤੋ ਕਭੀ ਕਿਸੀ ਸਬ੍ਜੇਕ੍ਟ ਪਰ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰ੍ਸ਼। ਔਰ ਇਨ ਸ੍ਥਿਤਿਯੋਂ ਕੇ ਬਾਦ ਆਪਕਾ ਮੁਕਮ੍ਮਲ ਚਰਿਤ੍ਰ ਬਨ ਕਰ ਉਭਰਤਾ ਹੈ। ਆਪ ਅਪਨੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਤ੍ਵ ਕੇ ਅਧੂਰੇਪਨ ਕੋ ਪਤ੍ਨੀ ਔਰ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਹੋਕਰ ਹੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਪਾਤੇ ਹੈਂ।

ਅਭੀ ਧ੍ਯਾਨ ਜਾ ਰਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਤਨੇ ਵਰ੍ਸ਼ੋਂ ਸੇ ਮੈਂਨੇ ਤੋ ਅਨਿਤਾ ਸੇ ਖੁਦ ਕੋ ਸ਼ੇਯਰ ਕਿਯਾ। ਅਕ੍ਸਰ ਅਪਨੀ ਬਾਤੇਂ ਉਨਸੇ ਕੀਂ। ਪਰ ਕ੍ਯਾ ਕਭੀ ਅਨਿਤਾ ਕੀ ਬਾਤੇਂ ਮੈਂਨੇ ਸੁਨੀਂ? ਪਤ੍ਰਕਾਰਿਤਾ ਯਾ ਸਮਾਜ ਕੋ ਲੇਕਰ ਜੋ ਸਵਾਲ ਮੁਝੇ ਮਥਤੇ ਹੈਂ, ਕ੍ਯਾ ਵਹ ਅਨਿਤਾ ਕੋ ਨਹੀਂ ਮਥਤੇ ਹੋਂਗੇ? ਮੈਂ ਕੈਸੇ ਭੂਲ ਗਯਾ ਕਿ ਉਸਕੇ ਭੀਤਰ ਭੀ ਪਤ੍ਰਕਾਰ ਬਨਨੇ ਕੀ ਖ੍ਵਾਹਿਸ਼ ਥੀ। ਇਕੋਨੌਮਿਕ੍ਸ ਮੇਂ ਏਮਏ ਔਰ ਬੈਚਲਰ ਔਫ ਜਰ੍ਨਲਿਜਮ ਕਰ ਲੇਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਉਸੇ ਭੀ ਅਪਨੇ ਕਰਿਯਰ ਕੀ ਚਿਂਤਾ ਥੀ। ਪਰ ਸ਼ਾਦੀ ਕੇ ਬਾਦ ਉਸਨੇ ਪੂਰੀ ਦਰਢ਼ਤਾ ਸੇ ਕਹਾ ਥਾ ਕਿ ਮੈਂ ਘਰ ਸਂਭਾਲੂਂਗੀ। ਆਖਿਰ ਉਸਨੇ ਅਪਨੇ ਕਰਿਯਰ ਕੋ ਤਿਲਾਂਜਲਿ ਦੀ ਤੋ ਕਿਸਕੇ ਲਿਏ? ਜਾਹਿਰ ਹੈ ਇਸ ਪਰਿਵਾਰ ਕੇ ਲਿਏ। ਮੁਝੇ ਮੁਖਿਯਾ ਕੀ ਤਰਹ ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਕਿਯਾ - ਕ੍ਯਾ ਯਹ ਉਸਕੀ ਕਮਜੋਰੀ ਥੀ? ਆਜ ਮੇਰਾ ਮਾਨਨਾ ਹੈ ਕਿ ਯਹ ਉਸਕੀ ਦਰਢ਼ਤਾ ਥੀ। ਦਰਢ਼ਤਾ ਇਸ ਅਰ੍ਥ ਮੇਂ ਕਿ ਜੋ ਹਲ੍ਕੇ ਹੋਤੇ ਹੈਂ ਵਹੀ ਉਡ਼ਤੇ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਪਨੀ ਧੁਨ ਕੇ ਪਕ੍ਕੇ ਹੋਤੇ ਹੈਂ ਉਨ੍ਹੇਂ ਅਪਨੇ ਫੈਸਲੋਂ ਪਰ ਟਿਕੇ ਰਹਨਾ ਆਤਾ ਹੈ।

ਔਰ ਐਸੀ ਨਾਯਾਬ ਸਾਥੀ ਸੇ ਮੈਂਨੇ ਕਭੀ ਜਾਨਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀ ਉਸਕੇ ਭੀਤਰ ਕੀ ਹਲਚਲ। ਉਫ੍, ਯਹ ਮੇਰਾ ਕੌਨ ਸਾ ਓਛਾ ਰੂਪ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਯਹ ਰੂਪ ਮੁਝ ਸੇ ਛੁਪਾ ਕੈਸੇ ਰਹਾ? ਮੇਰੇ ਇਸ ਓਛੇਪਨ ਕੋ ਅਨਿਤਾ ਕਿਤਨੇ ਸਹਜ ਭਾਵ ਸੇ ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਕਰਤੀ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਸਮਯ-ਸਮਯ ਪਰ ਉਸਪਰ ਗਰਜਤਾ ਰਹਾ ਔਰ ਵਹ ਲਗਾਤਾਰ ਤ੍ਯਾਗ ਔਰ ਸਮਰ੍ਪਣ ਕੇ ਸਾਥ ਮੁਝ ਪਰ ਬਰਸਤੀ ਰਹੀ। ਕ੍ਯਾ ਤ੍ਯਾਗ ਕਰਨਾ ਸਿਰ੍ਫ ਔਰਤੋਂ ਕੇ ਹਿਸ੍ਸੇ ਹੈ? ਯਹ ਕਾਮ ਮਰ੍ਦ ਪ੍ਰਕਰਤਿ ਮੇਂ ਕ੍ਯੋਂ ਨਹੀਂ?

ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ-ਛੋਟੀ ਜਰੂਰਤੋਂ ਕਾ ਧ੍ਯਾਨ ਅਨਿਤਾ ਕੁਛ ਵੈਸੇ ਹੀ ਰਖਤੀ ਰਹੀ ਹੈ ਜੈਸੇ ਅਪਨੇ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕਾ। ਇਨ ਸਾਤ ਦਿਨੋਂ ਨੇ ਮੁਝੇ ਜੀਵਨ ਕੇ ਕਈ ਪਹਲੁਓਂ ਸੇ ਰੂ-ਬ-ਰੂ ਕਰਾਯਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਹੀ ਛੁਪੇ ਹੁਏ ਕਈ ਰੂਪੋਂ ਕੋ ਮੇਰੇ ਸਾਮਨੇ ਰਖਾ ਹੈ। ਅਨਿਤਾ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਸੋਚਨੇ ਕੀ ਨਈ ਦਰਸ਼੍ਟਿ ਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਭੀਤਰ ਬਸੇ ਬੇਸ਼ਰ੍ਮ ਮਰ੍ਦ ਕੋ ਸ਼ਰ੍ਮਿਂਦਾ ਕਿਯਾ ਹੈ। ਅਬ ਤੋ ਬਸ ਇਂਤਜਾਰ ਹੈ ਕਿ ਅਨਿਤਾ ਲੌਟੇ ਤੋ ਉਸੇ ਬਤਾਊਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਪਤਿ ਨਹੀਂ ਬਲ੍ਕਿ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਸਾਥੀ ਹੂਂ। ਐਸਾ ਸਾਥੀ ਜੋ ਸਿਰ੍ਫ 'ਮੈਂ' ਕੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇਗਾ, ਵਹ 'ਹਮ' ਕੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲੇਗਾ। ਹਾਂ ਅਨਿਤਾ, ਯਹ ਘਰ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਹਮਾਰਾ ਹੈ। ਹਮਾਰਾ ਯਹ ਘਰ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਬੇਸਬ੍ਰੀ ਸੇ ਇਂਤਜਾਰ ਕਰ ਰਹਾ ਹੈ। ਰਿਯਲੀ ਆਈ ਲਵ ਯੂ।

Thursday, March 18, 2010

ਖੁਸ਼ਿਯਾਂ ਹੈਂ ਬਰਕਰਾਰ

ਸੁਬਹ 5 ਬਜੇ ਸੋਨੇ ਗਯਾ ਔਰ ਅਬ 10:30 ਬਜੇ ਸੋ ਕਰ ਉਠਾ ਹੂਂ। ਕੋਈ ਸ਼ੋਰਗੁਲ ਨਹੀਂ। ਖੂਬ ਗਹਰੀ ਨੀਂਦ ਆਈ। ਸੋਕਰ ਉਠਾ ਤੋ ਮੋਬਾਇਲ ਮੇਂ 18 ਮਿਸ੍ਡ ਕੌਲ ਦਿਖੀ। ਚਾਰ ਬਾਰ ਮੇਮਸਾਬ (ਮੇਰੀ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਜੀ) ਨੇ ਫੋਨ ਕਿਯਾ ਥਾ। ਬਾਕਿ 14 ਸਾਥੀ-ਸਂਗਤਿਯੋਂ ਕੀ ਕੌਲ ਥੀ। ਸੋਚਾ ਥਾ ਇਨ ਸਾਤ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਪੁਰਾਨੇ ਬਚੇ ਕਈ ਕਾਮ ਨਿਬਟਾ ਲੂਂਗਾ। ਕੁਛ ਲੇਖ ਲਿਖਨੇ ਥੇ, ਜਿਨਕੇ ਤਗਾਦੇ ਕਾਫੀ ਤੇਜ ਹੋ ਗਏ ਹੈਂ। ਬਾਤੇਂ ਜੇਹਨ ਮੇਂ ਹੈਂ ਪਰ ਮਨ ਆਸਮਾਂ ਮੇਂ ਉਡ਼ ਰਹਾ ਹੈ। ਕੈਸੇ ਲਿਖੂਂ? ਲਿਖਨੇ ਕੀ ਇਚ੍ਛਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ। ਬਸ ਇਨ ਦਿਨੋਂ ਵਹੀ ਕਰ ਰਹਾ ਹੂਂ ਜੋ ਇਚ੍ਛਾ ਹੋਤੀ ਹੈ। ਲੇਖ ਲਿਖਨੇ ਕੀ ਇਚ੍ਛਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੋ ਲਿਖੂਂਗਾ ਭੀ ਨਹੀਂ। ਬਾਕੀ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਤੋ ਯਹ ਸੋਚ ਕਰ ਕਰ ਲਿਯਾ ਕਰਤਾ ਥਾ ਕਿ ਚਲੋ ਕਰਿਯਰ ਕੇ ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੇਂ ਕਹੀਂ ਯੇ ਚੀਜੇਂ ਸਪੋਰ੍ਟਿਵ ਹੋਤੀ ਹੈਂ। ਪਰ ਇਨ ਦਿਨੋਂ ਜਬ ਸੋਚਤਾ ਹੂਂ ਕਰਿਯਰ ਕੀ ਬਾਤ ਤੋ ਮਨ ਸੇ ਫੂਟਤੀ ਹੈ ਆਵਾਜ - ਯਾਰ ਕਾਹੇ ਕੋ ਲਫਡ਼ਾ ਮੋਲ ਲੇ ਰਹਾ ਹੈ। ਚਲ ਮਸ੍ਤੀ ਕਰ। ਬਸ ਫਿਰ ਕ੍ਯਾ? ਹਂਸੀ-ਠਿਠੋਲੀ। ਕਭੀ ਟੀਵੀ ਪਰ ਖਬਰੇਂ ਦੇਖ ਲੀਂ ਤੋ ਕਭੀ ਚੈਨਲ ਬਦਲ-ਬਦਲ ਕਰ ਫਿਲ੍ਮੇਂ। ਜ੍ਯਾਦਾ ਇਚ੍ਛਾ ਹੁਈ ਤੋ ਮਨਪਸਂਦ ਸੀਡੀ ਨਿਕਾਲੀ, ਗਾਨੇ ਸੁਨ ਲਿਏ ਯਾ ਫਿਲ੍ਮ ਦੇਖ ਲੀ।

Wednesday, March 17, 2010

ਆਜਾਦੀ ਕੀ ਪਹਲੀ ਸੁਬਹ

ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਦਿਨੋਂ ਸੇ ਇਸ ਸਤ੍ਰਹ ਮਾਰ੍ਚ ਕਾ ਮੈਂ ਬੇਸਬ੍ਰੀ ਸੇ ਇਂਤਜਾਰ ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ। ਰੋਜ ਜੀਟੌਕ ਕੇ ਸ੍ਟੇਟਸ ਮੇਸੇਜ ਮੇਂ ਇਸ ਦਿਨ ਕੇ ਇਂਤਜਾਰ ਮੇਂ ਮੇਸੇਜ ਬਦਲ ਰਹਾ ਥਾ। ਸਂਗੀ-ਸਾਥੀ ਪੂਛ ਰਹੇ ਥੇ ਕਿ ਕ੍ਯਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕ੍ਯਾ ਬਤਾਤਾ ਉਨ੍ਹੇਂ। ਡਰਾ ਮੈਂ ਭੀ ਥਾ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਜੀ ਨੇ ਕਹੀਂ ਟਿਕਟ ਕੈਂਸਲ ਕਰਾ ਦਿਯਾ ਤੋ? ਬਹਰਹਾਲ, ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਜੀ ਸੋਲਹ ਮਾਰ੍ਚ ਕੀ ਸ਼ਾਮ ਮਾਯਕੇ ਗਈਂ। ਚੈਨ ਕੇ ਸਾਤ ਦਿਨ ਗੁਜਾਰੂਂਗਾ। ਜਬ ਸੇ ਦਿਲ੍ਲੀ ਆਯਾ। ਘਰ ਮੇਂ ਅਕੇਲਾ ਰਹਨੇ ਕੋ ਤਰਸ ਗਯਾ। ਇਸ ਬਾਰ ਜਬ ਸੇ ਟਿਕਟ ਕਟਾ, ਦਿਨ ਕਾਟਨੇ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ ਹੋ ਗਏ ਥੇ। ਸਤ੍ਰਹ ਤਾਰੀਖ ਕਾ ਬੇਸਬ੍ਰੀ ਸੇ ਇਂਤਜਾਰ ਕਰਤਾ ਰਹਾ। ਸੋਲਹ ਕੀ ਸ਼ਾਮ ਉਨ੍ਹੇਂ ਟ੍ਰੇਨ ਮੇਂ ਬੈਠਾ, ਦਫ੍ਤਰ ਆਯਾ। ਵੀਕਲੀ ਔਫ ਹੋਨੇ ਕੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਿਸੀ ਔਰ ਦਿਨ ਦਫ੍ਤਰ ਆਨਾ ਥਕਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦੇਤਾ ਥਾ। ਪਰ ਸੋਲਹ ਕੋ ਐਸਾ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਹੁਆ। ਬਿਲ੍ਕੁਲ ਤਰੋਤਾਜਾ ਰਹਾ। ਘਰ ਆਯਾ ਔਰ ਦੇਰ ਤਕ ਇਸ ਖੁਸ਼ੀ ਕੋ ਮਹਸੂਸ ਕਰਤਾ ਰਹਾ। ਇਨ ਸਾਤ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੋਗੀ ਕਿ ਅਪਨੇ ਇਨ ਖੂਬਸੂਰਤ ਦਿਨੋਂ ਕਾ ਬ੍ਯੌਰਾ ਯਹਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਤਾ ਰਹੂਂ। ਫਿਲਹਾਲ ਤੋ ਬ੍ਲੌਗਿਂਗ ਕੀ ਭੀ ਇਚ੍ਛਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਯਹ ਤੋ ਪਹਲੇ ਭੀ ਕਰਤਾ ਰਹਾ। ਇਸਕੇ ਲਿਏ ਕੋਈ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਹੀਂ ਥੀ। ਹਾਂ ਚਲਤਾ ਹੂਂ ਟੀਵੀ ਦੇਖੂਂਗਾ। ਆਜ ਮੁਝੇ ਕੌਨ ਰੋਕੇਗਾ ਭਲਾ। :-)

Sunday, February 14, 2010

ਹਾਂਫਤੀ ਹੁਈ ਪੀਢ਼ੀ ਕਾ ਵੈਲਂਟਾਇਂਸ ਡੇ

ਪ੍ਯਾਰੀ ਬੇਟਾ,

ਕੈਸੀ ਹੈ ਤੂ? ਪਢ਼ਾਈ-ਲਿਖਾਈ ਕਾ ਕ੍ਯਾ ਹਾਲ ਹੈ? ਸਮਯ ਕਾ ਇਕ੍ਵਲ ਡਿਸ੍ਟ੍ਰਿਬ੍ਯੂਸ਼ਨ ਕਿਯਾ ਹੈ ਨ? ਦੇਖ ਬੇਟਾ, ਪਢ਼ਾਈ ਕੇ ਸਾਥ ਮਸ੍ਤੀ ਭੀ ਬੇਹਦ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਜਿਤਨੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਸੇ ਪਢ਼ਤੀ ਹੈ ਉਤਨੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਕੇ ਸਾਥ ਮਸ੍ਤੀ ਭੀ ਕਰ। ਕਿਸੀ ਏਕ ਚੀਜ ਪਰ ਪਿਲੇ ਰਹਨੇ ਸੇ ਮੁਕਾਮ ਤੋ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਲੇਗੀ, ਪਰ ਪਰ੍ਸਨੈਲਿਟੀ ਨਹੀਂ। ਇਸਲਿਏ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਬੇਟਾ ਕਿ ਮਸ੍ਤੀ ਔਰ ਪਢ਼ਾਈ ਦੋਨੋਂ ਸਾਥ-ਸਾਥ ਹੋਂ। ਜਿਸ ਫੀਲ੍ਡ ਕੋ ਜਬ ਜੈਸੀ ਜਰੂਰਤ ਹੋ, ਉਸੇ ਉਤਨਾ ਹੀ ਵਕ੍ਤ ਦੋ।

ਜਾਨਤੀ ਹੈ ਬੇਟਾ, ਅਭੀ ਰਾਤ ਕੇ ੨ ਬਜ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਦਰਅਸਲ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਮੇਂ ਦੇਰ ਸੇ ਲੌਟਾ ਹੂਂ। ਤੇਰੀ ਮਮਾ ਨੇ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਤੇਰੇ ਸੇ ਲਂਬੀ ਚੈਟ ਹੁਈ ਉਨਕੀ। ਸੁਨਾ ਕਿ ਸੈਟਰਡੇ ਕੋ ਤੇਰਾ ਸ਼ੇਡ੍ਯੂਲ ਬਹੁਤ ਟਾਇਟ ਥਾ। ਬੇਹਦ ਥਕੀ ਹੁਈ ਥੀ ਤੂ। ਕ੍ਯੋਂ ਇਤਨਾ ਸ੍ਟ੍ਰੇਨ ਲੇਤੀ ਹੈ ਰੇ, ਏਕਾਧ ਕ੍ਲਾਸ ਮਿਸ ਹੀ ਕਰ ਜਾਤੀ ਤੋ ਕ੍ਯਾ ਆਫਤ ਆ ਰਹੀ ਥੀ? ਪਗਲੀ।

ਮੁਝੇ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਂਡੇ ਕੀ ਸੁਬਹ ਤੂ ਦੇਰ ਸੇ ਉਠੇਗੀ। ਉਠੇਗੀ ਔਰ ਲੈਪਟੌਪ ਸੇ ਚਿਪਕ ਕਰ ਮੇਲ ਚੇਕ ਕਰੇਗੀ। ਇਸੀਲਿਏ ਅਭੀ ਇਸ ਖਤ ਕੋ ਮੇਲ ਕਰ ਦੂਂਗਾ। ਅਰੇ ਬੇਟਾ! ਕਲ ਤੋ ਵੈਲਂਟਾਇਨ੍ਸ ਡੇ ਹੈ। ਬਤਾ-ਬਤਾ, ਕ੍ਯਾ ਪ੍ਲਾਨਿਂਗ ਹੈ ਤੇਰੀ? ਅਭੀ ਤਕ ਕਿਸੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਬੇਟੀ ਕੋ ਪ੍ਰਪੋਜ ਕਿਯਾ ਯਾ ਨਹੀਂ… ਯਾ ਮੇਰੀ ਬੇਟੀ ਨੇ ਕਿਸੀ ਕੋ...?

ਯਾਦ ਹੈ ਤੁਝੇ... ਜਬ ਤੂ ਨਰ੍ਸਰੀ ਯਾ ਪ੍ਰੇਪ ਮੇਂ ਥੀ... ਤੂ ਬੇਹਦ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਤੀ ਥੀ ਕਿ ਤੇਰੇ ਚੇਹਰੇ ਕਾ ਕਲਰ ਬ੍ਰਾਉਨ ਕ੍ਯੋਂ ਹੈ? ਕ੍ਯਾ ਤੁਝੇ ਆਜ ਭੀ ਤੇਰਾ ਬ੍ਰਾਉਨ ਕਲਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਤਾ ਹੈ? ਨਾ, ਬੇਟਾ ਨਾ। ਬ੍ਰਾਉਨ ਕਲਰ ਹੋ ਯਾ ਵਾਇਟ - ਅਗਰ ਚੇਹਰੇ ਪਰ ਤਾਜਗੀ ਨ ਹੋ, ਉਤ੍ਸਾਹ ਕਾ ਕੋਈ ਰਂਗ ਵਹਾਂ ਨ ਹੋ, ਤੋ ਵਹ ਚੇਹਰਾ ਬੇਜਾਨ ਲਗਤਾ ਹੈ। ਔਰ ਤੂ ਤੋ ਸ਼ੁਰੂ ਸੇ ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਮੇਂ ਉਤ੍ਸਾਹੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕਾਮ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ ਹੋ ਯਾ ਆਸਾਨ, ਛੋਟਾ ਹੋ ਯਾ ਬਡ਼ਾ – ਤੂ ਉਸੇ ਲਗਨ ਸੇ ਕਰਤੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਭੀਤਰ ਯਹ ਜੋ ਗੁਣ ਹੈ ਨ – ਬੇਸ਼ਕ ਇਸੇ ਤੂਨੇ ਅਪਨੀ ਮਮਾ ਸੇ ਲਿਯਾ ਹੈ – ਯਹ ਤੁਝੇ ਭੀਡ਼ ਮੇਂ ਭੀ ਏਕ ਪਹਚਾਨ ਦੇਤਾ ਹੈ, ਤੁਝੇ ਬਿਲ੍ਕੁਲ ਡਿਫਰੇਂਟ ਲੁਕ ਦੇਤਾ ਹੈ।
ਬੇਟਾ, ਤੂ ਅਬ ਬਡ਼ੀ ਹੋ ਚਲੀ ਹੈ। ਤੁਝਮੇਂ ਸਂਵੇਦਨਾ ਜਿਤਨੀ ਗਹਰੀ ਹੈ, ਵਿਚਾਰ ਉਤਨੇ ਹੀ ਗਂਭੀਰ।

ਇਸੀਲਿਏ ਤੇਰੇ ਸਾਮਨੇ ਮੈਂ ਸਿਰ੍ਫ ਸ੍ਥਿਤਿਯਾਂ ਰਖਾ ਕਰਤਾ ਹੂਂ, ਫੈਸਲੇ ਕਾ ਅਧਿਕਾਰ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਬੇਟਾ, ਏਕ ਬਾਤ ਧ੍ਯਾਨ ਰਖਨਾ ਕਿ ਕੁਛ ਫੈਸਲੇ ਐਸੇ ਹੋਤੇ ਹੈਂ, ਜਿਨ੍ਹੇਂ ਜਬ ਚਾਹੋ ਬਦਲ ਸਕਤੀ ਹੋ ਔਰ ਕੁਛ ਐਸੇ - ਜਿਨਕੇ ਸਾਥ ਜੀਨੇ ਕੀ ਆਦਤ ਡਾਲਨੀ ਪਡ਼ਤੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਯੂਂ ਸਮਝ ਕਿ ਜਿਂਦਗੀ ਗਰ ਏਕ ਰੇਲਵੇ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਹੈ, ਤੋ ਕੁਛ ਫੈਸਲੇ ਇਸ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਕੀ ਦੂਕਾਨੇ ਹੈਂ, ਜਿਨਕੇ ਬਦਲਨੇ ਸੇ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਕਾ ਰੂਪ ਬਦਲਤਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਰਤਿ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਬ ਰੇਲਵੇ ਟ੍ਰੈਕ ਕੀ ਜਗਹ ਮੇਟ੍ਰੋ, ਟ੍ਰਾਮ ਯਾ ਮੋਨੋ ਰੇਲ ਕੀ ਟ੍ਰੈਕ ਬਿਛਾ ਦੀ ਜਾਏ ਤੋ ਰੇਲਵੇ ਸ੍ਟੇਸ਼ਨ ਕੀ ਪ੍ਰਕਰਤਿ ਬਦਲ ਜਾਏਗੀ। ਇਸੀਲਿਏ ਯੇ ਫੈਸਲੇ ਐਸੇ ਨਹੀਂ ਹੋਤੇ ਕਿ ਜਬ ਚਾਹਾ ਬਦਲ ਲਿਯਾ। ਐਸੇ ਫੈਸਲੇ ਕਰਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਖੂਬ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਪਡ਼ਤਾ ਹੈ। ਅਪਨੇ ਕੋ ਆਜਮਾਨਾ ਪਡ਼ਤਾ ਹੈ। ਯਸ ਯਾ ਨੋ ਕੇ ਤਰ੍ਕੋਂ ਕੋ ਪਰਖਨਾ ਪਡ਼ਤਾ ਹੈ। ਜੀਵਨਸਾਥੀ ਚੁਨਨੇ ਕਾ ਫੈਸਲਾ ਭੀ ਐਸਾ ਹੀ ਫੈਸਲਾ ਹੋਤਾ ਹੈ।

ਬੇਟਾ, ਕੋਈ ਇਨਸਾਨ ਸੌ ਫੀਸਦੀ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ। ਸਹੀ ਔਰ ਗਲਤ ਕੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਭੀ ਨਿਤਾਂਤ ਨਿਜੀ ਹੋ ਸਕਤੀ ਹੈ। ਪਰ ਕੁਛ ਐਸੇ ਮਾਨਕ ਭੀ ਹੈਂ ਜੋ ਹਮੇਂ ਹਮਾਰੇ ਸਮਾਜ ਸੇ ਮਿਲੇ ਹੈਂ। ਉਸੀ ਸਮਾਜ ਸੇ, ਜਿਸੇ ਹਮਨੇ ਰਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਦਲਤੇ ਦੌਰ ਮੇਂ ਜਬ ਸਮਾਜ ਕਾ ਵ੍ਯਵਹਾਰ ਤੇਜੀ ਸੇ ਬਦਲਾ ਤੋ ਇਸਕੇ ਮਾਨਕ ਭੀ ਬਦਲੇ। ਪਰ ਹਮਾਰੀ ਪੀਢ਼ੀ ਪੁਰਾਨੇ ਮਾਨਕੋਂ ਕੋ ਪਕਡ਼ ਕਰ ਲਟਕੀ ਹੈ, ਤੁਮ ਨਏ ਮਾਨਕੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਉਮਂਗ ਮੇਂ ਡੂਬੀ ਝੂਲ ਰਹੀ ਹੋ। ਪੀਢ਼ਿਯੋਂ ਕੀ ਇਸ ਖਾਈ ਕੋ ਪਾਟਨਾ ਬੇਹਦ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਜਾਨਤੀ ਹੋ, ਯਹ ਖਾਈ ਹਰ ਦੌਰ ਮੇਂ ਬਨਤੀ ਹੈ। ਜਬ ਮੈਂ ਯੂਥ ਥਾ, ਤਬ ਭੀ ਮੈਂਨੇ ਯਹ ਖਾਈ ਦੇਖੀ ਥੀ। ਮੇਰੇ ਪਾਪਾ ਜਬ ਯੂਥ ਰਹੇ ਹੋਂਗੇ ਤੋ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਭੀ ਐਸੀ ਖਾਈ ਦੇਖੀ ਹੋਗੀ, ਮੇਰੇ ਪਾਪਾ ਕੇ ਪਾਪਾ ਨੇ ਭੀ...। ਔਰ ਹਰ ਬਾਰ ਬੂਢ਼ੀ ਹੋਤੀ ਹੁਈ ਪੀਢ਼ੀ ਕੋ ਹਾਂਫਤੇ ਹੁਏ ਹੀ ਸਹੀ ਪਰ ਦੌਡ਼ਨਾ ਪਡ਼ਾ ਹੋਗਾ। ਨਏ ਬਨ ਰਹੇ ਮਾਨਕੋਂ ਕੇ ਰਾਸ੍ਤੇ ਕੇ ਕਂਕਡ਼-ਪਤ੍ਥਰ ਚੁਨਨੇ ਪਡ਼ੇ ਹੋਂਗੇ। ਯਹੀ ਤੋ ਪ੍ਰਕਰਤਿ ਹੈ, ਯਹੀ ਤੋ ਨੇਚਰ ਹੈ।
ਬੇਟਾ, ਰੀਲ ਲਾਇਫ ਹਰ ਯੂਥ ਕੋ ਬੇਹਦ ਲੁਭਾਤੀ ਹੈ। ਵਹਾਂ ਕੀ ਰਂਗੀਨਿਯਾਂ, ਵਹਾਂ ਕੇ ਲੁਭਾਵਨੇ ਪਲ, ਵਹਾਂ ਕੀ ਮਸ੍ਤੀ ਖੀਂਚਤੀ ਹੈ। ਉਨ ਤੀਨ ਘਂਟੋਂ ਮੇਂ ਵਹ ਭੂਲ ਜਾਤਾ ਹੈ ਅਪਨੀ ਰੀਯਲ ਲਾਇਫ ਕੀ ਦੁਸ਼੍ਵਾਰਿਯਾਂ, ਵੇ ਤਕਲੀਫੇਂ - ਜੋ ਮਧ੍ਯਵਰ੍ਗੀਯ ਪਰਿਵਾਰੋਂ ਕੀ ਪਹਚਾਨ ਬਨਤੀ ਗਈ ਹੈਂ। ਔਰ ਫਿਰ ਰੀਲ ਲਾਇਫ ਕੇ ਜਾਦੂਘਰ ਸੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਤੇ ਹੀ ਅਚੇਤਨ ਮੇਂ ਬਸ ਚੁਕੇ ਨਾਯਕ-ਨਾਯਿਕਾ ਉਸੇ ਮੁਂਹ ਚਿਢ਼ਾਤੇ ਹੈਂ। ਉਨਕੀ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਤਾ ਤੋ ਵਹ ਈਮਾਨਦਾਰ ਤਰੀਕੇ ਸੇ ਛੂ ਨਹੀਂ ਪਾਤਾ, ਪਰ ਉਨਕਾ ਦੈਹਿਕ ਪ੍ਰੇਮ ਯੂਥ ਕੇ ਜਲਤੇ ਮਨ ਔਰ ਤਨ ਕੋ ਭਡ਼ਕਾਤਾ ਹੈ। ਜਬ ਕਭੀ ਅਵਸਰ ਮਿਲੇ ਵਹ ਤਨ-ਮਨ ਕੋ ਸਾਧਨੇ ਕੀ ਜੁਗਤ ਮੇਂ ਲਗ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਭਾਵਾਵੇਸ਼ ਮੇਂ ਸਾਥ ਜੀਨੇ-ਮਰਨੇ ਕੀ ਕਸਮੇਂ ਖਾਤਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼੍ਤੇ ਕੀ ਸਾਮਾਜਿਕ ਸ੍ਵੀਕਰਤਿ ਕੀ ਬਾਧ੍ਯਤਾ ਉਸੇ ਸ਼ਾਦੀ ਤਕ ਪਹੁਂਚਾਤੀ ਹੈ। ਪਰ ਬਹੁਤ ਜਲ੍ਦ ਹੀ ਅਚੇਤਨ ਕੇ ਨਾਯਕ-ਨਾਯਿਕਾ ਕੀ ਛਵਿ ਟੂਟਤੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਕੀ ਜਰੂਰਤੋਂ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਭਾਵਨਾਏਂ ਆਹਤ ਹੋਨੇ ਲਗਤੀ ਹੈਂ। ਜਿਤਨੀ ਤੇਜੀ ਸੇ ਜੁਡ਼ੇ ਥੇ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਤੇਜੀ ਸੇ ਬਿਖਰਨੇ ਲਗਤੇ ਹੈਂ। ਬੇਟਾ, ਇਸ ਬਿਖਰਾਵ ਕੀ ਵਜਹੇਂ ਤੋ ਕਈ ਹੈਂ ਪਰ ਉਨ ਵਜਹੋਂ ਪਰ ਹਮ ਫਿਰ ਕਭੀ ਬਾਤ ਕਰੇਂਗੇ।

ਫਿਲਹਾਲ ਤੂ ਜਾ ਬੇਟਾ, ਤੈਯਾਰ ਹੋ। ਅਪਨੇ ਦੋਸ੍ਤੋਂ ਕੇ ਸਾਥ ਏਂਜੌਯ ਕਰ ਆਜ ਕਾ ਦਿਨ। ਔਰ ਹਾਂ, ਜਬ ਲੌਟਕਰ ਆਨਾ ਤੋ ਮੁਝੇ ਕੌਲ ਕਰਨਾ (ਅਗਰ ਤੂ ਥਕੀ ਨ ਰਹੇ ਤੋ), ਮੈਂ ਔਨਲਾਇਨ ਹੋ ਜਾਊਂਗਾ। ਵੈਸੇ ਭੀ ਸਂਡੇ ਹੈ। ਮੈਟਿਨੀ ਸ਼ੋ ਲੇਕਰ ਜਾਊਂਗਾ ਤੇਰੀ ਮਮਾ ਕੋ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਲੌਟਨੇ ਸੇ ਪਹਲੇ ਲੌਟ ਆਊਂਗਾ।
ਤੇਰਾ ਪਾਪਾ

Saturday, January 23, 2010

ਕ੍ਯਾ ਯਹੀ ਹੈ ਨ੍ਯੂਜ ਚੈਨਲੋਂ ਕਾ ਸਚ?

ਲੇਕ੍ਟ੍ਰੌਨਿਕ ਮੀਡਿਯਾ ਦੂਰ ਸੇ ਜਿਤਨਾ ਲੁਭਾਵਨਾ ਲਗਤਾ ਹੈ ਉਸਕਾ ਸਚ ਉਤਨਾ ਹੀ ਭਯਾਨਕ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਏਕ ਬੇਹਦ ਕਰੀਬੀ ਮਿਤ੍ਰ ਜੋ ਦਿਲ੍ਲੀ ਕੇ ਏਕ ਨ੍ਯੂਜ ਚੈਨਲ ਮੇਂ ਕਾਮ ਕਰਤੀ ਥੀ। ਪਰ ਵਹਾਂ ਉਸੇ ਅਪਨੇ ਬੌਸ ਕੇ ਅਪ੍ਰੋਚ ਨੇ ਇਸ ਕਦਰ ਡਰਾ ਦਿਯਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਨੌਕਰੀ ਛੋਡ਼ ਦੀ। ਉਸਨੇ ਕਸਮ ਖਾਈ ਕਿ ਵਹ ਕਭੀ ਕਿਸੀ ਇਲੇਕ੍ਟ੍ਰੌਨਿਕ ਚੈਨਲ ਮੇਂ ਕਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਕੇ ਨੌਕਰੀ ਛੋਡ਼ ਦੇਨੇ ਕਾ ਸਮਰ੍ਥਨ ਮੈਂ ਕਭੀ ਨਹੀਂ ਕਰੂਂਗੀ ਪਰ ਉਸਕੇ ਸਾਥ ਹੁਏ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮੋਂ ਕੋ ਸਂਕੇਤ ਮੇਂ ਜਰੂਰ ਆਪਸੇ ਸ਼ੇਯਰ ਕਰੂਂਗੀ। ਇਸ ਸ਼ੇਯਰਿਂਗ ਕੀ ਮਂਸ਼ਾ ਮਹਜ ਇਤਨੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪ ਐਸੇ ਬੌਸੋਂ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਏਕ ਰਾਯ ਬਨਾ ਸਕੇਂ ਕਿ ਕਭੀ ਐਸੇ ਲੋਗੋਂ ਸੇ ਸਾਮਨਾ ਹੋ ਜਾਏ ਤੋ ਆਪਕੋ ਕ੍ਯਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਬਹਰਹਾਲ ਯਹਾਂ ਉਨ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾਓਂ ਕੋ ਰਖਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਮੈਂ ਅਪਨੀ ਮਿਤ੍ਰ ਕੀ ਪਹਚਾਨ ਛੁਪਾਤੇ ਹੁਏ ਉਸੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਨਾਮ ਦੇ ਰਹੀ ਹੂਂ। ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਨੇ ਅਖਬਾਰ ਕੀ ਨੌਕਰੀ ਸੇ ਕਰਿਯਰ ਕੀ ਸ਼ੁਰੁਆਤ ਕੀ ਥੀ। ਦੋ ਸਾਲ ਵਹਾਂ ਕਾਮ ਕਰਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਉਸਨੇ ਟੀਵੀ ਚੈਨਲ ਮੇਂ ਕਾਮ ਕਰਨੇ ਕਾ ਮਨ ਬਨਾਯਾ। ਏਕ ਛੋਟੇ ਸੇ ਨ੍ਯੂਜ਼ ਚੈਨਲ ਮੇਂ ਉਸੇ ਰਿਪੋਰ੍ਟਰ ਕੀ ਜੌਬ ਮਿਲ ਗਯੀ। ਨ੍ਯੂਜ ਚੈਨਲ ਮੇਂ ਜੌਬ ਮਿਲਤੇ ਹੀ ਉਸਕੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਕਾ ਠਿਕਾਨਾ ਨਹੀਂ ਥਾ।

ਕਾਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੇ ਕੇ ਕੁਛ ਦਿਨ ਬਾਦ ਹੀ ਉਸਨੇ ਕਿਸੀ ਬਡ਼ੇ ਚੈਨਲ ਮੇਂ ਜਾਨੇ ਕਾ ਸਪਨਾ ਦੇਖਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਯਾ ਔਰ ਅਪਨੇ ਇਸੀ ਸਪਨੇ ਕੋ ਪੂਰਾ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਉਸਨੇ ਬੇਤਰਹ ਮੇਹਨਤ ਕੀ। ਦਿਨ ਹੈ ਯਾ ਰਾਤ, ਸੁਬਹ ਹੈ ਯਾ ਸ਼ਾਮ ਜਬ ਜਰੂਰਤ ਹੋ ਫੀਲ੍ਡ ਮੇਂ ਜਾਨੇ ਕੋ ਤੈਯਾਰ ਰਹਤੀ ਥੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ। ਵਹਾਂ ਕਾਮ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਉਸਨੇ ਜਾਨਾ, ਸੁਨਾ ਕਿ ਚੈਨਲ ਮੇਂ ਕਾਮ ਕਰਨੇ ਵਾਲੀ ਕੁਛ ਲਡ਼ਕਿਯਾਂ ਅਪਨੀ ਮਹਤ੍ਵਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਾ ਕੋ ਪੂਰਾ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕਿਸ ਹਦ ਤਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨੇ ਤੈਯਾਰ ਹੋ ਜਾਤੀ ਹੈਂ। ਐਸੇ ਕਿਸ੍ਸੋਂ ਸੇ ਉਸੇ ਕਈ ਬਾਰ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਹੋਤਾ। ਵਹ ਖੁਦ ਸੇ ਸਵਾਲ ਕਰਤੀ ਕਿ ਯੇ ਲਡ਼ਕਿਯਾਂ ਅਪਨੇ ਕਾਮ ਕੇ ਬਲ ਪਰ ਕ੍ਯੋਂ ਆਗੇ ਨਹੀਂ ਬਢ਼ਨਾ ਚਾਹਤੀਂ? ਐਸੀ ਬਾਤੇਂ ਸੁਨਕਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਕਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਬਾਰ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਤਾ ਰਹਾ। ਤਬ ਉਸਨੇ ਖੁਦ ਸੇ ਵਾਦਾ ਕਿਯਾ ਕਿ ਇਸੀ ਚੈਨਲ ਮੇਂ ਕਾਮ ਕਰਕੇ ਵਹ ਅਪਨੇ ਕਾਮ ਕੇ ਦਮ ਪਰ ਆਗੇ ਬਢ਼ੇਗੀ। ਵਹ ਮੁਕਾਮ ਪਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕਿਸੀ ਬੌਸ ਸੇ ਕਭੀ ਕੋਈ ਐਸਾ ਸਮਝੌਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ, ਜੋ ਖੁਦ ਕੀ ਨਿਗਾਹੋਂ ਮੇਂ ਉਸੇ ਗਿਰਾ ਦੇ। ਉਸੀ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਬ੍ਲੈਂਕ ਡੇਟ ਕਾ ਏਕ ਰਿਜਿਗ੍ਨੇਸ਼ਨ ਲੇਟਰ ਤੈਯਾਰ ਕਿਯਾ ਔਰ ਅਕ੍ਸਰ ਉਸੇ ਅਪਨੇ ਪਾਸ ਰਖਨੇ ਲਗੀ।

ਉਸਕੀ ਨੌਕਰੀ ਕੋ ਮਹਜ਼ ਪਾਂਚ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤੇ ਥੇ ਕਿ ਏਕ ਰੋਜ ਏਕ ਸੀਨਿਯਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਕੋ ਅਪਨੇ ਕੇਬਿਨ ਮੇਂ ਬੁਲਾਯਾ। ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਕੇ ਦਿਮਾਗ ਮੇਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕ੍ਯਾ ਆਯਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਪਰ੍ਸ ਸੇ ਨਿਕਾਲ ਕਰ ਅਪਨੇ ਰਿਜਿਗ੍ਨੇਸ਼ਨ ਲੇਟਰ ਕੋ ਜੀਂਸ ਪੈਂਟ ਕੀ ਜੇਬ ਕੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਲਿਯਾ। ਅਂਦਰ ਪਹੁਂਚਤੇ ਹੀ ਸੀਨਿਯਰ ਨੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਕੋ ਬੈਠਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕਹਾ। ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਕਾ ਮਨ ਆਸ਼ਂਕਿਤ ਥਾ। ਕਈ ਸਵਾਲ ਆ-ਜਾ ਰਹੇ ਥੇ। ਆਖਿਰ ਐਸਾ ਕ੍ਯਾ ਹੋ ਗਯਾ ਉਸਸੇ ਕਿ ਸਰ ਨੇ ਕੇਬਿਨ ਮੇਂ ਬੁਲਾ ਲਿਯਾ? ਕੁਛ ਪਲ ਕੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਕੇ ਬਾਦ ਸੀਨਿਯਰ ਨੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਕੇ ਕਾਮ ਕੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀ ਪਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕ੍ਯੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਕੋ ਤਾਰੀਫ ਕਾ ਵਹ ਅਂਦਾਜ ਨਹੀਂ ਜਂਚਾ। ਕੇਬਿਨ ਮੇਂ ਸਫੋਕੇਸ਼ਨ ਕਾ ਅਹਸਾਸ ਉਸੇ ਹੁਆ। ਉਸਕਾ ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਰਹਾ ਥਾ ਔਰ ਵਹ ਬਾਹਰ ਜਾਨਾ ਚਾਹਤੀ ਥੀ। ਅਚਾਨਕ ਉਸਕੇ ਸਰ ਨੇ ਉਸਸੇ ਪੂਛਾ - ਤੁਮ ਅਪਨੇ ਕਾਮ ਕੇ ਪ੍ਰਤਿ ਕਿਤਨਾ ਸੀਰਿਯਸ ਹੋ? ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਨੇ ਤੁਰਂਤ ਜਵਾਬ ਦਿਯਾ - ਬਹੁਤ ਜ੍ਯਾਦਾ। ਪਰ ਸਰ ਕੇ ਅਗਲੇ ਸਵਾਲ ਨੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਕੇ ਪੈਰੋਂ ਤਲੇ ਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਖਿਸਕਾ ਦੀ। ਸਰ ਨੇ ਪੂਛਾ - ਕ੍ਯਾ ਤੁਮ ਅਪਨੇ ਪ੍ਰਮੋਸ਼ਨ ਕੇ ਲਿਏ ਮੇਰੇ ਫਾਰ੍ਮਹਾਉਸ ਪਰ ਚਲੋਗੀ? ਸਵਾਲ ਸੁਨਕਰ ਹਤਪ੍ਰਭ ਥੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ। ਨਥੁਨੇ ਫਡ਼ਕਨੇ ਲਗੇ। ਚੇਹਰੇ ਪਰ ਛਾਈ ਰਹਨੇ ਵਾਲੀ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧ ਮੁਸ੍ਕੁਰਾਹਟ ਕੀ ਜਗਹ ਲੇ ਲੀ ਨਫਰਤ ਨੇ। ਉਸੇ ਲਗਾ ਅਗਰ ਕੁਛ ਪਲ ਵਹ ਵਹਾਂ ਔਰ ਖਡ਼ੀ ਰਹ ਗਈ ਤੋ ਕੋਈ ਬਡ਼ਾ ਬਵਾਲ ਹੋ ਜਾਏਗਾ। ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਖੁਦ ਪਰ ਕਾਬੂ ਨ ਰਖ ਸਕੇ ਔਰ ਕੋਈ ਵਜਨੀ ਚੀਜ ਉਸਕੇ ਸਿਰ ਪਰ ਮਾਰ ਦੇ। ਉਸਨੇ ਜੇਬ ਸੇ ਹਾਥ ਬਾਹਰ ਨਿਕਾਲਾ। ਗੁਸ੍ਸੇ ਮੇਂ ਕਾਂਪ ਰਹੇ ਥੇ ਹਾਥ। ਪਰ ਹਾਥ ਮੇਂ ਥਮਾ ਪਤ੍ਰ ਦੇਖਤੇ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹਿਮ੍ਮਤ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਅਪਨਾ ਰਿਜਿਗ੍ਨੇਸ਼ਨ ਲੇਟਰ ਉਸਕੀ ਟੇਬਲ ਪਰ ਫੇਂਕਾ ਔਰ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ। ਅਪਨੇ ਟੇਬਲ ਸੇ ਅਪਨਾ ਸਾਮਾਨ ਉਠਾਯਾ ਔਰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੀ ਸੇ ਕੁਛ ਕਹੇ ਔਫਿਸ ਸੇ ਨਿਕਲ ਗਯੀ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਔਫਿਸ ਸੇ ਉਸਕੇ ਲਿਏ ਫ਼ੋਨ ਆਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਸੀ ਕੋ ਉਸਨੇ ਰਿਸੀਵ ਨਹੀਂ ਕਿਯਾ... ਪਰ ਵਹਾਂ ਕੀ ਏਕ ਸੀਨਿਯਰ ਮੈਮ ਕੇ ਫੋਨ ਕੋ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਟਾ ਨੇ ਰਿਸੀਵ ਕਰ ਲਿਯਾ। ਉਨ ਸੇ ਬਾਤ ਹੁਈ। ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਨੇ ਸਾਰੀ ਬਾਤੇਂ ਮੈਮ ਕੋ ਬਤਾਈਂ,ਯਹ ਸੋਚਕਰ ਕਿ ਸ਼ਾਯਦ ਵਹ ਏਕ ਲਡ਼ਕੀ ਕੇ ਮਨੋਭਾਵ ਸਮਝ ਸਕੇਂ। ਪਰ ਅਫਸੋਸ ਮਹਿਲਾ ਹੋਕਰ ਭੀ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਉਸ ਇਂਸਾਨ (?) ਕਾ ਪਕ੍ਸ਼ ਲਿਯਾ ਜਿਸਨੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਕੋ ਪ੍ਰਮੋਸ਼ਨ ਦੇਨੇ ਕੇ ਪੀਛੇ ਸ਼ਰ੍ਤ ਰਖੀ ਕਿ ਫਾਰ੍ਮਹਾਉਸ ਚਲੋ।

ਸਰ ਕੇ ਕੇਬਿਨ ਮੇਂ ਗੁਜਰੇ ਇਸ ਮਿਨਟ ਕੇ ਵਕ੍ਤ ਨੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਕੇ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ ਕੋ ਹਿਲਾ ਦਿਯਾ ਹੈ। ਇਤਨੀ ਬਾਰ ਇਸ ਯਾਤਨਾ ਕੀ ਚਰ੍ਚਾ ਵਹ ਮੁਝਸੇ ਕਰ ਚੁਕੀ ਹੈ ਕਿ ਕੇਬਿਨ ਕਾ ਹਰ ਪਲ ਮੁਝੇ ਦਿਖਨੇ-ਸਾ ਲਗਾ ਹੈ। ਉਸ ਯਾਤਨਾ ਕੋ ਸਿਰ੍ਫ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਨੇ ਨਹੀਂ ਜਿਯਾ, ਉਸਕੀ ਮਿਤ੍ਰ ਹੋਨੇ ਕੇ ਨਾਤੇ ਮੈਂਨੇ ਭੀ ਜਿਯਾ ਹੈ। ਸਬਸੇ ਤਕਲੀਫਦੇਹ ਬਾਤ ਯਹ ਲਗੀ ਕਿ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਕੋ ਯਹ ਲਗਨੇ ਲਗਾ ਹੈ ਕਿ ਚੈਨਲ ਮੇਂ ਜੋ ਭੀ ਲਡ਼ਕਿਯਾਂ ਊਂਚੇ ਪਦ ਪਰ ਪਹੁਂਚ ਗਈ ਹੈਂ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਜਰੂਰ ਅਪਨੇ ਕਿਸੀ ਸੀਨਿਯਰ ਸੇ ਸਮਝੌਤਾ ਕਿਯਾ ਹੋਗਾ। ਵਰ੍ਨਾ ਵਹ ਮੈਮ ਕ੍ਯੋਂ ਨਹੀਂ ਉਸਕੀ ਬਾਤ ਸਮਝਤੀਂ? ਕ੍ਯੋਂ ਵਹ ਉਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਕਾ ਪਕ੍ਸ਼ ਲੇਤੀਂ। ਮੈਂ ਕਹਨਾ ਚਾਹਤੀ ਹੂਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਸੇ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਗ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਉਸ ਬੌਸ ਜੈਸੇ ਨਹੀਂ ਹੋਤੇ ਔਰ ਨ ਹੀ ਚੈਨਲ ਕੀ ਸਾਰੀ ਲਡ਼ਕਿਯਾਂ ਸਮਝੌਤੇ ਕਰਕੇ ਆਗੇ ਬਢ਼ਤੀ ਹੈਂ। ਪਰ ਅਭੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਕੇ ਭੀਤਰ ਭਰੋਸਾ ਜਗਾਨੇ ਮੇਂ ਵਕ੍ਤ ਲਗੇਗਾ ਮੁਝੇ। ਤਬ ਤਕ ਕੇ ਲਿਏ ਮੈਂ ਭੀ ਉਸਕੇ ਲਿਏ ਸਂਦਿਗ੍ਧ ਹੂਂ, ਔਰ ਆਪ ਤੋ ਖੈਰ ਹੈਂ ਹੀ...

ਯਹ ਟਿਪ੍ਪਣੀ ਨਮਿਤਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਈਮੇਲ ਕੇ ਜਰਿਏ ਮੁਝ ਤਕ ਪਹੁਂਚਾਈ । ਦੁਆ ਕਰੇਂ ਕਿ ਵਹ ਵਕ੍ਤ ਲੌਟ ਆਏ ਜਬ ਹਮ ਔਰ ਆਪ ਕਿਸੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼੍ਠਾ ਕੀ ਨਿਗਾਹ ਮੇਂ ਸਂਦਿਗ੍ਧ ਹੋਨੇ ਕੋ ਅਭਿਸ਼ਪ੍ਤ ਨ ਹੋਂ।
- ਅਨੁਰਾਗ ਅਨ੍ਵੇਸ਼ੀ

Saturday, December 19, 2009

ਕੌਨ ਕਹਤਾ ਹੈ ਕਿ 'ਪਾ' ਅਮਿਤਾਭ ਬਚ੍ਚਨ ਕੀ ਫਿਲ੍ਮ ਹੈ

ਪਾ
ਮੇਂ ਨ ਅਮਿਤਾਭ ਦਿਖਤੇ ਹੈਂ, ਨ ਉਨਕੀ ਏਕ੍ਟਿਂਗ ਕੀ ਊਂਚਾਈ। ਦਰਅਸਲ, ਉਸ ਕਰੇਕ੍ਟਰ ਮੇਂ ਅਭਿਨਯ ਕੀ ਗੁਂਜਾਇਸ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਥੀ। ਅਮਿਤਾਭ ਕੀ ਏਕ੍ਟਿਂਗ ਦੇਖਨੀ ਹੋ ਤੋ ਬ੍ਲੈਕ ਜੈਸੀ ਦਰ੍ਜਨੋਂ ਫਿਲ੍ਮੇਂ ਹੈਂ। ਇਸਲਿਏ ਕਹਨਾ ਪਡ਼ਤਾ ਹੈ ਕਿ ਯਹ ਫਿਲ੍ਮ ਕਿਸੀ ਏਕ੍ਟਰ ਕੇ ਲਿਏ ਨਹੀਂ ਯਾਦ ਕੀ ਜਾਏਗੀ। ਕਰ੍ਸ੍ਟਨ ਟਿਂਬਲ ਔਰ ਡੋਮਿਨਿਕ ਕੇ ਲਾਜਵਾਬ ਮੇਕਅਪ ਔਰ ਬਾਲ੍ਕੀ ਕੇ ਜਬਰ੍ਦਸ੍ਤ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਨ ਔਰ ਸਧੀ ਹੁਈ ਸ੍ਕ੍ਰਿਪ੍ਟ ਕੇ ਲਿਏ ਯਾਦ ਕੀ ਜਾਏਗੀ।
ਮੈਂ ਯਹ ਨਹੀਂ ਕਤਈ ਨਹੀਂ ਕਹ ਰਹਾ ਕਿ ਪਾ ਫਿਲ੍ਮ ਬੇਕਾਰ ਹੈ। ਪਾ ਫਿਲ੍ਮ ਤੋ ਵਾਕਈ ਤਾਰੀਫ ਪਾਨੇ ਕੀ ਹਕਦਾਰ ਹੈ। ਪਰ ਇਸਲਿਏ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਹ ਪ੍ਰੋਜੇਰਿਯਾ ਸੇ ਪੀਡ਼ਿਤ ਏਕ ਬਚ੍ਚੇ ਕੀ ਕਹਾਨੀ ਹੈ, ਯਾ ਇਸਲਿਏ ਭੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪ੍ਰੋਜੇਰਿਯਾ ਸੇ ਪੀਡ਼ਿਤ ੧੨ ਸਾਲ ਕੇ ਬਚ੍ਚੇ ਔਰੋ ਕੀ ਭੂਮਿਕਾ ਮੇਂ ਬਿਗ ਬੀ ਨੇ 'ਕਮਾਲ' ਕਰ ਦਿਯਾ ਹੈ। ਇਸਲਿਏ ਤੋ ਕਤਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੂਨਿਯਰ ਬੀ ਨੇ ਬਿਗ ਬੀ ਕੇ ਪਿਤਾ ਕਾ ਰੋਲ ਕਿਯਾ।

ਤਾਰੀਫ ਇਸਲਿਏ ਹੋਨੀ ਚਾਹਿਏ

- ਕਿ ਇਂਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਮੇਕਅਪ ਆਰ੍ਟਿਸ੍ਟ ਕਰ੍ਸ੍ਟਨ ਟਿਂਬਲ ਔਰ ਡੋਮਿਨਿਕ ਨੇ ਅਪਨੇ ਕੌਸ਼ਲ ਸੇ ਅਮਿਤਾਭ ਬਚ੍ਚਨ ਕੋ ਬਿਗ ਬੀ ਕੇ ਕਰੇਕ੍ਟਰ ਸੇ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿਯਾ ਹੈ। ਯਹ ਏਕ ਬਡ਼ੀ ਵਜਹ ਹੈ ਕਿ ਔਰੋ ਕੀ ਭੂਮਿਕਾ ਮੇਂ ਦਰ੍ਸ਼ਕੋਂ ਕੋ ਅਪਨੇ ਅਮਿਤਾਭ ਕਾ ਚੇਹਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਤਾ। ਰਹੀ ਸਹੀ ਕਸਰ ਖੁਦ ਬਿਗ ਬੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦੀ ਅਪਨੀ ਵਾਇਸ ਮੌਡ੍ਯੂਲੇਸ਼ਨ ਸੇ।
- ਕਿ ਐਡ ਏਜੇਂਸੀ ਕੇ ਕ੍ਰਿਏਟਿਵ ਹੇਡ ਰਹੇ ਬਾਲ ਕਰਸ਼੍ਣਨ (ਬਾਲ੍ਕੀ) ਚੂਕ ਗਯੇ। ਵਹ ਚਾਹਤੇ ਤੋ ਸ੍ਕ੍ਰਿਪ੍ਟ ਕੀ ਡਿਮਾਂਡ ਕੇ ਤਰ੍ਕ ਕੇ ਸਾਥ ਵਿਦ੍ਯਾ ਬਾਲਨ ਔਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੇ ਅਂਤਰਂਗ ਕ੍ਸ਼ਣੋਂ ਕੀ ਸ਼ੂਟਿਂਗ ਕਰ ਸਕਤੇ ਥੇ। ਫਿਲ੍ਮ ਕੇ ਪ੍ਰੋਮੋ ਮੇਂ ਇਨ ਦਰਸ਼੍ਯੋਂ ਕੋ ਠੂਂਸ ਕਰ ਦਰ੍ਸ਼ਕੋਂ ਕਾ ਬਡ਼ਾ ਹੁਜੂਮ ਖੀਂਚ ਸਕਤੇ ਥੇ।
- ਕਿ ਬਾਲ੍ਕੀ ਨੇ ਵਾਕਈ ਪਾ ਕੋ ਭੁਨਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕਿਸੀ ਸਸ੍ਤੇ ਹਥਕਂਡੇ ਕਾ ਇਸ੍ਤੇਮਾਲ ਨ ਕਰ ਅਪਨੀ ਕ੍ਰਿਏਟਿਵਿਟੀ ਪਰ ਭਰੋਸਾ ਕਿਯਾ।
- ਕਿ ਯਹ ਫਿਲ੍ਮ ਸਿਰ੍ਫ ਔਰੋ ਕੀ ਕਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਯਹ ਵਿਦ੍ਯਾ ਕੇ ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਕੀ ਕਹਾਨੀ ਹੈ। ਅਮੋਲ ਆਮ੍ਟੇ ਕੀ ਮਹਤ੍ਵਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਾ ਕੀ ਭੀ ਕਹਾਨੀ ਹੈ। ਮੀਡਿਯਾ ਕੀ ਨਾਸਮਝੀ-ਨਾਦਾਨੀ ਕੀ ਭੀ ਦਾਸ੍ਤਾਂ ਹੈ। ਤਿਸਪਰ ਚਾਰੋਂ ਕਹਾਨਿਯਾਂ ਏਕ ਸਾਥ ਚਲ ਰਹੀ ਹੈਂ ਔਰ ਊਬਨੇ ਨਹੀਂ ਦੇਤੀਂ। ਸ੍ਕ੍ਰਿਪ੍ਟ ਕੀ ਬੁਨਾਵਟ ਇਤਨੀ ਸਧੀ ਔਰ ਕਸੀ ਹੁਈ ਕਿ ਇਨ ਕਹਾਨਿਯੋਂ ਕੋ ਆਪ ਏਕ-ਦੂਸਰੇ ਸੇ ਅਲਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਤੇ।
- ਕਿ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਕੀਯ ਪਕਡ਼ ਇਤਨੀ ਸਖ੍ਤ ਹੈ ਕਿ ਫਿਲ੍ਮ ਕੇ ਕਰੇਕ੍ਟਰੋਂ ਕੀ ਤਮਾਮ ਮਾਸੂਮਿਯਤ ਆਪਕੇ ਸਾਥ ਚਲਨੇ ਲਗਤੀ ਹੈ। ਆਪ ਉਸ ਅਮੋਲ ਆਮ੍ਟੇ ਕੇ ਲਿਏ ਆਕ੍ਰੋਸ਼ ਭੀ ਨਹੀਂ ਪਾਲ ਪਾਤੇ, ਜਿਸਕੀ ਵਜਹ ਸੇ ਪੈਦਾ ਹੁਏ ਤਨਾਵ ਕਾ ਅਸਰ ਏਕ ਬਚ੍ਚੇ ਕੀ ਜਿਂਦਗੀ ਪਰ ਪਡ਼ਤਾ ਹੈ। ਯਹ ਅਸਰ ਇਤਨਾ ਭਯਂਕਰ ਹੈ ਕਿ ਬਚ੍ਚਾ ਪੈਦਾ ਹੁਆ ਤੋ ਅਪਨੇ ਕੋ ਪ੍ਰੋਜੇਰਿਯਾ ਸੇ ਘਿਰਾ ਪਾਯਾ। ਫਿਲ੍ਮ ਹੌਲ ਸੇ ਨਿਕਲਤੇ ਹੀ ਔਰੋ ਆਪਕੇ ਜੇਹਨ ਮੇਂ ਘੂਮ ਰਹਾ ਹੋਤਾ ਹੈ, ਸ਼ੇਸ਼ ਕਰੇਕ੍ਟਰ ਮਹਜ ਔਰੋ ਕੋ ਬੁਨ ਰਹੇ ਹੋਤੇ ਹੈਂ।

ਨਹੀਂ ਹੈ ਇਸਮੇਂ ਬਿਗ ਬੀ ਕਾ ਚਮਤ੍ਕਾਰਿਕ ਅਭਿਨਯ

ਕੁਛ ਫਿਲ੍ਮੇਂ ਅਪਨੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਕਨੀਕ ਕੀ ਵਜਹ ਸੇ ਯਾਦ ਕੀ ਜਾਤੀ ਹੈਂ, ਤੋ ਕੁਛ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਏਕ੍ਟਿਂਗ ਕੀ ਵਜਹ ਸੇ। ਕਿਸੀ ਮੇਂ ਸ੍ਕ੍ਰਿਪ੍ਟ ਜਾਨਦਾਰ ਹੋਤੀ ਹੈ ਤੋ ਕਿਸੀ ਮੇਂ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਨ ਸ਼ਾਨਦਾਰ। ਤਕਨੀਕੋਂ ਕਾ ਕਮਾਲ ਅਬ ਕੀ ਹਿਂਦੀ ਫਿਲ੍ਮੋਂ ਮੇਂ ਦਿਖਨੇ ਲਗਾ ਹੈ। ਗਾਹੇ-ਬਗਾਹੇ ਲੀਕ ਸੇ ਹਟਕਰ ਕਿਯਾ ਗਯਾ ਮੇਕਅਪ ਭੀ ਪਬ੍ਲਿਕ ਕਾ ਧ੍ਯਾਨ ਖੀਂਚਤਾ ਰਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਾ ਮੇਂ ਜਿਸ ਕਰੇਕ੍ਟਰ ਕੇ ਇਰ੍ਦ-ਗਿਰ੍ਦ ਪੂਰੀ ਫਿਲ੍ਮ ਘੂਮਤੀ ਹੈ ਵਹ ਹੈ ਔਰੋ। ਇਸ ਔਰੋ ਕਾ ਮੇਕਅਪ ਇਤਨਾ ਸਟੀਕ ਹੈ ਕਿ ਦਰ੍ਸ਼ਕ ਉਸਕੇ ਕਰੇਕ੍ਟਰ ਕੀ ਖਾਸਿਯਤੋਂ ਸੇ ਬਗੈਰ ਸਂਵਾਦ ਜੁਡ਼ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਕਿਸੀ ਕਰੇਕ੍ਟਰ ਕੋ ਜੀਵਂਤ ਬਨਾਨੇ ਮੇਂ ਏਕ੍ਟਿਂਗ ਕਾ ਬਡ਼ਾ ਯੋਗਦਾਨ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਏਕ੍ਟਿਂਗ ਕੇ ਤੀਨ ਖਾਸ ਪਕ੍ਸ਼ ਹੋਤੇ ਹੈਂ - ਫੇਸ਼ਿਅਲ ਏਕ੍ਸ੍ਪ੍ਰੇਸ਼ਨ, ਬੌਡੀ ਲੈਂਗ੍ਵੇਜ ਔਰ ਵਾਇਸ ਮੋਡ੍ਯੂਲੇਸ਼ਨ। ਫਿਲ੍ਮ ਕੀ ਬਾਕੀ ਤਮਾਮ ਚੀਜੇਂ ਏਕ੍ਟਿਂਗ ਕੇ ਇਨ ਤੀਨ ਖਾਸ ਪੌਇਂਟ੍ਸ ਕਾ ਸਾਥ ਦੇਤੀ ਹੈਂ। ਪਾ ਮੇਂ ਔਰੋ ਕਾ ਮੇਕਅਪ ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਫੇਸ਼ਿਯਲ ਏਕ੍ਸਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਕੀ ਗੁਂਜਾਇਸ਼ ਕਿਸੀ ਆਰ੍ਟਿਸ੍ਟ ਕੇ ਲਿਏ ਬਚ ਨਹੀਂ ਪਾਤੀ। ਰਹੀ ਬਾਤ ਬੌਡੀ ਲੈਂਗ੍ਵੇਜ ਕੀ, ਤੋ ਜਾਹਿਰ ਹੈ ਵਹ ਅਪਂਗ ਬਚ੍ਚੇ ਜੈਸੀ ਹੀ ਹੋਗੀ। ਯਹ ਕਾਮ ਕਿਸੀ ਭੀ ਪ੍ਰਫੇਸ਼ਨਲ ਆਰ੍ਟਿਸ੍ਟ ਕੇ ਲਿਏ ਜਰਾ ਭੀ ਮੁਸ਼੍ਕਿਲ ਨਹੀਂ। ਹਾਂ, ਵਾਇਸ ਮੌਡ੍ਯੂਲੇਸ਼ਨ ਮੇਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯ ਸੀ ਗੁਂਜਾਇਸ਼ ਥੀ ਜਿਸੇ ਬਿਗ ਬੀ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਸੇ ਪੂਰਾ ਕਿਯਾ।
ਤੋ ਫਿਰ ਐਸੀ ਸਾਮਾਨ੍ਯ-ਸੀ ਏਕ੍ਟਿਂਗ ਕੇ ਲਿਏ ਬਿਗ ਬੀ ਕਾ ਹੀ ਸਿਲੇਕ੍ਸ਼ਨ ਕ੍ਯੋਂ ਹੁਆ? ਔਰ ਹੁਆ ਭੀ ਤੋ ਬਿਗ ਬੀ ਜੈਸੇ ਆਰ੍ਟਿਸ੍ਟ ਨੇ ਇਸੇ ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਕ੍ਯੋਂ ਕਰ ਲਿਯਾ?
ਦਰਅਸਲ, ਬਾਲ੍ਕੀ ਐਡ ਏਜੇਂਸੀ ਕੇ ਹੇਡ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਉਨ੍ਹੇਂ ਖੂਬ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੀ ਪ੍ਰੋਡਕ੍ਟ ਕੋ ਬੇਚਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਐਡ ਕੈਸਾ ਹੋਨਾ ਚਾਹਿਏ। ਪਾ ਜੈਸੇ ਪ੍ਰੋਡਕ੍ਟ (ਜੋ ਲੀਕ ਸੇ ਹਟਕਰ ਹੈ) ਕਾ ਬਾਜਾਰ ਬਨਾਨਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਥਾ। ਇਸੇ ਚਰ੍ਚਾ ਮੇਂ ਲਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਬਿਗ ਬੀ ਸੇ ਬਡ਼ਾ ਨਾਮ ਦੂਸਰਾ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਤਾ ਥਾ। ਵਿਜ੍ਞਾਪਨ ਕੀ ਆਂਖੋਂ ਨੇ ਯਹ ਭੀ ਦੇਖਾ ਕਿ ਬਿਗ ਬੀ ਕੀ ਉਮ੍ਰ 70 ਕੇ ਆਸਪਾਸ ਹੈ ਔਰ ਪਾ ਕੇ ਔਰੋ ਕੀ 12 ਕੇ ਆਸਪਾਸ। ਤੋ ਉਮ੍ਰ ਕੇ ਇਸ ਕਂਟ੍ਰਾਸ੍ਟ ਕੋ ਭੁਨਾਯਾ ਜਾ ਸਕਤਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੋਡਕ੍ਟ ਕੇ ਬਿਕਨੇ ਕੇ ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੇਂ ਜੋ ਥੋਡ਼ੀ ਬਹੁਤ ਹਿਚਕ ਰਹੀ ਹੋਗੀ ਉਸੇ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਜੂਨਿਯਰ ਬੀ ਕੋ ਜੋਡ਼ ਕਰ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਯਾ। ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਅਬ ਬਾਲ੍ਕੀ ਕੇ ਪਾਸ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੇ ਲਿਏ ਕਰੇਕ੍ਟਰ ਔਰ ਕਲਾਕਾਰ ਕਾ ਕਂਟ੍ਰਾਸ੍ਟ ਤੋ ਥਾ ਹੀ, ਬਿਗ ਬੀ (ਬੇਟਾ) ਔਰ ਜੂਨਿਯਰ ਬੀ (ਬਾਪ) ਕੇ ਰੋਲ ਕੀ ਕੇਮੇਸ੍ਟ੍ਰੀ ਭੀ ਥੀ। ਵਿਜ੍ਞਾਪਨ ਕੀ ਆਂਖੋਂ ਨੇ ਵਾਕਈ ਅਪਨਾ ਅਸਰ ਦਿਖਾਯਾ।
ਹਰ ਕਲਾਕਾਰ ਕੀ ਚਾਹਤ ਹੋਤੀ ਹੈ ਕਿ ਵਹ ਖੁਦ ਕੋ ਡਿਫਰੇਂਟ ਰਂਗੋਂ ਮੇਂ ਦੇਖੇ। ਔਰੋ ਕੇ ਅਸਾਮਾਨ੍ਯ ਰਂਗ ਮੇਂ ਖੁਦ ਕੋ ਦੇਖਨੇ ਕੀ ਖ੍ਵਾਹਿਸ਼ ਬਿਗ ਬੀ ਕੀ ਭੀ ਰਹੀ ਹੋਗੀ - ਯਹ ਸਮਝਾ ਜਾਯੇ, ਤੋ ਯਹ ਸਮਝ ਦੋਸ਼ਪੂਰ੍ਣ ਨਹੀਂ। ਹਾਂ, ਯਹ ਜਰੂਰ ਹੈ ਕਿ ਇਸਕੇ ਅਲਾਵਾ ਭੀ ਕੁਛ ਕਾਰਣ ਰਹੇ ਹੋਂਗੇ ਜਿਨ੍ਹੋਂਨੇ ਬਿਗ ਬੀ ਕੋ ਬਾਧ੍ਯ ਕਿਯਾ ਹੋਗਾ ਇਸ ਰੋਲ ਕੋ ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਕਰਨੇ ਮੇਂ।

ਵਿਦ੍ਯਾ ਕਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਆਮ੍ਟੇ ਕਾ ਪਲਾਯਨ

ਪਾ ਮੇਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਮੇਡਿਕਲ ਸ੍ਟੂਡੇਂਟ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਕੇ ਕਿਸੀ ਮੋਡ਼ ਪਰ ਉਸਕੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਮੋਲ ਆਮ੍ਟੇ ਨਾਮ ਕੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੇ ਹੋ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਬਢ਼ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਕੇ ਸਾਥ ਦੋਨੋਂ ਕੀ ਮੁਲਾਕਾਤੇਂ ਭੀ ਬਢ਼ਤੀ ਹੈਂ। ਮੁਲਾਕਾਤੋਂ ਕੇ ਬਢ਼ੇ ਅਂਤਰਂਗ ਕਦਮ ਕਾ ਪਤਾ ਉਨ੍ਹੇਂ ਤਬ ਚਲਤਾ ਹੈ ਜਬ ਉਨਕੇ ਸਾਮਨੇ ਸਿਰ੍ਫ ਦੋ ਹੀ ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਚਤੇ ਹੈਂ - ਯਾ ਤੋ ਸ਼ਾਦੀ ਯਾ ਅਬੌਰ੍ਸ਼ਨ।
ਆਮ੍ਟੇ ਬੇਹਦ ਮਹਤ੍ਵਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਕਰੇਕ੍ਟਰ ਹੈ। ਭਰੋਸੇ ਸੇ ਲਬਰੇਜ। ਉਸਕੇ ਲਿਏ ਸਬਸੇ ਮਹਤ੍ਵਪੂਰ੍ਣ ਉਸਕਾ ਕਰਿਯਰ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਿਯਰ ਕੇ ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੇਂ ਕਿਸੀ ਭੀ 'ਲਿਜਲਿਜੀ ਸਂਵੇਦਨਾ' ਕੇ ਲਿਏ ਕੋਈ ਜਗਹ ਨਹੀਂ। ਐਸੇ ਹਰ ਬੈਰਿਯਰ ਕੋ ਕੁਚਲਤੇ ਔਰ ਲਤਾਡ਼ਤੇ ਹੁਏ ਉਸੇ ਆਗੇ ਬਢ਼ਨਾ ਹੈ। ਏਕ ਬਡ਼ਾ ਔਰ ਜਿਮ੍ਮੇਵਾਰ ਨੇਤਾ ਬਨ ਕਰ ਦੇਸ਼ ਕਾ ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਸਂਵਾਰਨਾ ਹੈ। ਯਹੀ ਸੀਖ ਵਹ ਵਿਦ੍ਯਾ ਕੋ ਭੀ ਦੇਤਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਯਾਦ ਦਿਲਾਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਰ ਬਚ੍ਚੇ-ਵਚ੍ਚੇ ਕੇ ਫੇਰ ਮੇਂ ਵਹ ਪਡ਼ੀ ਤੋ ਉਸਕੇ ਡੌਕ੍ਟਰ ਬਨਨੇ ਕਾ ਖ੍ਵਾਬ ਅਧੂਰਾ ਰਹ ਸਕਤਾ ਹੈ। ਬੇਹਤਰ ਹੋਗਾ ਅਬੌਰ੍ਸ਼ਨ ਕਰਾ ਲੇ।

ਦੋ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਂ ਕਾ ਹੌਸਲਾ

ਵਿਦ੍ਯਾ ਮਜਬੂਤ ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਵਾਲੀ ਕਰੇਕ੍ਟਰ ਹੈ। ਜੋ ਕਿਯਾ, ਉਸਪਰ ਕੋਈ ਪਸ਼੍ਚਾਤਾਪ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਏਗਾ ਉਸਕਾ ਸਾਮਨਾ ਕਰਨਾ, ਉਸਸੇ ਜੂਝਨਾ, ਉਸੇ ਜੀਨਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਕੋ ਜ੍ਯਾਦਾ ਪਸਂਦ ਹੈ। ਵਿਦ੍ਯਾ ਕੀ ਮਜਬੂਤੀ ਕੇ ਪੀਛੇ ਉਸਕੀ ਮਾਂ ਕਾ ਭੀ ਹੌਸਲਾ ਹੈ, ਜੋ - ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੂਨੇ ਯੇ ਕ੍ਯਾ ਕਿਯਾ - ਜੈਸੇ ਕਿਸੀ ਸਂਵਾਦ ਸੇ ਕੋਸਨੇ ਕੀ ਬਜਾਏ ਵਿਦ੍ਯਾ ਸੇ ਪੂਛਤੀ ਹੈਂ ਕਿ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਬਚ੍ਚਾ ਚਾਹਿਏ ਯਾ ਨਹੀਂ? ਜਬ ਵਿਦ੍ਯਾ ਬਚ੍ਚੇ ਕੋ ਜਨ੍ਮ ਦੇਨੇ ਕੀ ਅਪਨੀ ਇਚ੍ਛਾ ਜਤਾਤੀ ਹੈ ਤੋ ਮਾਂ ਉਸੇ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲੇਤੀ ਹੈਂ। ਵਹ ਘਰ ਔਰ ਬਚ੍ਚੇ ਕੀ ਪੂਰੀ ਜਿਮ੍ਮੇਵਾਰੀ ਇਸ ਕਦਰ ਓਢ਼ ਲੇਤੀ ਹੈਂ ਕਿ ਵਿਦ੍ਯਾ ਕਾ ਕਰਿਯਰ ਨ ਡਗਮਗਾਏ। ਦੋਨੋਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਂ ਕੇ ਇਸ ਸਂਘਰ੍ਸ਼ ਔਰ ਦਰਢ਼ਤਾ ਕੀ ਕਹਾਨੀ ਕਹਤਾ ਹੈ ਵਿਦ੍ਯਾ ਕਾ ਡੌਕ੍ਟਰ ਬਨ ਜਾਨਾ।
ਵਿਦ੍ਯਾ ਔਰ ਅਮੋਲ ਆਮ੍ਟੇ ਆਜ ਕੀ ਪੀਢ਼ੀ ਕਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿ ਚਰਿਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਜਬਕਿ ਵਿਦ੍ਯਾ ਕੀ ਮਾਂ ਰਹਨ-ਸਹਨ ਸੇ ਪਾਰਂਪਰਿਕ ਹੋਤੇ ਹੁਏ ਵਿਚਾਰੋਂ ਸੇ ਆਧੁਨਿਕ ਮਹਿਲਾ ਕੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿ ਪਾਤ੍ਰ।

ਪਤ੍ਰਕਾਰੋਂ ਕੀ ਨਾਦਾਨੀ

ਫਿਲ੍ਮ ਪਾ ਦਿਖਲਾਤੀ ਹੈ ਕਿ ਆਮ੍ਟੇ ਸਮਝਦਾਰ ਔਰ ਈਮਾਨਦਾਰ ਯੁਵਾ ਏਮਪੀ ਹੈ। ਕਿਸੀ ਕਰਪ੍ਸ਼ਨ ਕਾ ਵਹ ਸਾਝੀਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਵਹ ਸਮਾਜ ਕੇ ਵਂਚਿਤ ਵਰ੍ਗ ਕੇ ਲਿਏ ਕਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਲਾਲ ਮਾਰ੍ਕਾ ਨੇਤਾ ਰਾਹ ਕਾ ਰੋਡ਼ਾ ਬਨਤੇ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਡ਼ੀ ਮੇਂ ਕੁਛ ਪਤ੍ਰਕਾਰ ਭੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਪਨੀ ਨਾਸਮਝੀ ਔਰ ਨਾਦਾਨੀ ਸੇ ਇਸ ਰੋਡ਼ੇ ਕੋ ਚਟ੍ਟਾਨ ਮੇਂ ਤਬ੍ਦੀਲ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਵਹ ਬ੍ਰੇਕਿਂਗ ਨ੍ਯੂਜ ਕੀ ਹਡ਼ਬਡ਼ੀ ਮੇਂ ਕੈਸੇ ਨ੍ਯੂਜ ਕਾ ਮਰ੍ਮ ਤੋਡ਼ਤੇ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਸੇਂਸੇਸ਼ਨਲ ਬਨਾਨੇ ਕੇ ਚਕ੍ਕਰ ਮੇਂ ਨ੍ਯੂਜ ਕੋ ਡਿਫਰੇਂਟ ਸ਼ੇਪ ਔਰ ਸੇਂਸ ਦੇਤੇ ਹੈਂ। ਅਪਨੀ ਸਤਹੀ ਜਾਨਕਾਰੀ ਔਰ ਅਧਕਚਰੀ ਸੂਚਨਾਓਂ ਸੇ ਦਰ੍ਸ਼ਕੋਂ ਔਰ ਪਾਠਕੋਂ ਕੋ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰਨੇ ਵਾਲੇ ਪਤ੍ਰਕਾਰੋਂ ਕੋ ਆਈਨਾ ਦਿਖਾਤੀ ਹੈ ਯਹ ਫਿਲ੍ਮ।

ਆਮ੍ਟੇ ਕਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤਾਪ

ਫਿਲ੍ਮ ਜਬ ਅਂਤ ਕੇ ਕਰੀਬ ਪਹੁਂਚਤੀ ਹੈ, ਤੋ ਅਮੋਲ ਆਮ੍ਟੇ ਕੋ ਪਤਾ ਚਲਤਾ ਹੈ ਕਿ ਔਰੋ ਉਸਕਾ ਬੇਟਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੋਨੋਂ ਕੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੇ ਹੀ ਫਿਲ੍ਮ ਸ਼ੁਰੁ ਹੁਈ ਹੈ। ਆਮ੍ਟੇ ਏਮਪੀ ਬਨ ਚੁਕਾ ਹੈ। ਪਰ ਤਬ ਆਮ੍ਟੇ ਕੇ ਲਿਏ ਔਰੋ ਮਹਜ ਏਕ ਐਸਾ ਬਚ੍ਚਾ ਹੈ ਜਿਸੇ ਪ੍ਰੋਜੇਰਿਯਾ ਨੇ ਜਕਡ਼ ਰਖਾ ਹੈ। ਆਮ੍ਟੇ ਕੇ ਭੀਤਰ ਉਸ ਅਸਾਮਾਨ੍ਯ ਬਚ੍ਚੇ ਕੇ ਲਿਏ ਸਿਮ੍ਪੈਥੀ ਕੇ ਭਾਵ ਹੈਂ। ਵਹ ਉਸਕੀ ਹਰ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹਤਾ ਹੈ। ਇਸੀ ਕ੍ਰਮ ਮੇਂ ਕਈ ਬਾਰ ਵਹ ਉਸਕੇ ਨਾਜ-ਨਖਰੇ ਭੀ ਸਹਤਾ ਹੈ। ਵੈਸੇ ਤੋ ਹਰ ਬਚ੍ਚੇ ਕਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਕੋਮਲ ਹੋਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੀ ਬੀਮਾਰ ਬਚ੍ਚੇ ਕਾ ਮਨ ਹਰ ਕਿਸੀ ਕੋ ਕੁਛ ਜ੍ਯਾਦਾ ਹੀ ਕੋਮਲ ਲਗਨੇ ਲਗਤਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਤਾ ਹੈ ਆਮ੍ਟੇ ਕੇ ਸਾਥ ਭੀ। ਉਸਕੇ ਮਨ ਮੇਂ ਔਰੋ ਕੇ ਲਿਏ ਖਾਸ ਜਗਹ ਬਨ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਐਸੇ ਮੇਂ ਜਬ ਉਸੇ ਪਤਾ ਚਲਤਾ ਹੈ ਕਿ ਔਰੋ ਕਾ ਵਕ੍ਤ ਅਬ ਖਤ੍ਮ ਹੋਨੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੋ ਬੇਚੈਨ ਸਾ ਵਹ ਭਾਗਾ ਚਲਾ ਆਤਾ ਹੈ ਉਸ ਹੌਸ੍ਪਿਟਲ ਮੇਂ ਜਹਾਂ ਔਰੋ ਏਡਮਿਟ ਹੈ। ਔਰੋ ਕੇ ਵੌਰ੍ਡ ਮੇਂ ਪਹੁਂਚਤੇ ਹੀ ਉਸਕੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਦ੍ਯਾ ਸੇ ਹੋਤੀ ਹੈ ਔਰ ਆਮ੍ਟੇ ਕੋ ਪਤਾ ਚਲਤਾ ਹੈ ਕਿ ਔਰੋ ਉਸਕਾ ਬੇਟਾ ਹੈ।
ਏਮਪੀ ਬਨ ਚੁਕੇ ਆਮ੍ਟੇ ਕੋ ਅਪਨੀ ਚੂਕ ਕਾ ਅਹਸਾਸ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਜਿਸੇ ਉਸਨੇ ਕਭੀ ਲਿਜਲਿਜੀ ਸਂਵੇਦਨਾ ਸਮਝਾ ਥਾ, ਆਜ ਉਸ ਸਂਵੇਦਨਾ ਕੋ ਮਹਸੂਸ ਕਰ ਰੋਮਾਂਚ ਸੇ ਭਰ ਰਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਬੀਚ ਆਮ੍ਟੇ ਔਰ ਔਰੋ ਕੇ ਰਿਸ਼੍ਤੇ ਕੀ ਬਾਤ ਉਸਕੇ ਵਿਰੋਧਿਯੋਂ ਔਰ ਮੀਡਿਯਾ ਤਕ ਭੀ ਪਹੁਂਚ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਸਬ ਇਸੇ ਅਪਨੇ ਤਰੀਕੇ ਸੇ ਭੁਨਾਨੇ ਮੇਂ ਜੁਟ ਜਾਤੇ ਹੈਂ। ਪਰ ਆਮ੍ਟੇ ਬਗੈਰ ਕਿਸੀ ਲਾਗ ਲਪੇਟ ਕੇ ਇਸ ਸਚ ਕੋ ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਵਹ ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਕਰਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਏਕ ਨਾਜੁਕ ਮੋਡ਼ ਪਰ ਜੋ ਫੈਸਲਾ ਕਿਯਾ ਥਾ, ਵਹ ਗਲਤ ਥਾ ਔਰ ਅਬ ਵਹ ਅਪਨੀ ਗਲਤੀ ਕੋ ਸੁਧਾਰਨਾ ਚਾਹਤਾ ਹੈ।
ਫਿਲ੍ਮ ਕਾ ਯਹ ਦਰਸ਼੍ਯ ਅਪਨੇ ਸਂਦੇਸ਼ ਕੀ ਵਜਹ ਸੇ ਬਹੁਤ ਮਜਬੂਤ ਬਨ ਪਡ਼ਾ ਹੈ। ਕਿਸੀ ਭੀ ਚੂਕ ਕੀ ਆਤ੍ਮਸ੍ਵੀਕਰਤਿ ਕੇ ਲਿਏ ਬਡ਼ੀ ਹਿਮ੍ਮਤ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਹੋਤੀ ਹੈ। ਕ੍ਯਾ ਵਾਕਈ ਯਹ ਹਿਮ੍ਮਤ ਹਮਮੇਂ ਹੈ?

ਔਰੋ ਕੇ ਪੀਛੇ ਭਾਗਤੀ ਏਕ ਛੋਟੀ ਬਚ੍ਚੀ

ਪੂਰੀ ਫਿਲ੍ਮ ਮੇਂ ਸਾਥ ਕੇ ਲਿਏ ਔਰੋ ਕੇ ਪੀਛੇ ਭਾਗ ਰਹੀ ਏਕ ਬਚ੍ਚੀ ਦਰ੍ਸ਼ਕੋਂ ਕਾ ਧ੍ਯਾਨ ਅਪਨੀ ਓਰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਖੀਂਚਤੀ ਹੈ। ਫਿਲ੍ਮ ਹੌਲ ਮੇਂ ਬੈਠੇ ਦਰ੍ਸ਼ਕੋਂ ਕੋ ਕਭੀ ਯਹ ਬਾਤ ਗੁਦਗੁਦਾਤੀ ਹੈ ਤੋ ਕਭੀ ਮਂਦ ਮੁਸ੍ਕਾਨ ਸੇ ਘੇਰ ਲੇਤੀ ਹੈ। ਪਰ ਫਿਲ੍ਮ ਜਬ ਅਪਨੇ ਅਂਤ ਕੇ ਕਰੀਬ ਪਹੁਂਚਤੀ ਹੈ ਤੋ ਪੂਰੀ ਫਿਲ੍ਮ ਮੇਂ ਬਿਨਾ ਸਂਵਾਦ ਕੇ ਮੌਜੂਦ ਇਸ ਲਡ਼ਕੀ ਕੀ ਉਪਸ੍ਥਿਤਿ ਕੀ ਸਾਰ੍ਥਕਤਾ ਨਜਰ ਆਤੀ ਹੈ। ਵਹ ਹੌਸ੍ਪਿਟਲ ਮੇਂ ਆਈ ਹੈ ਬੀਮਾਰ ਔਰੋ ਸੇ ਮਿਲਨੇ। ਉਸਕੇ ਹਾਥ ਮੇਂ ਏਕ ਕਾਗਜ ਹੈ। ਵਹੀ ਕਾਗਜ ਜੋ ਵਹ ਔਰੋ ਕੋ ਇਸਸੇ ਪਹਲੇ ਭੀ ਦੇਨਾ ਚਾਹਤੀ ਥੀ, ਮਗਰ ਔਰੋ ਕੇ ਭਾਗ ਜਾਨੇ ਕੇ ਕਾਰਣ ਕਭੀ ਦੇ ਨ ਪਾਈ। ਇਸ ਕਾਗਜ ਮੇਂ ਏਕ ਸ੍ਕੇਚ ਬਨਾ ਹੈ। ਯਹ ਔਰੋ ਕੀ ਹੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਹੈ। ਪਰ ਇਸਮੇਂ ਲਕੀਰੇਂ ਨਹੀਂ ਹੈਂ। ਪੂਰਾ ਸ੍ਕੇਚ ਤੈਯਾਰ ਹੈ ਸੌਰੀ ਕੇ ਰੋਮਨ ਲੇਟਰ ਸੇ। ਵਹ ਕਹਤੀ ਹੈ ਕਿ ਵਹ ਵਾਕਈ ਡਰ ਗਈ ਥੀ ਪਹਲੀ ਬਾਰ ਔਰੋ ਕੋ ਦੇਖ ਕਰ। ਅਨਜਾਨੇ ਮੇਂ ਉਸਨੇ ਔਰੋ ਕਾ ਉਪਹਾਸ ਉਡ਼ਾਯਾ ਥਾ। ਪਰ ਉਸਨੇ ਉਸ ਭੂਲ ਕੋ ਸ੍ਵੀਕਾਰਨੇ ਕੀ ਕਈ ਬਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀ, ਪਰ ਔਰੋ ਨੇ ਉਸੇ ਯਹ ਵਕ੍ਤ ਕਭੀ ਨਹੀਂ ਦਿਯਾ। ਵਹ ਕਹਤੀ ਹੈ ਕਿ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਜਬ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਹੋ ਜਾਏ, ਤੋ ਉਸਸੇ ਦੂਸਰੋਂ ਕੋ ਤੋ ਦੁਖ ਹੋਤਾ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਗਲਤੀ ਕਰਨੇ ਵਾਲੇ ਕੋ ਜਬ ਅਪਨੀ ਗਲਤੀ ਕਾ ਅਹਸਾਸ ਹੋਤਾ ਹੈ ਤੋ ਉਸੇ ਸਾਮਨੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ਖ੍ਸ ਸੇ ਜ੍ਯਾਦਾ ਪੀਡ਼ਾ ਹੋਤੀ ਹੈ।
ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਅਗਰ ਹਮ ਭੀ ਇਸੀ ਤਰਹ ਚੀਜੋਂ ਕੋ ਸਮਝਨੇ ਲਗੇਂ ਤੋ ਕਈ ਐਸੇ ਰਿਸ਼੍ਤੇ ਜੋ ਟੂਟ ਚੁਕੇ ਹੈਂ, ਜੁਡ਼ਤੇ ਨਜਰ ਆਏਂਗੇ।

ਔਰ ਅਬ ਔਰੋ ਕੀ ਬਾਤ

ਔਰੋ। ਬਾਰਹ ਸਾਲ ਕਾ ਬਚ੍ਚਾ। ਪ੍ਰੋਜੇਰਿਯਾ ਸੇ ਪੀਡ਼ਿਤ। ਬੇਹਦ ਸਂਵੇਦਨਸ਼ੀਲ। ਬਿਲ੍ਕੁਲ ਅਪਨੀ ਮਾਂ ਔਰ ਨਾਨੀ ਕੀ ਤਰਹ। ਸ੍ਕੂਲ ਕੇ ਬਚ੍ਚੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਉਸਕੀ ਖਾਸ ਪਹਚਾਨ। ਅਪਨੀ ਥਕਾਨ ਸੇ ਕਈ ਬਾਰ ਹਤਪ੍ਰਭ ਸਾ। ਕਈ ਬਾਰ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧ ਸਾ। ਪਰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸਕਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭ ਦੂਸਰੋਂ ਪਰ ਉਤਾਰ ਦੇ। ਉਸੇ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸੇ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਚੀਜੇਂ ਨਹੀਂ ਖਾਨੀ। ਵਹ ਨਹੀਂ ਖਾਤਾ। ਖਿਚਡ਼ੀ ਖਾ ਕਰ ਸਂਤੋਸ਼ ਕਰ ਲੇਤਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਮਾਂ ਨੇ ਬਤਾ ਦਿਯਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਕਾ ਪਿਤਾ ਏਮਪੀ ਅਮੋਲ ਆਮ੍ਟੇ ਹੈ। ਉਸੇ ਯਹ ਭੀ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਆਮ੍ਟੇ ਕੋ ਉਸਕਾ ਹੀ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਵਹ ਕਈ ਬਾਰ ਆਮ੍ਟੇ ਸੇ ਮਿਲਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸੇ ਨਹੀਂ ਬਤਾਤਾ ਹੈ। ਏਕਾਧ ਦਫੇ ਬਤਾਨੇ ਕੋ ਹੋਤਾ ਹੈ ਫਿਰ ਅਪਨੀ ਹੀ ਬਾਤ ਕੋ ਬਾਲਸੁਲਭ ਚਂਚਲਤਾ ਸੇ ਢਂਕ ਲੇਤਾ ਹੈ। ਚਂਚਲਤਾ ਕੇ ਇਸ ਆਵਰਣ ਮੇਂ ਛੁਪੀ ਉਸਕੀ ਗਂਭੀਰਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਕੋਂ ਕੋ ਲੁਭਾਤੀ ਹੈ।

ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਨ ਮੇਂ ਖਟਕਨੇ ਵਾਲੀ ਏਕ ਬਾਤ

ਔਰੋ ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ ਹੈ। ਇਤਨਾ ਨਾਜੁਕ ਕਿ ਵਹ ਪਤ੍ਥਰੋਂ ਪਰ ਬੈਠ ਨਹੀਂ ਸਕਤਾ। ਕ੍ਰਿਕੇਟ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਮੇਂ ਥੋਡ਼ਾ ਦੌਡ਼ ਜਾਯੇ ਤੋ ਹੌਸ੍ਪਿਟਲ ਪਹੁਂਚ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਵਹੀ ਔਰੋ ਜਬ ਫੀਲ੍ਡ ਮੇਂ ਯਾ ਮੇਟ੍ਰੋ ਟ੍ਰੇਨ ਮੇਂ ਮਂਕੀ ਡਾਂਸ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਤੋ ਉਸਕਾ ਸ਼ਰੀਰ ਨ ਤੋ ਥਕਤਾ ਹੈ, ਨ ਉਸੇ ਕਿਸੀ ਸਹਾਰੇ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਪਡ਼ਤੀ ਹੈ। ਇਨ ਦੋ ਦਰਸ਼੍ਯੋਂ ਮੇਂ ਔਰੋਂ ਕਾ ਸ਼ਰੀਰ ਅਲਗ-ਅਲਗ ਤਰੀਕੇ ਸੇ ਬਿਹੇਵ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਲਗਤਾ ਹੈ ਬਾਲ੍ਕੀ ਯਹਾਂ ਪਰ ਮਂਕੀ ਡਾਂਸ ਕਰਵਾਨੇ ਕੇ ਲੋਭ ਕਾ ਸਂਵਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਯੇ।

Monday, November 9, 2009

ਮੀ ਮਂਦਬੁਦ੍ਧਿ ਮੁਂਬਈਕਰ ਬੋਲਤੋ ਆਹੇ


ਰਾਮਦਾਸ ਕਦਮ ਕੋ ਏਨਡੀਟੀਵੀ ਪਰ ਬੋਲਤੇ ਸੁਨਾ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਹੈ ਉਨਕਾ ਕਿ ਯਹਾਂ ਵਹ ਹਿਂਦੀ ਮੇਂ ਬੋਲ ਰਹੇ ਥੇ। ਉਸੀ ਹਿਂਦੀ ਮੇਂ ਜਿਸਮੇਂ ਸ਼ਪਥ ਲੇਤੇ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਪਾਰ੍ਟੀ ਕੇ ਵਿਧਾਯਕ ਅਬੂ ਆਜਮੀ ਕੇ ਸਾਥ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਹਾਥਾਪਾਈ ਕੀ। ਇਸੇ ਕਹਤੇ ਹੈਂ ਦੁਕਾਨਦਾਰੀ। ਮਰਾਠਿਯੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਅਪਨੀ ਜਗਹ ਬਨਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ (ਯਹ ਬਹਸ ਕਾ ਅਲਗ ਮੁਦ੍ਦਾ ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸਾ ਕਰਨੇ ਸੇ ਉਨਕੀ ਜਗਹ ਮਰਾਠਿਯੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਬਨੀ ਯਾ ਨਹੀਂ) ਮਰਾਠੀ ਭਾਸ਼ਾ ਕਾ ਝਂਡਾ ਉਠਾ ਲੇਂ ਔਰ ਫਿਰ ਦੇਸ਼ ਔਰ ਦੁਨਿਯਾ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਅਪਨੀ ਬਾਤ ਰਖਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਹਿਂਦੀ ਮੇਂ ਬਾਤ ਕਰੇਂ। ਵਹ ਕਹ ਰਹੇ ਹੈਂ ਕਿ ਭਾਸ਼ਾ ਕੇ ਨਾਮ ਪਰ ਅਬੂ ਆਜਮੀ ਕੇ ਸਾਥ ਮਾਰਪੀਟ ਕਰ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ 11 ਕਰੋਡ਼ ਮਰਾਠਿਯੋਂ ਕਾ ਸਮ੍ਮਾਨ ਕਿਯਾ ਹੈ। ਯਹ ਅਲਗ ਬਾਤ ਹੈ ਕਿ ਯਹ 11 ਕਰੋਡ਼ ਮਰਾਠੀ ਉਨਕਾ ਕਿਤਨਾ ਸਮ੍ਮਾਨ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਰਾਮਦਾਸ ਕਦਮ ਔਰ ਉਨਕੀ ਪਾਰ੍ਟੀ ਕਾ ਮਰਾਠਿਯੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਕ੍ਯਾ ਸਮ੍ਮਾਨ ਹੈ ਯਹ ਦੇਖਨਾ ਹੋ ਤੋ ਦੇਖ ਸਕਤੇ ਹੈਂ ਕਿ ਮਹਾਰਾਸ਼੍ਟ੍ਰ ਵਿਧਾਨਸਭਾ ਕੀ 288 ਸੀਟੋਂ ਪਰ ਹੁਏ ਚੁਨਾਵ ਮੇਂ ਰਾਜ ਕੀ ਪਾਰ੍ਟੀ ਏਮਏਨਏਸ ਕੇ ਪਾਸ ਮਾਤ੍ਰ 13 ਸੀਟੇਂ ਆਈ ਹੈਂ। ਇਸ ਪਾਰ੍ਟੀ ਕੋ ਸਮਝਨਾ ਚਾਹਿਏ ਕਿ ਅਗਰ ਯਹੀ ਰਵੈਯਾ ਰਹਾ ਤੋ ਅਗਲੇ ਚੁਨਾਵ ਮੇਂ ਯੇ ਅਪਨੀ ਪਾਰ੍ਟੀ ਕਾ ਤੀਨ ਤੇਰਹ ਕਰ ਲੇਂਗੇ। ਬਹਰਹਾਲ, ਰਾਮਦਾਸ ਕਦਮ ਕੀ ਆਜ ਕੀ ਹਰਕਤ ਨੇ ਮੁਝੇ ਅਨਾਮਦਾਸ ਕੀ ਏਕ ਪੋਸ੍ਟ ਕੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾ ਦੀ। ਮੀ ਮਂਦਬੁਦ੍ਧਿ ਮੁਂਬਈਕਰ ਬੋਲਤੋ ਆਹੇ ਨਾਮ ਕੀ ਯਹ ਪੋਸ੍ਟ ਅਨਾਮਦਾਸ ਨੇ ਅਪਨੇ ਬ੍ਲੌਗ 'ਅਨਾਮਦਾਸ ਕਾ ਚਿਟ੍ਠਾ' ਮੇਂ 2 ਫਰਵਰੀ 2008 ਕੋ ਲਿਖੀ ਥੀ। ਲਗਾ ਮਂਦਬੁਦ੍ਧਿ ਰਾਮਦਾਸ ਕਦਮ ਕੀ ਕਰਤੂਤ ਕੇ ਬਹਾਨੇ ਅਨਾਮਦਾਸ ਕੀ ਯਹ ਪੋਸ੍ਟ ਏਕ ਬਾਰ ਫਿਰ ਆਪ ਸਬੋਂ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਰਖੀ ਜਾਯੇ।

-ਅਨੁਰਾਗ ਅਨ੍ਵੇਸ਼ੀ

'ਮੈਂ

ਅਕੇਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਥ 'ਠੋਕ ਰੇ' ਜੀ ਕੀ ਸਸ਼ਕ੍ਤ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਹੈ, ਹਮਾਰੇ ਸਾਥ ਤੋਡ਼ਫੋਡ਼ਕਰ ਹੈ, ਕਾਂਚਫੋਡ਼ੇ ਹੈ, ਮਾਚਿਸਮਾਰੇ ਹੈ, ਭਾਈਤੋਡ਼ੇ ਹੈ. ਹਮਨੇ ਬਹੁਤ ਅਨ੍ਯਾਯ ਸਹਾ ਹੈ, ਅਬ ਨਹੀਂ ਸਹੇਂਗੇ, ਝੁਨਕਾ-ਭਾਖਰ ਆਧਾ ਪੇਟ ਖਾਕੇ ਹਮ ਪਹਲੇ ਢੋਕਲਾ-ਥੇਪਲਾ ਵਾਲੋਂ ਸੇ ਲਡ਼ੇ, ਫਿਰ ਇਡਲੀ-ਸਾਂਭਰ ਵਾਲੋਂ ਸੇ, ਉਸਕਾ ਬਾਦ ਲਿਟ੍ਠੀ-ਚੋਖਾ ਵਾਲੋਂ ਸੇ ਭੀ ਲਡ਼ੇਂਗੇ.
ਹਮਾਰੇ ਸਾਥ ਸ਼ੁਰੂ ਸੇ ਅਨ੍ਯਾਯ ਹੁਆ ਹੈ. ਅਂਗਰੇਜ਼ੋਂ ਸੇ ਭੀ ਪਹਲੇ ਮੁਗਲੋਂ ਕੇ ਜਮਾਨੇ ਮੇਂ ਕੋਲ੍ਹਾਪੁਰ-ਸੋਲਾਪੁਰ-ਗ੍ਵਾਲਿਯਰ-ਇਂਦੌਰ ਤਕ ਹਮਾਰਾ ਰਾਜ ਰਹਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਹਮੇਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਕੇ ਬਾਦ ਗੁਜਰਾਤਿਯੋਂ ਕੇ ਤਾਬੇ ਮੇਂ ਲਾ ਦਿਯਾ, ਮੁਂਬਈ ਕਾ ਚੀਫ਼ ਮਿਨਿਸ੍ਟਰ ਵਲਸਾਡ਼ ਕਾ ਗੁਜਰਾਤੀ ਮੂਤ੍ਰਪਾਯੀ ਦੇਸਾਈ ਕੋ ਬਨਾਯਾ, ਮਰਾਠਵਾਡ਼ਾ ਮੇਂ ਕੋਈ ਮਰਦ ਮਾਣੂਸ ਨਹੀਂ ਥਾ ਮੁਖ੍ਯਮਂਤ੍ਰੀ ਬਨਨੇ ਕੇ ਲਿਏ. ਕਹਨੇ ਕੋ ਸ੍ਟੇਟ ਕਾ ਨਾਮ ਮੁਂਬਈ ਥਾ ਲੇਕਿਨ ਆਜ਼ਾਦੀ ਕੇ ਤੇਰਹ ਸਾਲ ਬਾਦ ਤਕ ਹਮਨੇ ਭਾਊ ਕੀ ਜਗਹ ਭਾਈ ਕੋ, ਪਾਟੀਲ ਕੇ ਬਦਲੇ ਪਟੇਲ ਕੋ ਝੇਲਾ. 1960 ਮੇਂ ਜਾਕਰ ਹਮੇਂ ਅਲਗ ਸ੍ਟੇਟ ਮਿਲਾ ਮਾਝਾ ਮਹਾਰਾਸ਼੍ਟ੍ਰ.
ਆਮਚੀ ਮੁਂਬਈ ਅਬ ਸ੍ਟੇਟ ਸੇ ਕੈਪਿਟਲ ਬਨਾ, ਠੋਕ ਰੇ ਸਾਹਬ ਨੇ ਦੇਖਾ ਕਿ ਮਰਾਠੀ ਮਾਨੂਸ ਕਾਰ੍ਟੂਨ ਬਨ ਗਯਾ ਹੈ ਵੋ ਕਾਰ੍ਟੂਨ ਬਨਾਨਾ ਛੋਡ਼ ਦਿਯਾ ਔਰ ਬਾਘ ਛਾਪ ਕਾ ਲਾਕੇਟ ਬਨਾਯਾ ਜੋ ਹਮਨੇ ਅਪਨਾ ਗਲਾ ਮੇਂ ਲਟਕਾਯਾ. ਪਹਲੇ ਸਬ ਸਾਪਡ਼-ਉਡੁਪੀ ਬਂਦ ਕਰਾ ਦਿਯਾ, ਹਮਾਰਾ ਇਧਰ ਕਾ ਨੌਕਰੀ ਮੇਂ ਕੋਈ ਦਾਮਲੇ ਨਹੀਂ, ਕਾਂਬਲੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂਬੇ ਨਹੀਂ, ਪੁਣਤਾਂਬੇਕਰ ਨਹੀਂ, ਸਬ ਵਰਦਰਾਜਨ, ਅਯ੍ਯਰ, ਪਿਲ੍ਲੈ, ਅਯਂਗਾਰ...ਉਨਕੋ ਗੁਸ੍ਸਾ ਐਸੇ ਨਹੀਂ ਆਯਾ. ਜੋ 'ਸਾਮਨਾ' ਨਹੀਂ ਪਢ਼ਤਾ ਉਸਕੋ ਕਇਸਾ ਸਮਝ ਆਏਗਾ ਇਤਨਾ ਬਡ਼ਾ ਸਾਜੀਸ਼?
ਸਾਜੀਸ਼ ਤੋ ਬਹੁਤ ਹੁਆ ਮਰਾਠਿਯੋਂ ਕੇ ਖਿਲਾਫ, ਦਾਊਦ,ਸ਼ਕੀਲ ਔਰ ਅਬੂ ਸਾਲੇਮ ਭਾਈ ਲੋਗ ਸਬ ਮੁਸਲਮਾਨ ਹੈ, ਸ਼ੇਯਰ ਮਾਰ੍ਕੇਟ ਹਮਾਰਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਉਧਰ ਸੋਪਾਰੀਵਾਲਾ-ਖੋਰਾਕੀਵਾਲਾ-ਚੂਡ਼ੀਵਾਲਾ ਹੈ, ਫਿਲ੍ਮ ਇਂਡਸ੍ਟ੍ਰੀ ਹਮਾਰਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਉਧਰ ਭੀ ਖਾਨ-ਕਪੂਰ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਕੇਟ ਖੇਲਤਾ ਹੈ ਤੇਂਦੁਲਕਰ-ਕਾਂਬਲੀ ਮਗਰ ਕਪ੍ਤਾਨ ਬਨਤਾ ਹੈ ਅਜ਼ਰੁਦ੍ਦੀਨ-ਗਂਗੋਲੀ, ਮਰਾਠੀ ਪਾਰ੍ਟੀ ਬਨਾਈ ਉਸਮੇਂ ਭੀ ਰਾਯਗਢ਼ ਕਾ ਨਹੀਂ, ਰੋਹਤਾਸ ਕਾ ਬਿਹਾਰੀ ਭਇਯਾ ਸਂਜਯ ਨਿਰੂਪਮ ਏਮਪੀ ਬਨ ਗਯਾ, ਤਾਂਬੇ-ਖਰੇ-ਖੋਟੇ ਸਬ ਕਿਧਰ ਜਾਏਂਗੇ? ਉਨਕੇ ਪਾਸ ਭਿਡ਼ੇ ਹੋਨੇ ਕੇ ਸਿਵਾ ਉਪਾਯ ਕ੍ਯਾ ਹੈ ਬੋਲੋ.
ਬੋਲਤੇ ਹੈਂ ਕਿ ਭਇਯਾ ਲੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਂਗੇ ਤੋ ਦੂਧ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ, ਟੈਕ੍ਸੀ ਨਹੀਂ ਚਲੇਗਾ, ਸਬ੍ਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ, ਮੈਂ ਕਹਤਾ ਹੂਂ ਝੁਗ੍ਗੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਕਚਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਬਾਸ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ...ਹਮ ਮ੍ਹਾਡਾ ਵਨ ਬੇਡਰੂਮ ਫ੍ਲੇਟ ਮੇਂ ਗਾਯ ਬਾਂਧੇਂਗੇ, ਟੈਕ੍ਸੀ ਨਹੀਂ ਬੇਸ੍ਟ ਕਾ ਬਸ ਮੇਂ ਜਾਏਂਗੇ, ਅਮਿਤਾਭ ਬਚ੍ਚਨ ਨਹੀਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ ਤਲਪਡ਼ੇ ਕਾ ਸਿਨੇਮਾ ਦੇਖੇਂਗੇ...
ਇਨ੍ਹੀਂ ਮਰਾਠੀ ਵਿਰੋਧੀ ਪ੍ਰਵਰਤ੍ਤਿਯੋਂ ਔਰ ਲੋਕਸ਼ਾਹੀ ਵਿਰੋਧੀ ਪਤ੍ਰਕਾਰੋਂ ਸੇ ਨਿਬਟਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਹਮਾਰੇ ਠੋਕ ਰੇ ਸਾਹਬ ਨੇ ਸ਼ਿਵਾਜੀ ਕੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸੇ ਸੇਨਾ ਬਨਾਈ. ਹਮਾਰੀ ਸਰਕਾਰ ਬਨੀ ਲੇਕਿਨ ਦੁਰ੍ਭਾਗ੍ਯ ਹੈ ਕਿ ਬਾਲਾਸਾਹੇਬ ਕਾ ਭਤੀਜਾ ਉਨਕੇ ਬੇਟੇ ਜੈਸਾ ਦਿਖਤਾ ਹੈ ਔਰ ਬੇਟਾ ਕਿਸੀ ਔਰ ਕੇ ਜੈਸਾ...ਇਸ ਪਰ ਭੀ ਹਮਾਰੇ ਦੁਸ਼੍ਮਨ ਠੋਕ ਰੇ ਸਾਹੇਬ ਕਾ ਚਰਿਤ੍ਰਹਨਨ ਕਰਤੇ ਹੈਂ.
ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਦੇਸ਼ ਕਾ ਕਿਤਨਾ ਕਾਮ ਕਿਯਾ, ਭਾਰਤ-ਪਾਕਿਸ੍ਤਾਨ ਮੈਚ ਕਾ ਵਿਰੋਧ ਕਿਯਾ, ਕਿਤਨਾ ਫ਼ਿਲ੍ਮ ਕਾ ਮਾਤੁਸ਼੍ਰੀ ਮੇਂ ਸ੍ਪੇਸ਼ਲ ਸ੍ਕ੍ਰੀਨਿਂਗ ਕਰਾਕੇ ਰਾਸ਼੍ਟ੍ਰਵਿਰੋਧੀ ਸੀਨ ਕਟਵਾ ਦਿਯਾ, ਕਿਤਨੀ ਮਰਾਠੀ ਮੁਲ੍ਗਿਯੋਂ ਕੋ ਰੋਲ ਦਿਲਾ ਦਿਯਾ.
ਘਰ ਕੀ ਬਾਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਤਾ ਲੇਕਿਨ ਉਦ੍ਧਵ ਠਂਡਾ ਹੈ, ਇਸੀਲਿਏ ਠੋਕ ਰੇ ਸਾਹਬ ਨੇ ਅਪਨਾ ਟ੍ਰੇਨਿਂਗ,ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦ ਔਰ ਪਾਰ੍ਟੀ ਕਾ ਕਮਾਨ ਰਾਜ ਕੋ ਦਿਯਾ ਥਾ ਲੇਕਿਨ ਘਰ ਕਾ ਝਗਡ਼ਾ ਮੇਂ ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਠੋਕ ਰੇ ਸਾਹਬ ਕੋ ਠਗ ਲਿਯਾ. ਰਾਜ ਨੇ ਸਿਦ੍ਧਾਂਤ ਵਹੀ ਰਖਾ ਹੈ ਜੋ ਠੋਕ ਰੇ ਸਾਹੇਬ ਸੇ ਸੀਖਾ ਹੈ, ਬੋਲਨੇ ਕਾ ਲੋਕਸ਼ਾਹੀ-ਕਰਨੇ ਕਾ ਠੋਕਸ਼ਾਹੀ. ਠੋਕ ਰੇ ਸਾਹਬ ਕੋ ਆਜ ਤਕ ਕਿਸੀ ਨੇ ਨਹੀਂ ਠੋਕਾ, ਰਾਜ ਕਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੋ ਕ੍ਯਾ ਹੁਆ ਏਕ ਦਿਨ ਜ਼ਰੂਰ ਆਏਗਾ, ਤਬ ਤਕ ਉਸਕਾ ਰਾਜ ਹਮਾਰੇ ਦਿਲ ਪਰ ਹੈ".
ਇਤਨਾ ਕਹਕਰ ਮਨੋਜ ਤਿਵਾਰੀ ਕੇ ਘਰ ਸੇ ਆ ਰਹਾ ਮਂਦਬੁਦ੍ਧਿ ਮੁਂਬਈਕਰ ਭੋਜਪੁਰੀ ਕੇ ਦੂਸਰੇ ਸ੍ਟਾਰ ਰਵਿਕਿਸ਼ਨ ਕੇ ਘਰ ਕੀ ਓਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਯਾ ਹੈ.
ਮੇਰਾ ਇਤਨਾ ਹੀ ਕਹਨਾ ਹੈ ਕਿ ਮਂਦਬੁਦ੍ਧਿ ਮੁਂਬਈਕਰ ਕਮ ਹੀ ਮਿਲਤੇ ਹੈਂ, ਠੀਕ ਵੈਸੇ ਹੀ ਜੈਸੇ ਵਾਘਮਾਰੇ ਨੇ ਕਭੀ ਬਾਘ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾ ਹੋਤਾ, ਪੋਟਦੁਖੇ ਕੇ ਪੇਟ ਮੇਂ ਦਰ੍ਦ ਸ਼ਾਯਦ ਹੀ ਹੋਤਾ ਹੈ ਔਰ ਹਰ ਪਾਂਚਪੁਤੇ ਸੇ ਪਾਂਚ ਬੇਟੇ ਹੋਂ ਯਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਮਰਾਠਿਯੋਂ ਕਾ ਜੇਨਰਲਾਇਜ਼ੇਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਕਾ ਇਰਾਦਾ ਬਹੁਤ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੈ, ਉਸਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਸੋਚਨਾ ਭੀ ਪਾਪ ਹੈ, ਇਰਾਦਾ ਸਿਰ੍ਫ਼ ਉਨ ਮੁਂਬਈਕਰੋਂ ਕੀ ਭਾਵਨਾਓਂ ਕੋ ਠੇਸ ਪਹੁਂਚਾਨੇ ਕਾ ਹੈ ਜਿਨਕੀ ਭਾਵਨਾਏਂ ਨਿਰ੍ਮਲ ਨਹੀਂ ਹੈਂ.
ਸ਼ਿਵ ਸੇਨਾ ਔਰ ਉਸਕੇ ਮਾਨਸ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਸ਼੍ਟ੍ਰ ਨਵਨਿਰ੍ਮਾਣ ਸੇਨਾ ਸੇ ਸਹਾਨੁਭੂਤਿ ਨ ਰਖਨੇ ਵਾਲੇ ਸਭੀ ਮਰਾਠਿਯੋਂ ਸੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਯਾਚਨਾ ਸਹਿਤ, ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਪਰ ਜਿਨਕੇ ਸਰਨੇਮ ਕਾ ਯਹਾਂ ਇਸ੍ਤੇਮਾਲ ਹੁਆ ਹੈ, ਸਿਰ੍ਫ਼ ਪ੍ਰਾਂਤਵਾਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਕਾ ਉਪਹਾਸ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਏ. ਰਾਜ ਠਾਕਰੇ ਕਾ ਸਮਰ੍ਥਕ ਹੋਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਮਰਾਠੀ ਹੋਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਆਪ ਜਹਾਂ ਹੈਂ ਵਹਾਂ ਰਾਜ ਠਾਕਰੇ ਟਾਇਪ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਟਾਇਟ ਰਖੇਂ ਵਰ੍ਨਾ ਆਪ ਭੀ ਪਾਪ ਕੇ ਭਾਗੀ ਹੋਂਗੇ.

Tuesday, November 3, 2009

ਘਰ ਕੀ ਯਾਦ

ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰਸਾਦ ਮਿਸ਼੍ਰ ਨੇ ਯਹ ਕਵਿਤਾ ਜੇਲ ਮੇਂ ਲਿਖੀ ਥੀ। ਚੂਂਕਿ ਵਹ ਭੀ ਦੇਸ਼ ਕੀ ਆਜਾਦੀ ਕੇ ਲਿਏ ਅਂਗ੍ਰੇਜੋਂ ਸੇ ਲਡ਼ ਰਹੇ ਥੇ, ਲਿਹਾਜਾ, ਕੁਛ ਵਕ੍ਤ ਕੇ ਲਿਏ ਅਂਗ੍ਰੇਜੋਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹੇਂ ਭੀ ਜੇਲ ਮੇਂ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਯਾ ਥਾ। ਜਬ ਵਹ ਜੇਲ ਮੇਂ ਥੇ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਾ ਮੌਸਮ ਥਾ। ਤੇਜ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਥੀ। ਘਰ ਕੀ ਯਾਦ ਉਨ੍ਹੇਂ ਬੇਤਰਹ ਆ ਰਹੀ ਥੀ। ਤੋ ਉਸ ਵਕ੍ਤ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਘਰ ਕੋ ਯਾਦ ਕਰ ਜੋ ਲਿਖਾ, ਵਹ ਹਮਾਰੇ ਸਾਮਨੇ 'ਘਰ ਕੀ ਯਾਦ' ਕਵਿਤਾ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਸਾਮਨੇ ਆਈ। ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰਸਾਦ ਮਿਸ਼੍ਰ ਕੀ ਕਵਿਤਾਓਂ ਕੀ ਏਕ ਬਡ਼ੀ ਖਾਸਿਯਤ ਹੈ ਉਸਮੇਂ ਇਸ੍ਤੇਮਾਲ ਸਹਜ-ਸਰਸ ਸ਼ਬ੍ਦ। ਜਿਤਨੇ ਆਸਾਨ ਸ਼ਬ੍ਦ ਉਤਨੀ ਹੀ ਨਾਯਾਬ ਅਭਿਵ੍ਯਕ੍ਤਿ। ਕਾਸ਼! ਐਸੀ ਅਭਿਵ੍ਯਕ੍ਤਿ ਕਾ ਸਲੀਕਾ ਹਮਾਰੇ ਪਾਸ ਭੀ ਹੋਤਾ...






ਆਜ ਪਾਨੀ ਗਿਰ ਰਹਾ ਹੈ,
ਬਹੁਤ ਪਾਨੀ ਗਿਰ ਰਹਾ ਹੈ,
ਰਾਤ ਭਰ ਗਿਰਤਾ ਰਹਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਾਣ ਮਨ ਘਿਰਤਾ ਰਹਾ ਹੈ,

ਅਬ ਸਬੇਰਾ ਹੋ ਗਯਾ ਹੈ,
ਕਬ ਸਬੇਰਾ ਹੋ ਗਯਾ ਹੈ,
ਠੀਕ ਸੇ ਮੈਂਨੇ ਨ ਜਾਨਾ,
ਬਹੁਤ ਸੋ ਕਰ ਸਿਰ੍ਫ਼ ਮਾਨਾ -

ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਬਾਦਲ ਕੀ ਅਂਧੇਰੀ,
ਹੈ ਅਭੀ ਤਕ ਭੀ ਘਨੇਰੀ,
ਅਭੀ ਤਕ ਚੁਪਚਾਪ ਹੈ ਸਬ,
ਰਾਤ ਵਾਲੀ ਛਾਪ ਹੈ ਸਬ,

ਗਿਰ ਰਹਾ ਪਾਨੀ ਝਰਾ-ਝਰ,
ਹਿਲ ਰਹੇ ਪਤ੍ਤੇ ਹਰਾ-ਹਰ,
ਬਹ ਰਹੀ ਹੈ ਹਵਾ ਸਰਸਰ,
ਕਾਂਪਤੇ ਹੈਂ ਪ੍ਰਾਣ ਥਰ-ਥਰ,

ਬਹੁਤ ਪਾਨੀ ਗਿਰ ਰਹਾ ਹੈ,
ਘਰ ਨਜ਼ਰ ਮੇਂ ਤਿਰ ਰਹਾ ਹੈ,
ਘਰ ਕਿ ਮੁਝਸੇ ਦੂਰ ਹੈ ਜੋ,
ਘਰ ਖੁਸ਼ੀ ਕਾ ਪੂਰ ਹੈ ਜੋ,

ਘਰ ਕਿ ਘਰ ਮੇਂ ਚਾਰ ਭਾਈ,
ਮਾਯਕੇ ਮੇਂ ਬਹਿਨ ਆਈ,
ਬਹਿਨ ਆਈ ਬਾਪ ਕੇ ਘਰ,
ਹਾਯ ਰੇ ਪਰਿਤਾਪ ਕੇ ਘਰ!

ਆਜ ਕਾ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਹੈ,
ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਇਸਕਾ ਛਿਨ ਨਹੀਂ ਹੈ,
ਏਕ ਛਿਨ ਸੌ ਬਰਸ ਹੈ ਰੇ,
ਹਾਯ ਕੈਸਾ ਤਰਸ ਹੈ ਰੇ,

ਘਰ ਕਿ ਘਰ ਮੇਂ ਸਬ ਜੁਡ਼ੇ ਹੈਂ,
ਸਬ ਕਿ ਇਤਨੇ ਕਬ ਜੁਡ਼ੇ ਹੈਂ,
ਚਾਰ ਭਾਈ ਚਾਰ ਬਹਿਨੇਂ,
ਭੁਜਾ ਭਾਈ ਪ੍ਯਾਰ ਬਹਿਨੇਂ,

ਔਰ ਮਾਂ ਬਿਨ-ਪਢੀ ਮੇਰੀ,
ਦੁਖ ਮੇਂ ਵਹ ਗਢੀ ਮੇਰੀ,
ਮਾਂ ਕਿ ਜਿਸਕੀ ਗੋਦ ਮੇਂ ਸਿਰ,
ਰਖ ਲਿਯਾ ਤੋ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਫ਼ਿਰ,

ਮਾਂ ਕਿ ਜਿਸਕੀ ਸ੍ਨੇਹ ਧਾਰਾ,
ਕਾ ਯਹਾਂ ਤਕ ਭੀ ਪਸਾਰਾ,
ਉਸੇ ਲਿਖਨਾ ਨਹੀ ਆਤਾ,
ਜੋ ਕਿ ਉਸਕਾ ਪਤ੍ਰ ਪਾਤਾ।

ਔਰ ਪਾਨੀ ਗਿਰ ਰਹਾ ਹੈ,
ਘਰ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ ਘਿਰ ਰਹਾ ਹੈ,
ਪਿਤਾਜੀ ਭੋਲੇ ਔ' ਬਹਾਦੁਰ,
ਵਜ੍ਰ-ਸਾ ਭੁਜ, ਨਵਨੀਤ-ਸਾ ਉਰ,

ਪਿਤਾਜੀ ਜਿਨਕੋ ਬੁਢਾਪਾ,
ਏਕ ਕ੍ਸ਼ਣ ਭੀ ਨਹੀਂ ਵ੍ਯਾਪਾ,
ਜੋ ਅਭੀ ਭੀ ਦੌਡ਼ ਜਾਏਂ,
ਜੋ ਅਭੀ ਭੀ ਖਿਲਖਿਲਾਯੇਂ,

ਮੌਤ ਕੇ ਆਗੇ ਨ ਹਿਚਕੇਂ,
ਸ਼ੇਰ ਕੇ ਆਗੇ ਨ ਬਿਚਕੇਂ,
ਬੋਲ ਮੇਂ ਬਾਦਲ ਗਰਜਤਾ,
ਕਾਮ ਮੇਂ ਝਂਝਾ ਲਰਜਤਾ,

ਆਜ ਗੀਤਾ ਪਾਠ ਕਰ ਕੇ,
ਦਂਡ ਦੋ ਸੌ ਸਾਠ ਕਰਕੇ,
ਖੂਬ ਮੁਗਦਰ ਹਿਲਾ ਲੇਕਰ,
ਮੂਠ ਉਨਕੀ ਮਿਲਾ ਲੇਕਰ,

ਅਬ ਕਿ ਨੀਚੇ ਆਏ ਹੋਂਗੇ,
ਨੈਨ ਜਲ ਸੇ ਛਾਏ ਹੋਂਗੇ,
ਹਾਯ, ਪਾਨੀ ਗਿਰ ਰਹਾ ਹੈ,
ਘਰ ਨਜ਼ਰ ਮੇਂ ਤਿਰ ਰਹਾ ਹੈ,

ਚਾਰ ਭਾਈ ਚਾਰ ਬਹਿਨੇਂ,
ਭੁਜਾ ਭਾਈ ਪ੍ਯਾਰ ਬਹਿਨੇਂ,
ਖੇਲਤੇ ਯਾ ਖੜੇ ਹੋਂਗੇ,
ਨਜ਼ਰ ਉਨਕੋ ਪੜੇ ਹੋਂਗੇ।

ਪਿਤਾਜੀ ਜਿਨਕੋ ਬੁਢਾਪਾ,
ਏਕ ਕ੍ਸ਼ਣ ਭੀ ਨਹੀਂ ਵ੍ਯਾਪਾ,
ਰੋ ਪੜੇ ਹੋਂਗੇ ਬਰਾਬਰ,
ਪਾਂਚਵੇਂ ਕਾ ਨਾਮ ਲੇਕਰ,

ਪਾਂਚਵਾਂ ਮੈਂ ਹੂਂ ਅਭਾਗਾ,
ਜਿਸੇ ਸੋਨੇ ਪਰ ਸੁਹਾਗਾ,
ਪਿਤਾਜੀ ਕਹਤੇ ਰਹੇ ਹੈਂ,
ਪ੍ਯਾਰ ਮੇਂ ਬਹਤੇ ਰਹੇ ਹੈਂ,

ਆਜ ਉਨਕੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਬੇਟੇ,
ਲਗੇ ਹੋਂਗੇ ਉਨ੍ਹੇਂ ਹੇਟੇ,
ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਮੈਂ ਉਨਪਰ ਸੁਹਾਗਾ,
ਬਂਧਾ ਬੈਠਾ ਹੂਂ ਅਭਾਗਾ,

ਔਰ ਮਾਂ ਨੇ ਕਹਾ ਹੋਗਾ,
ਦੁਖ ਕਿਤਨਾ ਬਹਾ ਹੋਗਾ,
ਆਂਖ ਮੇਂ ਕਿਸ ਲਿਏ ਪਾਨੀ,
ਵਹਾਂ ਅਚ੍ਛਾ ਹੈ ਭਵਾਨੀ,

ਵਹ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਮਨ ਸਮਝ ਕਰ,
ਔਰ ਅਪਨਾਪਨ ਸਮਝ ਕਰ,
ਗਯਾ ਹੈ ਸੋ ਠੀਕ ਹੀ ਹੈ,
ਯਹ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਲੀਕ ਹੀ ਹੈ,

ਪਾਂਵ ਜੋ ਪੀਛੇ ਹਟਾਤਾ,
ਕੋਖ ਕੋ ਮੇਰੀ ਲਜਾਤਾ,
ਇਸ ਤਰਹ ਹੋਓ ਨ ਕਚ੍ਚੇ,
ਰੋ ਪੜੇਂਗੇ ਔਰ ਬਚ੍ਚੇ,

ਪਿਤਾਜੀ ਨੇ ਕਹਾ ਹੋਗਾ,
ਹਾਯ, ਕਿਤਨਾ ਸਹਾ ਹੋਗਾ,
ਕਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੋਤਾ ਕਹਾਂ ਹੂਂ,
ਧੀਰ ਮੈਂ ਖੋਤਾ, ਕਹਾਂ ਹੂਂ।

ਗਿਰ ਰਹਾ ਹੈ ਆਜ ਪਾਨੀ,
ਯਾਦ ਆਤਾ ਹੈ ਭਵਾਨੀ,
ਉਸੇ ਥੀ ਬਰਸਾਤ ਪ੍ਯਾਰੀ,
ਰਾਤ ਦਿਨ ਕਿ ਝੜੀ ਝਾਰੀ।

ਖੁਲੇ ਸਿਰ ਨਂਗੇ ਬਦਨ ਵਹ,
ਘੂਮਤਾ ਫਿਰਤਾ ਮਗਨ ਵਹ,
ਬਡ਼ੇ ਬਾੜੇ ਮੇਂ ਕਿ ਜਾਤਾ,
ਬੀਜ ਲੌਕੀ ਕਾ ਲਗਾਤਾ,

ਤੁਝੇ ਬਤਲਾਤਾ ਕਿ ਬੇਲਾ,
ਨੇ ਫਲਾਨੀ ਫੂਲ ਝੇਲਾ,
ਤੂ ਕਿ ਉਸਕੇ ਸਾਥ ਜਾਤੀ,
ਆਜ ਇਸਸੇ ਯਾਦ ਆਤੀ,

ਮੈਂ ਨ ਰੋਊਂਗਾ - ਕਹਾ ਹੋਗਾ,
ਔਰ ਫ਼ਿਰ ਪਾਨੀ ਬਹਾ ਹੋਗਾ,
ਦਰਸ਼੍ਯ ਉਸਕੇ ਬਾਦ ਕਾ ਰੇ,
ਪਾਂਚਵੇਂ ਕਿ ਯਾਦ ਕਾ ਰੇ,

ਭਾਈ ਪਾਗਲ, ਬਹਿਨ ਪਾਗਲ,
ਔਰ ਅਮ੍ਮਾ ਠੀਕ ਬਾਦਲ,
ਔਰ ਭੌਜੀ ਔਰ ਸਰਲਾ,
ਸਹਜ ਪਾਨੀ, ਸਹਜ ਤਰਲਾ,

ਸ਼ਰ੍ਮ ਸੇ ਰੋ ਭੀ ਨ ਪਾਏਂ,
ਖੂਬ ਭੀਤਰ ਛਟਪਟਾਏਂ,
ਆਜ ਐਸਾ ਕੁਛ ਹੁਆ ਹੋਗਾ,
ਆਜ ਸਬਕਾ ਮਨ ਚੁਆ ਹੋਗਾ,

ਅਭੀ ਪਾਨੀ ਥਮ ਗਯਾ ਹੈ,
ਮਨ ਨਿਹਾਯਤ ਨਮ ਗਯਾ ਹੈ,
ਏਕ-ਸੇ ਬਾਦਲ ਜਮੇ ਹੈਂ,
ਗਗਨ-ਭਰ ਫੈਲੇ ਰਮੇ ਹੈਂ,

ਢੇਰ ਹੈ ਉਨਕਾ, ਨ ਫਾਂਕੇਂ,
ਜੋ ਕਿ ਕਿਰਨੇਂ ਝੁਕੇਂ-ਝਾਕੇਂ,
ਲਗ ਰਹੇ ਹੈਂ ਵੇ ਮੁਝੇ ਯੋਂ,
ਮਾਂ ਕਿ ਆਂਗਨ ਲੀਪ ਦੇਂ ਜ੍ਯੋਂ,

ਗਗਨ-ਆਂਗਨ ਕਿ ਲੁਨਾਈ,
ਦਿਸ਼ਾ ਕੇ ਮਨ ਮੇਂ ਸਮਾਈ,
ਦਸ਼-ਦਿਸ਼ਾ ਚੁਪਚਾਪ ਹੈਂ ਰੇ,
ਸ੍ਵਸ੍ਥਤਾ ਕਿ ਛਾਪ ਹੈਂ ਰੇ,

ਝਾਡ਼ ਆਂਖੇਂ ਬਂਦ ਕਰਕੇ,
ਸਾਂਸ ਸੁਸ੍ਥਿਰ ਮਂਦ ਕਰਕੇ,
ਹਿਲੇ ਬਿਨਾ ਚੁਪਕੇ ਖੜੇ ਹੈਂ,
ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਜ ਪਰ ਜੈਸੇ ਜੜੇ ਹੈਂ,

ਏਕ ਪਂਛੀ ਬੋਲਤਾ ਹੈ,
ਘਾਵ ਉਰ ਕੇ ਖੋਲਤਾ ਹੈ,
ਆਦਮੀ ਕੇ ਉਰ ਬਿਚਾਰੇ,
ਕਿਸਲਿਏ ਇਤਨੀ ਤਰਸ਼ਾ ਰੇ,

ਤੂ ਜ਼ਰਾ-ਸਾ ਦੁਖ ਕਿਤਨਾ,
ਸਹ ਸਕੇਗਾ ਕ੍ਯਾ ਕਿ ਇਤਨਾ,
ਔਰ ਇਸ ਪਰ ਬਸ ਨਹੀਂ ਹੈ,
ਬਸ ਬਿਨਾ ਕੁਛ ਰਸ ਨਹੀਂ ਹੈ,

ਹਵਾ ਆਈ ਉੜ ਚਲਾ ਤੂ,
ਲਹਰ ਆਈ ਮੁਡ਼ ਚਲਾ ਤੂ,
ਲਗਾ ਝਟਕਾ ਟੂਟ ਬੈਠਾ,
ਗਿਰਾ ਨੀਚੇ ਫੂਟ ਬੈਠਾ,

ਤੂ ਕਿ ਪ੍ਰਿਯ ਸੇ ਦੂਰ ਹੋਕਰ,
ਬਹ ਚਲਾ ਰੇ ਪੂਰ ਹੋਕਰ,
ਦੁਖ ਭਰ ਕ੍ਯਾ ਪਾਸ ਤੇਰੇ,
ਅਸ਼੍ਰੁ ਸਿਂਚਿਤ ਹਾਸ ਤੇਰੇ,

ਪਿਤਾਜੀ ਕਾ ਵੇਸ਼ ਮੁਝਕੋ,
ਦੇ ਰਹਾ ਹੈ ਕ੍ਲੇਸ਼ ਮੁਝਕੋ,
ਦੇਹ ਏਕ ਪਹਾਡ਼ ਜੈਸੇ,
ਮਨ ਕਿ ਬਡ਼ ਕਾ ਝਾਡ਼ ਜੈਸੇ,

ਏਕ ਪਤ੍ਤਾ ਟੂਟ ਜਾਏ,
ਬਸ ਕਿ ਧਰਾ ਫੂਟ ਜਾਏ,
ਏਕ ਹਲਕੀ ਚੋਟ ਲਗ ਲੇ,
ਦੂਧ ਕਿ ਨਦੀ ਉਮਗ ਲੇ,

ਏਕ ਟਹਨੀ ਕਮ ਨ ਹੋਲੇ,
ਕਮ ਕਹਾਂ ਕਿ ਖ਼ਮ ਨ ਹੋਲੇ,
ਧ੍ਯਾਨ ਕਿਤਨਾ ਫਿਕ੍ਰ ਕਿਤਨੀ,
ਡਾਲ ਜਿਤਨੀ, ਜੜੇਂ ਉਤਨੀ।

ਇਸ ਤਰਹ ਕਾ ਹਾਲ ਉਨਕਾ,
ਇਸ ਤਰਹ ਕਾ ਖ੍ਯਾਲ ਉਨਕਾ,
ਹਵਾ, ਉਨਕੋ ਧੀਰ ਦੇਨਾ,
ਯਹ ਨਹੀਂ ਜੀ ਚੀਰ ਦੇਨਾ,

ਹੇ ਸਜੀਲੇ ਹਰੇ ਸਾਵਨ,
ਹੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁਣ੍ਯ ਪਾਵਨ,
ਤੁਮ ਬਰਸ ਲੋ ਵੇ ਨ ਬਰਸੇਂ,
ਪਾਂਚਵੇਂ ਕੋ ਵੇ ਨ ਤਰਸੇਂ,

ਮੈਂ ਮਜੇ ਮੇਂ ਹੂਂ ਸਹੀ ਹੈ,
ਘਰ ਨਹੀ ਹੂਂ ਬਸ ਯਹੀ ਹੈ,
ਕਿਂਤੁ ਯਹ ਬਸ ਬਡ਼ਾ ਬਸ ਹੈ,
ਇਸੀ ਬਸ ਸੇ ਸਬ ਵਿਰਸ ਹੈ,

ਕਿਂਤੁ ਉਨਸੇ ਯਹ ਨ ਕਹਨਾ,
ਉਨ੍ਹੇਂ ਦੇਤੇ ਧੀਰ ਰਹਨਾ,
ਉਨ੍ਹੇਂ ਕਹਨਾ ਲਿਖ ਰਹਾ ਹੂਂ,
ਉਨ੍ਹੇਂ ਕਹਨਾ ਪਢ ਰਹਾ ਹੂਂ,

ਕਾਮ ਕਰਤਾ ਹੂਂ ਕਿ ਕਹਨਾ,
ਨਾਮ ਕਰਤਾ ਹੂਂ ਕਿ ਕਹਨਾ,
ਚਾਹਤੇ ਹੈਂ ਲੋਗ ਕਹਨਾ,
ਮਤ ਕਰੋ ਕੁਛ ਸ਼ੋਕ ਕਹਨਾ,

ਔਰ ਕਹਨਾ ਮਸ੍ਤ ਹੂਂ ਮੈਂ,
ਕਾਤਨੇ ਮੇਂ ਵ੍ਯਸ੍ਤ ਹੂਂ ਮੈਂ,
ਵਜਨ ਸਤ੍ਤਰ ਸੇਰ ਮੇਰਾ,
ਔਰ ਭੋਜਨ ਢੇਰ ਮੇਰਾ,

ਕੂਦਤਾ ਹੂਂ, ਖੇਲਤਾ ਹੂਂ,
ਦੁਖ ਡਟਕਰ ਠੇਲਤਾ ਹੂਂ,
ਔਰ ਕਹਨਾ ਮਸ੍ਤ ਹੂਂ ਮੈਂ,
ਯੋਂ ਨ ਕਹਨਾ ਅਸ੍ਤ ਹੂਂ ਮੈਂ,

ਹਾਯ ਰੇ ਐਸਾ ਨ ਕਹਨਾ,
ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵੈਸਾ ਨ ਕਹਨਾ,
ਕਹ ਨ ਦੇਨਾ ਜਾਗਤਾ ਹੂਂ,
ਆਦਮੀ ਸੇ ਭਾਗਤਾ ਹੂਂ,

ਕਹ ਨ ਦੇਨਾ ਮੌਨ ਹੂਂ ਮੈਂ,
ਖ਼ੁਦ ਨ ਸਮਝੂਂ ਕੌਨ ਹੂਂ ਮੈਂ,
ਦੇਖਨਾ ਕੁਛ ਬਕ ਨ ਦੇਨਾ,
ਉਨ੍ਹੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਕ ਨ ਦੇਨਾ,

ਹੇ ਸਜੀਲੇ ਹਰੇ ਸਾਵਨ,
ਹੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੁਣ੍ਯ ਪਾਵਨ,
ਤੁਮ ਬਰਸ ਲੋ ਵੇ ਬਰਸੇਂ,
ਪਾਂਚਵੇਂ ਕੋ ਵੇ ਤਰਸੇਂ।

Tuesday, October 27, 2009

ਅਸ਼੍ਲੀਲ ਕੌਨ : ਮਕਬੂਲ ਫਿਦਾ ਹੁਸੈਨ, ਬਿਹਾਰੀ ਲਾਲ, ਪ੍ਰੇਮਚਂਦ ਯਾ ਕਿ ਹਮ


ਮੈਂ
ਨੇ ਕਈ ਬਾਰ ਕਈ ਜਗਹੋਂ ਪਰ ਪਢ਼ਾ ਔਰ ਸੁਨਾ ਹੈ ਕਿ ਮਕਬੂਲ ਫਿਦਾ ਹੁਸੈਨ ਨੇ ਹਿਂਦੂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾਓਂ ਕੀ ਕਈ ਅਸ਼੍ਲੀਲ ਪੇਂਟਿਂਗ ਬਨਾਈ ਥੀ। ਇਸੀ ਕਡ਼ੀ ਮੇਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਕੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਭੀ ਥੀ। ਗਰ ਏਮ. ਏਫ. ਹੁਸੈਨ ਕਾ ਵਿਰੋਧ ਇਸੀ ਮੁਦ੍ਦੇ ਪਰ ਹਿਂਦੂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ ਤੋ ਮੁਝੇ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮਕਬੂਲ ਫਿਦਾ ਹੁਸੈਨ ਵਾਕਈ ਹਿਂਦੂ ਜਨਮਾਨਸ ਕੋ ਬਹੁਤ ਕਰੀਬ ਸੇ ਸਮਝਤੇ ਹੈਂ। ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਸਿਰ੍ਫ ਇਸੀ ਬਾਤ ਕੋ ਮੁਦ੍ਦਾ ਬਨਾ ਕਰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨੇ ਵਾਲੋਂ ਕੇ ਭੀਤਰ ਬਸੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਵਾਕਈ ਨਂਗੀ ਹੈ, ਵਰਨਾ ਉਨ੍ਹੇਂ ਯਹ ਸਮਝ ਹੋਤੀ ਕਿ ਚਂਦ ਲਕੀਰੋਂ ਸੇ ਉਕੇਰੀ ਗਈ ਕੋਈ ਨਂਗੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਮਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਕੀ ਕੈਸੇ ਹੋ ਸਕਤੀ ਹੈ?

ਮਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਕੇ ਜਿਸ ਰੂਪ ਕੋ ਹਮ ਔਰ ਆਪ ਬਚਪਨ ਸੇ ਜਾਨਤੇ ਰਹੇ ਹੈਂ ਵਹ ਤੋ ਧਵਲ ਵਸ੍ਤ੍ਰੋਂ ਮੇਂ ਲਿਪਟੀ ਹੁਈ ਹਂਸਵਾਹਿਨੀ ਔਰ ਵੀਣਾਵਾਦਿਨੀ ਵਾਲੀ ਮੁਦ੍ਰਾ ਹੈ। ਉਨਕੇ ਚੇਹਰੇ ਪਰ ਗਰਿਮਾਮਯੀ ਮੁਸ੍ਕਾਨ ਹੈ, ਓਜ ਹੈ...ਔਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕ੍ਯਾ-ਕ੍ਯਾ। ਯਾਨੀ, ਉਕ੍ਤ ਗੁਣੋਂ ਮੇਂ ਸੇ ਕੋਈ ਭੀ ਏਕ ਗੁਣ ਜਿਸ ਤਸ੍ਵੀਰ ਮੇਂ ਹਮੇਂ ਨ ਦਿਖੇ, ਵਹ ਮਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਕੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਤੀ, ਭਲੇ ਹੀ ਕੋਈ ਲਾਖ ਚੀਖ-ਚੀਖ ਕਰ ਕ੍ਯੋਂ ਨ ਬੋਲੇ। ਕ੍ਯਾ ਆਪ ਕਿਸੀ ਐਸੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਕੋ ਮਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਕੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਂਗੇ ਜੋ ਹਂਸ ਕੇ ਬਦਲੇ ਕੌਵੇ ਪਰ ਬੈਠੀ ਹੋ? ਜਾਹਿਰ ਹੈ ਨਹੀਂ। ਤੋ ਫਿਰ ਬਗੈਰ ਕਪਡ਼ੇ ਵਾਲੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਮੇਂ ਆਪਕੋ ਮਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਕਹਾਂ ਸੇ ਦਿਖ ਗਈ?

ਕਹਨਾ ਯਹ ਚਾਹਤਾ ਹੂਂ ਕਿ ਭਲੇ ਹੀ ਹੁਸੈਨ ਨੇ ਉਸ ਤਸ੍ਵੀਰ ਪਰ ਲਿਖ ਦਿਯਾ ਹੋ ਸਰਸ੍ਵਤੀ, ਪਰ ਵਹ ਆਪਕੀ 'ਮਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ' ਨਹੀਂ ਹੈ। ਫਰ੍ਜ ਕੀਜਿਏ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਕੀ ਜਗਹ ਉਸਨੇ ਲਾਲੀ ਲਿਖਾ ਹੋਤਾ, ਤਬ ਭੀ ਕ੍ਯਾ ਆਪ ਇਸੀ ਤਰਹ ਵਿਰੋਧ ਕਰਤੇ? ਯਾ ਫਿਰ ਕਾਲੀ ਲਿਖਾ ਹੋਤਾ ਤੋ ਕ੍ਯਾ ਕਰਤੇ? ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਯਹ ਤੋ ਕਡ਼ਵਾ ਸਚ ਹੈ ਕਿ ਕਪਡ਼ੋਂ ਕੇ ਸਂਗ ਤੋ ਕਾਲੀ ਕੀ ਕੋਈ ਤਸ੍ਵੀਰ ਅਭੀ ਤਕ ਨਹੀਂ ਦਿਖੀ। ਹਾਂ, ਹਰ ਤਸ੍ਵੀਰ ਮੇਂ ਕਲਾਕਾਰ ਯਹ ਕਮਾਲ ਜਰੂਰ ਦਿਖਾਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਂਡਮਾਲਾਓਂ ਸੇ ਉਨਕੇ ਅਂਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲਗਭਗ ਢਕ ਜਾਤੇ ਹੈਂ।

ਆਪਕੇ ਇਸ ਵਿਰੋਧ ਕੇ ਕ੍ਰਮ ਮੇਂ ਆਪਕੋ ਏਕ ਘਾਟਾ ਯਹ ਜਰੂਰ ਹੁਆ ਕਿ ਆਪ ਹੁਸੈਨ ਕੀ ਏਕ ਲਾਜਵਾਬ ਪੇਂਟਿਂਗ ਕੋ ਨਿਹਾਰਨੇ ਸੇ ਚੂਕ ਗਏ। ਉਨਕੇ ਸਧੇ ਬ੍ਰਸ਼ ਸ੍ਟ੍ਰੋਕ੍ਸ ਔਰ ਕਲਰ ਕੌਮ੍ਬਿਨੇਸ਼ਨ ਕੀ ਤਾਰੀਫ ਕਰਨੇ ਕਾ ਅਵਸਰ ਆਪਕੇ ਹਾਥ ਸੇ ਫਿਸਲ ਗਯਾ। ਇਤਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਵਿਰੋਧ ਕੇ ਦੌਰਾਨ ਆਪਨੇ ਅਪਨੀ ਏਨਰ੍ਜੀ ਜਾਯਾ ਕੀ। ਯਹੀ ਏਨਰ੍ਜੀ ਅਗਰ ਬਚਾ ਕਰ ਰਖੀ ਜਾਯੇ, ਅਪਨੇ ਆਕ੍ਰੋਸ਼ ਕੋ ਅਗਰ ਆਪ ਤਰਤੀਬ ਦੇਨਾ ਸੀਖ ਜਾਯੇਂ ਤੋ ਸ਼ਾਯਦ ਇਸ ਸਮਾਜ ਮੇਂ ਹਰ ਦਿਨ ਉਤਰ ਰਹੇ ਕਿਸੀ ਕਾਲੀ, ਕਿਸੀ ਦੁਰ੍ਗਾ, ਕਿਸੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ, ਕਿਸੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ, ਕਿਸੀ ਰਾਧਾ, ਕਿਸੀ ਸੀਤਾ, ਕਿਸੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਕੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰ ਕੀ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਕਰ ਸਕੇਂਗੇ।

ਇਸ ਤਰਹ, ਉਨਕੀ ਬਨਾਈ ਤਸ੍ਵੀਰ ਅਸ਼੍ਲੀਲ ਨਹੀਂ ਥੀ। ਮਕਬੂਲ ਜੈਸੇ ਕਲਾਕਾਰ ਕੋ ਹਿਂਦੂ, ਮੁਸ੍ਲਿਮ, ਸਿਖ, ਈਸਾਈ ਜੈਸੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਮੇਂ ਬਾਂਟਨਾ, ਮੁਸ੍ਲਿਮ ਹੋਨੇ ਕੇ ਨਾਮ ਪਰ ਉਨਕਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਔਰ ਉਨਕੀ ਬਨਾਈ ਕਿਸੀ ਨ੍ਯੂਡ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਮੇਂ ਮਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਕਾ ਰੂਪ ਦੇਖਨਾ ਵਾਕਈ ਅਸ਼੍ਲੀਲ ਹੈ।

ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਸੇ ਭੀ ਤਸ੍ਵੀਰ ਬਨਾਈ ਜਾਤੀ ਹੈ। ਰੀਤਿਕਾਲ ਕੇ ਕਵਿਯੋਂ ਨੇ ਨਾਯਕ ਔਰ ਨਾਯਿਕਾ ਕੇ ਕਾਰ੍ਯ-ਵ੍ਯਾਪਾਰੋਂ ਕਾ ਵਰ੍ਣਨ ਪੂਰੇ ਮਨੋਯੋਗ ਸੇ ਕਿਯਾ ਹੈ। ਉਨਕੀ ਰਚਨਾਏਂ ਹਿਂਦੀ ਸਾਹਿਤ੍ਯ ਕੇ ਕੋਰ੍ਸ ਕਾ ਹਿਸ੍ਸਾ ਤੋ ਹੈਂ ਹੀ, ਹਿਂਦੀ ਸਾਹਿਤ੍ਯ ਕੇ ਇਤਿਹਾਸ ਮੇਂ ਉਨਕਾ ਸ੍ਥਾਨ ਬਹੁਤ ਊਂਚਾ ਭੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਮੇਂ ਯਹ ਭੀ ਮੁਮਕਿਨ ਹੈ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਕੋਈ ਸ੍ਵਯਂਭੂ ਆਲੋਚਕ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਯੇ ਔਰ ਕਹੇ ਕਿ ਯੇ ਰੀਤਿਕਾਲੀਨ ਕਵਿ ਤੋ ਬੇਹਦ ਕਮਬਖ੍ਤ ਥੇ। ਬਡ਼ਾ ਹੀ ਅਸ਼੍ਲੀਲ ਸਾਹਿਤ੍ਯ ਰਚਤੇ ਥੇ।

ਯੇ ਲੋਕਤਾਂਤ੍ਰਿਕ ਦੇਸ਼ ਹੈ। ਧੂਮਿਲ ਨੇ ਲਿਖਾ ਥਾ - ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਕਾ ਪ੍ਰਜਾਤਂਤ੍ਰ / ਮਾਲਗੋਦਾਮ ਮੇਂ ਲਟਕੀ ਬਾਲ੍ਟੀ ਕੀ ਤਰਹ ਹੈ / ਜਿਸ ਪਰ ਲਿਖਾ ਹੋਤਾ ਹੈ ਆਗ / ਔਰ ਭਰਾ ਹੋਤਾ ਹੈ / ਬਾਲੂ ਔਰ ਪਾਨੀ / ...। ਤੋ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਕੇ ਲੋਕਤਂਤ੍ਰ ਨੇ ਧੂਮਿਲ ਕੀ ਇਨ ਪਂਕ੍ਤਿਯੋਂ ਕੋ ਖਾਰਿਜ ਕਰਤੇ ਹੁਏ ਬਤਾਯਾ ਕਿ ਬਾਲੂ ਔਰ ਪਾਨੀ ਨਹੀਂ ਭਰਾ ਹੋਤਾ ਹੈ, ਹਮਮੇਂ ਆਗ ਹੀ ਭਰਾ ਹੈ। ਯਹ ਲੀਜਿਏ ਜਿਸ ਪ੍ਰੇਮਚਂਦ ਕੋ ਆਪ ਸਮ੍ਮਾਨ ਦੇਤੇ ਹੈਂ, ਉਸੇ ਤੋ ਲਿਖਨੇ ਕਾ ਭੀ ਸ਼ਊਰ ਨਹੀਂ ਥਾ। ਜਾਤਿ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੇ ਲਿਏ ਅਸਮ੍ਮਾਨਜਨਕ ਟਿਪ੍ਪਣੀ ਲਿਖਨੇ ਕਾ ਦੁਸ੍ਸਾਹਸ ਕਿਯਾ ਥਾ ਉਸਨੇ, ਸੋ ਦੇਖਿਏ ਉਸਕੀ ਕਿਤਾਬੋਂ ਕਾ ਹਸ਼੍ਰ। ਕੈਸੇ ਧੂ-ਧੂ ਕਰਕੇ ਆਗ ਮੇਂ ਜਲ ਰਹੀ ਹੈਂ।

ਮਿਤ੍ਰੋ, ਬਤਾਏਂ ਆਪ ਕਿ ਪ੍ਰੇਮਚਂਦ ਕਾ ਲਿਖਨਾ ਅਸ਼੍ਲੀਲ ਥਾ ਯਾ ਉਨਕੀ ਕਿਤਾਬੋਂ ਕੋ ਜਲਾਨਾ ਯਾ ਫਿਰ ਜਲਤੀ ਕਿਤਾਬੋਂ ਕੋ ਦੇਖ ਕਰ ਭੀ ਹਮਾਰਾ ਚੁਪ ਬੈਠਨਾ?

Wednesday, October 7, 2009

ਮੁਂਹਬੋਲੀ ਬਹਨ ਸੇ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਅਵੈਧ ਹੈ?

ਆਜ ਸੇ ਨਵਭਾਰਤ ਟਾਇਮ੍ਸ ਡੌਟ ਕੌਮ ਨੇ ਅਪਨੀ ਵੇਬਸਾਇਟ ਪਰ ਬ੍ਲੌਗ ਕੀ ਸ਼ੁਰੁਆਤ ਕਰ ਦੀ ਹੈ। ਕੁਲ 12 ਬ੍ਲੌਗਰ੍ਸ ਹੈਂ ਫਿਲਹਾਲ। ਜਾਹਿਰ ਹੈ ਯਹ ਸਂਖ੍ਯਾ ਬਢ਼ੇਗੀ। ਸਾਮਾਜਿਕ, ਧਾਰ੍ਮਿਕ, ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਯਾ ਕਹ ਲੇਂ ਕਿ ਤਮਾਮ ਤਰਹ ਕੇ ਮੁਦ੍ਦੋਂ ਪਰ ਵਹਾਂ ਚਰ੍ਚਾ ਹੋਗੀ। ਮੇਰਾ ਯਹ ਲੇਖ ਨਵਭਾਰਤ ਟਾਇਮ੍ਸ ਡੌਟ ਕੌਮ ਪਰ ਆਯਾ ਹੈ।

-ਅਨੁਰਾਗ ਅਨ੍ਵੇਸ਼ੀ



ਲਾਂ ਕੀ ਪਤ੍ਨੀ ਫਲਾਂ ਕੇ ਸਾਥ ਭਾਗ ਗਈ ਯਾ ਫਲਾਂ ਕੇ ਪਤਿ ਕਾ ਫਲਾਂ ਸੇ ਅਵੈਧ ਸਂਬਂਧ ਹੈ - ਐਸੀ ਬਾਤੇਂ ਹਮ ਔਰ ਆਪ ਅਕ੍ਸਰ ਸੁਨਤੇ ਆਏ ਹੈਂ। ਕਈ ਬਾਰ ਤੋ ਇਸੇ ਅਫਵਾਹ ਕਹਕਰ ਹਮ ਲੋਗ ਲਾਇਟਲੀ ਲੇਤੇ ਹੈਂ, ਪਰ ਕਈ ਬਾਰ ਐਸੀ ਬਾਤੋਂ ਪਰ ਹੁਆ ਰਿਐਕ੍ਸ਼ਨ ਸਾਰੀ ਹਦੇਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਕੁਛ ਕੀ ਜਾਨ ਜਾਤੀ ਹੈ, ਕੁਛ ਘਾਯਲ ਹੋਤੇ ਹੈਂ। ਬਾਦ ਮੇਂ ਪੂਰਾ ਪ੍ਰਕਰਣ ਜਬ ਮੀਡਿਯਾ ਮੇਂ ਆਤਾ ਹੈ ਤੋ ਉਸੇ ਅਵੈਧ ਸਂਬਂਧੋਂ ਕੇ ਖਿਲਾਫ ਉਪਜੇ ਆਕ੍ਰੋਸ਼ ਕੀ ਪਰਿਣਤਿ ਕੇ ਤੌਰ ਪਰ ਲੋਗ ਸ੍ਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੇਤੇ ਹੈਂ।

ਪਰ ਅਕ੍ਸਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਮੇਂ ਏਕ ਸਵਾਲ ਕੁਲਬੁਲਾਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਯਾ ਕੋਈ ਸਂਬਂਧ ਅਵੈਧ ਭੀ ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਸਂਬਂਧ ਤੋ ਅਚ੍ਛੇ ਔਰ ਬੁਰੇ ਹੋਤੇ ਹੈਂ। ਅਵੈਧ ਤੋ ਉਸੇ ਹਮਾਰਾ ਸ੍ਟੇਟਮੇਂਟ ਕਰਾਰ ਦੇਤਾ ਹੈ। ਯਾਨੀ, ਜਿਨ ਰਿਸ਼੍ਤੋਂ ਕਾ ਹਮ ਪੁਰਜੋਰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹਤੇ ਹੈਂ, ਜਿਨ ਰਿਸ਼੍ਤੋਂ ਕਾ ਬਨਨਾ ਔਰ ਬਨੇ ਰਹਨਾ ਹਮੇਂ ਕੁਬੂਲ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ ਉਨਕੇ ਲਿਏ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਕੇ ਤੌਰ ਪਰ ਅਵੈਧ ਸ਼ਬ੍ਦ ਕਾ ਇਸ੍ਤੇਮਾਲ ਹਮ ਕਰ ਲੇਤੇ ਹੈਂ। ਅਪਨੀ ਨਫਰਤ ਔਰ ਨਾਪਸਂਦ ਕੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤ ਕਰਨੇ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਸ਼ਬ੍ਦ ਤਲਾਸ਼ਨੇ ਕੀ ਬਜਾਏ ਹਮ ਉਸ ਰਿਸ਼੍ਤੇ ਕੋ ਖਾਰਿਜ ਕਰਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਉਸੇ ਸਾਮਾਜਿਕ ਸਂਦਰ੍ਭ ਮੇਂ ਇਲੀਗਲ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦੇਤੇ ਹੈਂ। ਗੌਰ ਸੇ ਦੇਖੇਂ ਤੋ 'ਅਵੈਧ' ਸ਼ਬ੍ਦ ਹਮਾਰੇ ਨਫਰਤ ਕੇ ਏਕ੍ਸ੍ਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਕੋ ਨਹੀਂ ਰਖਤਾ, ਬਲ੍ਕਿ ਹਮਾਰੇ ਦ੍ਵਾਰਾ ਜਾਰੀ ਕਿਏ ਗਏ ਫਤਵੇ ਕੋ ਰਖਤਾ ਹੈ। ਯਹ ਅਲਗ ਬਾਤ ਹੈ ਕਿ ਸਾਮਾਜਿਕ ਠੇਕੇਦਾਰੋਂ ਦ੍ਵਾਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਇਸ ਫਤਵੇ ਕੋ ਹਮ ਫਤਵੇ ਕੀ ਤਰਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਤੇ ਬਲ੍ਕਿ ਉਸਕਾ ਸਾਮਾਜਿਕ ਸਂਦਰ੍ਭ ਤਲਾਸ਼ਤੇ ਹੁਏ ਜਸ੍ਟਿਫਾਈ ਕਰਤੇ ਹੈਂ। ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਅਵੈਧ ਕਰਾਰ ਦੇਨੇ ਕੇ ਫਤਵੇ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ 'ਨਿਠਲ੍ਲਾ ਚਿਂਤਨ' ਕਰਨੇ ਕਾ ਵਕ੍ਤ ਭੇਡ਼ਚਾਲ ਮੇਂ ਸ਼ਾਮਿਲ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਪਾਸ ਬੇਹਦ ਕਮ ਹੋਤਾ ਹੈ।

ਐਸੇ ਸ਼ਬ੍ਦ ਕਾ ਇਸ੍ਤੇਮਾਲ ਕਰਨੇ ਵਾਲੋਂ ਕਾ ਵਿਰੋਧ ਜਤਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਕ੍ਯਾ ਮੁਝੇ ਯਹ ਕਹਨਾ ਚਾਹਿਏ ਕਿ ਅਵੈਧ ਸ਼ਬ੍ਦ ਕਾ ਇਸ੍ਤੇਮਾਲ ਵੇ ਅਵੈਧ ਤਰੀਕੇ ਸੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ? ਮੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਮੇਂ ਇਸ ਸ਼ਬ੍ਦ ਕਾ ਇਸ੍ਤੇਮਾਲ ਮੁਝੇ ਇਸ ਸਂਦਰ੍ਭ ਮੇਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਏ।

ਕ੍ਯਾ ਕਿਸੀ ਐਸੇ ਰਿਸ਼੍ਤੇ ਕੋ ਹਮੇਂ 'ਵੈਧ' ਕਹਨਾ ਚਾਹਿਏ ਜਿਸਮੇਂ ਪਤਿ-ਪਤ੍ਨੀ ਦੋਨੋਂ ਸਾਥ ਤੋ ਰਹਤੇ ਹੋਂ, ਪਰ ਜਬ ਭੀ ਸਾਥ ਚਲਤੇ ਹੋਂ ਏਕ-ਦੂਸਰੇ ਕਾ ਪੈਰ ਕੁਚਲਤੇ ਹੋਂ, ਲਡ਼ਖਡ਼ਾ ਕਰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗਿਰਤੇ ਹੋਂ ਔਰ ਹਰ ਬਾਰ ਘਾਯਲ ਹੋਕਰ ਫਿਰ ਖਡ਼ੇ ਹੋਤੇ ਹੋਂ, ਸਾਥ ਚਲਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਨਹੀਂ, ਲਡ਼ਨੇ ਕੇ ਲਿਏ? ਯਾ ਉਸ ਰਿਸ਼੍ਤੇ ਕੋ 'ਵੈਧ' ਕਹਨਾ ਚਾਹਿਏ ਜਹਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰ ਦੋ ਅਜਨਬਿਯੋਂ ਕੇ ਬੀਚ ਪਹਚਾਨ ਬਨਤੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵਹ ਬਢ਼ਤੀ ਹੈ, ਏਕ-ਦੂਸਰੇ ਕਾ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਸਮਝਤੀ ਹੈ, ਸਾਝਾ ਕਰਤੀ ਹੈ, ਤਮਾਮ ਦੁਖ ਔਰ ਤਕਲੀਫ ਕੇ ਬੀਚ ਸਾਝੇ ਸੁਖ ਕੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਤੀ ਹੈ?

ਜਬ ਰਿਸ਼੍ਤੋਂ ਕੀ ਬਾਤ ਚਲ ਨਿਕਲੀ ਹੈ ਤੋ ਯਹ ਜਰੂਰ ਬਤਾਏਂ ਕਿ ਰਿਸ਼੍ਤੋਂ ਕੋ 'ਅਵੈਧ' ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨੇ ਕਾ ਆਪਕਾ ਪੈਮਾਨਾ ਕ੍ਯਾ ਹੈ? ਕ੍ਯਾ ਵਂਸ਼ ਪਰਂਪਰਾ ਕੇ ਖਾਂਚੇ ਮੇਂ ਜਿਨ ਰਿਸ਼੍ਤੋਂ ਕੋ ਦੇਖਤੇ-ਸੁਨਤੇ ਆਏ ਹੈਂ, ਯਾ ਸਮਾਜ ਕੇ ਪਾਰਂਪਰਿਕ ਢਾਂਚੇ ਮੇਂ ਜਿਨ ਰਿਸ਼੍ਤੋਂ ਕੋ ਜੀਤੇ ਆਏ ਹੈਂ, ਸਿਰ੍ਫ ਵਹੀ 'ਵੈਧ' ਹੈਂ? ਉਸਸੇ ਇਤਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼੍ਤੇ 'ਅਵੈਧ'? ਵਾਕਈ, ਅਗਰ ਆਪਕਾ ਪੈਮਾਨਾ ਯਹੀ ਹੈ, ਤੋ ਕਹਨਾ ਚਾਹੂਂਗਾ ਕਿ ਅਪਨੇ ਭੀਤਰ ਕੀ ਇਸ ਜਡ਼ਤਾ ਕੋ ਜਿਤਨੀ ਜਲ੍ਦ ਹੋ ਸਕੇ ਤੋਡ਼ ਡਾਲੇਂ। ਬਂਧੁ! ਰਿਸ਼੍ਤੋਂ ਕੀ ਦੁਨਿਯਾ ਬਹੁਤ ਬਡ਼ੀ ਔਰ ਬਹੁਤ ਜਟਿਲ ਹੈ। ਇਸਕਾ ਬਹਾਵ ਆਪਕੇ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਫਤਵੇ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਤੇ। ਕਿਸੀ ਰਿਸ਼੍ਤੇ ਕੋ ਯੂਂ ਖਾਰਿਜ ਭੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਤੇ ਆਪ।

ਕ੍ਯਾ ਅਬ ਤਕ ਕਿਸੀ ਐਸੇ ਬਾਪ ਕੇ ਖਿਲਾਫ ਆਵਾਜ ਬੁਲਂਦ ਕਰਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀ ਹੈ ਆਪਨੇ, ਜਿਸਨੇ 'ਵੈਧ' ਬੇਟੀ ਕੇ ਸਾਥ ਬਲਾਤ੍ਕਾਰ ਕਿਯਾ? ਯਾ ਕਿਸੀ ਐਸੇ 'ਵੈਧ' ਭਾਈ, ਮਾਮਾ, ਚਾਚਾ... ਕੀ ਗਰ੍ਦਨ ਪਕਡ਼ੀ ਹੈ ਆਪਨੇ, ਜਿਸਨੇ ਅਪਨੀ ਕਰਤੂਤ ਸੇ ਅਪਨੀ 'ਵੈਧ' ਬਹਨ, ਭਗਿਨੀ, ਭਤੀਜੀ... ਕੋ ਡਰ ਔਰ ਘਰਣਾ ਕੇ ਜਂਗਲ ਮੇਂ ਪਹੁਂਚਾ ਦਿਯਾ? ਕ੍ਯਾ ਐਸੇ ਨਾਮਾਕੂਲੋਂ ਕੇ ਰਿਸ਼੍ਤੇ ਵਾਕਈ 'ਵੈਧ' ਹੈਂ? ਕ੍ਯਾ ਐਸੇ ਲੋਗ ਰਿਸ਼੍ਤੇ ਕਾ ਏਕ ਕਤਰਾ ਭੀ ਪਹਚਾਨਤੇ ਹੈਂ? ਆਏ ਦਿਨ ਵਂਸ਼ ਪਰਂਪਰਾ ਔਰ ਸਾਮਾਜਿਕ ਖਾਂਚੇ ਕੋ ਤੋਡ਼ਨੇ ਵਾਲੀ ਖਬਰੇਂ ਆਪਕੇ 'ਵੈਧ ਰਿਸ਼੍ਤੋਂ' ਕੀ ਪੋਲ ਖੋਲਤੀ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਭੀ ਆਪ ਵੈਧ ਔਰ ਅਵੈਧ ਕੇ ਪਚਡ਼ੇ ਸੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਨੇ ਕੀ ਹਿਮ੍ਮਤ ਨਹੀਂ ਜੁਟਾ ਪਾਤੇ।

ਇਸ 'ਅਵੈਧ' ਕਾ ਪੈਮਾਨਾ ਤਲਾਸ਼ਨੇ ਮੇਂ ਏਕ ਸਂਦੇਹ ਔਰ ਸਿਰ ਉਠਾ ਰਹਾ ਹੈ। ਦੋ ਅਲਗ-ਅਲਗ ਵਰ੍ਣ, ਸਮੁਦਾਯ ਯਾ ਦੇਸ਼ ਕੇ ਲਡ਼ਕਾ ਔਰ ਲਡ਼ਕੀ ਏਕ-ਦੂਸਰੇ ਕੇ ਪਰਿਚਿਤ ਹੋ ਜਾਏਂ ਔਰ ਏਕ-ਦੂਸਰੇ ਕੋ ਭਾਈ-ਬਹਨ ਮਾਨੇਂ, ਤੋ ਆਪਕੀ ਨਿਗਾਹ ਮੇਂ ਯਹ ਭੀ 'ਅਵੈਧ ਰਿਸ਼੍ਤਾ' ਹੋਗਾ। ਹੋਨਾ ਹੀ ਚਾਹਿਏ, ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਇਨ ਦੋਨੋਂ ਕੇ ਰਿਸ਼੍ਤੇ ਮੇਂ ਨ ਤੋ ਕੋਈ ਏਕ ਵਂਸ਼ ਪਰਂਪਰਾ ਹੈ, ਨ ਕੋਈ ਸਮਾਜ ਪਰਂਪਰਾ। ਤਬ ਤੋ ਫਿਰ ਇਸ ਅਰ੍ਥ ਮੇਂ ਤਮਾਮ ਮੁਂਹਬੋਲੀ ਬਹਨੋਂ ਔਰ ਮੁਂਹਬੋਲੇ ਭਾਇਯੋਂ ਕੇ ਰਿਸ਼੍ਤੇ 'ਅਵੈਧ' ਹੈਂ?

ਉਮ੍ਮੀਦ ਹੈ ਯਹਾਂ ਪਰ ਆਪਕਾ ਜਵਾਬ 'ਨਾ' ਹੋਗਾ। ਔਰ ਇਸ 'ਨਾ' ਕੇ ਪੀਛੇ ਤਰ੍ਕ ਹੋਗਾ ਕਿ ਭਾਈ-ਬਹਨ ਕੇ ਰਿਸ਼੍ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਤੇ ਹੈਂ, ਇਸ ਰਿਸ਼੍ਤੇ ਮੇਂ ਸੇਕ੍ਸ ਕੀ ਕੋਈ ਜਗਹ ਨਹੀਂ ਹੋਤੀ। ਯਾਨੀ, ਲੇ-ਦੇਕਰ ਫਿਰ ਆਪ ਅਪਨੇ ਉਸੀ ਮਰ੍ਦਵਾਦੀ ਨਜਰਿਏ ਕੇ ਸਾਥ ਖਡ਼ੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਹਾਂ ਵੈਧ-ਅਵੈਧ ਰਿਸ਼੍ਤੋਂ ਕੋ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹਾ ਹੈ ਗੈਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀ-ਪੁਰੁਸ਼ ਸੇ ਬਨਾ ਸ਼ਾਰੀਰਿਕ ਸਂਬਂਧ।

ਜਰਾ ਸੋਚੇਂ, ਏਕ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਯਾ ਪੁਰੁਸ਼ ਕਾ ਸ਼ਾਰੀਰਿਕ ਸਂਬਂਧ ਦੂਸਰੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸੇ ਕ੍ਯੋਂ ਬਨ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਇਸਕੀ ਪਡ਼ਤਾਲ ਕੇ ਲਿਏ ਹਮੇਂ ਸਾਮਾਜਿਕ ਢਾਂਚੇ ਕੀ ਓਰ ਲੌਟਨਾ ਹੋਗਾ। ਇਸ ਸਮਾਜ ਮੇਂ ਹਰ ਸ਼ਖ੍ਸ ਏਕ ਸਾਥ ਕਈ-ਕਈ ਭੂਮਿਕਾਓਂ ਮੇਂ ਜੀਤਾ ਹੈ। ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਹੈ, ਤੋ ਵਹ ਕਿਸੀ ਕੀ ਮਾਂ ਹੋਗੀ, ਕਿਸੀ ਕੀ ਬੇਟੀ, ਕਿਸੀ ਕੀ ਬਹੂ, ਕਿਸੀ ਕੀ ਸਾਸ, ਕਿਸੀ ਕੀ ਪਤ੍ਨੀ, ਕਿਸੀ ਕੀ ਬਹਨ, ਕਿਸੀ ਕੀ ਦੋਸ੍ਤ ਕਿਸੀ ਕੀ ਦੁਸ਼੍ਮਨ ਭੀ....। ਇਸੀ ਤਰਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਭੀ ਕਈ ਭੂਮਿਕਾਓਂ ਕੋ ਜੀਤਾ ਹੈ। ਕਈ ਭੂਮਿਕਾਓਂ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਕ੍ਯੋਂ ਪਡ਼ ਜਾਤੀ ਹੈ? ਇਸੀਲਿਏ ਤੋ ਕਿ ਮਨ ਔਰ ਤਨ ਕੀ ਤਮਾਮ ਪਰਤੋਂ ਕੀ ਅਲਗ-ਅਲਗ ਜਰੂਰਤੇਂ ਹੈਂ। ਇਨ ਜਰੂਰਤੋਂ ਕੋ ਕਿਸੀ ਏਕ ਭੂਮਿਕਾ ਮੇਂ ਰਹਤੇ ਹੁਏ ਕਿਸੀ ਏਕ ਚਰਿਤ੍ਰ ਕੇ ਸਾਥ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਿਯਾ ਜਾ ਸਕਤਾ।

ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਸੇਕ੍ਸ ਕੀ ਪੂਰ੍ਤਿ ਉਤਨੀ ਹੀ ਅਨਿਵਾਰ੍ਯ ਹੈ ਜਿਤਨਾ ਜਿਂਦਾ ਰਹਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਸਾਂਸ ਲੇਨਾ। ਪੈਦਾ ਹੁਆ ਬਚ੍ਚਾ ਜਬ ਮਾਂ ਕਾ ਦੂਧ ਪੀਤਾ ਹੈ ਤੋ ਉਸਕਾ ਏਕ ਹਾਥ ਅਪਨੀ ਮਾਂ ਕੀ ਛਾਤੀ ਪਰ ਹੋਤਾ ਹੈ। ਮਨੋਵੈਜ੍ਞਾਨਿਕੋਂ ਕੇ ਮੁਤਾਬਿਕ, ਐਸਾ ਕਰਨੇ ਸੇ ਬਚ੍ਚੇ ਕੇ ਭੀਤਰ ਸਹਜ ਰੂਪ ਸੇ (ਪਰ ਅਚੇਤਨ ਮੇਂ) ਬਹ ਰਹੀ ਸੇਕ੍ਸ ਕੀ ਭੂਖ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਤੀ ਹੈ। ਬਚ੍ਚੇ ਕੇ ਅਂਗੂਠਾ ਪੀਨੇ ਕੋ ਮਨੋਵੈਜ੍ਞਾਨਿਕ ਮਾਨਤੇ ਹੈਂ ਕਿ ਐਸਾ ਹੋਨੇ ਕੀ ਵਜਹ 'ਕਾਮਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਕੀ ਪੂਰ੍ਤਿ' ਹੈ।

ਜਬ ਯਹ ਕਾਮ ਤਤ੍ਵ ਹਮਾਰੇ ਜੀਵਨ ਮੇਂ ਬਚਪਨ ਸੇ ਰਚਾ-ਬਸਾ ਹੈ, ਤੋ ਇਸਕੀ ਆਧੀ-ਅਧੂਰੀ ਪੂਰ੍ਤਿ ਕਿਸੀ ਭੀ ਸ਼ਖ੍ਸ ਕੋ ਭਟਕਾ ਸਕਤੀ ਹੈ। ਆਪਕਾ ਤਰ੍ਕ ਹੋ ਸਕਤਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਵਰ੍ਨਾ ਭਟਕਨੇ ਵਾਲੋਂ ਕੀ ਭੀਡ਼ ਦਿਖਤੀ ਰਹਤੀ। ਮੈਂ ਭੀ ਸਹਮਤ ਹੂਂ ਆਪਕੀ ਬਾਤ ਸੇ। ਪਰ ਯਹ ਭੀ ਦੇਖੇਂ ਕਿ ਭਟਕਨੇ ਵਾਲੋਂ ਕੀ ਬਡ਼ੀ ਜਮਾਤ ਤੋ ਨਹੀਂ ਹੈ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਮੇਂ, ਪਰ ਨ ਭਟਕਨੇ ਕੀ ਵਜਹ ਸੇ ਤਰਹ-ਤਰਹ ਕੇ ਅਵਸਾਦੋਂ ਸੇ ਘਿਰੇ ਲੋਗੋਂ ਕੀ ਜਮਾਤ ਤੋ ਹੈ ਹੀ ਅਪਨੇ ਸਾਮਨੇ। ਹਾਂ, ਭਟਕਨੇ ਵਾਲੋਂ ਕਾ ਪਰਸੇਂਟੇਜ ਕਮ ਹੈ। ਪਰ ਇਨ 'ਕਮ ਲੋਗੋਂ' ਕੇ ਭਟਕ ਜਾਨੇ ਕਾ ਦੋਸ਼ੀ ਆਖਿਰ ਹੈ ਕੌਨ? ਜਾਹਿਰ ਤੌਰ ਪਰ ਉਨਕਾ ਪਾਰ੍ਟਨਰ। ਅਗਰ ਉਸਨੇ ਅਪਨੇ ਬੇਚੈਨ ਔਰ ਅਤਰਪ੍ਤ ਪਾਰ੍ਟਨਰ ਕਾ ਖ੍ਯਾਲ ਰਖਾ ਹੋਤਾ ਤੋ ਭਟਕਨੇ ਕੀ ਨੌਬਤ ਤੋ ਨਹੀਂ ਹੀ ਆਤੀ, ਆਪਕੋ ਅਵੈਧ ਕਾ ਫਤਵਾ ਭੀ ਜਾਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪਡ਼ਤਾ। ਯਹਾਂ ਪਰ ਏਕ ਸਵਾਲ ਔਰ - ਫਿਰ ਭਟਕਨੇ ਵਾਲਾ ਦੋਸ਼ੀ ਕੈਸੇ ਹੁਆ? ਜਾਹਿਰ ਹੈ ਯਹਾਂ ਮੈਂ ਅਬ ਭੀ ਆਪਕੇ ਖਿਲਾਫ ਔਰ 'ਅਵੈਧ' ਸਂਬਂਧ ਵਾਲੋਂ ਕੇ ਪਕ੍ਸ਼ ਮੇਂ ਖਡ਼ਾ ਹੂਂ। ਯਹ ਬਹੁਤ ਸਹਜ-ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕ ਧਾਰਾ ਹੈ, ਇਸੇ ਸਮਝਨੇ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਂ, ਫਤਵੇ ਜਾਰੀ ਕਰ ਰੋਕਨੇ ਕੀ ਨਹੀਂ।

ਚਲਤੇ-ਚਲਤੇ ਬਚਪਨ ਮੇਂ ਸੁਨੀ ਏਕ ਬਾਤ ਆਪਸੇ ਸ਼ੇਯਰ ਕਰਤਾ ਚਲੂਂ। ਏਕ ਛੀਂਕ ਕਾ ਮਤਲਬ ਹੋਤਾ ਹੈ - ਸ਼ੁਭ। ਦੂਸਰੀ ਛੀਂਕ ਕਾ ਅਸ਼ੁਭ, ਤੀਸਰੀ ਛੀਂਕ ਘੋਰ ਅਸ਼ੁਭ। ਚੌਥੀ-ਪਾਂਚਵੀਂ-ਛਠੀ-ਸਾਤਵੀਂ-ਆਠਵੀਂ ਛੀਂਕ ਲਗਾਤਾਰ ਆਏ ਤੋ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਕੇ ਫੇਰ ਸੇ ਨਿਕਲ ਆਏਂ ਔਰ ਤੁਰਂਤ ਡੌਕ੍ਟਰ ਸੇ ਸਂਪਰ੍ਕ ਕਰੇਂ ਕ੍ਯੋਂਕਿ ਯੇ ਜੁਕਾਮ ਹੋਨੇ ਕੇ ਸਂਕੇਤ ਹੈਂ। ਕਹਨੇ ਕਾ ਮਤਲਬ ਯਹ ਕਿ ਕਿਸੀ ਕੇ ਏਕ-ਦੋ ਸੇ ਅਗਰ ਕਿਸੀ ਕੇ ਸ਼ਾਰੀਰਿਕ ਸਂਬਂਧ ਬਨ ਭੀ ਗਏ ਹੋਂ, ਤੋ ਉਸੇ ਨਜਰਅਂਦਾਜ ਕਰੇਂ, ਪਰ ਅਗਰ ਐਸੇ ਸਂਬਂਧੋਂ ਕੀ ਸਂਖ੍ਯਾ ਤੀਨ, ਚਾਰ, ਪਾਂਚ, ਦਸ ਹੋਨੇ ਲਗੇ, ਤੋ ਮੇਰੀ ਗੁਜਾਰਿਸ਼ ਹੈ; ਕਰਪਯਾ ਮੇਰੇ ਤਰ੍ਕੋਂ ਕੋ ਨਜਰਅਂਦਾਜ ਕਰ ਮਾਨ ਲੇਂ ਕਿ ਯਹ ਗਂਭੀਰ ਕੇਮਿਕਲ ਲੋਚਾ ਹੈ, ਜਿਸੇ ਹਮ ਵ੍ਯਭੀਚਾਰ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਜਾਨਤੇ ਹੈਂ।

Friday, August 28, 2009

ਅਬ ਵਿਵੇਕ ਕੀ ਕਵਿਤਾ ਉਡ਼ਾ ਲੀ ਗਈ

ਵਿਵੇਕ ਨੇ ਏਕ ਬੇਹਦ ਖੂਬਸੂਰਤ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖੀ ਹੈ। ਯਹ ਕਵਿਤਾ ਉਸਨੇ ਹਰਿਯਾਣਾ ਸੇ ਲੌਟਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਲਿਖੀ ਥੀ। ਸ਼ੀਰ੍ਸ਼ਕ ਹੈ - ਕਤ੍ਲ ਸੇ ਪਹਲੇ ਬਹਨੇਂ, ਬਹਨੋਂ ਕੇ ਕਤ੍ਲ ਕੇ ਬਾਦ। ਉਸਕੇ ਬ੍ਲੌਗ 'ਥੋਡ਼ਾ ਸਾ ਇਂਸਾਨ' ਪਰ 27 ਜੁਲਾਈ ਕੀ ਪੋਸ੍ਟ ਹੈ ਯਹ। ਬੇਸ਼ਕ ਸਂਵੇਦਨਾ ਕੋ ਝਕਝੋਰ ਕਰ ਰਖ ਦੇਨੇ ਵਾਲੀ ਕਵਿਤਾ ਹੈ। ਆਪ ਭੀ ਸੁਨੇਂ। ਪਰ ਸਿਰ੍ਫ ਸੁਨੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਬਲ੍ਕਿ ਯਹ ਭੀ ਸੋਚੇਂ ਕਿ ਯਹ ਜੋ ਭਾਈ ਨਾਮ ਕਾ ਜੀਵ ਹੈ ਵਹ ਬਹਨੋਂ ਕੇ ਕਤ੍ਲ ਸੇ ਪਹਲੇ ਭੀ ਮਰ੍ਦ ਹੈ ਔਰ ਬਹਨੋਂ ਕੇ ਕਤ੍ਲ ਕੇ ਬਾਦ ਭੀ ਮਰ੍ਦ ਹੈ, ਆਖਿਰ ਕ੍ਯੋਂ? ਕੈਸੇ ਬਦਲੇ ਯਹ ਸ੍ਥਿਤਿ, ਕੈਸੇ ਬਦਲੇ ਉਸਕਾ ਮਰ੍ਦਵਾਦੀ ਸੋਚ?

Tuesday, July 28, 2009

ਉਸਕਾ ਸੁਖ ਮੇਰੇ ਸੁਖ ਸੇ ਬਡ਼ਾ ਕੈਸੇ?

ਯਹ ਹੈ ਮਣਿਰਾਮ। ਹਿਂਦੀ ਮੇਂ ਏਮਏ ਪਾਸ ਕਾ ਦਾਵਾ ਕਰਨੇਵਾਲੇ ਇਸ ਰਿਕ੍ਸ਼ੇਵਾਲੇ ਸੇ ਮੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਤਕਰੀਬਨ 10 ਦਿਨ ਪਹਲੇ ਹੁਈ ਥੀ। ਪਿਛਲੇ ਸ਼ਨਿਵਾਰ ਕੋ ਨਵਭਾਰਤ ਟਾਇਮ੍ਸ ਕੇ ਕੌਲਮ 'ਆਂਖੋਂ ਦੇਖੀ' ਮੇਂ ਇਸੇ ਜਗਹ ਮਿਲੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਜ ਜਬ ਮੈਂ ਇਸੇ ਅਪਨੇ ਬ੍ਲੌਗ ਪਰ ਪਬ੍ਲਿਸ਼ ਕਰ ਰਹਾ ਹੂਂ, ਤੀਖੀ ਧੂਪ ਕੋ ਕਲ ਰਾਤ ਹੁਈ ਬਾਰਿਸ਼ ਬਹਾ ਲੇ ਗਈ ਹੈ। ਪਰ ਮਣਿਰਾਮ ਸੇ ਮਿਲਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਜੋ ਕਸਕ ਪੈਦਾ ਹੁਈ ਮਨ ਮੇਂ ਉਸਕਾ ਤੀਖਾਪਨ ਅਬ ਭੀ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ।

-ਅਨੁਰਾਗ ਅਨ੍ਵੇਸ਼ੀ



ਤੀ
ਖੀ ਧੂਪ ਹੈ। ਦਫ੍ਤਰ ਜਾਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਸੋਸਾਇਟੀ ਸੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਾ ਹੂਂ। ਰਿਕ੍ਸ਼ਾਵਾਲਾ ਪੂਛਤਾ ਹੈ - ਕਹਾਂ ਜਾਨਾ ਹੈ? ਮੈਂਨੇ ਚੁਟਕੀ ਲੀ, ਜਾਨਾ ਤੋ ਹੈ ਬਹੁਤ ਦੂਰ, ਕਹਾਂ ਪਹੁਂਚਾ ਸਕਤੇ ਹੋ? ਰਿਕ੍ਸ਼ਾਵਾਲਾ ਹਾਜਿਰਜਵਾਬ ਨਿਕਲਾ, ਕਹਤਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹੇਂ ਮਂਜਿਲ ਕਾ ਪਤਾ ਹੋਤਾ ਹੈ, ਵਹ ਦੂਸਰੋਂ ਕੇ ਸਹਾਰੇ ਕੇ ਬਗੈਰ ਹੀ ਪਹੁਂਚਤੇ ਹੈਂ। ਮੁਝੇ ਅਚ੍ਛੀ ਲਗੀ ਉਸਕੀ ਹਾਜਿਰਜਵਾਬੀ। ਬਾਤ ਜਾਰੀ ਰਖਤਾ ਹੂਂ। ਪੂਛਤਾ ਹੂਂ ਕਿ ਗਰ੍ਮੀ ਕਾ ਕ੍ਯਾ ਹਾਲ ਹੈ? ਤਪਾਕ ਸੇ ਕਹਤਾ ਹੈ, ਲੋਗ ਪਿਘਲ ਰਹੇ ਹੈਂ, ਭਗਵਾਨ ਨਹੀਂ। ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਚੌਂਕਤਾ ਹੂਂ, ਪਰ ਉਸਕੇ ਸਾਮਨੇ ਜਾਹਿਰ ਨਹੀਂ ਹੋਨੇ ਦੇਤਾ। ਥੋਡ਼ੀ ਚੁਪ੍ਪੀ ਬਨ ਗਈ। ਫਿਰ ਮੈਂਨੇ ਉਸਸੇ ਪੂਛਾ, ਸਿਗਰੇਟ ਜਲਾਨਾ ਹੈ, ਮਾਚਿਸ ਹੈ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਪਾਸ? ਛੂਟਤੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਕਹਾ, ਜਲਾਤੇ ਹੋ ਸਿਗਰੇਟ, ਜਲਤੇ ਹੋ ਆਪ, ਕ੍ਯੋਂ ਸਾਬ? ਕੈਸਾ ਹੈ ਯਹ ਹਿਸਾਬ?

ਅਬ ਮੁਝੇ ਲਗਾ ਕਿ ਉਸਸੇ ਉਸਕਾ ਪਰਿਚਯ ਤੋ ਪੂਛ ਹੀ ਲੂਂ। ਉਸਨੇ ਬਤਾਯਾ ਮਧ੍ਯਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਕਾ ਰਹਨੇ ਵਾਲਾ ਹੈ ਵਹ। ਨਾਮ ਹੈ ਮਣਿਰਾਮ। ਹਿਂਦੀ ਮੇਂ ਏਮਏ ਕਰ ਰਖਾ ਹੈ ਉਸਨੇ। ਪਰ ਕੋਈ ਰੋਜਗਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਾ, ਤੋ ਅਪਨੇ ਏਕ ਪਰਿਚਿਤ ਕੇ ਸਾਥ ਚਲਾ ਆਯਾ ਗਾਜਿਯਾਬਾਦ ਕੇ ਵਸੁਂਧਰਾ ਮੇਂ। ਮੈਟ੍ਰਿਕ ਤਕ ਪਢ਼ੀ ਉਸਕੀ ਪਤ੍ਨੀ ਦੂਸਰੋਂ ਕੇ ਘਰੋਂ ਮੇਂ ਬਰ੍ਤਨ-ਬਾਸਨ, ਝਾਡ਼ੂ-ਪੋਂਛਾ ਕਰਤੀ ਹੈ। ਵਹ ਖੁਦ ਰਿਕ੍ਸ਼ਾ ਚਲਾਤਾ ਹੈ। ਦੋਨੋਂ ਮਿਲਕਰ ਮਹੀਨੇ ਮੇਂ ਤਕਰੀਬਨ 5000 ਰੁਪਯੇ ਕਮਾ ਲੇਤੇ ਹੈਂ।

ਉਸਕੇ ਪਢ਼ੇ-ਲਿਖੇ ਹੋਨੇ ਕੀ ਬਾਤ ਸੁਨ ਲੇਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਇਸ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾ ਕੇ ਪ੍ਰਤਿ ਮਨ ਇਤਨਾ ਖਟ੍ਟਾ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਕਹਨੇ ਕੋ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਰਹ ਜਾਤਾ। ਬਾਵਜੂਦ, ਜਬਰ੍ਦਸ੍ਤੀ ਬਾਤਚੀਤ ਜਾਰੀ ਰਖਤਾ ਹੂਂ। ਕਿਸ ਦੌਰ ਕੀ ਕਵਿਤਾ ਤੁਮ੍ਹੇਂ ਜ੍ਯਾਦਾ ਪਸਂਦ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੂਛਤਾ ਹੂਂ ਮਣਿਰਾਮ ਸੇ। ਪਰ ਸਚ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਕਾ ਪਰਿਚਯ ਸੁਨਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਅਪਨੇ ਸੇ ਜਿਰਹ ਕਰਨੇ ਲਗ ਗਯਾ ਹੂਂ। ਮੈਂ ਭੀ ਹਿਂਦੀ ਮੇਂ ਏਮਏ ਪਾਸ ਹੂਂ। ਸੋਚਤਾ ਹੂਂ ਵਹ ਪਢ਼ਾਈ-ਲਿਖਾਈ ਮੇਂ ਜਿਤਨਾ ਭੀ ਗਯਾ ਗੁਜਰਾ ਹੋਗਾ ਤੋ ਭੀ ਕਈ ਐਸੇ ਲੋਗੋਂ ਸੇ ਬੇਹਤਰ ਹੋਗਾ ਜੋ ਆਜ ਉਸਕਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਕਮਾ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਪਰ ਮਣਿਰਾਮ ਅਪਨੀ ਸ੍ਥਿਤਿ ਸੇ ਸਂਤੁਸ਼੍ਟ ਹੈ। ਉਸੇ ਜਿਂਦਗੀ ਸੇ ਸ਼ਿਕਾਯਤ ਨਹੀਂ। ਏਕ ਤਰਫ ਮੇਰੇ ਜੈਸੇ ਲੋਗ ਹੈਂ ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਯਤੋਂ ਕਾ ਪੁਲਿਂਦਾ ਲੇਕਰ ਬੈਠੇ ਹੈਂ। ਜਰਾ ਸੀ ਕੋਈ ਬਾਤ ਹੁਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਾਟ ਖਾਨੇ ਕੋ ਦੌਡ਼ੇਂਗੇ। ਮੈਂ ਪਸੀਨੇ ਸੇ ਤਰਬਤਰ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੂਂ। ਜੇਬ ਸੇ ਰੁਮਾਲ ਨਿਕਾਲਤਾ ਹੂਂ ਚੇਹਰਾ ਪੋਂਛਨੇ ਕੇ ਲਿਏ ਔਰ ਮਣਿਰਾਮ ਇਸ ਭਰੀ ਦੋਪਹਰ ਮੇਂ ਪੂਰੇ ਇਤ੍ਮੀਨਾਨ ਕੇ ਸਾਥ ਰਿਕ੍ਸ਼ਾ ਖੀਂਚ ਰਹਾ ਹੈ। ਜਯਸ਼ਂਕਰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਕੀ ਪਂਕ੍ਤਿਯਾਂ ਸੁਨਾਤਾ ਹੁਆ - ਹਿਮਾਦ੍ਰੀ ਤੁਂਗ ਸ਼੍ਰਰਂਗ ਸੇ, ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਭਾਰਤੀ, ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭਾ ਸਮੁਜ੍ਵਲਾ, ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰਤਾ ਪੁਕਾਰਤੀ, ਅਮਰ੍ਤ੍ਯ ਵੀਰ ਪੁਤ੍ਰ ਹੋ, ਦਰਢ਼ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞ ਸੋਚ ਲੋ, ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ ਪੁਣ੍ਯ ਪਂਥ ਹੈ, ਬਢ਼ੇ ਚਲੋ-ਬਢ਼ੇ ਚਲੋ... ਸਾਬ ਜੀ ਮਂਡੀ ਆ ਗਯੀ। ਯਹੀਂ ਮੇਰੀ ਤਂਦ੍ਰਾ ਟੂਟਤੀ ਹੈ। ਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸੇ ਉਤਰ ਕਰ ਮਣਿਰਾਮ ਕੋ ਪੈਸੇ ਦੇਤਾ ਹੂਂ। ਔਟੋ ਵਾਲਾ ਮੇਰੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਪਰ ਰੁਕ ਚੁਕਾ ਹੈ। ਔਟੋ ਮੇਂ ਬੈਠ ਕਰ ਜਾ ਰਹਾ ਹੂਂ, ਪਰ ਮੁਝੇ ਲਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅਬ ਭੀ ਰੁਕਾ ਹੂਂ ਮਣਿਰਾਮ ਕੇ ਪਾਸ, ਅਪਨੀ ਖੁਸ਼ਿਯਾਂ, ਅਪਨੀ ਸਂਤੁਸ਼੍ਟਿ ਤਲਾਸ਼ਤਾ ਹੁਆ। ਲਗਤਾ ਹੈ, ਏਮਏ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਕੀ ਬਾਤ ਹੈ, ਮੈਂਨੇ ਤੋ ਅਭੀ ਜਿਂਦਗੀ ਕੀ ਪਹਲੀ ਕਕ੍ਸ਼ਾ ਕੀ ਭੀ ਪਢ਼ਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀ।

Tuesday, June 30, 2009

ਦਫ੍ਤਰ ਮੇਂ ਕਰਨੇ ਕੋ ਕੁਛ ਨਹੀਂ, ਯੇ ਹੈ ਨ !

IF GLOBAL FINANCIAL CRISIS HITS YOUR COMPANY AND IF YOU HAVE NOTHING TO DO IN YOUR OFFICE, PLEASE TRY THIS LINK!

CLICK HERE

Tuesday, June 2, 2009

ਸਾਤ ਸੁਰੋਂ ਕੀ ਧੁਨ (ਪਾਪਾ ਕਾ ਬ੍ਲੌਗ)

ਸਾਥਿਯੋ, ਆਜ ਸੇ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾ ਨੇ ਭੀ ਬ੍ਲੌਗਿਂਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੀ। ਬ੍ਲੌਗ ਕਾ ਨਾਮ ਰਖਾ ਹੈ ਸਾਤ ਸੁਰੋਂ ਕੀ ਧੁਨ। ਉਨਕਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਬ੍ਲੌਗ ਪਰ ਵਹ ਅਪਨੀ ਕਵਿਤਾ, ਗੀਤ ਔਰ ਗਜਲ ਪੋਸ੍ਟ ਕਿਯਾ ਕਰੇਂਗੇ। ਲੇਖ, ਕਹਾਨੀ, ਆਲੋਚਨਾ ਯਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਾ ਕੇ ਲਿਏ ਏਕ ਦੂਸਰਾ ਬ੍ਲੌਗ ਵਹ ਤੈਯਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੈਂ। ਉਸਕਾ ਨਾਮ ਦਿਯਾ ਹੈ ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ - ਜੋ ਅਨਕਹਾ ਰਹਾ।
ਤੋ ਫਿਰ ਆਪ ਦੇਖੇਂ ਉਨਕਾ ਪਹਲਾ ਬ੍ਲੌਗ - ਸਾਤ ਸੁਰੋਂ ਕੀ ਧੁਨ

Wednesday, May 27, 2009

ਆਪ ਭੀ ਦੇਖੇਂ ਮੇਰੀ ਦੁਰ੍ਦਸ਼ਾ


ਰਮਣਜੀਤ ਕੇ ਹਰ ਇਲਸ੍ਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਮੇਂ ਏਕ ਨਈ ਚਮਕ ਦਿਖਤੀ ਹੈ, ਏਕ ਨਯਾ ਆਯਾਮ ਦਿਖਤਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਮੇਰੇ ਆਗ੍ਰਹ ਪਰ ਯਹ ਇਲਸ੍ਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਤੈਯਾਰ ਕਿਯਾ। ਔਰ ਸਚ ਕਹੂਂ ਤੋ ਇਸ ਇਲਸ੍ਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਕੋ ਦੇਖਨੇ ਕੇ ਬਾਦ ਮੇਰਾ ਪਰਿਚਯ ਮੇਰੇ ਚੇਹਰੇ ਕੀ ਕੁਛ ਲਕੀਰੋਂ ਸੇ ਹੁਆ। ਕਿਤਨਾ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੋਤਾ ਹੈ ਅਪਨੇ ਚੇਹਰੇ ਕੋ ਦੂਸਰੇ ਕੇ ਬ੍ਰਸ਼ ਸੇ ਜਾਨਨਾ! ਵਾਕਈ, ਰਮਣਜੀਤ ਬਢ਼ਿਯਾ ਕਲਾਕਾਰ ਹੈਂ।

Thursday, May 7, 2009

ਮਤ ਕਰੇਂ ਦਾਨ, ਕਰੇਂ ਮਤਦਾਨ

ਗੀਦਡ਼ ਕਹਤਾ ਸ਼ੇਰ ਸੇ
ਨਯਾ ਜਮਾਨਾ ਦੇਖ
ਏਕ ਵੋਟ ਤੇਰਾ ਪਡ਼ਾ
ਮੇਰਾ ਭੀ ਹੈ ਏਕ

ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਸਕੀ ਪਂਕ੍ਤਿਯਾਂ ਹੈਂ ਯਹ। ਪਰ ਯਹ ਸਚ ਹੈ ਕਿ ਵਹ ਜਮਾਨਾ ਲਦ ਗਯਾ ਜਬ ਸ਼ੇਰ ਜੈਸੇ ਲੋਗ ਬਾਕੀ ਤਮਾਮ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਗੀਦਡ਼ ਸਰੀਖਾ ਸਮਝਤੇ ਥੇ। ਅਪਨੀ ਗੀਦਡ਼ ਭਭਕਿਯੋਂ ਸੇ ਸਬਕੋ ਡਰਾਤੇ ਫਿਰਤੇ ਥੇ। ਸਾਥਿਯੋ, ਲੋਕਤਂਤ੍ਰ ਕਾ ਯਹ ਪਰ੍ਵ ਇਸ ਬਾਰ ਹਮਾਰੇ ਲਿਏ ਸ਼ਰ੍ਮਨਾਕ ਹਾਦਸਾ ਨ ਬਨੇ, ਇਸਕੇ ਲਿਏ ਬੇਹਦ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਹਮ ਅਪਨੀ ਖੋਲ ਸੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇਂ। ਵਿਚਾਰ ਕਰੇਂ, ਅਂਧੋਂ ਕੀ ਜਮਾਤ ਮੇਂ ਬੈਠੇ ਕਿਸ ਕਾਨੇ ਰਾਜਾ ਕੋ ਵੋਟ ਦੇਨਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਹੀ ਬਦਲੇਂਗੀ ਸ੍ਥਿਤਿਯਾਂ। ਆਜ ਅਂਧੋਂ ਮੇਂ ਕਾਨਾ ਰਾਜਾ ਦਿਖ ਰਹੇ ਹੈਂ ਕਲ ਕਾਨੇਂ ਰਾਜਾਓਂ ਕੇ ਬੀਚ ਆਂਖ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕ ਦਿਖਲਾਯੀ ਦੇਂਗੇ। ਇਸ ਬਦਲ ਰਹੀ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾ ਕੋ ਪੂਰੀ ਤਰਹ ਹਮ ਔਰ ਆਪ ਹੀ ਬਦਲ ਸਕਤੇ ਹੈਂ ਇਸਲਿਏ ਵਾਕਈ ਯਹ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਤਮਾਮ ਜਰੂਰੀ ਕਾਮ ਕੋ ਹਾਸ਼ਿਯੇ ਪਰ ਰਖ ਇਸ ਜਰੂਰੀ ਮਹਾਪਰ੍ਵ ਮੇਂ ਹਮ ਸ਼ਰੀਕ ਹੋਂ। ਅਂਤ ਮੇਂ ਕਹਨਾ ਸਿਰ੍ਫ ਇਤਨਾ ਹੈ ਕਿ ਮਤ ਕਰੇਂ ਦਾਨ, ਕਰੇਂ ਮਤਦਾਨ।

Wednesday, May 6, 2009

ਸਂਕੋਚ ਮੇਂ ਫਂਸ ਗਯਾ ਹੂਂ

ਨਮਿਤਾ ਜੋਸ਼ੀ ਮੇਰੀ ਅਚ੍ਛੀ ਦੋਸ੍ਤ ਹੈਂ। ਉਨ੍ਹੋਂਨੇ ਮੁਝੇ ਏਕ ਮੇਲ ਕਿਯਾ ਔਰ ਜਿਦ ਠਾਨ ਲੀ ਕਿ ਇਸੇ ਮੈਂ ਪੋਸ੍ਟ ਕੇ ਰੂਪ ਮੇਂ ਅਪਨੇ ਬ੍ਲੌਗ ਪਰ ਡਾਲੂਂ। ਸਂਕੋਚ ਕੇ ਸਾਥ ਮੈਂ ਉਨਕੀ ਇਸ ਜਿਦ ਭਰੀ ਗੁਜਾਰਿਸ਼ ਪੂਰੀ ਕਰ ਰਹਾ ਹੂਂ।

-ਅਨੁਰਾਗ


ਆਜ ਆਪ ਸਬ ਲੋਗ ਜਿਰਹ ਕੇ ਸਰਤਾਜ ਅਨੁਰਾਗ ਅਨ੍ਵੇਸ਼ੀ ਜੀ ਕੋ ਜਨ੍ਮਦਿਨ ਕੀ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਯੇ ਦੇ ਸਕਤੇ ਹੈਂ. ਆਜ ਹੀ ਕੇ ਦਿਨ ਇਸ ਕਲਾਕਾਰ ਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਪਰ ਕਦਮ ਰਖਾ ਥਾ. ਸ਼ਬ੍ਦੋਂ ਕੇ ਜਾਦੂਗਰ ਅਨੁਰਾਗ ਕੋ ਮੇਰੀ ਓਰ ਸੇ happy Birthday .. ਇਸਕੇ ਸਾਥ ਹੀ ਆਜ ਕੇ ਦਿਨ ਆਪ ਸਬ ਯਹ ਭੀ ਬਤਾਯੇ ਕੀ ਅਨੁਰਾਗ ਜੀ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਆਪ ਕ੍ਯਾ ਸੋਚਤੇ ਹੈਂ...
-namita