ਅਹਮ ਕੀ ਓਢ ਕਰ ਚਾਦਰ

ਅਹਮ ਕੀ ਓਢ ਕਰ ਚਾਦਰ
ਫਿਰਾ ਕਰਤੇ ਹੈਂ ਹਮ ਅਕ੍ਸਰ

ਅਹਮ ਅਹਮੋਂ ਸੇ ਟਕਰਾਤੇ
ਬਿਖਰਤੇ ਚੂਰ ਹੋਤੇ ਹੈਂ
ਮਗਰ ਫਿਰ ਭੀ ਅਹਮ ਕੇ ਹਾਥ
ਹਮ ਮਜਬੂਰ ਹੋਤੇ ਹੈਂ
ਅਹਮ ਕਾ ਏਕ ਟੁਕੜਾ ਭੀ
ਨਯਾ ਆਕਾਰ ਲੇਤਾ ਹੈ
ਯੇ ਸ਼ੋਣਿਤ-ਬੀਜ ਕਾ ਵਂਸ਼ਜ
ਪੁਨ ਹੁਂਕਾਰ ਲੇਤਾ ਹੈ
ਅਹਮ ਕੋ ਜੀਤ ਲੇਨੇ ਕਾ
ਅਹਮ ਪਲਤਾ ਹੈ ਬਢ-ਚਢ ਕਰ
ਅਹਮ ਕੀ ਓਢ਼ ਕਰ .....

ਵਿਨਯ ਸ਼ੀਲੋ ਮੇਂ ਭੀ ਅਪਨੀ
ਵਿਨਯ ਕਾ ਅਹਮ ਹੋਤਾ ਹੈ
ਵੋ ਅਨ੍ਤਿਮ ਸਾਂਸ ਤਕ ਅਪਨੀ
ਵਹਮ ਕਾ ਅਹਮ ਢੋਤਾ ਹੈ
ਅਹਮ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਬਾਂਟੇ ਹੈਂ
ਅਹਮ ਫ਼ਿਰਕੋਂ ਕਾ ਪੋਸ਼ਕ ਹੈ
ਅਹਮ ਇਂਸਾਨ ਕੇ ਜ਼ਜ਼੍ਬਾਤ ਕਾ ਭੀ
ਮੌਨ ਸ਼ੋਸ਼ਕ ਹੈ
ਅਹਮ ਪਰ ਠੇਸ ਲਗ ਜਾਯੇ
ਕਸਕ ਰਹਤੀ ਹੈ ਜੀਵਨ ਭਰ
ਅਹਮ ਕੀ ਓਢ਼ ਕਰੇ ਚਾਦਰ ...
-- ਅਮਿਤ

ਹੇ! ਹਿਨ੍ਦੀ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰਾਵਤਾਰ! ਵਨ੍ਦਨ ਹੈ!

ਆਜ ਬਸਨ੍ਤ ਪਂਚਮੀ ਹੈ। ਮਹਾਪ੍ਰਾਣ ਸੂਰ੍ਯਕਾਨ੍ਤ ਤ੍ਰਿਪਾਠੀ 'ਨਿਰਾਲਾ' ਜੀ ਕਾ ਜਨ੍ਮ-ਦਿਨ। ਨਿਰਾਲਾ ਜੀ ਕੇ ਜਨ੍ਮਵਰ੍ਸ਼ ਔਰ ਦਿਨ ਕੇ ਬਾਰੇ ਮੇਂ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਜ੍ਞਾਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਜਨ੍ਮਦਿਨ ਉਨਕਾ ਬਸਂਤ ਕੋ ਹੀ ਮਨਾਯਾ ਜਾਤਾ ਹੈ। ਆਜ ਕੇ ਹੀ ਦਿਨ ਵਿਦ੍ਯਾ ਕੀ ਅਧਿਸ਼੍ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਜੀ ਕੀ ਪੂਜਾ ਹੋਤੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਣ ਸਂਸ੍ਥਾਓਂ ਮੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਸੇ। ਬਂਗਾਲ ਮੇਂ ਇਸੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਰੋਹ ਪੂਰ੍ਵਕ ਮਨਾਤੇ ਹੁਯੇ ਮੈਨੇ ਦੇਖਾ ਥਾ।
ਯਹ ਦਿਨ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਕੇ ਇਸ ਵਰਦਪੁਤ੍ਰ ਕਾ ਭੀ ਜਨ੍ਮਦਿਨ ਹੈਂ। ਮਹਾਪ੍ਰਾਣ ਕੇ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਕੇ ਕੁਛ ਸ਼ਬ੍ਦ ਬਨ ਗਯੇ ਹੈਂ ਉਨ੍ਹੇ ਆਪਕੇ ਸਮ੍ਮੁਖ ਰਖ ਕਰ ਉਸ ਮਹਾਮਨੀਸ਼ੀ ਕੇ ਪ੍ਰਤਿ ਮੈਂ ਅਪਨੀ ਕਰਤਜ੍ਞਤਾ ਜ੍ਞਾਪਿਤ ਕਰ ਰਹਾ ਹੂਂ। ਸ੍ਪਸ਼੍ਟ ਕਰ ਦੂਂ ਕਿ, ਉਸ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਤ੍ਵ ਕਾ ਮੂਲ੍ਯਾਂਕਨ ਕਰਨੇ ਕੇ ਲਿਯੇ ਮੇਰੀ ਕਲਮ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਹੈ।

ਹੇ! ਹਿਨ੍ਦੀ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰਾਵਤਾਰ!
ਭਾਸ਼ਾਨਿਧਿ ਅਮ੍ਬੁਧਿ ਮਹਾਕਾਰ
ਕਵਿਤਾ-ਨਵੀਨ ਕੇ ਸ਼ਿਲ੍ਪਕਾਰ
ਜੀਵਨੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿ ਜੋ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ
ਅਰ੍ਪਿਤ ਤੁਮਕੋ ਯਹ ਪੁਸ਼੍ਪਹਾਰ
ਚਨ੍ਦਨ ਹੈ!

ਗਂਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਉਚ੍ਛ੍ਵਸਿਤ ਧਾਰ
ਕਹਤੀ ਨਿਜਸ੍ਮਰਤਿ ਕੋ ਉਘਾਰ
ਤੁਮਸੇ ਭਵਾਬ੍ਧਿ ਭੀ ਗਯਾ ਹਾਰ
ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਕੇਸ਼ਰੀ ਨਮਸ੍ਕਾਰ
ਕਰਤਾ ਯੁਗ ਤੁਮਕੋ ਬਾਰ-ਬਾਰ
ਵਨ੍ਦਨ ਹੈ!

ਜੜਤਾ-ਗਜ-ਮਸ੍ਤਕ ਪਰ ਪ੍ਰਹਾਰ
ਕਰ, ਸਿਂਹਨਾਦ ਸਾ ਸ੍ਵਰ ਉਚਾਰ
ਵਹ ਨਈ ਚੇਤਨਾ, ਨਵ ਪ੍ਰਸਾਰ
ਕਵਿਤਾ ਜਬ ਪਹੁਂਚੀ ਦੀਨ-ਦ੍ਵਾਰ
ਸ੍ਲਥ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕ ਕੀ ਬੇਬਸ ਪੁਕਾਰ
ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ ਹੈ!

ਉਦ੍ਭਟ ਜ੍ਞਾਨੀ ਥੇ ਤੁਮ ਭਗਵਦ੍ਗੀਤਾ ਕੇ
ਦੇਖੇ ਕੈਸੇ ਰਾਮਾਭ ਨਯਨ ਸੀਤਾ ਕੇ
ਝੇਲੇ ਥੇ ਤੁਮਨੇ ਵਿਰਹ ਸ੍ਵਪਰਿਣੀਤਾ ਕੇ
ਸਂਤਪ੍ਤ-ਸ਼ੋਕ ਨਿਜ-ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਪੁਨੀਤਾ ਕੇ
ਕਵਿ ਅਸ਼੍ਰੁ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ, ਅਸ਼੍ਰੁ ਨਹੀਂ
ਅਂਜਨ ਹੈ!

ਹੇ! ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਕੇ ਪੁਤ੍ਰ, ਸ੍ਵਯਂ ਚਤੁਰਾਨਨ
ਨੇ ਗਢਾ ਤੁਮ੍ਹੇ ਦੇਕਰ ਗਰ੍ਵੀਲਾ ਆਨਨ
ਲੇਖਨੀ-ਵਿਰਾਜੇ ਆਕਰ ਸ੍ਵਯਂ ਗਜਾਨਨ
ਵਪੁ ਜੈਸੇ ਕਵਿ ਕਾ ਰੂਪ ਧਰੇ ਪਂਚਾਨਨ
ਬਿਖਰੀ ਕਵਿਤਾ-ਕੌਮੁਦੀ-ਕੀਰ੍ਤਿ ਜਿਸ ਕਾਨਨ
ਨਨ੍ਦਨ ਹੈ!

ਹੇ! ਹਿਨ੍ਦੀ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰਾਵਤਾਰ
ਵਨ੍ਦਨ ਹੈ!


ਅਮਿਤ

ਏਕ ਸਵੈਯਾ (ਮਤ੍ਤਗਯਨ੍ਦ)

ਸਂਗਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰ ਕੋ ਦੇਖ ਕਰ ਏਕ ਸਵੈਯਾ ਫੂਟ ਪੜਾ।
ਮਤ੍ਤਗਯਨ੍ਦ ਸਵੈਯਾ ਮੇਂ ਸਾਤ ਭਗਣ (਽। ।) ਔਰ ਔਰ ਅਨ੍ਤ ਮੇਂ ਦੋ ਗੁਰੁ ਹੋਤੇ ਹੈਂ।
ਭਾਨੁਸੁਤਾ ਇਸ ਓਰ ਬਹੇ, ਉਸ ਓਰ ਰਮਾਪਤਿ ਕੀ ਪਗਦਾਸੀ।
ਸਾਧਕ ਸਿਦ੍ਧ ਸੁਜਾਨ ਜਹਾਂ, ਰਹਤੇ ਭਰ ਮਾਸ ਪ੍ਰਯਾਗ ਪ੍ਰਵਾਸੀ।
ਸਂਗਮ ਤੀਰ ਜੁਟੇ ਜਬ ਭੀਰ, ਲਗੇ ਜਨ ਵਾਰਿਧਿ ਕੀ ਉਪਮਾ ਸੀ।
ਧਨ੍ਯ ਹੁਆ ਯਹ ਜੀਵਨ ਜੋ, ਇਸ ਪੁਣ੍ਯ ਧਰਾ ਕਾ ਹੁਆ ਅਧਿਵਾਸੀ।

ਅਮਿਤ

ਗ਼ਜ਼ਲ - ਹਾਲਾਤ ਸੇ ਇਸ ਤਰਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁਯੇ ਲੋਗ

ਹਾਲਾਤ ਸੇ ਇਸ ਤਰਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁਯੇ ਲੋਗ
ਤਂਗ ਆਕੇ ਅਪਨੇ ਆਪ ਹੀ ਇਂਸਾਨ ਹੁਯੇ ਲੋਗ

ਜੋ ਥੇ ਖੁ਼ਦੀ ਪਸਨ੍ਦ ਉਨ੍ਹੇ ਫ਼ਿਕ੍ਰੇ-ਖ਼ੁਦਾ ਥੀ
ਜੋ ਥੇ ਖੁ਼ਦਾ ਪਸਨ੍ਦ ਵੋ ਹੈਵਾਨ ਹੁਯੇ ਲੋਗ

ਜਿਸ ਖੂਂ ਸੇ ਜਿਸ੍ਮੋ-ਜਾਂ ਮੇਂ ਹਰਾਰਤ ਜੁਨੂਂ ਕੀ ਥੀ
ਵੋ ਬਹ ਗਯਾ ਸਡ਼ਕ ਪੇ ਤੋ ਹੈਰਾਨ ਹੁਯੇ ਲੋਗ

ਈਮਾਨ ਫ਼ਕਤ ਹਰ੍ਫ਼ੇ-ਤਵਾਰੀਖ਼ ਰਹ ਗਯਾ
ਇਸ ਦੌਰ ਮੇਂ ਇਸ ਕ਼ਦਰ ਬੇਈਮਾਨ ਹੁਯੇ ਲੋਗ

ਅਬ ਦਰ੍ਦ ਕੇ ਰਿਸ੍ਤੋਂ ਕਾ ਜਿਕ੍ਰ ਕ੍ਯਾ ਕਰੇਂ 'ਅਮਿਤ'
ਬਸ ਅਪਨੀ ਜਾਨ ਕੇ ਲਿਯੇ ਬੇਜਾਨ ਹੁਯੇ ਲੋਗ

ਅਮਿਤ (੧੯੮੮)
ਪਹਲਾ ਸ਼ੇਰ ਏਕ ਖੁਸ਼-ਫ਼ਹਮ ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਕਥਨ (Prophesy) ਹੈ।
ਖੁ਼ਦੀ ਪਸਨ੍ਦ = ਅਹ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਮਿ (ਅਨ-ਅਲ-ਹਕ) ਕੇ ਤਰਫ਼ਦਾਰ, ਫ਼ਿਕ੍ਰੇ-ਖ਼ੁਦਾ = ਈਸ਼੍ਵਰ ਕਾ ਧ੍ਯਾਨ, ਖੁ਼ਦਾ ਪਸਨ੍ਦ = ਵਾਹ੍ਯਾਚਾਰੀ, ਜਿਸ੍ਮੋ-ਜਾਂ = ਸ਼ਰੀਰ ਔਰ ਪ੍ਰਾਣ, ਹਰਾਰਤ = ਗਰ੍ਮੀ, ਜੁਨੂਂ = ਜੁਨੂਨ, ਹਰ੍ਫ਼ੇ-ਤਵਾਰੀਖ਼ = ਇਤਿਹਾਸ ਕਾ ਸ਼ਬ੍ਦ।


--
ਰਚਨਾਧਰ੍ਮਿਤਾ (http://amitabhald.blogspot.com)
Mob: +919450408917

ਸਤ੍ਯ ਕੀ ਸ਼ੋਕ-ਸਭਾ

ਅਚ੍ਛਾ ਹੁਆ ਤੁਮ ਨਹੀਂ ਆਯੇ
ਸ਼ੋਕ ਸਭਾ ਥੀ
ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਹੀ ਮਰਤ੍ਯੁ ਕੀ
ਯਾਦ ਕਿਯਾ ਸਭੀ ਨੇ ਤੁਮ੍ਹੇਂ
ਗੁਣ ਗਾਯੇ ਗਯੇ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ
ਰਹਾ ਦੋ ਮਿਨਟ?
ਕਾ ਮੌਨ ਭੀ
ਚਰ੍ਚਾ ਥੀ, ਅਂਦੇਸਾ ਥਾ ਸਭੀ ਕੋ
ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਮਰਤ੍ਯੁ ਕਾ
ਪੁਸ਼੍ਟਿ ਨਹੀਂ ਕੀ ਕਿਸੀ ਨੇ
ਅਫ਼ਵਾਹ ਕੀ
ਜੈਸੇ ਸਭੀ ਕੋ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾ ਥੀ
ਇਸੀ ਬਾਤ ਕੀ
ਮੈ ਭੀ ਚੁਪ ਰਹਾ ਸਬ ਜਾਨ ਕਰ
ਫਿਰ ਸੋਚਾ
ਸਚ ਹੋਕਰ ਭੀ ਸ਼ਰ੍ਮਿਨ੍ਦਾ ਹੋ
ਕ੍ਯਾ ਸਚਮੁਚ ਤੁਮ ਜਿਨ੍ਦਾ ਹੋ
ਹਰ ਝੂਠ ਸੇ ਡਰਤੇ ਹੋ
ਮੁਝੇ ਤੋ ਲਗਤਾ ਹੈ
ਤੁਮ ਰੋਜ਼ ਮਰਤੇ ਹੋ
ਸਭਾ ਸਮਾਪ੍ਤ ਹੁਈ
ਹਮ ਘਰ ਆਯੇ
ਅਬ ਕ੍ਯੋਂ ਖੜੇ ਹੋ ਮੁਹਂ ਲਟਕਾਯੇ
ਅਰੇ ਭਾਈ ਅਚ੍ਛਾ ਹੁਆ
ਤੁਮ ਨਹੀਂ ਆਯੇ।

ਅਮਿਤ

ਰਚਨਾਧਰ੍ਮਿਤਾ (http://amitabhald.blogspot.com)
Mob: +919450408917

ਨਵ ਵਰ੍ਸ਼ ਮਂਗਲਮਯ ਹੋ!

ਆਪ ਸਭੀ ਕੋ ਨਵ ਵਰ੍ਸ਼ ਕੀ ਹਾਰ੍ਦਿਕ ਮਂਗਲਕਾਮਨਾਯੇਂ!
ਰਚੇਂ ਜ੍ਯੋਤਿ ਕੇ ਪਤ੍ਰ ਪਰ ਸਰ੍ਜਨਾ ਕੇ, ਨਯੇ ਵਿਮ੍ਬ ਫਿਰ ਸੇ ਨਈ ਲੇਖਨੀ ਸੇ।
ਨਯੇ ਗੀਤ ਗਾਯੇਂ ਨਈ ਕਲ੍ਪਨਾ ਕੇ, ਨਈ ਭਂਗਿਮਾ ਸੇ ਨਈ ਰਾਗਿਨੀ ਸੇ।
ਉੜੇਂ ਰਂਗ ਉਲ੍ਲਾਸ ਕੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਮੇਂ, ਨਈ ਭੋਰ ਕੀ ਕੁਂਕੁਮੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੇ।
ਨਯੇ ਵਰ੍ਸ਼ ਕਾ ਆਗਮਨ ਹੋ ਕਿ ਜੈਸੇ, ਨਖਤ ਕੋਈ ਉਤਰਾ ਹੋ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀ ਸੇ।
ਅਮਿਤ

ਪ੍ਰਸਾਦ

ਜਲਤੀ ਹੈਂ ਹਮਾਰੀ ਹਡ੍ਡਿਯਾਂ
ਸਮਿਧਾ ਬਨ ਕਰ
ਹਮਾਰਾ ਹੀ ਸ਼੍ਰਮ ਬਨਤਾ ਹੈ
ਹਵਿਸ਼੍ਯ
ਔਰ ਪ੍ਰਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤ ਕਰਤੇ ਹੈਂ ਉਸੇ
ਹਮਾਰੇ ਹੀ ਸ਼੍ਰਮ-ਬਿਨ੍ਦੁ
ਘਰਤ ਬਨ ਕਰ
ਪੜਤਾ ਹੈ, ਹਮਾਰੇ ਸਮਰ੍ਪਣ ਕਾ ਤੁਲਸੀਦਲ
ਭੋਗ ਕੀ ਹਰ ਵਸ੍ਤੁ ਮੇਂ
ਲੇਕਿਨ!
ਪ੍ਰਸਾਦ ਕੀ ਕਤਾਰ ਮੇਂ
ਹੋਤੇ ਹੈਂ ਸਬਸੇ ਬਾਦ ਮੇਂ
ਪਹੁਂਚਤੇ-ਪਹੁਂਚਤੇ ਜਹਾਂ ਤਕ
ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ ਰਿਕ੍ਤ
ਥਾਲ ਪ੍ਰਸਾਦ ਕਾ।

ਅਮਿਤ